Silberberg - Wkład użytkownika [pl]

Terala/Etnos

2026-04-27T11:37:29Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|druga|Terala|Etnos}}
[[File:terala2.jpg|upright=0.7|frameless|border|right]]
==Państwo i Społeczeństwo==
===Obyczaje===
 Terale są bardzo religijni i bardzo przesądni. Nigdy nie podróżują w czasie burzy, obawiając się gromu, ale miejsce (drzewo, a nawet chatę) uderzone piorunem uważają za pobłogosławione przez bogów. Oddają cześć duchom lasu i miejscom o naturalnej mocy, uroczyskom czy ostańcom, uważając, że są one emanacją boskiej siły i niesamowitości.
Są przekonani, że za progiem chaty czai się cały legion stworzeń, zazwyczaj czyhających na bezpieczeństwo dobrych ludzi…, w dużej części przypadków jest to zresztą prawda, stąd olbrzymia w Terali popularność profesji łowców potworów.
 Terale świętują wiele razy w ciągu roku, największe święta nazywając Godami. Najważniejsze święta związane są z kołem roku i uprawą roli, w zimie świętuje się Gody Ognia, w czerwcu – Gody Rzeki, wiosną – Gody Ziemi, jesienią – Gody Plonów. Oprócz tego późną jesienią odbywa się tajemnicze i ponure Święto Przodków, w lutym Święto Gromu, w sierpniu – święto Słońca, w maju Święto Kwiatów. Na większość z tych świąt obyczaje są podobne – ludzie zbierają się na placach lub w domach najmożniejszego rodu okolicy, ofiarą dla bogów zwykle jest miodowy kołacz, ozdabiany rytualnymi symbolami.
 Podobnie jest także przy świętach zaślubin, poprzedzanych przez równie huczne zrękowiny. Panna i kawaler paradują przez całą osadę, albo i ulice grodu, pięknie ubrani i ustrojeni w kwiaty, częstując wszystkich, których spotkają, weselnym kołaczem koniecznie własnoręcznie przez oboje pieczonym, w zamian otrzymując podarki i błogosławieństwa. Potem przed kapłanem składają sobie przysięgi i obdarowują się nawzajem, a w obyczaju jest także, że z zakrytymi oczami oboje naciągają jeden łuk razem i wypuszczają strzałę w pusty las, a od tego, w co strzała uderzy, wiele wróż się wywodzi. Specjalne baby-szeptuchy te wróżby czynią, specjalnymi, tajemnymi sposobami.
Świętem w Terali są narodziny dziecięcia, świętem, choć innym, jest i śmierć, w obu przypadkach ludzie świętują razem, ucztując przy specjalnych, na dane święto przeznaczonych potrawach.
 Świętuje się pierwszy zasiew, świętuje się okadzanie barci leśnych i pobieranie miodu, świętuje się udane polowanie i wiele innych okazji, Terale są ogromnie skłonni do radości. Słodkie miody pitne i piwa są zwykle częścią owych uroczystości, podobnie jak dobre jadło i śpiew. Popularne w Terali jest garncarstwo i robione są całkiem dobrej jakości garnki. Nie są one jednak luksusowym towarem, częsty jest więc obyczaj „biesiadnego dzbanu” – do sporego sagana leje się trunek i dzban ten krąży wśród biesiadników, raz po raz dopełniany. Gdy biesiada ma się ku końcowi, dzban ten się tłucze w skorupy wraz z pewną intencją, po czym skorupy same zakopywane są w ziemi dla spełnienia życzenia.

===Hierarchia społeczna===
 Terale wyróżniają trzy stany społeczne, wedle zamożności, szacunku i posiadanych ziem. Najbardziej godnym stanem są kniazie - możnowładcy, posiadający połacie ziem i władający grodami. Stan, z którego pochodzą wojownicy, to witezie, zaś pozostali, trudniący się uprawą roli, bartnictwem i flisactwem to kmiecie.
Podstawową grupą, do której przynależy każdy Teral, jest ród. Wszystkich członków danego rodu łączą więc więzy krwi, a przynależność do niego określana jest zarówno po mieczu (po ojcu) jak i po kądzieli (po matce). Rody łączą się również z określoną przynależnością do danego stanu. Istnieją więc rody: kniaziowskie, witeziowskie i kmiece. Małżeństwa pomiędzy stanami nie są dobrze widziane, jeśli już zaistnieją, dzieci otrzymują pozycję wyższego stanem rodzica.
 Kilka rodów, zwykle różnego stanu, łączy się pod jednym znakiem. Znak to odpowiednik herbu, a dokładniej rodziny herbowej. Graficznie przedstawiony, jest noszony na stanicach (poprzecznych sztandarach, noszonych przez wybranego dziedzica rodu, zwanego chorążym) na wiece, do bitew, czy w poselstwach. Przewodnictwo w znaku zwykle pełni najpotężniejszy z rodów, najczęściej jeden z rodów horodeckich. Terale rozróżniają rozmaite społeczne czynniki, które decydują o prestiżu danego rodu i jego pozycji w znaku, a co za tym idzie – także o prestiżu danego znaku. Na szczycie tych zależności zwykle jest ilość posiadanych ziem, ilość przedstawicieli rodu na mianowanych przez wiece stanowiskach, ilość sojuszników i sprzymierzeńców, osobiste zasługi poszczególnych wodzów rodu i zwykła zamożność.

===Wiec===
 Wedle najstarszych teralskich obyczajów najwyższą władzę nad wszystkimi mieszkańcami krainy pełnią wiece. Wiec to zgromadzenie starszyzny i przedstawicieli danego terytorium. Mogą zbierać się one w każdej wiosce lub okręgu, na obszarze jurysdykcji grodu.
Można wyróżnić trzy wielkie wiece: wschodni i zachodni, obejmujące zasięgiem wschodnią i zachodnią część kraju, oraz Wiec Wielki całego ludu Terali. Wiece mogą przyznawać godności, za zgodą możnych, których ziem owe godności dotyczą. Przykładowo: wiec nadaje godność komesa, czyli grododzierżcy, za zgodą przedstawiciela tego rodu, do którego należy gród.
 Na wiecach głos decydujący mają przedstawiciele licznych kultów religijnych Terali. Niegdyś tylko wielcy kapłani zwani żercami mogli zwoływać wiece.
Żerca był kapłanem, składającym bogom żertwę, czyli ofiarę od ludzi - można było go określić mianem arcykapłana. Ofiary składano w chramach, czyli świętych miejscach gdzie stały ołtarze, np. w świętych gajach, na szczytach gór lub przy źródłach. Z kolei ci kapłani, którzy nie mieli kontaktu z ludem, mieszkali w kącinach i samotniach położonych w trudno dostępnych miejscach. Oddawali się tam w spokoju medytacji i modłom.
Obecnie najważniejszą grupą na wiecach są druidzi. Najstarsi pośród nich zwołują wiece i im przewodniczą. Druidyzm - na poły magiczny kult spersonifikowanej Natury, działającej według kosmicznych praw harmonii i równowagi - jest najstarszą religią Terali. Niewielu wie, iż język, którego druidzi z całego świata używają do układania zaklęć, to język staroteralski, dziś już nieużywany i znany tylko bardzo nielicznym. Druidzi także uczestniczą w wiecach wedle kowenów, czyli zgromadzeń druidzkich.
 Wiece przydzielają przedstawicielom rodów różne funkcje, czyli godności lub zaszczyty, np. godność komesa grodu. Zaszczyceni mają obowiązek stawiać się na wiecach zależnie od rangi tych ostatnich - na przykład: funkcja wójta podlega pod wiec kmiecy, więc wójtowie mają obowiązek być na wiecu lecz komesi, których mianują wiece ziemskie, stawić się nie muszą.
 Do godności, nadawanych na wiecach, należą: komes – pan na grodzie; wojewoda – najwyższy dowódca wojów, któremu wszystkie rody są posłuszne; starosta – zwierzchnik starszyzny kilku wsi; wójt – zwierzchnik starszyzny jednej wsi; czelnik – „ten, kto idzie na czele”, czyli wojskowy, związany ze zwiadem i forpocztą, a także ten, który idzie w posły; żupan – naczelnik okręgu (żupy); żupnik – namiestnik władcy do spraw górnictwa; władyka – władający zamkiem.
===Niewolnictwo===
 W Terali istnieje niewolnictwo, ale znacznie odbiega ono od wersji wschodnich tego zjawiska. Niewolnikami stają się jeńcy wojenni, których nie stać na zapłacenie okupu. Przez okres dwóch lat taki niewolnik żył razem z mieszkańcami osady na zasadzie ograniczonego prawa, po czym miał możliwość odejścia lub pozostania i włączenia do wspólnoty.

==Znaki i rody Terali==
Terala nie ma własnych barw heraldycznych. Każdy z rodów, kręgów druidzkich, świątyń i grodów posługuje się własnym znakiem i barwą.
Spośród najmożniejszych rodów kniaziowskich największym mirem cieszą się rody haradeckie (od słowa hrad czyli gród), to jest pięć rodów, które władają pięcioma największymi grodami Terali. Podobnie także określa się te rody, które rządzą pomniejszymi grodami (bo są i takie), ale nie są one tak potężne.

<table>
<tr>
<th>Hrad</th><th>Znak</th><th>Ród horodecki</th><th>Rody kniaziowskie</th><th>Rody witeziowe</th><th>Rody kmiece</th>
</tr>
<tr>
<th colspan="6">
Terala Wschodnia
</th>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3">
Karantania
</td>
<td>
Karana
</td>
<td>
Awdan
</td>
<td>
Kietlicz, Birkut
</td>
<td>
Wojniłła, Sulima
</td>
<td>
Jur, Sierpic
</td>
</tr>
<tr>
<td>
Gozdawa
</td>
<td>
Ostryróg
</td>
<td>
Kłodzin, Bielawa
</td>
<td>
Jedlina, Bodzieniec
</td>
<td>
Jagodziec, Topor, Lemieszan
</td>
</tr>
<tr>
<td>
Ogończyk
</td>
<td>
Paszk
</td>
<td>
Jerzmany, Belina
</td>
<td>
Niebór, Cios, Dąb
</td>
<td>
Cebry, Dębnik, Dryjan
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3">
Lęda
</td>
<td>
Lędzica 
</td>
<td>
Orlicz
</td>
<td>
Brzoza, Leliwa
</td>
<td>
Bełza, Łukocze, Wyszkota
</td>
<td>
Ciołek, Lipowiec
</td>
</tr>
<tr>
<td>
Nałęcze
</td>
<td>
Radzice
</td>
<td>
Niedźwiedź, Sulimy
</td>
<td>
Ostrzew, Oliwa, Hoksza
</td>
<td>
Necznia, Odyniec
</td>
</tr>
<tr>
<td>
Trzywdar
</td>
<td>
Wilczany
</td>
<td>
Ostroga
</td>
<td>
Oksza, Drogodław, Zadora
</td>
<td>
Saszor, Osęk, Płużyca
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="2">
Rody dzielnicy Bobru, które pozostały za granicą Wschodniej Terali
</td>
<td>
Dołęga
</td>
<td>
</td>
<td>
Przegonia
</td>
<td>
Junosza, Pomian
</td>
<td>
Rąban, Żarniec, Drzewica
</td>
</tr>
<tr>
<td>
Bobry
</td>
<td>
</td>
<td>
Konasza
</td>
<td>
Ostroża, Leliw
</td>
<td>
Hutor, Jagnięty, Jezierza
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="2">
Nitra
</td>
<td>
Nitresz
</td>
<td>
Kościesza
</td>
<td>
Nabram, Ostrzew
</td>
<td>
Parzyca, Oksza
</td>
<td>
Szaszor, Ostoja
</td>
</tr>
<tr>
<td>
Czewoja
</td>
<td>
Wadwicz
</td>
<td>
Wojmicz, Grzmibór, Szreniawa
</td>
<td>
Zawotuł, Pasięga
</td>
<td>
Gordzięga, Kuna, Dzik
</td>
</tr>
<tr>
<th colspan="6">
Terala Zachodnia
</th>
</tr>
<tr>
<td rowspan="3">
Bóbr
</td>
<td>
Bobry
</td>
<td>
Bojcza
</td>
<td>
Goncz
</td>
<td>
Zadora
</td>
<td>
Rąban, Żarniec, Drzewica
</td>
</tr>
<tr>
<td>
Dołęga
</td>
<td>
Dargun
</td>
<td>
Jundziłła, Dęboróg
</td>
<td>
Pawęża, Ryś
</td>
<td>
Hutor, Jagnięty, Jezierza
</td>
</tr>
<tr>
<td>
Jastrzębiec
</td>
<td>
Gryfy
</td>
<td>
Żdania, Godzięba
</td>
<td>
Gryzima, Karęga
</td>
<td>
Jeż, Płużyca, Siekierz
</td>
</tr>
<tr>
<td rowspan="2">
Sziszak
</td>
<td>
Szyszaki
</td>
<td>
Bielina
</td>
<td>
Dębiny, Kujawa
</td>
<td>
Birkuta, Ciecierza, Groty
</td>
<td>
Hutor, Jacyna
</td>
</tr>
<tr>
<td>
Wikłacze
</td>
<td>
Czerniawity
</td>
<td>
Kościesza, Kotwicz
</td>
<td>
Bończa
</td>
<td>
Łazęki, Kierdeja
</td>
</tr>
</table>

==Wielcy ludzie Terali==
 W kraju, podzielonym zwykle pomiędzy poszczególnych władyków, niełatwo było zapisać się szczególnie na kartach historii. Kilku jednak zostawiło po sobie pamięć trwającą przez pokolenia.
Mesko, kniaź Lędy – rządził w czasach Elmeryka, zasłynął twardą postawą wobec innych grodów i wyprawami przeciw górskim orkom, wsparł najazd Elmeryka na Trynt, czyniąc Teralę wergundzkim protektoratem.
Dragan z Awdanów Karanawic – zwany Zjednoczycielem, powołany na wojewodę w 995 roku, podniósł kraj do obrony przeciwko najazdom samnijskim i jako pierwszy w historii zyskał poparcie całej Terali. Zerwał protekcję Wergundii, stając po stronie styryjskiej w Wielkiej Wojnie. Zginął podczas przeprawy przez rzekę, wcześniej otruty, w czasie inwazji Qa na Północ.
* Samboja z Konaszów Bobrowicówna – chorąża bobrowicka, małżonka Dragana, matka Ziemowita-Aidana, uważanego za boga. Po zamachu na nią uznana za zmarłą, pod inną tożsamością związała się z Halfdanem Borgh Du, jarlem Wysokich Ziem. Objawienie Aidana miało miejsce właśnie w Tryncie.
* Vlad Imiesławowic, z Gryfów Jastrzębiec – wojewoda zachodniej Terali, w 915 r. podniósł kraj po śmierci Dragana i przystąpił do walki z Qa. Osamotniony, zginął w przegranej bitwie pod Dhe Slebithe. Jego imię obrosło legendą i stało się symbolem teralskiej szlachetności.
* Derwan syn Imisława Jastrzbiec rodu Gryfów wcześniej zwany “Strzygoniem”, wojewoda całej Terali od 915 r., wybrany przez wiec i zaakceptowany przez Qa. W Czasie Ciemności zasłynął pojednawczą polityką, chroniąc Teralę przed represjami. Dołączył do Wojny o Północ, rozpoczynając wojnę domową w 935 r., zakończoną układem w Dargun i podziałęm kraju. Wybrany na wojewodę Terali Zachodniej.
* Sulibor Wojsławic Awdan znaku Karana – komes Karantanii, chorąży Karanawiców. wojewoda wschodniej Terali, lat 65, doświadczony zagończyk i pogranicznik, weteran wojen granicznych z Samnią jeszcze pod sztandarami Dragana, swojego stryja i poprzedniego kniazia Terali. Dumny, uparty, mocno ufający w swoje możliwości, doświadczony, zginął w 939 r. pod koniec wojny domowej, prawdopodobnie w zamachu.
* Drogomir Konaszewicz z Bobrów – aspirujący do tytułu komesa grodu Bóbr, 29 l, młody, szybko awansujący, wcześniej witeź w armii Derwana Jastrzębca i wychowanek Akademii Jastrzębieckiej. Zarozumiały, zadziorny, ryzykant, arogancki, ma opinię takiego, pod którego rozkazami łatwo zdobyć sławę.
* Gosław Radzimił Junosza – kniaź rodu Junoszeny pod Lędą, słynie z honoru, służy Jastrzębcom z powodu hołdu i słowa złożonego gubernatorowi Qa. Rozsądny, odważny, zachowawczy w manewrach, bardzo szanowany. Doskonały łucznik, znakomicie dowodzi oddziałami strzelców. Po śmierci Sulibora i Dragmiry kniaź wojewoda wschodniej Terali.
* Dragmira Sulisławówna Awdanka znaku Karana – uważana za jedną z najpotężniejszych psioniczek swoich czasów, szara eminencja znaku Karany, nieformalna władczyni wschodniej Terali, w czasach okupacji Qa także gubernator, związana z wywiadem Aenthil. Zginęła w zamachu pod koniec wojny domowej w 939 r.
* Malemir Ogończyk, pogranicznik, dowódca zwiadu, chorąży znaku Ogończyków, spokrewniony z Awdanami przez matkę, wychowanek Sulisława Awdana. Młody, ambitny, swoje taktyki opiera na szybkich uderzeniach małych oddziałów jazdy na wzór samnijski.
* Nacław Lędzic, komes Lędy, rywal Awdanów, w czasie okupacji protegowany gubernatora Qa na terenie Terali, stronnik, ale i rywal Awdanów. Skłonny do śmiałych manewrów i zaskakujących posunięć, po zniszczeniu Lędy przez wergundzki IV tymen zaprzysięgły wróg Wergundii, zaangażowany w Pakt Szlaku Wedry. I
* Izbor Dargunowic znaku Czewoja, do niedawna wielki wróg kniazia Derwana, prowadzący na swoich ziemiach politykę oporu wobec okupanta i samego Derwana. Pięć lat wcześniej stracił w wyniku represji żonę i dwoje dzieci i od tamtego czasu zemsta wobec Qa stała się sensem jego życia. Bezwzględny w ocenach i decyzjach, słynie z drastycznych kar, wymierzanych zdrajcom i kolaborantom. Nie do końca wierzy Derwanowi, sojusz został zawarty wyłącznie dzięki mediacji druidów.
* Niedamir Nasławowic druid kowenu Eadha (Białej Topoli), zwierzchnik wedryjskiego Kręgu Kowenów, przywódca duchowy i religijny, dowódca zbrojnych.
* Tomir Szreniawita, syn Galiny, dowodzącej wojskami Derwana Jastrzębca, komes grodu Szyszak. Jego matkę zabito w zamach inspirowanym wpływami Qa, stąd uznawany jest za kolejnego, obok Izbora Dragunowica, wroga obecnej polityki Zachodniej Terali.
* Witomir Derwanowic z Gryfów Jastrzębiec – dziedzic rodu Gryf, ożeniony z córką Orma Borgh Du, syn i spadkobierca Derwana.
* Żywia Zinatówna z Gryfów Jastrzębica– córka Dragana i qasyrańskiej arystokratki Zinateli, dla przypieczętowania sojuszu z Tryntem wyszła za mąż za dużo starszego od siebie Brynjolfa Gunnarsona, księcia Tryntu i Fiordu.
* Teralskie wierzenia
 Terale czują się dziećmi lasu i z lasem wiąże się wszystko, co uważają za święte. Wielu wyznaje druidyzm jako formę religii równowagi.
 Przez dłuższy czas po odejściu bogów (915) Terale nadal oddawali im cześć, zwłaszcza Silvie, czy Skogurowi, opiekunom lasu. Lecz kiedy Ci pozostawali głusi na wezwania, wiara w dawnych patronów zaczęła zanikać. W miejsce dawnych bogów Derwan jako kniaź wojewoda próbował zaszczepić kult Ziemowita-Aidana, jednak nie został on zaakceptowany przez Terali. Na to miejsce jednak zamorzutnie rozprzestrzeniła się przyniesiona przez Qa wiara w Opiekunów.
 Terale wyobrazili sobie Pięciu jako postać boga o czterech twarzach na cztery strony świata – jako że częścią kultu była wizja, iż czterech bogów to jedność, którą obejmuje piąte bóstwo. Stąd przedstawienie albo uwzględniało piątą twarz skierowaną ku niebu, albo uznawano, że to właśnie jest Czterech w Jednym. Wizerunek Pięcioboga z czasem stał się niezwykle popularny i chętnie stawiany w miejscach uznanych za święte.
Oprócz bogów Terale czczą także rozliczne duchy, które związane są z lasem. Jest więc Stukacz, który zwodzi myśliwych, Żywie, sprawiające, że rodzą się młode zwierzęta, Rynwit Wielki Łowczy. Są Wiły, które sprowadzają obłęd, Zora, pani świtu, brzeginie, co topią kąpiących się w Wedrze, Poświst, co ucisza wichry, Ćmuk, który o zmierzchu pomylenie dróg zsyła, a i korgorusze, co mieszkają przy osadach i często postać kota przybierają. Wszystkim im należy się ofiara i obrzęd, choćby i krótki. Dlatego też w lasach bardzo często spotkać można miejsca, znaczone dziwnymi znakami, kręgi kamienne, menhiry - to właśnie miejsca mocy, gdzie ludzie składają ofiary duchom lasu.
Religia teralska z dawna opierała się na dwóch społecznych fundamentach – druidach i kapłanach. Koweny druidzkie to wyjątkowe miejsca w Terali, chronione zwyczajowym prawem, praktycznie niezależne od kniaziów i komesów. Druidzi mają gwarantowane prawo głosu na wiecach, w społeczności pełnią rolę sędziów, powierników, wychowawców młodzieży. Niejednokrotnie w kowenach ulokowane są sierocińce, które najczęściej najbardziej przypominają coś pośredniego między szkołą wojowników a akademią magii. Druidzi bynajmniej nie hołdują zasadom pacyfizmu, jako filozofia druidyzm jest bowiem dość brutalny, uznając naturalne prawo silniejszego.
 Stan kapłański natomiast po odejściu dawnych bogów jest w olbrzymim kryzysie. Wielu kapłanów straciło sens swojej służby, nie umiejąc przyjąć i zaakceptować nowej religii. Liczni jednak przeszli ten krok, uznając, że posługa kapłańska stawia ich pomiędzy ludźmi, a bogami, jacykolwiek by nie byli, dla dobra obu stron. Powoli zatem stabilizuje się w Terali kult Pięciobogów, ich żercy noszą się w czerwieniach i składają ofiary z pięciu elementów, łatwo ich rozpoznać po tatuażach na rękach lub twarzy.
 Kapłani dawniej pełnili role doradców, rozjemców, a przede wszystkim edukatorów, przy świątyniach i kącinach znajdowały się szkółki. Prowadzili także szpitale i przytułki. Obecnie ich rola jest ograniczona, większość tych funkcji przejęły druidzkie koweny.
===Mesjanizm Ziemowita===
Ziemowit był niezwykłym dzieckiem, urodzonym w mistycznych okolicznościach, prawdopodobnie umysłem bóstwa w ciele człowieka. Z własnej woli odszedł poza ziemski świat, a wkrótce po tym niewielka grupa, zafascynowanych nim wiernych, zaczęła szerzyć kult jego istoty. Szerzyli go Terale, na czele z Derwanem, szerzyli również członkowie organizacji, która niegdyś obrała sobie za cel zniszczenie bogów- Imperium. Obie strony upatrywały w nim Wyzwoliciela lub tego, który zastąpi im pustkę, pozostawioną przez starych patronów.
 Obecnie kult ten zanika i coraz rzadziej słyszy się o jego wyznawcach.

==Mentalność==

Terale z natury są bardzo wesołymi ludźmi, co wie każdy, kto miał kiedyś okazję w ich towarzystwie biesiadować. Są skorzy do pieśni i niezwykle gościnni, zgodnie ze świętą tradycją nigdy nie odmawiają gościny wędrowcom, a gdy kogoś goszczą, to wszystkim najlepszym, co mają w domu: jadłem, miodem i noclegiem. Witając się lub żegnając, składają głęboki ukłon, zamaszyście ręką sięgając niemal ziemi. Uwielbiają opowieści bohaterskie i pieśni przy ogniu, chętnie tańczą, a jeszcze chętniej piją. A jako że głowy mają mocne, to potem tańczą, śpiewają i prowadzą spory jeszcze chętniej. Są zwykle bardzo impulsywni, łatwo wpadają w gniew, ale i nie żywią długo urazy. Skorzy do brawury i popisów, cechują się odwagą, graniczącą z brakiem rozsądku. Potrafią dokonywać czynów iście wariackich: pójść z samą włócznią na niedźwiedzia lub urządzać wyścigi w spływaniu po wodospadach Wedry. Nade wszystko cenią sobie swobodę i niezależność, co często skutkuje pogardą dla władzy i porządku, a w konsekwencji - brakiem zorganizowania i bałaganem.
 Ogromnie poważnie traktują małżeństwo, przysięgane w świątyni lub kowenie przed obliczami bogów, bowiem poważnie traktują samych bogów. Uznają możliwość ożenku z kilkoma kobietami, podobnie jak wzięcia więcej niż jednego męża, nie tolerują jednak zdrady. Za romans z inną osobą niż poślubiona grożą w Terali konsekwencje jak za zabójstwo (od lochu po napiętnowanie). Innym obyczajem jest forma kowenu, gdzie druidzi nie wiążą się małżeństwami, ale przed Naturą-Eą stanowią rodzinę, przez co dozwolone im jest utrzymywać relacje między sobą dowolne. Im także jednak nie wolno połączyć się z kobietą czy mężczyzną, związanymi małżeństwem.

==Wygląd==

Mieszkańcy Kraju Grodów odziewają się najczęściej w lniane i wełniane proste tkaniny w naturalnych kolorach. Powszechne są brązy, zielenie i szarości. Terale najczęściej noszą proste tuniki (wciągane przez głowę, z rozcięciem pod szyją), które chętnie obszywają kolorowymi krajkami lub haftem. Na to narzucają kaftan o kroju podobnym do tuniki. Różni się od niej jedynie długością rękawa- kaftan ma krótszy rękaw . Mężczyźni noszą spodnie, wiązane przy kostkach, a nawet aż pod kolano, krajkami albo rzemieniem. Kobiety noszą bardzo charakterystyczne "fartuchy", które zwą się "zapona", są to w przybliżeniu prostokąty, połączone szelkami, które się nakłada na suknię lub też tunikę i spodnie, i sznuruje po bokach w pasie. Bywają one pięknie zdobione i wyszywane.
 Niezależnie natomiast od płci, cały teralski strój dopełnia płaszcz, zapinany pod szyją.
Z ozdób bardzo wyjątkowe dla Terali są tzw. naczółki, czyli opaski, którymi związują włosy. Panowie chętniej noszą skórzane, panie zaś - jedwabne, wyszywane i zdobione dodatkowo wymyślnymi pierścieniami, które nazywa się kabłączkami.
 Prócz ozdób, którymi lubią się obwieszać, Terale mają zwyczaj malowania twarzy i ramion do walki we wzory, które zgodnie z wierzeniami, mają magiczną moc. Kolory farb używanych do tych malunków to najczęściej kolory ziemi: zielenie i brązy, jednak używają czasem również czerwonego pigmentu.

==Armia==
[[File:terala5.jpg|upright=0.55|frameless|border|right]]
Wojsko Terali Wschodniej oraz Terali Zachodniej funkcjonuje na tych samych zasadach, to jest feudalnych i pospolitego ruszenia gdzie najbliższe regularnej armii są zbrojne drużyny kniaziowskie złożone z doświadczonych witeziów zapewniających sobie uzbrojenie i utrzymujących się z ziem nadanych przez kniaziów. Ci że kniaziowie służą zatem jako przywódcy cywilni i wojskowi, z różnym skutkiem dla skuteczności wojsk terlaskich. Każdy kniaź ma też obowiązek wysyłać część swoich zbrojnych lub równoważnik w pieniądzu do armii Wojewody danej Terali. Wreszcie w dobie wielkiej potrzeby kniaziowie i Wojewoda mogą zwołać pospolite ruszenie powołując pod broń nie tylko szlachciców, ale też kmiotów.
 To ostatnie jest dość wyjątkowe, bowiem tradycyjnie wojaczką zajmuje się stan szlachty niższej w postaci rodów witeziowskich, które otrzymują nadania ziemskie od kniaziów w zamian za swoje usługi w charakterze wojów. Obowiązkiem owych rodów jest wysyłanie do drużyny kniaziowskiej przynajmniej jednego ze swych dzieci, zwykle jednak życie woja wybiera znacznie większa część młodych witeziów. Tym samym jest to najbardziej obyta w wojaczce grupa w Terali, jednak nie oznacza to iż pełni role dowódców. Najczęściej ta rola przypada kniaziom jako władcom Terli, niezależnie od ich wieku, doświadczenia czy zdolności. Oczywiście wielu kniaziów od najmłodszych lat przyuczanych jest do sztuki strategii i taktyki i równie wielu z nich ustępuje dowodzenia bardziej doświadczonym witeziom jednak w historii Terali nie brak przypadków gdzie duma wzięła górę nad rozsądkiem, często z opłakanymi skutkami.
 Ze względu na swój kształt armia Terali nie posiada jednolitego umundurowania czy sprzętu, każdy witeź zobowiązany jest sam zapewnić sobie sprzęt do walki co rodzi wielkie różnice ze względu na zamożność rodów. Najczęstsze uzbrojenie stanowią zatem włócznie, długie topory teralskie zwane berdyszami, krótkie topory, tarcze o łezkowatym kształcie oraz łuki, w które wyposażona jest większość formacji. Bardziej zamożni witeziowie oraz kniaziowie tworzą oddziały pancernych piechurów odzianych w pancerze lamelkowe i łuskowe oraz wyposażonych w tarcze i szable. Te ostatnie stają się też coraz częstszym widokiem skutkiem poprawiającej się sytuacji finansowej.
 Najbardziej zamożni drużynnicy ruszają do walki konno w formacjach skocznej, lekkiej jazdy i nielicznej ciężkiej konnicy którym przypada zaszczyt i niedola bycia jedynymi z niewielu oddziałów zdolnych dognać chybkie arbany przeklętych Samnijczyków. Niemal równie rzadkim widokiem co konnica są w drużynach magowie. W obydwu Teralach niewielu jest Magów Akademickich, zaś kapłani i druidzi zwykle trzymają się swoich spraw, choć zdarzało się by któryś kowen drudziki, związany taką czy inną umową wysyłał swoich uczniów do drużyny lokalnego kniazia, a czasem i Wojewody.
===Bractwo Tarczy Rugiewita===
Zakon rycerzy – paladynów w służbie Modwita, zwanego w Teralach Rugiewitem. Pan Bractwa kojarzony jest raczej z Federacją Wergundzką, przez co podejście do niego bywa różne, jednak członkowie zakonu mozolnie pracują nad poprawą swego wizerunku przez służbę na rzecz pospólstwa. Zakon ma siłę około dwóch tysięcy braci, są dobrze wyposażeni i świetnie wyszkoleni.

Trzecia część z nich to wędrowni wojowie, pełniący funkcję Nie podlegają rozkazom zakonu, kierują się wyłącznie własnym rozumieniem doktryny i bezpośrednim poczuciem misji. Wędrują od miejsca do miejsca, szerząc wiarę słowem i czynem. Nauczają, Nawracają, ale przede wszystkim chronią wiernych przed zagrożeniami, które często pojawiają się tam, gdzie zakon nie sięga lub nie chce się angażować.

Pozostałe dwie trzecie jest obecnie wynajęta Terali Wschodniej w ramach układu najemniczego i stanowią istotny element wojsk zaciężnych pod sztandarem Wojewody Gocława.
==Inne==

===Imiona===

Zgodnie z obyczajem Teral winien przedstawiać się formułą złożoną z czterech części.
Pierwszą jest jego imię. Drugą zaś patronomik, czyli imię ojca (lub matki, w przypadku kobiet). Kolejną część tworzy nazwa rodu. Ostatnia część to nazwisko, czyli nazwa znaku, do którego przynależy dana osoba, z dodaną końcówką „owic” lub „ówna”.
 Tak więc zgodnie z obyczajem przedstawić się należy przykładowo tak: "Jestem Sulibor syn Wojana z (rodu) Dęborogu Dołęgowic", albo „jestem Dobromiła córka Wojsławy z Awdanów Karanówna”. Często wyróżniającym się jednostkom skraca się ich miano, używając tylko imienia i rodu albo tylko imienia i znaki, np. Dragan Karanawic, Derwan Jastrzębiec, Dragmira Awdanka.
 '''Przykładowe imiona męskie:''' ''Czcibor, Dalimir, Dobromił, Izbor, Miłowit, Mścibór, Mysław, Przecław, Radomił, Siemomysł, Wilkomir.''
 '''Przykładowe imiona żeńskie:''' ''Bolemira, Dalebora, Dobromiła, Jaromira, Milena, Mojmira, Nawojka, Przeborka, Wojcieszka, Żywia.''

===Język===
Terale nie posiadają osobnego alfabetu czy też języka. Mówią z charakterystycznym, miękkim akcentem, przeciągając końcówki i wymawiając „ł” jako „l”.

Styria

2026-03-30T16:36:18Z

Wydra:

Historia świata gry

2026-03-27T21:50:19Z

Wydra:

W dziale tym znajdują się zebrane i poszerzone informacje o wydarzeniach rozmaitych, które kształtują nasz świat. Znajdziecie tutaj, znane niektórym z własnych wspomnień, wydarzenia kolejnych larpów i efekty działań bohaterów, które sami oglądaliście albo współtworzyliście. Jest również wszystko to, co wydarzyło się między kolejnymi edycjami larpów. a więc sesje gier RPG, gry strategiczne i dyplomatyczne, a także wydarzenia, które wykreowaliśmy na podstawie decyzji graczy, ale nie zostały dosłownie rozegrane.

Wszystko, co można tu przeczytać, to stan wiedzy, odpowiadający mniej więcej średniemu poziomowi wiedzy przeciętnego mieszkańca świata gry.

=[[Kalendarium historyczne | Kalendarium historyczne]] =
Tu znajdziecie spisaną skrótowo i chronologicznie listę wydarzeń w świecie gry. Kalendarium skupia się na najważniejszych epizodach w kategoriach światowych - są tu więc wydarzenia polityczne, wojny, traktaty, ważne wydarzenia ekonomiczne czy naukowe. Raczej nie ma tu informacji o indywidualnych losach bohaterów.

= Opisowa historia świata gry =
Szczegółowe informacje o wszystkich fabułach i wydarzeniach w Silberbergu. 
==[[Historia świata gry/832-895|Lata 832-895]] (2009-2012)==
 
*'''832 (2009)''' - W Górach Silber na północy, w pobliżu Wolnego Miasta na Przełęczy, grupa awanturników i poszukiwaczy natrafia na ślad miasta założonego przez Sefresa, księcia starożytnej Styrii. Sam książę okazuje się być całkiem ... nieumarły.
 
*'''858 (2010)''' - Federacja Wergundzka podbiła niemal całą północ. Szczytne idee Elmeryka przejął po jego śmierci Eudomar, zamieniając podbite kraje w koszmar. W jednym z obozów pracy w północnym Tryncie buntownicy zbierają siły wszystkich krajów, zwołując Wiec Narodów, który zakończy dominację Wergundii.
 
*'''868 (2011)''' - Elfia forteca Telfamba jest najpotężniejszą intersekcją na świecie. Zasilała barierę, chroniącą świat przed spaczeniem, zwanym Alta Tavar. To jednak uwolniło się dzięki ingerencji z zewnątrz i przekształciło w nową boginię.
 
*'''880 (2012)''' - Nowo powstałe państwo, Styria, służące bogini Tavar, pokonało starodawne miasta-państwa Ofiru. W podbitej prowincji Messyny ludzie jednoczą się wokół Theo Tynagirona, by walczyć o wolny Ofir. W tle wydarzeń upadły sługa boga, zabitego przez Tavar, szerzy spustoszenie słonecznym ogniem. 
== [[Historia świata gry/895-935|Lata 895-935]] (2013 - 2016)==
 
*'''885 (2013)''' Po wojnach w Ofirze niemal cały świat wyruszył na wyprawy do Pethabanu, odkryto bowiem nowe drogi przez pustynię, a w kraju Bharat potrzebna była pomoc do walki z hodowanymi potworami. Wielu, którzy wrócili, przywiozło tajemną wiedzę i tajemne choroby. Kilka lat po wyprawach w Terali wybucha epidemia, z którą poradzić sobie muszą mieszkańcy osady Srebrnohora pod Karantanią.
 
*'''900 (2014)''' Odkryto drogę morską na południe od państw elfów, a tam - krainę pełną surowców i skarbów, zamieszkałą tylko przez prymitywnych tubylców. Ponieważ wielkie mocarstwa szykują się do wojny, wyścig o kontrolę nad Zapołudniem wydaje się decydujący. Tymczasem niespodziewanie budzi się do życia nowa potęga - lud Qasyran.
 
*'''915 (2015)''' Qasyran kończy podbój Północy. Ostatnim bastionem jest forteca Silberfjell na północy Tryntu. Walka toczy się nie tylko o ocalenie ostatniej enklawy, ale także o los bogów. Po klęsce pokonani obrońcy nie składają broni, powołują ukryte armie, nawet z duchów poległych, i przygotowują się na dogodny moment, by znów walczyć.
 
*'''935 (2016)''' Podbita 20 lat wcześniej Północ stanowi prowincję Imperium Qasyran, a los jej mieszkańców to los niewolników. W ciężkich warunkach prześladowań i więzień rodzą się plany wielkiego powstania, przygotowywanego od dwudziestu lat. Powstanie rychło przeradza się w wojnę - kolejną fazę Wojny o Północ. Do walki stają wszystkie kraje Północy, zjednoczone w Sojuszu. Walka będzie jednak długa i żmudna. 
==[[Historia świata gry/937-939|Lata 937-939]] (2017 - 2019)==
 
*'''937 (2017)''' Po pierwszych zwycięstwach Północ przygotowuje się na kontruderzenie. Tymczasem w prowincjonalnej Liryzji, straszliwie zniszczonej i zatrutej wojną, toczą się negocjacje na temat jej politycznej przyszłości. W tle doraźnych spraw ujawnia swoje istnienie istota, żerująca na ogromnej ilosci dusz zabitych. Wkrótce okazuje się, że istot takich jest więcej, choć znane są one na świecie już od dawna, to obecnie zdają się dążyć do coraz większego wpływu na świat żywych.
 
*'''938 (2018)''' Kontratak Qasyran doprowadził setki tysięcy ich żołnierzy aż pod stolicę Wergundii, Akwirgran. Wielka bitwa, angażująca liczne kraje, przechyla wreszcie szalę wojny na jedną ze stron. Po 39 latach wojny walczące kraje zawierają wreszcie pokój, podpisany Traktat Vistanijski stanie się podstawą odbudowy świata. W tle tych wydarzeń na dobre rozgorzała już nowa wojna, starcie z mrocznymi istotami, przenikającymi z innych światów.
 
*'''939 (2019)''' Świat odetchnął z dawna wyczekiwanym pokojem, lecz nowy porządek rzeczy oznaczał liczne zmiany na całym świecie. W Samnii potężny, starożytny szaman raz jeszcze podniósł głowę podczas gdy kagani Enktoia ugruntowała swoją władzę, zawierając niepewny pakt z Wergundią i zwołując wyprawę na odległy Pethaban. W Ofirze hobbity podpisały umowę, na mocy której powrócili do Velidy, zaś ta niedługo potem na skutek tajemniczych wydarzeń zaczęła wreszcie odżywać. Zaś pod stopami nas wszystkich, w najgłębszej otchłani podziemi przebudziła się nowa bogini, ongiś wygnana, dziś powróciła, by walczyć z nadchodzącym cieniem. Lecz wszystkie te wydarzenia bledły przy wadze tego, co miało miejsce w Terali Wschodniej, gdzie wojewoda Gocław postanowił umocnić swój kraj wobec zewnętrznych potęg. W cieniu jego prac nad nowymi rodzajami broni łeb podniosły inne, znacznie bardziej złowrogie siły nie pochodzące z tego świata, lecz z Pustki, gdzie wygnani zostają ci, którzy zgrzeszyli przeciw Deucesowi. W walce z tymi istotami odkryto potężny fenomen magiczny, Wielką Sieć Geomantyczną, przy użyciu której udało się koniec końców dopełnić rytuału w wergundzkim Bibraktborgu, który stworzył wokół naszego świata ochronny całun, ratując nas od cienia Pustki. Przynajmniej na razie. 
==[[Historia świata gry/940-|Lata 940-]] (2020 - teraz)==
 
*'''940 (2020)''' Odbudowa po niedawno zakończonej wojnie wciąż trwa, zwłaszcza w państwach najbardziej dotkniętych wojną do jakich należała [[Styria]]. Arcyksięstwo rozpoczęło eksploatację Kavelii, regionu bogatego w zasoby naturalne, który stał się oczkiem w głowie inwestorów z całego świata. Ich chciwość napędzały odkrycia magiczne, bowiem udało się opracować metodę teleportacji z użyciem Wielkiej Sieci, zaś odkrycie to wskazywało na liczne inne zastosowania tego fenomenu, do eksploatacji którego niezbędne były metale szlachetne. Region Kavelii był jednak zagrożony przez Laro, którzy po wojnie stanęli na krawędzi wojny domowej, której jednak udało się zapobiec. Światem wstrząsnęła też wieść o powrocie starożytnych elfów z Felnoru, niegdyś uznanych za zgubionych w potopie. Wszystkie państwa podeszły do pojawienia się nowego gracza z niemałym, choć ostrożnym zainteresowaniem.
 
*'''942 (2021)''' Walka z Upiornym Żeglarzem odbiła się szerokim echem na całym Fiordzie. Dwoje młodych bohaterów, brat i siostra z rodu Falarskadów, nagle stali się nowymi bohaterami swojego ludu. Jarna otrzymała po ojcu stanowisko jarla, jej brat stanął na czele jej floty. Tymczasem na kontynencie rozpoczęła się kolejna awantura. Wergundia od końca wojny dążyła do odzyskania Visnohory, miejsca, skąd wrogie wojska w każdej chwili mogły zaatakować wergundzkie włości. Skomplikowana sytuacja strategiczna wymagała, by wprowadzić jednak wojska przez Trynt do Terali Zachodniej, to groziło złamaniem traktatów, nową wojną - na którą jednak potrzeba było środków... które z kolei można było pozyskać podczas wyprawy na wyspę Tyndhur. I chociaż wyrwanie Wyspie złota było niemożliwe, prawdziwym skarbem okazały się być przywiezione stamtąd archiwalia. Dowodziły one wprost, że wszystko, co świat dotychczas wiedział o apokalipsie, wielkim potopie, zatopieniu nizin na zachodzie - wszystko to działo się o tysiące lat wcześniej niż sądzono. To wywracało całą wiedzę historyczną, dodając do niej nowy element - nieznane dotychczas cywilizacje.
 
*'''944 (2022)''' Wyprawa do kolebki starożytnej cywilizacji Agade, sponsorowana przez Kompanię Nowej Magii, zjednoczyła pod swoją flagą wielu zainteresowanych każdej niemal narodowości. Eksploracja nieznanych terenów ujawniła powód wymarcia Agadejczyków. Bezpośrednią przyczyną były istoty, których matka zagnieździła się na maszynie zwanej Eaformatorem. Niegdyś zielone ogrody Assury stały się przez to jałową pustynią. Pozyskane plany urządzenia oraz właściwości Roju takie jak ich śluz, bądź kolchidyra wydobyta z pancerzy, przyczyniły się do milowego kroku w rozwoju medycyny i technologii. Wszystkie odkrycia z Agade, jak również ich zastosowanie, zostały przedstawione na sympozjum naukowym w Dormenos, gdzie zostały zawarte nowe umowy handlowe pomiędzy KNM, a obecnymi tam przedstawicielami krajów.
 
*'''950 (2023)''' W lecie 950 roku nic nie zapowiadało wstrząsających wydarzeń, które miały wkrótce nastąpić. Arena dramatu była również zaskakująca - rejon tzw. Wschodniego Korytarza, niegdyś miejsce jednej z najdłuższych bitew Wojny o Północ, zakończonej tragicznym zniszczeniem Perbatasanu. Na trójgraniczu zdarzyło się wiele, zbyt wiele, jednak nie było komu roztrząsać pojedynczych tragedi w obliczu dwóch najważniejszych wydarzeń. W połowie lipca całość doliny została wręcz zalana armią opętanych przez eszkhary jak i samych demonów które przyjęły fizyczne formy. Pomimo najlepszych starań stacjonujących tam jednostek nie wszystkich udało się wycofać na bezpieczne pozycje. Stoczona tam walka doprowadziła do śmierci samej bogini Tavar która poświęciła się, by pozbawić życia nie tylko Księcia Pustki - Szakala - ale i zniszczyć Pożeraczkę. Straty były ogromne, jednak to nie był koniec. W wyniku tak ogromnych pokładów mocy, które się tam starły oraz działań przy geosiatce nastąpiło przeładowanie mocy w samej Ei, co doprowadziły do katastrofy na skalę światową. Rdzenie minerałowe wybuchały jeden po drugim, skażenie dosięgło prawie każdego miejsca na znanym świecie.
 
*'''952 (2024)''' Katastrofy ekologiczne, skażenie promieniowaniem minerału, miejscami dziwne anomalie, których nie dało się wyjaśnić... Cały świat pogrążył się na blisko dwa lata w kryzysie. Gdyby nie szybkie działanie Kompanii Nowej Magii, Styryjczyków czy Quasyrańczyków to prawdopodobnie przez kolejną dekadę nie udałoby się powstrzymać skarżenia. Gdy opanowano większość stref promieniotwórczych, okazało się, że jedna z nich jest zupełnie inna niż wszystkie. Na Wysokich Ziemiach - które ogłosiły secesje od korony tryntyjskiej - efekt działania minerału wszedł w reakcje z czymś, co było w tym miejscu. Kompania przeprowadziła utajnione śledztwo i chociaż nie podzieliła się oficjalnie wynikami, to chodzą plotki, że magi-maszyna znajdująca się w Silberfjell, była zasilana eksperymentalnie. Dzięki działaniom Kompanii Nowej Magii wraz z pomocą Styryjczyków, odpornych na minerał udało się zażegnać kryzys i zniwelować anomalie oraz skażenie. W tym samym czasie przeciwko Aoife Borgh Du i jej decyzji o secesji od kanonu tryntyjskiej podniósł się bunt. Początkowo nie było wiadomo, kto za nim stoi, każdy jarl umywał ręce. Gdy doszło w końcu do eskalacji. na czele lojalistów względem Tryntu stanął ród Skaggiradów, prowadząc rebelię do zwycięstwa. Przedziwnym zbiegiem okoliczności tryntyjska para książęca była na miejscu i tym samym mogła przyjąć przysięgę lojalności od jarlów Wysokich Ziem, a przywódcy buntowników - Hammondowi Skaggirad - wręczyć w nagrodzie za zasługi siedzibę rodową rodu Borgh Du - Silberfjell. Gdy na murach twierdzy zawisły chorągwie, ze słońcem okazało się, że dawna pani tych ziem Aoife Borgh Du zbiegła wraz z córką na północ, otrzymując najprawdopodobniej azyl u Samniczyków. Lud stepu, najpewniej by osłonić odwrót dawnej księżnej i jej dziedziczki, wypuścił jeden z arbanów aż pod samą twierdzę Silberfjell, doprowadzając do serii potyczek w tamtym rejonie.
 
*'''957 (2025)''' Pięć lat minęło, od kiedy czujniki magimaszyn wykryły skażenie minerałem przekraczające dopuszczalne normy. Po katastrofie z rdzeniami minerałowych wprowadzono nowe przepisy oraz zasady bezpieczeństwa. Świat ruszył naprzód, a kto nie ruszył z nim, ten został daleko w tyle. Ofir przeżywa złoty okres rozkwitu gospodarki.Większość obywateli może spokojnie pozwolić sobie na niewolnika lub dwóch, i to takich z Pethabanu, zakupionych na corocznym Wielkim Targu z rąk Samnijczyków. Lud stepu przestał być w oczach Ofirczyków uciążliwym sąsiadem, a stał się źródłem luksusu zza pustyni. Jedyne, co rzuca się cieniem na tą krainę miodem i mlekiem płynącą, to ponura sylwetka Magisterium. Żaden obywatel się jednak nie skarży. W końcu służy ono tylko zapewnieniu bezpieczeństwa i tradycji, a magia pierwotna stoi wbrew niej.

Możni ofirscy, rozleniwieni luksusami i zaślepieni poczuciem własnej doskonałości, nie dostrzegli zbliżającego się zagrożenia. W lipcu zmarła Wielka Kagini Enktoia a wraz z jej ostatnim oddechem odeszła w zapomnienie przysięga którą składała: “póki żyje, samnijskie arbany nie przekroczą ofirskiej granicy”. Kaganat zaatakował i zmiażdżył Ofir, w sposób, którego koczownicy nigdy wcześniej nie dali poznać tej ziemi. Pierwszy raz w historii najazdów na ofirskie ziemię nie mieli na celu jedynie wyprawy łupieżczej, a podbój.

 

*'''958 (2026)''' W obliczu porażki Ofiru przeciwko działaniom Kaganatu Samnijskiego, Terala rozłamała się na dwoje. Część kniaziów pragnęła stanąć do walki - popierana przez kniazia Gocława jak i Bractwo Rugiewitowe. Druga część kraju nie chciała rozlewu krwii, a ich głosy poparły koweny druidzkie. W dodatku, na początku roku Kniaź Obiecany - Bolemir - trafił do niewoli samnijskiej, chociaż jego przyrodnia siostra, będąca żoną Wielkiego Kagana, woli określać to mianem gościny.

Kaganat Samnijski nie przekroczył jeszcze granicy kraju grodów. Zamiast tego, złożył prośbę o organizację Kongresu Wolnych Narodów w celu rostrzygnięcia losów Terali.

=[[Historia elfów|Historia świata według elfów]]=

[[Kategoria:Świat gry]]

Historia świata gry

2026-03-27T21:49:47Z

Wydra:

W dziale tym znajdują się zebrane i poszerzone informacje o wydarzeniach rozmaitych, które kształtują nasz świat. Znajdziecie tutaj, znane niektórym z własnych wspomnień, wydarzenia kolejnych larpów i efekty działań bohaterów, które sami oglądaliście albo współtworzyliście. Jest również wszystko to, co wydarzyło się między kolejnymi edycjami larpów. a więc sesje gier RPG, gry strategiczne i dyplomatyczne, a także wydarzenia, które wykreowaliśmy na podstawie decyzji graczy, ale nie zostały dosłownie rozegrane.

Wszystko, co można tu przeczytać, to stan wiedzy, odpowiadający mniej więcej średniemu poziomowi wiedzy przeciętnego mieszkańca świata gry.

=[[Kalendarium historyczne | Kalendarium historyczne]] =
Tu znajdziecie spisaną skrótowo i chronologicznie listę wydarzeń w świecie gry. Kalendarium skupia się na najważniejszych epizodach w kategoriach światowych - są tu więc wydarzenia polityczne, wojny, traktaty, ważne wydarzenia ekonomiczne czy naukowe. Raczej nie ma tu informacji o indywidualnych losach bohaterów.

= Opisowa historia świata gry =
Szczegółowe informacje o wszystkich fabułach i wydarzeniach w Silberbergu. 
==[[Historia świata gry/832-895|Lata 832-895]] (2009-2012)==
 
*'''832 (2009)''' - W Górach Silber na północy, w pobliżu Wolnego Miasta na Przełęczy, grupa awanturników i poszukiwaczy natrafia na ślad miasta założonego przez Sefresa, księcia starożytnej Styrii. Sam książę okazuje się być całkiem ... nieumarły.
 
*'''858 (2010)''' - Federacja Wergundzka podbiła niemal całą północ. Szczytne idee Elmeryka przejął po jego śmierci Eudomar, zamieniając podbite kraje w koszmar. W jednym z obozów pracy w północnym Tryncie buntownicy zbierają siły wszystkich krajów, zwołując Wiec Narodów, który zakończy dominację Wergundii.
 
*'''868 (2011)''' - Elfia forteca Telfamba jest najpotężniejszą intersekcją na świecie. Zasilała barierę, chroniącą świat przed spaczeniem, zwanym Alta Tavar. To jednak uwolniło się dzięki ingerencji z zewnątrz i przekształciło w nową boginię.
 
*'''880 (2012)''' - Nowo powstałe państwo, Styria, służące bogini Tavar, pokonało starodawne miasta-państwa Ofiru. W podbitej prowincji Messyny ludzie jednoczą się wokół Theo Tynagirona, by walczyć o wolny Ofir. W tle wydarzeń upadły sługa boga, zabitego przez Tavar, szerzy spustoszenie słonecznym ogniem. 
== [[Historia świata gry/895-935|Lata 895-935]] (2013 - 2016)==
 
*'''885 (2013)''' Po wojnach w Ofirze niemal cały świat wyruszył na wyprawy do Pethabanu, odkryto bowiem nowe drogi przez pustynię, a w kraju Bharat potrzebna była pomoc do walki z hodowanymi potworami. Wielu, którzy wrócili, przywiozło tajemną wiedzę i tajemne choroby. Kilka lat po wyprawach w Terali wybucha epidemia, z którą poradzić sobie muszą mieszkańcy osady Srebrnohora pod Karantanią.
 
*'''900 (2014)''' Odkryto drogę morską na południe od państw elfów, a tam - krainę pełną surowców i skarbów, zamieszkałą tylko przez prymitywnych tubylców. Ponieważ wielkie mocarstwa szykują się do wojny, wyścig o kontrolę nad Zapołudniem wydaje się decydujący. Tymczasem niespodziewanie budzi się do życia nowa potęga - lud Qasyran.
 
*'''915 (2015)''' Qasyran kończy podbój Północy. Ostatnim bastionem jest forteca Silberfjell na północy Tryntu. Walka toczy się nie tylko o ocalenie ostatniej enklawy, ale także o los bogów. Po klęsce pokonani obrońcy nie składają broni, powołują ukryte armie, nawet z duchów poległych, i przygotowują się na dogodny moment, by znów walczyć.
 
*'''935 (2016)''' Podbita 20 lat wcześniej Północ stanowi prowincję Imperium Qasyran, a los jej mieszkańców to los niewolników. W ciężkich warunkach prześladowań i więzień rodzą się plany wielkiego powstania, przygotowywanego od dwudziestu lat. Powstanie rychło przeradza się w wojnę - kolejną fazę Wojny o Północ. Do walki stają wszystkie kraje Północy, zjednoczone w Sojuszu. Walka będzie jednak długa i żmudna. 
==[[Historia świata gry/937-939|Lata 937-939]] (2017 - 2019)==
 
*'''937 (2017)''' Po pierwszych zwycięstwach Północ przygotowuje się na kontruderzenie. Tymczasem w prowincjonalnej Liryzji, straszliwie zniszczonej i zatrutej wojną, toczą się negocjacje na temat jej politycznej przyszłości. W tle doraźnych spraw ujawnia swoje istnienie istota, żerująca na ogromnej ilosci dusz zabitych. Wkrótce okazuje się, że istot takich jest więcej, choć znane są one na świecie już od dawna, to obecnie zdają się dążyć do coraz większego wpływu na świat żywych.
 
*'''938 (2018)''' Kontratak Qasyran doprowadził setki tysięcy ich żołnierzy aż pod stolicę Wergundii, Akwirgran. Wielka bitwa, angażująca liczne kraje, przechyla wreszcie szalę wojny na jedną ze stron. Po 39 latach wojny walczące kraje zawierają wreszcie pokój, podpisany Traktat Vistanijski stanie się podstawą odbudowy świata. W tle tych wydarzeń na dobre rozgorzała już nowa wojna, starcie z mrocznymi istotami, przenikającymi z innych światów.
 
*'''939 (2019)''' Świat odetchnął z dawna wyczekiwanym pokojem, lecz nowy porządek rzeczy oznaczał liczne zmiany na całym świecie. W Samnii potężny, starożytny szaman raz jeszcze podniósł głowę podczas gdy kagani Enktoia ugruntowała swoją władzę, zawierając niepewny pakt z Wergundią i zwołując wyprawę na odległy Pethaban. W Ofirze hobbity podpisały umowę, na mocy której powrócili do Velidy, zaś ta niedługo potem na skutek tajemniczych wydarzeń zaczęła wreszcie odżywać. Zaś pod stopami nas wszystkich, w najgłębszej otchłani podziemi przebudziła się nowa bogini, ongiś wygnana, dziś powróciła, by walczyć z nadchodzącym cieniem. Lecz wszystkie te wydarzenia bledły przy wadze tego, co miało miejsce w Terali Wschodniej, gdzie wojewoda Gocław postanowił umocnić swój kraj wobec zewnętrznych potęg. W cieniu jego prac nad nowymi rodzajami broni łeb podniosły inne, znacznie bardziej złowrogie siły nie pochodzące z tego świata, lecz z Pustki, gdzie wygnani zostają ci, którzy zgrzeszyli przeciw Deucesowi. W walce z tymi istotami odkryto potężny fenomen magiczny, Wielką Sieć Geomantyczną, przy użyciu której udało się koniec końców dopełnić rytuału w wergundzkim Bibraktborgu, który stworzył wokół naszego świata ochronny całun, ratując nas od cienia Pustki. Przynajmniej na razie. 
==[[Historia świata gry/940-|Lata 940-]] (2020 - teraz)==
 
*'''940 (2020)''' Odbudowa po niedawno zakończonej wojnie wciąż trwa, zwłaszcza w państwach najbardziej dotkniętych wojną do jakich należała [[Styria]]. Arcyksięstwo rozpoczęło eksploatację Kavelii, regionu bogatego w zasoby naturalne, który stał się oczkiem w głowie inwestorów z całego świata. Ich chciwość napędzały odkrycia magiczne, bowiem udało się opracować metodę teleportacji z użyciem Wielkiej Sieci, zaś odkrycie to wskazywało na liczne inne zastosowania tego fenomenu, do eksploatacji którego niezbędne były metale szlachetne. Region Kavelii był jednak zagrożony przez Laro, którzy po wojnie stanęli na krawędzi wojny domowej, której jednak udało się zapobiec. Światem wstrząsnęła też wieść o powrocie starożytnych elfów z Felnoru, niegdyś uznanych za zgubionych w potopie. Wszystkie państwa podeszły do pojawienia się nowego gracza z niemałym, choć ostrożnym zainteresowaniem.
 
*'''942 (2021)''' Walka z Upiornym Żeglarzem odbiła się szerokim echem na całym Fiordzie. Dwoje młodych bohaterów, brat i siostra z rodu Falarskadów, nagle stali się nowymi bohaterami swojego ludu. Jarna otrzymała po ojcu stanowisko jarla, jej brat stanął na czele jej floty. Tymczasem na kontynencie rozpoczęła się kolejna awantura. Wergundia od końca wojny dążyła do odzyskania Visnohory, miejsca, skąd wrogie wojska w każdej chwili mogły zaatakować wergundzkie włości. Skomplikowana sytuacja strategiczna wymagała, by wprowadzić jednak wojska przez Trynt do Terali Zachodniej, to groziło złamaniem traktatów, nową wojną - na którą jednak potrzeba było środków... które z kolei można było pozyskać podczas wyprawy na wyspę Tyndhur. I chociaż wyrwanie Wyspie złota było niemożliwe, prawdziwym skarbem okazały się być przywiezione stamtąd archiwalia. Dowodziły one wprost, że wszystko, co świat dotychczas wiedział o apokalipsie, wielkim potopie, zatopieniu nizin na zachodzie - wszystko to działo się o tysiące lat wcześniej niż sądzono. To wywracało całą wiedzę historyczną, dodając do niej nowy element - nieznane dotychczas cywilizacje.
 
*'''944 (2022)''' Wyprawa do kolebki starożytnej cywilizacji Agade, sponsorowana przez Kompanię Nowej Magii, zjednoczyła pod swoją flagą wielu zainteresowanych każdej niemal narodowości. Eksploracja nieznanych terenów ujawniła powód wymarcia Agadejczyków. Bezpośrednią przyczyną były istoty, których matka zagnieździła się na maszynie zwanej Eaformatorem. Niegdyś zielone ogrody Assury stały się przez to jałową pustynią. Pozyskane plany urządzenia oraz właściwości Roju takie jak ich śluz, bądź kolchidyra wydobyta z pancerzy, przyczyniły się do milowego kroku w rozwoju medycyny i technologii. Wszystkie odkrycia z Agade, jak również ich zastosowanie, zostały przedstawione na sympozjum naukowym w Dormenos, gdzie zostały zawarte nowe umowy handlowe pomiędzy KNM, a obecnymi tam przedstawicielami krajów.
 
*'''950 (2023)''' W lecie 950 roku nic nie zapowiadało wstrząsających wydarzeń, które miały wkrótce nastąpić. Arena dramatu była również zaskakująca - rejon tzw. Wschodniego Korytarza, niegdyś miejsce jednej z najdłuższych bitew Wojny o Północ, zakończonej tragicznym zniszczeniem Perbatasanu. Na trójgraniczu zdarzyło się wiele, zbyt wiele, jednak nie było komu roztrząsać pojedynczych tragedi w obliczu dwóch najważniejszych wydarzeń. W połowie lipca całość doliny została wręcz zalana armią opętanych przez eszkhary jak i samych demonów które przyjęły fizyczne formy. Pomimo najlepszych starań stacjonujących tam jednostek nie wszystkich udało się wycofać na bezpieczne pozycje. Stoczona tam walka doprowadziła do śmierci samej bogini Tavar która poświęciła się, by pozbawić życia nie tylko Księcia Pustki - Szakala - ale i zniszczyć Pożeraczkę. Straty były ogromne, jednak to nie był koniec. W wyniku tak ogromnych pokładów mocy, które się tam starły oraz działań przy geosiatce nastąpiło przeładowanie mocy w samej Ei, co doprowadziły do katastrofy na skalę światową. Rdzenie minerałowe wybuchały jeden po drugim, skażenie dosięgło prawie każdego miejsca na znanym świecie.
 
*'''952 (2024)''' Katastrofy ekologiczne, skażenie promieniowaniem minerału, miejscami dziwne anomalie, których nie dało się wyjaśnić... Cały świat pogrążył się na blisko dwa lata w kryzysie. Gdyby nie szybkie działanie Kompanii Nowej Magii, Styryjczyków czy Quasyrańczyków to prawdopodobnie przez kolejną dekadę nie udałoby się powstrzymać skarżenia. Gdy opanowano większość stref promieniotwórczych, okazało się, że jedna z nich jest zupełnie inna niż wszystkie. Na Wysokich Ziemiach - które ogłosiły secesje od korony tryntyjskiej - efekt działania minerału wszedł w reakcje z czymś, co było w tym miejscu. Kompania przeprowadziła utajnione śledztwo i chociaż nie podzieliła się oficjalnie wynikami, to chodzą plotki, że magi-maszyna znajdująca się w Silberfjell, była zasilana eksperymentalnie. Dzięki działaniom Kompanii Nowej Magii wraz z pomocą Styryjczyków, odpornych na minerał udało się zażegnać kryzys i zniwelować anomalie oraz skażenie. W tym samym czasie przeciwko Aoife Borgh Du i jej decyzji o secesji od kanonu tryntyjskiej podniósł się bunt. Początkowo nie było wiadomo, kto za nim stoi, każdy jarl umywał ręce. Gdy doszło w końcu do eskalacji. na czele lojalistów względem Tryntu stanął ród Skaggiradów, prowadząc rebelię do zwycięstwa. Przedziwnym zbiegiem okoliczności tryntyjska para książęca była na miejscu i tym samym mogła przyjąć przysięgę lojalności od jarlów Wysokich Ziem, a przywódcy buntowników - Hammondowi Skaggirad - wręczyć w nagrodzie za zasługi siedzibę rodową rodu Borgh Du - Silberfjell. Gdy na murach twierdzy zawisły chorągwie, ze słońcem okazało się, że dawna pani tych ziem Aoife Borgh Du zbiegła wraz z córką na północ, otrzymując najprawdopodobniej azyl u Samniczyków. Lud stepu, najpewniej by osłonić odwrót dawnej księżnej i jej dziedziczki, wypuścił jeden z arbanów aż pod samą twierdzę Silberfjell, doprowadzając do serii potyczek w tamtym rejonie.
 
*'''957 (2025)''' Pięć lat minęło, od kiedy czujniki magimaszyn wykryły skażenie minerałem przekraczające dopuszczalne normy. Po katastrofie z rdzeniami minerałowych wprowadzono nowe przepisy oraz zasady bezpieczeństwa. Świat ruszył naprzód, a kto nie ruszył z nim, ten został daleko w tyle. Ofir przeżywa złoty okres rozkwitu gospodarki.Większość obywateli może spokojnie pozwolić sobie na niewolnika lub dwóch, i to takich z Pethabanu, zakupionych na corocznym Wielkim Targu z rąk Samnijczyków. Lud stepu przestał być w oczach Ofirczyków uciążliwym sąsiadem, a stał się źródłem luksusu zza pustyni. Jedyne, co rzuca się cieniem na tą krainę miodem i mlekiem płynącą, to ponura sylwetka Magisterium. Żaden obywatel się jednak nie skarży. W końcu służy ono tylko zapewnieniu bezpieczeństwa i tradycji, a magia pierwotna stoi wbrew niej.

*Możni ofirscy, rozleniwieni luksusami i zaślepieni poczuciem własnej doskonałości, nie dostrzegli zbliżającego się zagrożenia. W lipcu zmarła Wielka Kagini Enktoia a wraz z jej ostatnim oddechem odeszła w zapomnienie przysięga którą składała: “póki żyje, samnijskie arbany nie przekroczą ofirskiej granicy”. Kaganat zaatakował i zmiażdżył Ofir, w sposób, którego koczownicy nigdy wcześniej nie dali poznać tej ziemi. Pierwszy raz w historii najazdów na ofirskie ziemię nie mieli na celu jedynie wyprawy łupieżczej, a podbój.

 

*'''958 (2026)''' W obliczu porażki Ofiru przeciwko działaniom Kaganatu Samnijskiego, Terala rozłamała się na dwoje. Część kniaziów pragnęła stanąć do walki - popierana przez kniazia Gocława jak i Bractwo Rugiewitowe. Druga część kraju nie chciała rozlewu krwii, a ich głosy poparły koweny druidzkie. W dodatku, na początku roku Kniaź Obiecany - Bolemir - trafił do niewoli samnijskiej, chociaż jego przyrodnia siostra, będąca żoną Wielkiego Kagana, woli określać to mianem gościny.

*Kaganat Samnijski nie przekroczył jeszcze granicy kraju grodów. Zamiast tego, złożył prośbę o organizację Kongresu Wolnych Narodów w celu rostrzygnięcia losów Terali.

=[[Historia elfów|Historia świata według elfów]]=

[[Kategoria:Świat gry]]

Historia świata gry

2026-03-27T21:49:13Z

Wydra:

W dziale tym znajdują się zebrane i poszerzone informacje o wydarzeniach rozmaitych, które kształtują nasz świat. Znajdziecie tutaj, znane niektórym z własnych wspomnień, wydarzenia kolejnych larpów i efekty działań bohaterów, które sami oglądaliście albo współtworzyliście. Jest również wszystko to, co wydarzyło się między kolejnymi edycjami larpów. a więc sesje gier RPG, gry strategiczne i dyplomatyczne, a także wydarzenia, które wykreowaliśmy na podstawie decyzji graczy, ale nie zostały dosłownie rozegrane.

Wszystko, co można tu przeczytać, to stan wiedzy, odpowiadający mniej więcej średniemu poziomowi wiedzy przeciętnego mieszkańca świata gry.

=[[Kalendarium historyczne | Kalendarium historyczne]] =
Tu znajdziecie spisaną skrótowo i chronologicznie listę wydarzeń w świecie gry. Kalendarium skupia się na najważniejszych epizodach w kategoriach światowych - są tu więc wydarzenia polityczne, wojny, traktaty, ważne wydarzenia ekonomiczne czy naukowe. Raczej nie ma tu informacji o indywidualnych losach bohaterów.

= Opisowa historia świata gry =
Szczegółowe informacje o wszystkich fabułach i wydarzeniach w Silberbergu. 
==[[Historia świata gry/832-895|Lata 832-895]] (2009-2012)==
 
*'''832 (2009)''' - W Górach Silber na północy, w pobliżu Wolnego Miasta na Przełęczy, grupa awanturników i poszukiwaczy natrafia na ślad miasta założonego przez Sefresa, księcia starożytnej Styrii. Sam książę okazuje się być całkiem ... nieumarły.
 
*'''858 (2010)''' - Federacja Wergundzka podbiła niemal całą północ. Szczytne idee Elmeryka przejął po jego śmierci Eudomar, zamieniając podbite kraje w koszmar. W jednym z obozów pracy w północnym Tryncie buntownicy zbierają siły wszystkich krajów, zwołując Wiec Narodów, który zakończy dominację Wergundii.
 
*'''868 (2011)''' - Elfia forteca Telfamba jest najpotężniejszą intersekcją na świecie. Zasilała barierę, chroniącą świat przed spaczeniem, zwanym Alta Tavar. To jednak uwolniło się dzięki ingerencji z zewnątrz i przekształciło w nową boginię.
 
*'''880 (2012)''' - Nowo powstałe państwo, Styria, służące bogini Tavar, pokonało starodawne miasta-państwa Ofiru. W podbitej prowincji Messyny ludzie jednoczą się wokół Theo Tynagirona, by walczyć o wolny Ofir. W tle wydarzeń upadły sługa boga, zabitego przez Tavar, szerzy spustoszenie słonecznym ogniem. 
== [[Historia świata gry/895-935|Lata 895-935]] (2013 - 2016)==
 
*'''885 (2013)''' Po wojnach w Ofirze niemal cały świat wyruszył na wyprawy do Pethabanu, odkryto bowiem nowe drogi przez pustynię, a w kraju Bharat potrzebna była pomoc do walki z hodowanymi potworami. Wielu, którzy wrócili, przywiozło tajemną wiedzę i tajemne choroby. Kilka lat po wyprawach w Terali wybucha epidemia, z którą poradzić sobie muszą mieszkańcy osady Srebrnohora pod Karantanią.
 
*'''900 (2014)''' Odkryto drogę morską na południe od państw elfów, a tam - krainę pełną surowców i skarbów, zamieszkałą tylko przez prymitywnych tubylców. Ponieważ wielkie mocarstwa szykują się do wojny, wyścig o kontrolę nad Zapołudniem wydaje się decydujący. Tymczasem niespodziewanie budzi się do życia nowa potęga - lud Qasyran.
 
*'''915 (2015)''' Qasyran kończy podbój Północy. Ostatnim bastionem jest forteca Silberfjell na północy Tryntu. Walka toczy się nie tylko o ocalenie ostatniej enklawy, ale także o los bogów. Po klęsce pokonani obrońcy nie składają broni, powołują ukryte armie, nawet z duchów poległych, i przygotowują się na dogodny moment, by znów walczyć.
 
*'''935 (2016)''' Podbita 20 lat wcześniej Północ stanowi prowincję Imperium Qasyran, a los jej mieszkańców to los niewolników. W ciężkich warunkach prześladowań i więzień rodzą się plany wielkiego powstania, przygotowywanego od dwudziestu lat. Powstanie rychło przeradza się w wojnę - kolejną fazę Wojny o Północ. Do walki stają wszystkie kraje Północy, zjednoczone w Sojuszu. Walka będzie jednak długa i żmudna. 
==[[Historia świata gry/937-939|Lata 937-939]] (2017 - 2019)==
 
*'''937 (2017)''' Po pierwszych zwycięstwach Północ przygotowuje się na kontruderzenie. Tymczasem w prowincjonalnej Liryzji, straszliwie zniszczonej i zatrutej wojną, toczą się negocjacje na temat jej politycznej przyszłości. W tle doraźnych spraw ujawnia swoje istnienie istota, żerująca na ogromnej ilosci dusz zabitych. Wkrótce okazuje się, że istot takich jest więcej, choć znane są one na świecie już od dawna, to obecnie zdają się dążyć do coraz większego wpływu na świat żywych.
 
*'''938 (2018)''' Kontratak Qasyran doprowadził setki tysięcy ich żołnierzy aż pod stolicę Wergundii, Akwirgran. Wielka bitwa, angażująca liczne kraje, przechyla wreszcie szalę wojny na jedną ze stron. Po 39 latach wojny walczące kraje zawierają wreszcie pokój, podpisany Traktat Vistanijski stanie się podstawą odbudowy świata. W tle tych wydarzeń na dobre rozgorzała już nowa wojna, starcie z mrocznymi istotami, przenikającymi z innych światów.
 
*'''939 (2019)''' Świat odetchnął z dawna wyczekiwanym pokojem, lecz nowy porządek rzeczy oznaczał liczne zmiany na całym świecie. W Samnii potężny, starożytny szaman raz jeszcze podniósł głowę podczas gdy kagani Enktoia ugruntowała swoją władzę, zawierając niepewny pakt z Wergundią i zwołując wyprawę na odległy Pethaban. W Ofirze hobbity podpisały umowę, na mocy której powrócili do Velidy, zaś ta niedługo potem na skutek tajemniczych wydarzeń zaczęła wreszcie odżywać. Zaś pod stopami nas wszystkich, w najgłębszej otchłani podziemi przebudziła się nowa bogini, ongiś wygnana, dziś powróciła, by walczyć z nadchodzącym cieniem. Lecz wszystkie te wydarzenia bledły przy wadze tego, co miało miejsce w Terali Wschodniej, gdzie wojewoda Gocław postanowił umocnić swój kraj wobec zewnętrznych potęg. W cieniu jego prac nad nowymi rodzajami broni łeb podniosły inne, znacznie bardziej złowrogie siły nie pochodzące z tego świata, lecz z Pustki, gdzie wygnani zostają ci, którzy zgrzeszyli przeciw Deucesowi. W walce z tymi istotami odkryto potężny fenomen magiczny, Wielką Sieć Geomantyczną, przy użyciu której udało się koniec końców dopełnić rytuału w wergundzkim Bibraktborgu, który stworzył wokół naszego świata ochronny całun, ratując nas od cienia Pustki. Przynajmniej na razie. 
==[[Historia świata gry/940-|Lata 940-]] (2020 - teraz)==
 
*'''940 (2020)''' Odbudowa po niedawno zakończonej wojnie wciąż trwa, zwłaszcza w państwach najbardziej dotkniętych wojną do jakich należała [[Styria]]. Arcyksięstwo rozpoczęło eksploatację Kavelii, regionu bogatego w zasoby naturalne, który stał się oczkiem w głowie inwestorów z całego świata. Ich chciwość napędzały odkrycia magiczne, bowiem udało się opracować metodę teleportacji z użyciem Wielkiej Sieci, zaś odkrycie to wskazywało na liczne inne zastosowania tego fenomenu, do eksploatacji którego niezbędne były metale szlachetne. Region Kavelii był jednak zagrożony przez Laro, którzy po wojnie stanęli na krawędzi wojny domowej, której jednak udało się zapobiec. Światem wstrząsnęła też wieść o powrocie starożytnych elfów z Felnoru, niegdyś uznanych za zgubionych w potopie. Wszystkie państwa podeszły do pojawienia się nowego gracza z niemałym, choć ostrożnym zainteresowaniem.
 
*'''942 (2021)''' Walka z Upiornym Żeglarzem odbiła się szerokim echem na całym Fiordzie. Dwoje młodych bohaterów, brat i siostra z rodu Falarskadów, nagle stali się nowymi bohaterami swojego ludu. Jarna otrzymała po ojcu stanowisko jarla, jej brat stanął na czele jej floty. Tymczasem na kontynencie rozpoczęła się kolejna awantura. Wergundia od końca wojny dążyła do odzyskania Visnohory, miejsca, skąd wrogie wojska w każdej chwili mogły zaatakować wergundzkie włości. Skomplikowana sytuacja strategiczna wymagała, by wprowadzić jednak wojska przez Trynt do Terali Zachodniej, to groziło złamaniem traktatów, nową wojną - na którą jednak potrzeba było środków... które z kolei można było pozyskać podczas wyprawy na wyspę Tyndhur. I chociaż wyrwanie Wyspie złota było niemożliwe, prawdziwym skarbem okazały się być przywiezione stamtąd archiwalia. Dowodziły one wprost, że wszystko, co świat dotychczas wiedział o apokalipsie, wielkim potopie, zatopieniu nizin na zachodzie - wszystko to działo się o tysiące lat wcześniej niż sądzono. To wywracało całą wiedzę historyczną, dodając do niej nowy element - nieznane dotychczas cywilizacje.
 
*'''944 (2022)''' Wyprawa do kolebki starożytnej cywilizacji Agade, sponsorowana przez Kompanię Nowej Magii, zjednoczyła pod swoją flagą wielu zainteresowanych każdej niemal narodowości. Eksploracja nieznanych terenów ujawniła powód wymarcia Agadejczyków. Bezpośrednią przyczyną były istoty, których matka zagnieździła się na maszynie zwanej Eaformatorem. Niegdyś zielone ogrody Assury stały się przez to jałową pustynią. Pozyskane plany urządzenia oraz właściwości Roju takie jak ich śluz, bądź kolchidyra wydobyta z pancerzy, przyczyniły się do milowego kroku w rozwoju medycyny i technologii. Wszystkie odkrycia z Agade, jak również ich zastosowanie, zostały przedstawione na sympozjum naukowym w Dormenos, gdzie zostały zawarte nowe umowy handlowe pomiędzy KNM, a obecnymi tam przedstawicielami krajów.
 
*'''950 (2023)''' W lecie 950 roku nic nie zapowiadało wstrząsających wydarzeń, które miały wkrótce nastąpić. Arena dramatu była również zaskakująca - rejon tzw. Wschodniego Korytarza, niegdyś miejsce jednej z najdłuższych bitew Wojny o Północ, zakończonej tragicznym zniszczeniem Perbatasanu. Na trójgraniczu zdarzyło się wiele, zbyt wiele, jednak nie było komu roztrząsać pojedynczych tragedi w obliczu dwóch najważniejszych wydarzeń. W połowie lipca całość doliny została wręcz zalana armią opętanych przez eszkhary jak i samych demonów które przyjęły fizyczne formy. Pomimo najlepszych starań stacjonujących tam jednostek nie wszystkich udało się wycofać na bezpieczne pozycje. Stoczona tam walka doprowadziła do śmierci samej bogini Tavar która poświęciła się, by pozbawić życia nie tylko Księcia Pustki - Szakala - ale i zniszczyć Pożeraczkę. Straty były ogromne, jednak to nie był koniec. W wyniku tak ogromnych pokładów mocy, które się tam starły oraz działań przy geosiatce nastąpiło przeładowanie mocy w samej Ei, co doprowadziły do katastrofy na skalę światową. Rdzenie minerałowe wybuchały jeden po drugim, skażenie dosięgło prawie każdego miejsca na znanym świecie.
 
*'''952 (2024)''' Katastrofy ekologiczne, skażenie promieniowaniem minerału, miejscami dziwne anomalie, których nie dało się wyjaśnić... Cały świat pogrążył się na blisko dwa lata w kryzysie. Gdyby nie szybkie działanie Kompanii Nowej Magii, Styryjczyków czy Quasyrańczyków to prawdopodobnie przez kolejną dekadę nie udałoby się powstrzymać skarżenia. Gdy opanowano większość stref promieniotwórczych, okazało się, że jedna z nich jest zupełnie inna niż wszystkie. Na Wysokich Ziemiach - które ogłosiły secesje od korony tryntyjskiej - efekt działania minerału wszedł w reakcje z czymś, co było w tym miejscu. Kompania przeprowadziła utajnione śledztwo i chociaż nie podzieliła się oficjalnie wynikami, to chodzą plotki, że magi-maszyna znajdująca się w Silberfjell, była zasilana eksperymentalnie. Dzięki działaniom Kompanii Nowej Magii wraz z pomocą Styryjczyków, odpornych na minerał udało się zażegnać kryzys i zniwelować anomalie oraz skażenie. W tym samym czasie przeciwko Aoife Borgh Du i jej decyzji o secesji od kanonu tryntyjskiej podniósł się bunt. Początkowo nie było wiadomo, kto za nim stoi, każdy jarl umywał ręce. Gdy doszło w końcu do eskalacji. na czele lojalistów względem Tryntu stanął ród Skaggiradów, prowadząc rebelię do zwycięstwa. Przedziwnym zbiegiem okoliczności tryntyjska para książęca była na miejscu i tym samym mogła przyjąć przysięgę lojalności od jarlów Wysokich Ziem, a przywódcy buntowników - Hammondowi Skaggirad - wręczyć w nagrodzie za zasługi siedzibę rodową rodu Borgh Du - Silberfjell. Gdy na murach twierdzy zawisły chorągwie, ze słońcem okazało się, że dawna pani tych ziem Aoife Borgh Du zbiegła wraz z córką na północ, otrzymując najprawdopodobniej azyl u Samniczyków. Lud stepu, najpewniej by osłonić odwrót dawnej księżnej i jej dziedziczki, wypuścił jeden z arbanów aż pod samą twierdzę Silberfjell, doprowadzając do serii potyczek w tamtym rejonie.
 
*'''957 (2025)'''
*Pięć lat minęło, od kiedy czujniki magimaszyn wykryły skażenie minerałem przekraczające dopuszczalne normy. Po katastrofie z rdzeniami minerałowych wprowadzono nowe przepisy oraz zasady bezpieczeństwa. Świat ruszył naprzód, a kto nie ruszył z nim, ten został daleko w tyle. Ofir przeżywa złoty okres rozkwitu gospodarki.Większość obywateli może spokojnie pozwolić sobie na niewolnika lub dwóch, i to takich z Pethabanu, zakupionych na corocznym Wielkim Targu z rąk Samnijczyków. Lud stepu przestał być w oczach Ofirczyków uciążliwym sąsiadem, a stał się źródłem luksusu zza pustyni. Jedyne, co rzuca się cieniem na tą krainę miodem i mlekiem płynącą, to ponura sylwetka Magisterium. Żaden obywatel się jednak nie skarży. W końcu służy ono tylko zapewnieniu bezpieczeństwa i tradycji, a magia pierwotna stoi wbrew niej.

*Możni ofirscy, rozleniwieni luksusami i zaślepieni poczuciem własnej doskonałości, nie dostrzegli zbliżającego się zagrożenia. W lipcu zmarła Wielka Kagini Enktoia a wraz z jej ostatnim oddechem odeszła w zapomnienie przysięga którą składała: “póki żyje, samnijskie arbany nie przekroczą ofirskiej granicy”. Kaganat zaatakował i zmiażdżył Ofir, w sposób, którego koczownicy nigdy wcześniej nie dali poznać tej ziemi. Pierwszy raz w historii najazdów na ofirskie ziemię nie mieli na celu jedynie wyprawy łupieżczej, a podbój.

 

*'''958 (2026)''' W obliczu porażki Ofiru przeciwko działaniom Kaganatu Samnijskiego, Terala rozłamała się na dwoje. Część kniaziów pragnęła stanąć do walki - popierana przez kniazia Gocława jak i Bractwo Rugiewitowe. Druga część kraju nie chciała rozlewu krwii, a ich głosy poparły koweny druidzkie. W dodatku, na początku roku Kniaź Obiecany - Bolemir - trafił do niewoli samnijskiej, chociaż jego przyrodnia siostra, będąca żoną Wielkiego Kagana, woli określać to mianem gościny.

*Kaganat Samnijski nie przekroczył jeszcze granicy kraju grodów. Zamiast tego, złożył prośbę o organizację Kongresu Wolnych Narodów w celu rostrzygnięcia losów Terali.

=[[Historia elfów|Historia świata według elfów]]=

[[Kategoria:Świat gry]]

Talsoi

2026-03-25T18:29:41Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaInfo|entery= |tresc=Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować. Elfy Talsoi nie posiadają wzorca, zostały wykreowane przez twórców świata. }}

[[File:talsoi1.jpg|upright=|frameless|border|right]]

'''Pełna/ formalna nazwa kraju: '''
Księstwo Talsoi
 
'''Nazwy skrótowe/używane: '''
*Talsoi
*Kraj Morskich Elfów
*Port Talsoi
 
'''Położenie i sąsiedzi: '''
Państwo Talsoi leży na skalistym, północnym wybrzeżu, obejmując pas lądu nad Morzem Białych Klifów oraz rozległe wody przybrzeżne. Osady i miasta koncentrują się niemal wyłącznie przy morzu, a wnętrze kraju pozostaje w większości niezamieszkane poza fortami granicznymi. Talsoi sąsiaduje morskimi szlakami z Fiordem, Felnorem , Wergundią oraz pośrednio z ziemiami Qa i dawnym Aenthil.
 
'''Ustrój: '''
Talsoi jest monarchią wojskową o charakterze morskim. Władcą państwa jest marada, będący jednocześnie głównodowodzącym floty. Jego władza jest ostateczna w sprawach militarnych i politycznych. Doradza mu trójka tarmenów – dowódców eskadr floty. Państwo ingeruje minimalnie w życie gospodarcze obywateli.
 
'''Język / alfabet: '''
*Tengwar
*Nazewnictwo rodowe dziedziczone po matce
 
'''Dominujące wierzenia: '''
*Kult oceanu jako bytu osobowego
*Cześć dla żywiołów wody i wiatru
*Tradycja Tulvy (dawna bogini morza)
*[[Meris]]
 

'''Najważniejsze elementy historii: '''
*Przejęcie domeny morza w Czasie Trzech Pokoleń
*Bitwa na głębinie Meite – legenda Niepokonanej Floty
*Upadek Alta Tavar i wzrost zagrożeń morskich
*Okupacja Aenthil i zniszczenie floty
*Powstanie Talsoi (935 r.)
*Czarny Szkwał – ofiara za Północ
*Protektorat Wergundii
*Odbudowa floty i wyjście spod protektoratu (951 r.)
 

'''Stereotypowe cechy: '''
*Pogodny fatalizm
*Miłość do wolności i morza
*Gadatliwość, zamiłowanie do pieśni
*Odwaga granicząca z brawurą
 
[[File:talsoi3.jpg|upright=0.6|frameless|border|right]]
'''Stereotypowy wygląd:'''
*Jasne, przewiewne stroje
*Biżuteria z muszli, bursztynu i koralu
*Tatuaże fal i prądów morskich
*Krótkie lub związane włosy u żeglarzy
 
'''Sojusze/ sympatie: '''
*[[Federacja Wergundzka]] (dawniej)
*[[Leth Caer]]
*Sojusz Północy
*Społeczności morskie
*[[Felnor]]
 
'''Przeciwnicy polityczni/ najświeższe konflikty/ wojna: '''
*[[Qa]] i Zapołudnie
*[[Fiord]]
*Dawni władcy [[Aenthil]]
*Potwory morskie
 
'''Ważne postaci historycznie:'''
 
'''Martwi:'''
*Evreiel’tar z rodu Ves
*Poległe załogi Czarnego Szkwału
*Dawni kapłani Tulvy
 
'''Żywi:'''
*vayla’Meril z rodu Haro – marada
*Mariel z rodu Zethar – Biała Tarmen
*Atariel z rodu Maerien – Niebieska Tarmen
 

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Talsoi</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Talsoi</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Talsoi</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Talsoi</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Talsoi</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Talsoi</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Talsoi</td>
</tr>
</table>

'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Talsoi / Talsojka</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Talsojczyka / Talsojki</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Talsojczykowi / Talsojce</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Talsojczyka / Talsojkę</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Talsojczykiem / Talsojką</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Talsojczyku / Talsojce</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Talsojczyku / Talsojko</td>
</tr>
</table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Nacje]]

Elfy Podziemne

2026-03-25T18:28:29Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaInfo|entery= |tresc=Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować. 
Elfy podziemne nie mają konkretnego wzorca historycznego. }}

[[File:podziemne1.jpg|upright=|frameless|border|right]]

'''Pełna/ formalna nazwa kraju:''' Tlais Burzuma
 

'''Nazwy skrótowe/używane: '''
*Elfy Podziemne
*Nallari
 

'''Położenie i sąsiedzi: '''
Podziemne państwo położone w systemie jaskiń Nallari, pod górami Larion.
Wejścia do podziemi znajdują się w różnych regionach powierzchni, szczególnie w okolicach Akwirgranu.
Sąsiadują pod ziemią z goblinami i dawnymi krasnoludzkimi kopalniami, a na powierzchni z krainami elfów Laro i ludzkimi państwami.
 

'''Ustrój:'''
Hierarchiczna struktura rodowa rządzona przez Radę Dwunastu.
Najwyższą władzę w rodach sprawują Matki rodów.
Najpotężniejsze rody tworzą elitę polityczną i decydują o losach całej społeczności.
 

'''Język / alfabet:'''
*Dialekt '''hersha''' używany w tradycji, rytuałach i nazwach rodowych
*Tengwar
 

'''Dominujące wierzenia:'''
*Ainta Lanaste – obecnego patrona podziemi
*[[Vellossura]]
*dawny kult Klyfty, bogini ciemności
 

'''Najważniejsze elementy historii:'''
*Rozłam między elfami Laro a elfami podziemnymi
*Zejście elfów do podziemi i powstanie pierwszych rodów
*Powstanie Irthis’avy jako centrum Tlais Burzuma
*Projekt Tradailsham
*Ujawnienie Zwoju Rozłamu
*Bunt rodu Canna aep Morgok
*Kryzys związany z Nową Magią i rdzeniami minerałowymi
 

'''Stereotypowe cechy:'''
*Silna lojalność wobec rodu
*Skłonność do intryg i politycznych gier
*Bezwzględność wobec wrogów
*Duży szacunek dla hierarchii
 
[[File:podziemne2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
'''Stereotypowy wygląd:'''
*Bardzo blada skóra
*Włosy białe, srebrne lub platynowe
*Ciemne stroje przystosowane do życia w podziemiach
*Tatuaże przypominające ciernie
 

'''Sojusze / sympatie:'''
*Krasnoludy (ograniczona współpraca handlowa)
*Część elfów Laro po Rytuale Pojednania
*Społeczności związane z projektem Tradailsham
 

'''Przeciwnicy polityczni / najświeższe konflikty / wojna:'''
*Gobliny
 

'''Ważne postaci historycznie:'''
'''Martwi:'''
*Kirda Tlais Arde aep Kirth zwana Pierwszą
*Mirth Tlais Inne aep Sitha Vire
*Nithra Tlais Arde aep Kirth
*Shilla Tlais Miah du Savat
*Rudah Tlais Khyrna
*Lywah Tlais Orthogok zwana Bezustą
*Avirrah Tlais Orthogok
 
'''Żywi:'''
*Mea’Aran Tlais Orthogok
*Silana’Ali Tlais Canna aep Morgok
*Amarah Tlais Arde aep Kirth
*Viella Tlais Inne aep Sitha Vire
*Vireth Tlais Miah du Savat
*Surza Tlais Miah du Savat
*Illithria Tlais Khyrna
 

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Tlais Burzuma</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Tlais Burzumy</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Tlais Burzumie</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Tlais Burzumę</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Tlais Burzumą</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Tlais Burzumie</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Tlais Burzumo</td>
</tr>
</table>

'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Elf Podziemny / Elfka Podziemna</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Elfa Podziemnego / Elfki Podziemnej</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Elfowi Podziemnemu / Elfce Podziemnej</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Elfa Podziemnego / Elfkę Podziemną</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Elfem Podziemnym / Elfką Podziemną</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Elfie Podziemnym / Elfce Podziemnej</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Elfie Podziemny / Elfko Podziemna</td>
</tr>
</table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Nacje]]

Laro

2026-03-25T18:15:49Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaInfo|entery= |tresc=Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować. 
Pierwowzorem dla Księstwa Larionu jest Japonia w okresie shogunatu, z domieszkami kultury Maorysów }}

[[File:laro5.jpg|upright=|frameless|border|right]]

'''Pełna/ formalna nazwa kraju: '''
Księstwo Laro
 

'''Nazwy skrótowe/używane: '''
*Larion'tanate
*Laro
*Księstwo Larion
*Larion
 

'''Położenie i sąsiedzi: '''
Trudno dostępne masywy górskie; położone w północnej części mapy świata Silberberg; granice naturalnie obronne. Graniczy z Samią od wschodu oraz północy, od zachodu kolejno z Federacją Wergundzką, Wielkim Imerium Styryjskim oraz Imperium Quasyran.
 

'''Ustrój:'''
Społeczno-militarna wspólnota plemienna z przywódcą t’antsanem, struktura oparta na huanach (plemionach/prowincjach) i rodach, awans możliwy przez zasługi bojowe.
 

'''Język / alfabet:'''
*Tengwar i języka Quenya
 

'''Dominujące wierzenia:'''
*Wiara w wspólnotę przodków Ikni – zbiorczy „duch plemienny”, źródło tradycji i rytuałów; kluczowa rola kapłanów Ikni.
 

'''Najważniejsze elementy historii:'''
*Migracja i osiedlenie w górach Larionu.
*Wojna z Felnorem
*Rozłam plemienia
*Neutralność w I Wojnie o Północ.
*Udział w II Wojnie o Północ po prowokacji i śmierci dyplomatki.
*Klęska w Kalidorei i masakra huanów.
*Śmierć t’antsan Savry.
*Wstąpienie do Sojuszu Państw Północy.
*Zniszczenie Ikni – utrata zbiorczych dusz przodków.
*Obecny kryzys wewnętrzny i zamknięcie granic.
*Odbudowa Ikni w oparciu o dusze odzyskane z Wielkiej Piarmidy jako symbol odnowienia stosunków dyplomatycznych
 

'''Stereotypowe cechy:'''
*Honorowi, dumni i małomówni.
*Wytrwali w walce, nigdy nie ustępujący pola.
 

'''Stereotypowy wygląd: '''
*Ubiór w surowych kolorach – czerń, granat, fiolet; odświętnie szkarłat. -> Japonia Edo
[[File:laro3.jpg|upright=|frameless|border|right]]
*Długie włosy lub tradycyjny kok; tatuaże bitewne.
 

'''Sojusze/ sympatie:'''
*Formalny sojusz militarny z Cesarstwem Świtu i innymi państwami w Sojuszu Państw Północy.
*Przeciwnicy polityczni/ najświeższe konflikty/ wojna:
*Konflikt z imperium Qasyran – wojna po zabójstwie laryjskiej dyplomatki.
*Napięcia po II Wojnie o Północ – trwające żądania rozliczeń z Qa. Część rodów/wojowników sympatyzuje z ideami *konspiracji przeciw Qasyran (wspólnota Andhakara).
 

'''Ważne postaci historycznie:'''
'''Martwi:'''
*t’antsan Savra-oeni Leidenei Kodanara Ahi – władczyni Laro, poległa w odwecie przeciw Qa.
'''Żywi:'''
*Nila Laurelin
*t’antsan Altaris z Andhakary – nowy t’antsan; twórca pokoju i sojuszy po wojnie.

 

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Laro</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Laro</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Laro</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Laro</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Laro</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Laro</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Laro</td>
</tr>
</table>

'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Laryjczyk / Laryjka</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Laryjczyka / Laryjki</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Laryjczykowi / Laryjce</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Laryjczyka / Laryjkę</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Laryjczykiem / Laryjką</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Laryjczyku / Laryjce</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Laryjczyku / Laryjko</td>
</tr>
</table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Nacje]]

Felnor

2026-03-25T18:15:38Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}

{{RamkaOstrzezenie|tresc= '''Felnor jest niegrywalny.''' Z racji na usytuowanie na mapie i historię świata gry, nie jest możliwa gra jako postać z tej nacji. Możliwa jest gra postacią powiązaną z nacją - skontaktuj się z nami na info@silberberg.pl}}

{{RamkaInfo|entery= |tresc=Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować. 
Elfy z Felnoru bazują na ogólnej kulturze starożytnego Egiptu z elementami fantastyki naukowej. }}

[[File:felnor8.jpg|upright=|frameless|border|right]]

'''Pełna/ formalna nazwa kraju:''' Felnor
 

'''Nazwy skrótowe/używane:'''
*Elfy z Felnoru
 

'''Położenie i sąsiedzi:'''
Kraj ten położony jest na wysuniętym daleko na zachód archipelagu znanym jako [[Tol Felnor]]. Archipelag składa się z dwunastu wysp, z czego najważniejszymi i największymi z nich są trzy wyspu połączone życiodajną rzeką Nayili: Amrun, Hiril i Talath. W związku ze swoim położeniem, Felnor nie posiada granic lądowych, natomiast bezpośrednia droga morska łączy go z Księstwem Tryntu i Fiordu, klifami Kesham oraz wybrzeżami Federacji Wergundzkiej, Księstwa Talsoi, Wielkiego Księstwa Styrii, Imperium Qasyranu i Cesarstwa świtu.
 

'''Ustrój:'''
Felnor podzielony jest na pomniejsze królestwa, które zjednoczone są pod władzą absolutną Najwyższego Faraona, Nefreka. Faraonowi doradza Omentia, rada książąt złożona z dwunastu władców, w której szczególną pozycję mają władcy Risil, trzech największych wysp archipelagu. Każde pomniejsze królestwo dalej dzieli się na mniejsze włości, ziemie i miasta należące do określonych szlachciców czy kapłanów, jednakże wewnętrzna struktura może się wyraźnie różnić pomiędzy królestwami. Strukturę każdego królestwa dalej komplikuje system kastowy, który choć w całym Felnorze działa podobnie to rzecz jasna istnieją pewne wyjątki od reguł.
 

'''Język / alfabet:'''
*Felnoryjska odmiana Tengwar z zapisem hieroglificznym
 

'''Dominujące wierzenia: '''
*Ogólno pojęty kult śmierci
*Kult Swarta/Szakala (Dawniej)
*Kult Velossury
 

'''Najważniejsze elementy historii:'''
*Okres przed potopem
*Utworzenie Raeth (kopuły) i okres potopu
*Orya (Wynurzenie)
*Starcie w Bibraktborg
*Konflikt w Kelahiran
*Przebudzenie Sakkary
*Rekonkwista Piramidy na Felnorze
*Koronacja Nefreka
*Potwierdzenie oddania bogini Velossurze
 

'''Stereotypowe cechy:'''
*Dążenie do bycia lepszym
*Bliskość ze śmiercią
*Zarozumiałość
 

'''Stereotypowy wygląd: '''
[[File:felnor7.jpg|upright=|frameless|border|right]]
*Blada Skóra
*Malowane ciała
*Odzienie głównie w kolorach jasnej docienie blieli, beżu oraz złota
 

'''Sojusze/ sympatie: '''
*Styria
*Talsoi
 

'''Przeciwnicy polityczni/ najświeższe konflikty/ wojna: '''
*Pustka
*Fiord
 

'''Ważne postaci historycznie:'''
'''Martwi: '''
*Echiron
*Sekhemset

'''Żywi: '''
*Nefrek
*Enrique Sevillo
 

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Felnor</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Felnoru</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Felnorowi</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Felnor</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Felnorem</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Folenorze</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Felnorze</td>
</tr>
</table>

'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Felnoryjczyk / Felnoryjka</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Felnoryjczyka / Felnoryjki</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Felnoryjczykowi / Felnoryjce</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Felnoryjczyka / Felnoryjkę</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Felnoryjczykiem / Felnoryjką</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Felnoryjczyku / Felnoryjce</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Felnoryjczyku / Felnoryjko</td>
</tr>
</table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Nacje]]

Leth Caer

2026-03-25T18:15:26Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaInfo|entery= |tresc=Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować. 
'''Cesarstwo Świtu''' nie posiada historycznego wzorca. }}

[[File:caer5.jpg|upright=|frameless|border|right]]

'''Pełna/ formalna nazwa kraju: '''Cesarstwo Świtu
 

'''Nazwy skrótowe/używane: '''
*Leth Caer
 

'''Położenie i sąsiedzi:'''
Cesarstwo Świtu obejmuje tereny bagien Morein, znajdujących się na Zapołudniu. Jest to zdradliwy i ciężki do życia teren, który jednak wynagradza swoich mieszkańców żyzną glebą, na której hodowane są liczne egzotyczne rośliny, niespotykane nigdzie indziej na świecie. Cesarstwo lądem graniczy jedynie z Qa, będąc przez nie niemalże całkowicie otoczonym, z wyjątkiem strony morza.
 

'''Ustrój: '''
Na czele Cesarstwa stoi elekcyjny Cesarz, pod którym znajdują się Wielkie Domy, najwyższe rody szlacheckie elfów, a pod nimi Domy, mniejsze rody szlacheckie elfów. Status Domu ród otrzymuje jeśli przynajmniej jeden jego członek zostanie Oświeconym - niezwykle zasłużoną osobą, ocenianą przez mędrców z Rady Światła, nazywanej Catra Ara. Wielkimi Domami zaś są te rody z których wywodzić się będzie aż pięć Oświeconych. Tak wysokie kryteria sprawiają że obecnie Wielkich Domów jest jedynie trójka.

Tak jak Cesarz zarządza całym państwem, tak Wielkie Domy zarządzają określonymi regionami kraju nazwanymi Aratin, a Domy mniejszymi terenami nazwanymi Irotin. Władza Cesarza nie jest jednak absolutna, a ograniczana przez odpowiednie prawa.
 

'''Język / alfabet:'''
*Tengwar
 

'''Dominujące wierzenia: '''
*Filozofia Ścieżki Światła
*Tavar
*Kult Ei
 

'''Najważniejsze elementy historii: '''
*Wzniesienie miasta Leth Caer
*Wojna o północ i stanięcie po stronie północy
*Utworzenie Obręczy
*Wieloletnia obrona Morein przed Qa
*Przymierze z Tavar
*II wojna o północ i ratunek od Laro
*Traktat Vistanijski i abdykacja Cesarza
*Nowa Cesarzowa, spory w Leth Caer
*Przebaczenie Aenthil
*Zakaz nowej magii
 

'''Stereotypowe cechy: [[File:caer4.jpg|upright=|frameless|border|right]]'''
*Samodoskonalenie
*Otwartość
*Chęć nauki
*Szacunek dla tradycji
*Hart ducha i upór
*Czerpanie jak najwięcej z życia
*Pogoda ducha
 

'''Stereotypowy wygląd:'''
*Różnorodny ubiór, mieszaniny barw, wzorów i tkanin. Najważniejszymi z nich jest czerwień i biel
*Tatuaże, mieszające wzory Talsoi i Aenthil
*Niewiele biżuterii, jeśli już to wykonana z bursztynu lub pereł
*Tuniki do kolan lub kostek, lekko przylegające spodnie, płaszcze bez rękawów
*Ozdobne pasy, z ozdobnej tkaniny albo wysokiej jakości skóry, w które wprawia się ozdoby z metali szlachetnych, pereł i bursztynu.
 

'''Sojusze/ sympatie: '''
*Styria
*Laro
*Talsoi
*Aenthil (po przebaczeniu)
 

'''Przeciwnicy polityczni/ najświeższe konflikty/ wojna:'''
*Qa
*Zwolennicy nowej magii
 

'''Ważne postaci historycznie:'''
'''Martwi:'''
*Bogini Tavar - dzięki jej magii kraj przetrwał czasy wojny z Qa

'''Żywi:'''
*Elidis Caernoth - założyciel i pierwszy Cesarz
*Shissa Viridi - obecna Cesarzowa
 

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Cesarstwo Świtu/Leth Caer</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Cesarstwa Świtu/Leth Caer</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Cesarstwu Świtu/Leth Caer</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Cesarstwo Świtu/Leth Caer</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Cesarstwem Świtu/Leth Caer</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Cesarstwie Świtu/Leth Caer</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Cesarstwo Świtu/Leth Caer</td>
</tr>
</table>

'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Wysokie elfy</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Wysokich elfów</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Wysokim elfom</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Wysokie elfy</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Wysokimi elfami</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Wysokich elfach</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Wysokie elfy</td>
</tr>
</table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Nacje]]

Aenthil

2026-03-25T18:15:17Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaInfo|entery= |tresc=Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować. '''Aenthil''' to klasyczne elfy leśne. }}

[[File:aenthil3.jpg|upright=|frameless|border|right]]

'''Pełna/ formalna nazwa kraju: ''' Księstwo Aenthil
 

'''Nazwy skrótowe/używane: '''
*Aenthil
*Księstwo Leśnych Elfów
*Kraina Lasów Ei
 

'''Położenie i sąsiedzi: '''
Kraina Aenthil położona jest w rozległych lasach północnej części kontynentu. Państwo elfów graniczy z ziemiami ludzi oraz innymi krainami elfickimi, m.in. Talsoi i Larionem. Po wojnach i traktatach jego granice uległy znacznemu ograniczeniu, a najbliższymi sąsiadami stały się m.in. Styria i Wergundia.
 

'''Ustrój: '''
Aenthil jest księstwem rządzonym przez księżną z rodu Aenien. Władza wspierana jest przez system kast oraz zgromadzenie zwane Eailinge, gdzie reprezentanci poszczególnych kast uczestniczą w podejmowaniu decyzji politycznych. W społeczeństwie ogromną rolę odgrywają zarówno wojownicy, magowie, kapłani jak i dyplomaci.
 

'''Język / alfabet: '''
*Tengwar
*Tradycyjne pismo elfów Aenthil
*Dialekty kastowe
 

'''Dominujące wierzenia:'''
*Kult Ei – duchowej siły natury i lasu
*Wiara w duchy natury i żywiołów
 

'''Najważniejsze elementy historii: '''
*Przybycie elfów w erze Hiswen
*Walki ze spaczeniem po upadku Tavar
*Rozłam kast i konflikty wewnętrzne
*Sojusz z ludami Qa
*Druga Wojna o Północ
*Utrata wpływów w Talsoi po Traktacie Vistanijskim
 

'''Stereotypowe cechy:'''
*Silny związek z naturą
*Zawziętość i mściwość
*Honorowość i lojalność wobec kast
*Fatalizm i determinacja
 

'''Stereotypowy wygląd:'''
*Smukła, wysoka sylwetka
*Naturalne tkaniny i stonowane kolory
*Tatuaże kastowe i rytualne
*Biżuteria z elementów natury
 

'''Sojusze/ sympatie:'''
*Qa
 

'''Przeciwnicy polityczni/ najświeższe konflikty/ wojna:'''
*Styria
*Wergundia
*Część elfów z Talsoi i Larionu
 

'''Ważne postaci historycznie:'''
'''Martwi:'''
*Tulya'Toruviel Meliaor - dyplomatka
*Adarnil z rodu Aenien – książę i dowódca
*Envyn’Ilya z rodu Laivin – kapłanka
*Beleg z rodu Altanien – legendarny łucznik
 

'''Żywi:'''
*Księżna Helethai – władczyni Aenthil
*Saneril Jidare – dowódca Ohtat’yaro
*Faeron Płomienny – potężny mag Nolwe
 

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Aenthil</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Aenthil</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Aenthil</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Aenthil</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Aenthil</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Aenthil</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Aenthil</td>
</tr>
</table>
 
'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Elf / Elfka</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Elfa / Elfki</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Elfowi / Elfce</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Elfa / Elfkę</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Elfem / Elfką</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Elfie / Elfce</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Elfie / Elfko</td>
</tr>
</table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Nacje]]

Krasnoludy

2026-03-25T18:15:07Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaInfo | tresc= Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować. Kultura '''krasnoludów''' łączy w sobie elementy celtyckie i szkockie, połączone z klasycznym fantasy wzorcem.}}

[[File:krasnolud7.jpg|upright|frameless|border|right]]

'''Pełna / formalna nazwa kraju:''' Państwo Krasnoludów Półwyspu Shamaroth
 

'''Nazwy skrótowe / używane:'''
*Kesham
*Shamaroth
*Państwo Klanów
*Ziemie Krasnoludów
 

'''Położenie i sąsiedzi:'''
Kesham obejmuje półwysep Shamaroth oraz rozległe podziemia Avgrunnheimu. Bezpośrednio graniczy z Tryntem i Fiordem, a także poprzez szlaki morskie utrzymuje kontakty z Wergundią i Qa. Znaczna część granic ma charakter podziemny i styka się z terenami goblinów oraz elfów podziemnych.
 

'''Ustrój:'''
Władza sprawowana jest przez Radę Klanów – Tarynir. Decyzje podejmowane są kolegialnie, a nadrzędnym celem jest dobro całego Kesham, nawet kosztem poszczególnych klanów.
 

'''Język / alfabet:'''
*Język krasnoludzki, zapisywany alfabetem runicznym o ostrych, kanciastych znakach. Runy pełnią także funkcje rytualne i magiczne.
 

'''Dominujące wierzenia:'''
*Wajan – Bóg Kowali
*Avgrunn – Pani Skał
 

'''Najważniejsze elementy historii:'''
*Dni Milczenia i bratobójcze wojny klanowe
*Ustanowienie Rady Klanów (Tarynir)
*Wojny podziemne o Avgrunnheim
*Sukursje Pethabańskie
*Kryzys gospodarczy w górach
*Udział krasnoludów w Wielkiej Wojnie
*Próby kolonizacji Zapołudnia
*Czas Ciemności
*Przymusowy sojusz z Qasyran
*Utworzenie klanu Kesmarex
*II Wojna o Północ
*Budowa miasta Tradailsham
*Powrót bogów
*Odkrycie kolchidyry
*Monopol Kesham na produkcję kolchidyry
*Kryzys geomantyczny
 

'''Stereotypowe cechy:'''
*Nieustępliwość
*Pamiętliwość krzywd
*Honorowość
*Pracowitość
*Pragmatyzm
*Silne przywiązanie do klanu
*Silne przywiązanie do tradycji
*Towarzyskość przy stole
*Bezwzględność wobec wrogów
 

'''Stereotypowy wygląd:'''
*Postawna, masywna budowa ciała
*Brody u mężczyzn
*Kilty jako strój charakterystyczny
*Wełniane tuniki
*Masywne metalowe ozdoby
*Ornamenty runiczne
*Kolory i wzory wskazujące przynależność klanową
 

'''Sojusze / sympatie:'''
*Wergundia
*Umowa handlowa z Kaganatem Samnijskim
*Szacunek dla elfów Laro
*Okresowa współpraca z elfami podziemnymi
 

'''Przeciwnicy polityczni / najświeższe konflikty / wojna:'''
*Długotrwała wrogość wobec Qasyran
*Wrogość wobec goblinów sprzymierzonych z Qasyran
*Napięcia dyplomatyczne z Tryntem i Fiordem
 

'''Ważne postaci historycznie:'''
'''Martwi:'''
*Nieznani weterani Karmazynowych Kłów – legendarni obrońcy twierdzy polegli w walce z goblinami
*Arnulf – książę Akwirgranu, którego decyzja doprowadziła do upadku twierdzy Karmazynowych Kłów

'''Żywi:'''
*Defthagron z klanu Yrg Tua – legendarny taryn, twórca Tradailsham i Wysoki Reprezentant krasnoludów
*Jorgrat Dottarn – taryn klanu Gunar Cruac
*Hnut Thurmvegur – taryn klanu Yrg Tua
*Frayn Màtturhamarslag – współrządząca Tradailsham z klanu Agniu Sciath
*Moira Jarthurg – współrządząca Tradailsham z klanu Kesmarex
*Taldin Ochranwyl – taryn klanu Gunar Cruac i głowa potężnego rodu kupieckiego
*Agnda Ochranwyl – córka Taldina, faktyczna organizatorka handlu rodu
*Endrin Ilgion – przedstawiciel klanu Daramish w Tarynirze
*Oldor Gelrunen – znany wojownik rodu Gelrun
*Avec Harthag – obecny taryn klanu Fuilteah Feah
 

'''Życie poza Shamarothem:'''
Krasnoludy żyjące poza półwyspem, jako najemnicy lub łowcy skarbów, często tracą przywileje klanowe i dostęp do zdolności rytualnych. Choć cenieni przez ludzi za honor i rzetelność, dla własnego ludu bywają postrzegani jako wykorzenieni lub „zawieszeni między kamieniem a światem”.

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Kesham</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Keshamu</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Keshamowi</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Kesham</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Keshamem</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Keshamie</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Keshamie</td>
</tr>
</table>

'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Krasnolud / Krasnoludka</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Krasnoluda / Krasnoludki</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Krasnoludowi / Krasnoludc</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Krasnoluda / Krasnoludkę</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Krasnoludem / Krasnoludką</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Krasnoludzie / Krasnoludce</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Krasnoludzie / Krasnoludko</td>
</tr>
</table>

{{RamkaPdf}}

[[Kategoria:Rasy]][[Kategoria:Nacje]]

Orkowie

2026-03-25T18:14:59Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaInfo|entery= |tresc=Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować.
 '''Orkowie''' to klasyczna kultura pierwotnych plemion wojowników. }}

[[File:ork1.jpg|upright=|frameless|border|right]]

'''Pełna / formalna nazwa kraju:''' Narody Gór Maegros i Silber
 

'''Nazwy skrótowe / używane:'''
*Orkowie
*Bury Lud
*Tar-zul (Maegros)
*Gruat (Silber)
 

'''Położenie i sąsiedzi:'''
Orkowie zamieszkują wysokie i trudno dostępne rejony gór Maegros oraz Silber, a także niedostępne lasy, pogranicza pustyń i tundry. Ich ziemie graniczą z Teralą, Tryntem, Ofirem oraz obszarami wpływów Wergundii i Qasyranu. Poza górami spotyka się ich rzadko najczęściej jako najemników lub niewolników w ludzkich państwach.
 

'''Ustrój:'''
Orkowie nie posiadają jednolitego państwa. Funkcjonują w ramach plemion i szczepów, na czele których stoją wodzowie wyłaniani siłą, charyzmą i wolą bogów. Władza wodza wspierana jest przez szamanów i kapłanów. Najsilniejsze struktury polityczne wykształciło plemię Tar-zul, dążące do stworzenia górskiego organizmu państwowego.
 

'''Język / alfabet:'''
*Język orczy (dialekty plemienne)
*Brak jednolitego alfabetu – znaki rytualne, nacięcia, symbole totemiczne
 

'''Dominujące wierzenia:'''
*Tarume-Var (Modwit) – bóg wojny, honoru i próby
*Szeggar-tan (Bóg-Szakal) – mroczny kult plemienia Gruat
*Dawne animistyczne wierzenia przodków, duchów gór i natury
 

'''Najważniejsze elementy historii:'''
*Sojusz z Elmerykiem i zdrada Eudomara
*Rozłam między Maegros i Silber
*Przyjęcie Opiekunów przez część plemion
*Wojny o Północ
*Sojusz Tar-zul z Wergundią
*Najazdy na Ofir i Teralę
*Wygnanie Orfrede Turula
*Kryzys geomantyczny
*Ogłoszenie Tar-zul wolnym narodem
 

'''Stereotypowe cechy:'''
*Skrajna wojowniczość
*Kult honoru, siły i sławy bojowej
*Pogarda dla słabości i strachu
 

'''Stereotypowy wygląd:'''
*Potężna, masywna sylwetka
*Skóra w odcieniach brązu z rytualnymi malunkami
*Stroje ze skór, futer, kości i naturalnych materiałów
 

'''Sojusze / sympatie:'''
*Wergundia (zwłaszcza plemię Tar-zul)
*Zakon Modwita / Tarume-gokhar
*Dawne sojusze z goblinami
 

'''Przeciwnicy polityczni / najświeższe konflikty / wojna:'''
*Terala
*Ofir
*Trynt
*Wergundia (po zerwaniu współpracy)
*Qasyran (wrogość części plemion)
 

'''Ważne postaci historycznie:'''
'''Martwi:'''
*Unrug Wrodangrauk
*Grakh Tregarterok
*Marghare-Nem-Veghar

'''Żywi:'''
*Wurgfare Oghmer
*Orfrede Turul (wygnaniec)
*Morgh Orore
 

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Orkowie</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Orków</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Orkom</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Orków</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Orkami</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Orkach</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Orkowie</td>
</tr>
</table>

'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Ork / Orkini</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Orka / Orkini</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Orkowi / Orkini</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Orka / Orkinię</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Orkiem / Orkinią</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Orku / Orkini</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Orku / Orkini</td>
</tr>
</table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Rasy]][[Kategoria:Nacje]]

Gobliny

2026-03-25T18:14:22Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaInfo|entery= |tresc=Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować. 
Gobliny łączą w sobie klasyczny wzorzec fantasy wymieszany z elementami steampunku. }}

[[File:goblin1.jpg|upright=|frameless|border|right]]

'''Pełna/ formalna nazwa kraju:''' Zala Tauta
 

'''Nazwy skrótowe/używane:'''
*Zielone plemiona
*Zielony lód
*Gobliny
 

'''Położenie i sąsiedzi:'''
Zamieszkują Podziemie, zwane przez nich Neizimēro („Bezkres”, „Ogrom”), konkretnie Piętro Wyższe i Piętro Niższe.
Ich terytoria rozciągają się od Sankary na południu po Askaron na północy
Sąsiadami są krasnoludy oraz elfy podziemne

'''Ustrój:'''
Ustrój plemienny. W czasach względnego pokoju gobliny prowadzą swoje sprawy w obrębie plemion. Gdy jednak dochodzi do naruszenia ich terytoriów, potrafią się zjednoczyć i stworzyć, po wielu kłótniach, sprawną organizacyjnie armię. Na czele państwa stoją wtedy trzej dowódcy plemion. Na czele państwa stoi Padoma, czyli rada trzech Vadītājsów (wodzów), z których każdy reprezentuje jedno z trzech założycielskich plemion.

W strukturach plemiennych ważną rolę pełnią również Szamani oraz Bajles („Strach”) – żona wodza zajmująca się dyplomacją
 

'''Język / alfabet:'''
Posługują się własnym językiem, w którym występują takie określenia jak:
*Neizimēro (Bezkres)
*Zala Tauta (Zielony Lud)
*Vadītājs (Wódz)
*Klaidoni (Wędrowcy – ich nazwa na starożytnych Agadejczyków)
*Używają specyficznej terminologii wojskowej (np. Atzars, Aunsem, Parādīt)
 

'''Dominujące wierzenia:'''
*System oparty na szamanizmie; szamani dbają o rozwój duchowy współbraci
*Istnieje kult bohaterów i weteranów historycznych bitew (np. zdobywców Karmazynowych Kłów)
 

'''Najważniejsze elementy historii: '''
*Zjednoczenie setek małych grup w trzy główne plemiona (Kémia, Harc, Merno’ok) w obliczu wielkiego głodu
*Zdobycie podziemnej fortecy Karmazynowe Kły pod Akwirgranem w 913 r.
*Uzyskanie wstępu do Tradailsham na mocy Traktatu Podziemnego Pielgrzyma po sympozjum w Dormenos.
 

'''Stereotypowe cechy: '''
*Uparci, ciekawscy i niezwykle kreatywni wynalazcy
*Kłótliwi i gwałtowni (skłonni do rozwiązywania sporów bójką
*Bywają postrzegani jako przebiegli, cwani, a niekiedy tchórzliwi
 

'''Stereotypowy wygląd: '''
*Zielona, bura lub brązowa skóra, która jest gruba, twarda i często pokryta brodawkami.
*Krępa budowa ciała z mocnymi nogami oraz zakrzywione, szerokie nosy.
*Krzykliwe, żywe kolory strojów (np. czerwone surduty, kanarkowe spodnie) oraz nieodłączne gogle ochronne.
 

'''Sojusze/ sympatie: '''
*Orkowie – najbliższy i najtrwalszy sojusznik.
*Imperium Qasyran – ścisła współpraca technologiczna i militarna.
*Leth Caer – porozumienia handlowe i technologiczne z cesarzową Shissą Viridi
*Tradailsham - miasto handlowe zbudowane na karmazynowych kłach. Gobliny otrzymały w nim wytyczoną strefę po sympozjum w Dormenos
 

'''Przeciwnicy polityczni/ najświeższe konflikty/ wojna: '''
*Elfy podziemne – odwieczni wrogowie, z którymi toczą wojny o oazy i korytarze
*Krasnoludy – rywalizacja o wpływy w podziemiach i kopalnie
 

'''Ważne postaci historycznie:'''
'''Martwi: '''
*Uczestnicy samobójczej misji do Irthis'avy
*Weterani bitwy o Karmazynowe Kły
'''Żywi: '''
*Miniot Sawrog – kobieta-wódz plemienia Harcu, rządząca żelazną ręką
*Xin Namocl – Wielki Szaman Nietoperza, władca plemienia Kémia
*Vyxin – Inżynier, najstarszy z naukowców, przywódca plemienia Merno’ok
 

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Zala Tauta</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Zali Tauty</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Zali Taucie</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Zalę Tautę</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Zalą Tautą</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Zali Taucie</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Zalo Tauto</td>
</tr>
</table>

'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Goblin / Goblinka</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Goblina / Goblinki</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Goblinowi / Goblince</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Goblina / Goblinkę</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Goblinem / Goblinką</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Goblinie / Goblince</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Goblinie / Goblinko</td>
</tr>
</table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Rasy]][[Kategoria:Nacje]]

Niziołki

2026-03-25T18:13:28Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaInfo|entery= |tresc=Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować.
 Lud ten to archetyp niziołka zmieszany z kulturą Żydów europejskich.}}

[[File:hobbit5.jpg|upright=|frameless|border|right]]

'''Pełna / formalna nazwa kraju:'''Autonomiczna Dolina Velidy
 

'''Nazwy skrótowe / używane:'''
*Velida
*Dolina Niziołków
*Ojczyzna Hobbitów
 

'''Położenie i sąsiedzi:'''
Velida leży w żyznej, naturalnie osłoniętej dolinie u podnóża gór, otoczonej wzgórzami, lasami i siecią niewielkich rzek oraz strumieni. Teren ten sprzyja rolnictwu i hodowli, a jego położenie zapewniało niziołkom względne bezpieczeństwo i izolację od wielkich konfliktów świata. Dolina znajduje się na zachód od Messyny, która sprawuje nad nią formalną zwierzchność, choć ingerencja ta ma dziś głównie charakter polityczny i symboliczny. Velida nie graniczy bezpośrednio z agresywnymi państwami, jednak w przeszłości była narażona na najazdy, co ukształtowało ostrożne i zamknięte podejście jej mieszkańców do spraw zewnętrznych.
 

'''Ustrój:'''
Velida nie funkcjonuje jako klasyczne państwo. Jest autonomiczną wspólnotą gmin niziołków, opartą na lokalnym samorządzie, tradycji i autorytecie starszyzny. Najważniejszą postacią w Dolinie jest Szomer – wybierany spośród najbardziej doświadczonych i poważanych niziołków, pełniący rolę koordynatora, mediatora i reprezentanta Velidy na zewnątrz. Jego władza nie ma charakteru przymusowego i opiera się przede wszystkim na zaufaniu społeczności.
Decyzje dotyczące całej Doliny konsultowane są z Heskemem, radą starszych złożoną z przedstawicieli poszczególnych gmin i rodów. Ustrój ten kładzie nacisk na konsensus, ciągłość tradycji i unikanie gwałtownych zmian, co sprawia, że Velida jest stabilna, lecz niechętna reformom i nowym ideom, zwłaszcza tym, które mogłyby naruszyć rytm życia i święty porządek ziemi.
 

'''Dominujące wierzenia:'''
*Kult Ei
*Gabona
*Kult przodków i pamięć Velidy
 

'''Najważniejsze elementy historii:'''
*Dar Doliny Velidy od Messyny
*Złoty okres „Utopii Velidy”
*Najazd Kymerów i spalenie Doliny
*Wielka diaspora niziołków
*Wojny Ofiru i okres Qa
*Powrót do Velidy
*Wielka powódź i odrodzenie Doliny
*Zakaz Nowej Magii
*Udział w Kongresie Wolnych Narodów
 

'''Stereotypowe cechy:'''
*Pracowitość i gospodarność
*Upór i cierpliwość
*Gościnność
*Przywiązanie do tradycji i rodziny
 

'''Stereotypowy wygląd:'''
*Niski wzrost
*Krępa sylwetka
*Jasne, naturalne kolory ubioru
*Len, wełna, kamizelki, fartuchy
*Minimalna biżuteria
 

'''Sojusze / sympatie:'''
*Kaganat Samnijski
*Druidzi
*Społeczności rolnicze
*Rozproszone gminy hobbickie
 

'''Przeciwnicy polityczni/ najświeższe konflikty/ wojna:'''
*Kymerowie (historycznie)
*Zwolennicy Nowej Magii (z uwagi na silne połączenie z Eą)
 

'''Ważne postaci historycznie:'''
'''Martwi:'''
*Izofiel (sprawca zagłady Velidy)
*Starożytni przywódcy Kymerów

'''Żywi:'''
*Izaak Blumstein – Szomer Velidy
*Starszyzny gmin hobbickich
*Oświeceni hobbiccy
 

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Velida</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Velidy</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Velidzie</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Velidę</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Velidą</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Velidzie</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Velido</td>
</tr>
</table>

'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Niziołek / Niziołka</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Niziołka / Niziołki</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Niziołkowi / Niziołce</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Niziołka / Niziołkę</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Niziołkiem / Niziołką</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Niziołku / Niziołce</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Niziołku / Niziołko</td>
</tr>
</table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Rasy]][[Kategoria:Nacje]]

Wergundia/Liryzja - rozszerzenie

2026-03-25T18:13:16Z

Wydra:

Wergundia

2026-03-25T18:12:54Z

Wydra:

Trynt i Fiord

2026-03-25T18:12:34Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaInfo|tresc=Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować.
 
'''Trynt''' to celtycka Szkocja, z wikińskim zabarwieniem, zwłaszcza na '''Fiordzie'''. }}

[[File:trynt2.jpg|upright=|frameless|border|right]]

'''Pełna/ formalna nazwa kraju: '''Księstwo Tryntu i Fiordu
 

'''Nazwy skrótowe/używane: '''
*Trynt
*Fiord
*Wysokie Ziemie
*Wysoczyzna
*Przedgórze
*Korona Tryntyjska - w odniesieniu do wszystkich trzech części: Przedgórza, Wysokich Ziem oraz Fiordu.
 

'''Położenie i sąsiedzi:'''
Trynt położony jest na obszarze Przedgórza Tryntyjskiego oraz w północnej części dorzecza Sankary. Jego terytorium opiera się o pasma górskie Shamaroth, Silber i Selbras, które wyznaczają naturalne granice państwa. Na północnym wschodzie granice te przechodzą w masywy Silber i Selbras, oddzielające Trynt Terali.

Na zachodzie i północy Trynt pozostaje w ścisłej unii z Fiordem, z którym dzieli wspólną przestrzeń kulturową i militarną. Na południu i południowym wschodzie wpływy w regionie wywierają Qa oraz Samnia, które w przeszłości kontrolowały część ziem tryntyjskich. Na północnym zachodzie region ten łączy się z wybrzeżami Fiordu.

Fiord obejmuje północne wybrzeża oraz krainę fiordów, w północnej części kontynentu.
 

'''Ustrój: '''
Księstwo Tryntu jest unią personalną dwóch krajów - Tryntu i Fiordu, połączonych osobą wspólnego księcia. Książę jest dziedziczny, jednak musi zostać zatwierdzony każdorazowo przez thang, czyli zebranie thanów.
 

'''Dominujące wierzenia:'''
* [[Ardate]] - zwłaszcza w miastach w których jest najwięcej tkaczy.
* [[Meris]] - Wśród Fiordyjczyków najważniejszy jest aspekt powiązany ze zmianami pogody i morskich odmętów, wśród Tryntyjczyków ma swoich wyznawców głównie wśród pasterzy.
* [[Hern]] - Silna wiara w Herna jest obecna zarówno wśród Tryntyjczyków jak i Fiordyjczyków, zwłaszcza tych którzy nie wyruszają w morze.
 

'''Najważniejsze elementy historii:'''
*Wielka ekspansja
*Najady Ludzi Fiordu
*Walka z Liryzją
*Wergundzka okupacja
*I Wojna o Płónoc
*Czas ciemności
*Wyzwolenie od Qa
*II Wojna o Północ
*Zjednoczenie Fiordu i Tryntu Unią Personalną
*Biwa o Akwirgran
*Pakt Szlaku Wedry i koniec sojuszu Północy
*Kryzys Visnohorski
*Secesja Wysokich ziem
*Czas zamętu
*Kryzys geomantyczny
 

'''Stereotypowe cechy:'''
*Gościnni
*Małe poczucie humoru
*Oddani, przyjaciel na pokolenia
*Chaotyczni i głośni
*Porywczy - w stosunku do Fiordyjczyków
 

'''Stereotypowy wygląd: '''
* Kilt - w przypadku Tryntyjczyków
* Koszula wiązana przy szyi
* Luźne spodnie zawinięte owijkami - w przypadku Fiordyjczyków
* Duże fibule i kraciaste płaszcze
 

'''Sojusze/ sympatie: '''
*[[Terala]] - zwłaszcza zachodnia część, sojusz wsparty mariażem Księcia Brynjolfa z Givienne (Żywią) córką kniazia Derwana
*[[Liryzja]] - sojusz zawarty podczas najazdów Samnijskich, potwierdzony mariażem Tearlacha Brynjolfssona Sliabh Ard.
 

'''Przeciwnicy polityczni/ najświeższe konflikty/ wojna:'''
*[[Samnia]]
*[[Kesham]]
*[[Wergundia]]
*[[Talsoi]]
 

'''Ważne postaci historycznie:'''
'''Martwi: '''
*Książę Hakon Tradamon
*Księżna Sigdrine Audottir

'''Żywi:'''
*Brynjolf Gunarson Sliabh Ard - Książe Tryntu, wycofał się z polityki międzynarodowej na rzecz małżonki
*Księżna Givienne - a właściwie Żywia Zilantelówna, córka kniazia Derwana
*Tearlach Brynjolfson Sliabh Ard - syn Givienne i Brynjolfa, mąż Księżnej Freyry Aslodottir Rosgalen.
*Aoife Borgh Du - Była Księżna Wysokich Ziem która oderwała je od Przedgórza ogłaszając niepodległość. W 952 roku uzyskała azyl w Samnii po wojnie domowej na Wysokich Ziemiach którą przegrała.
*Rangveig Aoifedottir Borgh Du - córka Aoife, wraz z matką udała się do Samnii gdzie poślubiła Wielkiego Kagana Irinchebala.
*Hammond Craigsson Skaggirad - z nadania Brynjolfa pan na twierdzy Silberfjell, to on poprowadził lojalistów do odebrania władzy Aoife.
*Jarl Fergus Skaggirad - wraz z kuzynem Hammondem poprowadził lojalistów do walki o ponowne zjednoczenie.
*Jarl Yrna Ynneyar - wybrana na władczynię Fiordu w roku 942.
 

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Trynt / Fiord</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Tryntu / Fiordu</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Tryntowi / Fiordowi</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Trynt / Fiord</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Tryntem / Fiordem</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Tryncie / Fiordzie</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Tryncie / Fiordzieo</td>
</tr>
</table>

'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Tryntyjczyk / Fiordyjczyk</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Tryntyjczyka / Fiordyjczyka</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Tryntyjczykowi / Fiordyjczykowi</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Tryntyjczyka / Fiordyjczyka</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Tryntyjczykiem / Fiordyjczykiem</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Tryntyjczyku / Fiordyjczyku</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Tryntyjczyku / Fiordyjczyku</td>
</tr>
</table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Nacje]]

Terala

2026-03-25T18:12:19Z

Wydra:

Styria

2026-03-25T18:04:26Z

Wydra:

Samnia

2026-03-25T18:04:14Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaInfo|tresc= Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować. 
'''Samnijczycy''' to mongolskie ludy koczownicze z lekkimi akcentami indiańskimi. }}

[[File:Samnia4.jpg|upright=|frameless|border|right]]

'''Pełna/ formalna nazwa kraju:'''
Kaganat Samnijski
 
'''Nazwy skrótowe/używane:'''
* Samnia
 
'''Położenie i sąsiedzi:'''
 Położona na północy, zajmuje Równie Samna, Step Południowy i Północny, ziemię części Pethabanu oraz niedawno podbity Ofir. Sąsiaduję więc z jeszcze nie podbitymi zakątkami Pethabanu, Laro, Federacją Wergundzka, Teralą oraz Tryntem
 
'''Ustrój:'''
 Dziesięć zjednoczonych plemion skupionych pod buławą Wielkiego Kagana. Uważa się, że jego władza absolutna pochodzi od Wielkiego Ducha. W Samnii istnieje również niewolnictwo.
 
'''Język / alfabet:'''
 
* Stosowany głównie powszechny z pojedynczymi innymi słowami.
 
'''Dominujące wierzenia:'''
* Szamanizm, wiara w Wielkiego Ducha
 
'''Najważniejsze elementy historii:'''
* Przybycie wędrownych łowców reniferów na teren pustyni Assura Makan
* Zorganizowanie się społeczeństwa w 10 wielkich plemion
* Wybranie pierwszego wielkiego Kagana podczas kurułtaj
* Śmierć Baladzyra i odłączenie się plemion wschodniego stepu
* Wybór kniazia Garmanda na władcę Samni
* Rozbudowa Samarkandy
* Wergundzka okupacja Samarkandy
* Przewrót Sojuszy i zerwanie współpracy z Arethyną
* Zjednoczenie plemion pod wodzą Kagani Miry Śnieżnej
* Zniszczenie Arethyny
* Utherysa Sartariana zostaje Wielkim Kaganem
* Podporządkowanie Wschodniego Stepu i najazdy na Pethaban
* Przystąpienie do wielkiej wojny po stronie styryjskiej
* Sojusz z Imperium Qasyran w Wojnie o Północ
* Wybór Wielki Kagan Sukh Ochiryn
* Walki na terenie Tryntu, Tereali i Ofiru
* Zaraza oraz podstęp Wergundi zdemaskowany przez Elfy
* Nagły koniec najazdów na Ofir
* Enktoia Bilguun’enei przejmuje dowództwo nad arbanami znajdującymi się w Ofirze
* Enktoia składa świętą przysięgę w obliczu Wielkiego Ducha
* Najazd na Akwigran w Wergundii
* Enktoia Bilguun’enei zostaje Wielką Kaganią
* Wyprawy na Pethaban
* Odmówienie wstąpienia do szlaku Wedry
* Walka w obronie EI
* Rytuał w Biborgu
* Podbicie Meghalayę
* Przekształcenie pustyni Assura Makan
* Przekazanie Kompani Nowej Magii obszaru Południowego Stepu i górnego biegu Wedry w lenno
* Zdobycie Tipura Nadu
* Śmierć Enktoi
* Irinchebal zostaje Wielkim Kaganem
* Podbicie Ofiru
 
 

'''Stereotypowe cechy:'''
* Wytrwałość i wytrzymałość
* Hart ducha
* Klaustrofobia (nie czują się dobrze w ciasnych pomieszczeniach czy też gęstych lasach)
* Gościnni
* Małomówni
* Pogardzają słabością i lenistwem
 
 
'''Stereotypowy wygląd:'''
* Futra zdobiące stroje
* Luźne spodnie przystosowane do jazdy konnej
* Kaftany z szerokimi rękawami
* Szerokie, materiałowe pasy, nierzadko ozdobne z frędzlami
* Spiczaste, futrzaste czapy czasem ozdobione haftami
* Buty do pół łydki z charakterystycznym zawiniętym noskiem
* Amulety z naturalnych materiałów
* u kobiet: duże kolczyki
* tylko szamani mają prawo się tatuować
 
 
'''Sojusze/ sympatie:'''
* Dług Honorowy wobec elfów z [[Aenthil]]
* Sojusz z dawną Księżną Aoife Borgh Du poparty małżeństwem Wielkiego Kagana i córki księżnej - Rangveig.
* Pethaban - podbity.
* Ofir - podbity.
 
 
'''Przeciwnicy polityczni/ najświeższe konflikty/ wojna:'''
* [[Terala]]
* [[Trynt]]
 
 
'''Ważne postaci historycznie:'''
 '''Martwi:'''
* Baladzyr z rodu Yotonkatów - pierwszy Wielki Kagan
* Mori Khan - szaman, który podobno znalazł drogę do nieśmiertelności. Jego Duch do dziś ma silny wpływ na Samnijskich szamanów.
* kniaź Garmad - wybrany władca Samnii
* kniaź Turin - przegrał walkę o Samarkandę
* Mira Sartarian z rodu Garmada (Później Mira Śnieżna) - Wielka Kagani
* Utherys Sartarian z rodu Tarhanitów - syn Miry, Wielki Kagan
* Selenge Uter’enei - szamanka silnie związana z Duchem Mori Khana, przywódczyni szamanów, siostra Utherysa,
* Sukh Ochiryn - Wielki Kagan, protegowany Selenge
* Gambataar Sukh'enei - przywódca, kiedyś pretendent do miana Wielkiego Kagana, niemalże doprowadził do klęski arbanów w Ofierze, syn Wielkiego Kagana Sukh Ochiryn
* Enktoia Bilguun’enei → uczestniczka najazdów na Ofir, późnej Wielka Kagani, złożyła świętą przysięgę w obliczu Wielkiego Ducha że nie wróci z najazdem do Ofiru
 
 
'''Żywi:'''
* Ankh'munsaara z plemienia Urdu - kiedyś pretendent do miana Wielkiego Kagana, niemalże doprowadzili do klęski arbanów w Ofirze
* Ochir Sukh'enei - kiedyś pretendentka do miana Wielkiego Kagana, niemalże doprowadziła do klęski arbanów w Ofirze, córka Wielkiego Kagana Sukh Ochiryn
* Orun-basajem na czas wyprawy do Pethabanu
* Baavhain - najbliższy doradca i dowódca Enktoi
* Tsagaan - najbliższy doradca i dowódca Enktoi, poprowadził arbany na Trynt
* Emmeran - potężny szaman, wergundzki ambasador, doradca Enktoi
* Nahrin - wychowanek Selenge, Khan Orchil-tyyn, nadzoruje nowe ziemie Assury, reprezentował Samnię podczas konferencji w Birce
* Ochir Uterysenei - khan, namiestnik Meghalayi
* Irinchebal - syn Enktoi, Wielki Kagan, podbił Ofir.
* Rangveig Aoifedottir Borgh Du - małżonka Wielkiego Kagana Irinchebala, dziedziczka Wysokich Ziem i pierworodna Witomira Derwanowica.
* Altan Chono Einktoi'akhue - syn Wielkiego Kagana i Rangveig, nazywany również ''Złotym Wilkiem''.

 
 
'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Kaganat Samnijski / Samnia </td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Kaganatu Samnijskiego / Samnii</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Kaganatowi Samnijskiemu / Samnii </td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Kaganat Samnijski / Samnię </td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Kaganatem Samnijskim / Samnią </td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Kaganacie Samnijskim / Samnii </td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Kaganacie Samnijski / Samnio</td>
</tr>
</table>
 
 
'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1">
<tr>
<th>Przypadek</th>
<th>Forma</th>
</tr>
<tr>
<td>Mianownik</td>
<td>Samnijczyk</td>
</tr>
<tr>
<td>Dopełniacz</td>
<td>Samnijczyka</td>
</tr>
<tr>
<td>Celownik</td>
<td>Samnijczykowi</td>
</tr>
<tr>
<td>Biernik</td>
<td>Samnijczyka</td>
</tr>
<tr>
<td>Narzędnik</td>
<td>Samnijczykiem</td>
</tr>
<tr>
<td>Miejscownik</td>
<td>Samnijczyku</td>
</tr>
<tr>
<td>Wołacz</td>
<td>Samnijczyku</td>
</tr>
</table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Nacje]]

Qasyran

2026-03-25T18:04:03Z

Wydra:

Pethaban

2026-03-25T18:03:53Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaOstrzezenie|tresc= '''Pethaban jest niegrywalny.''' Z racji na usytuowanie na mapie i historię świata gry, nie jest możliwa gra jako postać z tej nacji.}}

{{RamkaInfo|tresc= Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować. 
'''Pethaban''' jest inspirowany imperium Osmańskim oraz Persją. }}

[[File:pethaban1.jpg|upright=1|frameless|border|right]]

'''Pełna/ formalna nazwa kraju: '''Kraina Bharat
 

'''Nazwy skrótowe/używane:'''
*Pethaban
*Bharat
*Kraina za Asurą
 

'''Położenie i sąsiedzi: '''
Po wschodniej stronie pustyni Asura Makan (Asura Aham).
Na północy graniczy z wysokimi górami bogatymi w kruszce.
Składa się z licznych miast-państw oraz królestw (np. Meghalaya, Tipura Nadu, Kagarhaveli).
 

'''Ustrój: '''
Teokracja magiczna oparta na władzy mahów (mędrców-magów).
Najpotężniejsi z nich – maharadżowie (maharszi) – tworzą zgromadzenie rządzące krajem.
Spośród nich wybierany jest Wielki Maharadża.
 

'''Język / alfabet: '''
*Pethabański (Bharati)
 

'''Dominujące wierzenia:'''
*Wiara w przeznaczenie zapisane w gwiazdach.
*System astrologicznego wyznaczania losu człowieka (atmaniwedana).
*Różnorodne kulty bóstw, filozofia równowagi oraz wiara w reinkarnację.
 

'''Najważniejsze elementy historii:'''
*Powstanie systemu rządów mahów i miast-państw opartych na magii eskhara.
*Wojna domowa wywołana pojawieniem się Raat Ka-Malika (Swarta-Szakala).
*Samnijski podbój Meghalayi w roku 940 i powstanie samnijskiego namiestnictwa.
 

'''Stereotypowe cechy:'''
*Fatalizm i wiara w przeznaczenie.
*Wysoka kultura i zamiłowanie do sztuki.
*Silne poczucie obowiązku wobec społeczeństwa i władcy.
 

'''Stereotypowy wygląd:'''
*Bogato zdobione jedwabne stroje przetykane złotą nicią.
*Liczne ozdoby – kolczyki, bransolety i łańcuszki.
*Barwne szaty i fantazyjne nakrycia głowy.
 

'''Sojusze/ sympatie: '''
*Liga Kupiecka (handel przez oazy).
*Samnia (w regionie Meghalayi).
*Państwa handlujące przez karawanowe szlaki.
*Przeciwnicy polityczni/ najświeższe konflikty/ wojna:
*Kultyści Raat Ka-Malika.
*Mahowie wykorzystujący demony eskhara.
*Konflikty między miastami-państwami Bharat.
 

'''Ważne postaci historycznie:'''
'''Martwi:'''
*Mahowie polegli w wojnie domowej z kultystami Szakala.
*Dawni maharadżowie tworzący system władzy Bharat.
*Pierwsi władcy miast-państw Pethabanu.
*Enktoia – kagani Samni, która podbiła Meghalayę.

'''Żywi:'''
*Ochir Uterysenei – namiestniczka Meghalayi.
*Baahavin – dowódca wyprawy na Tipura Nadu.
 

'''Poprawna odmiana nazwy państwa:'''
<table border="1"> <tr><th>Przypadek</th><th>Forma</th></tr> <tr><td>Mianownik</td><td>Pethaban</td></tr> <tr><td>Dopełniacz</td><td>Pethabanu</td></tr> <tr><td>Celownik</td><td>Pethabanowi</td></tr> <tr><td>Biernik</td><td>Pethaban</td></tr> <tr><td>Narzędnik</td><td>Pethabanem</td></tr> <tr><td>Miejscownik</td><td>Pethabanie</td></tr> <tr><td>Wołacz</td><td>Pethabanie</td></tr> </table>

'''Poprawna odmiana narodowości:'''
<table border="1"> <tr><th>Przypadek</th><th>Forma</th></tr> <tr><td>Mianownik</td><td>Pethabańczyk</td></tr> <tr><td>Dopełniacz</td><td>Pethabańczyka</td></tr> <tr><td>Celownik</td><td>Pethabańczykowi</td></tr> <tr><td>Biernik</td><td>Pethabańczyka</td></tr> <tr><td>Narzędnik</td><td>Pethabańczykiem</td></tr> <tr><td>Miejscownik</td><td>Pethabańczyku</td></tr> <tr><td>Wołacz</td><td>Pethabańczyku</td></tr> </table>

{{RamkaMail}}

[[Kategoria:Nacje]]

Ofir

2026-03-25T18:03:41Z

Wydra:

Ofir

2026-03-25T18:03:35Z

Wydra:

Kalendarium historyczne

2026-03-23T21:08:24Z

Wydra:

W ostatnich latach nowe odkrycia przewróciły do góry nogami historiografię i wiedzę ludzi o ich historii. Pewnym stało się to, co naukowcy podejrzewali od lat – ofirski kalendarz jest całkowicie błędny, a ludzie w swoich obliczeniach mylili się o… całe tysiące lat! 
Odkryte na peryferiach świata, na fiordyjskiej wyspie bez imienia, dokumenty, wiedza pozyskana przy badaniach nad ogrodem Pahoro oraz kontakt ze starożytną kulturą [[Felnor|Felnoru]] zmieniły całkowicie wiedzę o historii ludzi.

Dlaczego żyjące 1000 lat elfy nie pamiętają przeszłości lepiej niż ludzie? Otóż kolejne badania i współpraca z coraz bardziej otwierającymi się kulturami elfów wskazała ludziom pewną cechę psychiczną, a jednocześnie zjawisko społeczne w elfickich wspólnotach. Pamięć elfa nie różni się bowiem specjalnie od ludzkiej, żyjąc zaś około 10-krotnie dłużej, elfy pamiętają 10-krotnie więcej wydarzeń ze swojego własnego życia, niż ludzie. Z tego wynika stosunkowy brak zainteresowania historią i wydarzeniami mającymi miejsce za życia poprzednich pokoleń, elfy zwyczajnie nie zajmują sobie nimi pamięci. Najciekawszym społeczeństwem (i najbardziej tragicznym) są z kolei [[Laro]], którzy pamięć poprzednich pokoleń pozostawili … duszom przodków, których w każdej chwili mogli o przeszłość zapytać. Z chwilą utraty dusz z [[Ikni]] Laryjczycy stracili także swoją pamięć historyczną.
Zjawisko to zostało nazwane elfickim paradoksem pamięci.

Wielką naukowa dyskusję na temat początków dziejów ludzi i elfów rozpoczęły badania Akademii Messyńskiej nad Ogrodem Pahoro, mitycznym miejscem narodzin elfickiej rasy. '''Wyniki badań opublikowano, propagując szeroko nowe kalendarium.'''

== Przed Wielką Ekspansją ==
=== Od 15200 lat p.w.e. - Elficka era Cuivea - Przebudzenia===
Dotychczas o początkach elfów wiadomo było tyle, że ta era miała trwać pierwsze 100 loa (1900 lat) i obejmować 3 pierwsze generacje. Jednak obecne badania ludzkie i elfie udowadniają, że era ta trwała przynajmniej około 5000 lat i prawdopodobnie obejmowała dwa wielkie zjawiska:
<ul>
<li style="font-weight: 400;">'''Pierwsze Ogrody Życia''' – prawdopodobnie trzy lub nieznacznie więcej. Zróżnicowanie trzech wielkich elfickich ras nie zostało spowodowane żadnym podziałem, a właśnie faktem, że wyszli oni z różnych miejsc. [[Ogrody Życia]] okazały się nie być tylko starożytnym mitem – badania nad jednym z nich, Ogrodem Pahoro, udowodniły, że miejsca, wyjątkowo życiodajne, oferujące optymalne warunku rozwoju ras humanoidalnych, istniały naprawdę. Jedna z hipotez naukowych sugeruje, że w erze Cuivea nastąpiło "przebudzenie" (pojęcie znane z historiografii i mitologii elfickiej) wyłącznie plemienia Laro, wywodzącego się z Ogrodu Pahoro, pozostałe plemiona zaś są znacznie młodsze. </li>
<li style="font-weight: 400;">'''Wojna Rozłamu''' – dała początek czwartej eflickiej rasie, Podziemnym ([[Tlais Burzuma]]). Spowodowana została utworzeniem przez szczep Laro (elfy czarne, elfy górskie) wspólnej pamięci i zgromadzenia dusz przodków, nazwanej Ikni.  </li>
</ul>
Należy zaznaczyć, że w tej erze jest wysoce możliwe istnienie ras, obecnie już nie występujących w znanym świecie (źródło: podania o powstaniu [[Styria - kraj starożytnych nieumarłych#Draig-a-Haearn (Żelazny Smok)|Draig-a-Haern]])

=== 10000 – 9000 p.w.e. - Era Vainaren - Życia ===

Według najnowszych badań kolejne ery były znacząco krótsze i odpowiadały mniej więcej życiu jednego elfiego pokolenia.

W tym okresie z pewnością istnieją już kolejne Ogrody Życia, nie ma natomiast pewności, czy dały one początek elfom [[Aenthil]] i [[Talsoi]], czy też po prostu zwiększyły istniejącą już populację elfów, pozwalając na komfortowy jej rozwój. Stan wiedzy może się zmienić wraz z rozwojem badań w tym temacie.

=== 9000 -8000 p.w.e – elficka era Lumbei - Chmur ===

W tym okresie pojawia się kolejne znane plemię elfów, budując cywilizację na archipelagu [[Felnor]]. Niektóre elfickie źródła wspominają o "wędrówce elfów na północ", jednak nie jest dotychczas jasne, kto dokładnie i dokąd wędrował. 
Z pewnością ta era jest cieplejsza niż późniejsze.

<ul>
<li style="font-weight: 400;">W okresie Lumbei istnieją już potwierdzone informacje o istnieniu rasy krasnoludów, skupionych wokół miejsca, które musiało być jednym z Ogrodów Życia – Mortheimu. Lokalizacja tego miejsca pozostaje obiektem badań naukowych.</li>
</ul>

Era Lumbei kończy się kataklizmem – upadkiem na ziemię obcej istoty (obecnie jest ona już w pełni poznana).

=== 8000 -6000 p.w.e. – elficka era Hiswen - Mgieł ===
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/starozytnosc_starsza.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;">

Niektórzy naukowcy skłaniają się do połączenia ery Lumbei i ery Hiswen jako jednej epoki, charakteryzującej się podobnym klimatem i warunkami rozwoju.

Upadek [[Tavar]] (wówczas nazwanej Fea) zapoczątkowuje okres intensywnych walk elfów z postępującym spaczeniem materii, jakie powodowała wokół siebie. Do wojny z Fea przystąpiły wówczas wszystkie elfickie plemiona, w tym także nie graniczące z nią bezpośrednio elfy z [[Felnor|Felnoru]], działające poprzez system portali.

Na podstawie badań elfickich ruin z obecnego obszaru Styrii można wyprowadzić hipotezę, że teren degeneracji stopniowo się jednak powiększał, obejmując coraz szersze obszary. Jednocześnie zjawisko drastycznej mutacji tkanek dotykało coraz więcej elfów, zmienianych w istoty, nazwane wówczas [[ulundo]] (po przemianie Tavar dały one początek nowej rasie humanoidów).

W okresie ery Hiswen mają miejsce znaczące i znamienne wydarzenia:

<ul>
<li style="font-weight: 400;">'''Ok. 7000 r.p.w.e.''' pojawia się kolejna rasa humanoidalna – ludzie. Ze źródeł felnoryjskich o pierwszych ludzkich plemionach wiadomo, że zamieszkiwały żyzną nizinę na wschód od Felnoru, tworząc pierwsze ludzkie kultury. </li>
<li style="font-weight: 400;">'''Około 6500 r.''' wybucha wojna między elfami z Felnoru a Larionem, zakończona całkowitym wycofaniem się Felnoru z kordonu sanitarnego wokół Tavar i skierowanie ich uwagi na bliższe obszary </li>
<li style="font-weight: 400;"> '''6000 r.''' powstaje wspomagane magicznie ogrodzenie wokół terytorium Alta Tavar, nazwane Morque Ando (Czarne Kamienie) </li>
</ul>

=== 6000 -4800 p.w.e. – elficka era Helcei - Zlodowacenia ===

Naukowcy mają rozbieżne teorie co do powodów wystąpienia ery lodowcowej. Najbardziej popularna hipoteza wskazuje na Fea ([[Tavar]]) jako prawdopodobną praprzyczynę, która być może spowodowała uniesienie się mas pyłu i ograniczenie światła słonecznego.

W tym okresie trwają wciąż zmagania elfów wokół obszaru spaczenia Alta Tavar, rozwijają się także społeczności ludzkie.

<ul>
<li style="font-weight: 400;">'''Ok.6000 r. p.w.e.''' (o ponad 3 tys. lat wcześniej niż dotychczas sądzono) datuje się powstanie legendarnego artefaktu (Draig-a-Haern), który umożliwił budowę pierwszego ludzkiego imperium, Styrii. Ze  źródeł felnoryjskich wiadomo, że wkrótce później Styria starła się z innym ludzkim imperium, powstałym dalej na południu, z Chanatem. </li>
<li style="font-weight: 400;">'''Od 6000 r.''' na terenie na południe od Larionu i obszaru Alta Tavar rozwija się już kolejna ludzka cywilizacja – Qarna-chasayo-syran</li>
<li style="font-weight: 400;">W '''roku 5564''' pierwszy raz władcom Felnoru objawiona została przepowiednia z Aghurmi, mówiąca o nadchodzącym wielkim kataklizmie </li>
<li style="font-weight: 400;">'''Około 5500 roku''' datuje się także początek inwazji styryjskiej na wschód, który spowodował starcie z kulturą Qasyranu. Ten ostatni zostaje częściowo podbity, a wpływy styryjskie sięgają daleko na wschód, aż do obszaru dzisiejszych ziem Qasyranu i południa Nowej Styrii.</li>
<li style="font-weight: 400;">'''W 4813 roku''' powstaje Raeth – Turkusowa Kopuła, która ma w przyszłości ochronić Felnor. </li>
</ul>
Era Helcei kończy się dramatycznym wydarzeniem – w roku 4798 Qasyran w akcie desperacji uderza ładunkiem w stolicę Styrii, Styrgrad, który został zmieciony z powierzchni ziemi. Według źródeł qasyrańśkich i felnoryjskich siła uderzenia była tak wielka, że po metropolii pozostał krąg stopionej ziemi o średnicy 20 km.
Najbardziej popularna hipoteza zakłada, że wybuch w Styrgradzie był tak silny, że spowodował reperkusje w skali całej Ei, tak silne, że zmienił się kąt padania promieni słonecznych na jej powierzchnię, powodując nagłe i gwałtowne topnienie lodowców.

Natura broni Qa dotychczas nie została poznana. Sami Qa, po odzyskaniu "pamięci" ([[Qa - upadek starożytnych i przebudzenie współczesnych#Neyestecae i Przypomnienie Pamięci (Nitemoc)|Nitemoc]], zjawisko, które odwróciło samowygaszenie ich cywilizacji) nie ujawnili wiedzy o owej broni lub też wiedza o niej została zniszczona przed Nitemoc.
Uderzenie w starożytny Styrgrad dotychczas datowano na około 1500 r.p.w.e.

=== Od 4800 (dla uproszczenia) roku - elficka Era Saiwa – Ciepła ===

Już w rok po uderzeniu w Styrgrad rozpoczyna się okres, znany w historiografii jako Apokalipsa albo Wymieranie.

<ul>
<li style="font-weight: 400;">'''W 4797 roku''' gwałtowny sztorm o niespotykanej sile zatapia wyspy Felnor, najniżej położony obszar ówczesnej cywilizacji. Według źródeł z samego Felnoru, pewna część wyspiarskiej populacji zdecydowała się na ewakuację przez portale, większość jednak albo nie miała takiej możliwości, albo nie chciała porzucić swojego dziedzictwa. Dla wysp Felnor rozpoczyna się wówczas trwający niemal 6 tysięcy lat okres Raeth – egzystencji w ekstremalnie trudnych warunkach pod kopułą pod wodami oceanu. </li>
<li style="font-weight: 400;">Według źródeł qasyrańskich poziom wszechoceanu podnosi się wówczas w tempie  kilkudziesięciu metrów na rok </li>
<li style="font-weight: 400;">Przez około 40 lat od zatopienia Felnoru  mieszkańcy Cesarstwa Styrii szukali ratunku na coraz wyżej położonych obszarach, aż w końcu z nich również nie było już ratunku. Zestawiając źródła Felnoru oraz informacje od styryjskich Starożytnych (ocaleni przez arcyksięcia Sefresa) udało się określić moment zatonięcia ostatniego, najwyższego szczytu na nizinie (została umownie nazwana Niziną Starostyryjską) na '''rok 4775'''. W tym też roku arcyksiążę Sefres ewakuował siebie i część ludzi na ziemie północy poprzez portal. </li>
<li style="font-weight: 400;">Około 70 lat dłużej, do '''ok. 4700 r.pwe'''  trwała walka krasnoludów o utrzymanie ich dziedziny, Mortheimu, jednak nowe źródła (dokumenty z Wyspy) rzuciły nowe światło na dzieje tego ludu. Ogród Początku musiał wyjałowieć i przestał być zdatny do zamieszkania. Krasnoludy podzielily się na nieznaną liczbę plemion (przynajmniej dwa) i rozeszły po świecie. Dopiero około 1500 r. p.w.e. wiadomo, że północny odłam krasnoludów założył podziemne miasto Rattensham w centrum Półwyspu [[Shamaroth]], jednak wbrew poprzednim mniemaniom na tym terenie nie panowała już wieczna zmarzlina. </li>
<li style="font-weight: 400;">Apokalipsa dosięgnęła też lud Qasyranu, którego mieszkańcy masowo ewakuowali się na wyższe obszary (dzisiejszy teren Qasyran). W powszechnym poczuciu odpowiedzialności za ściągniętą na ludzkość katastrofę lud Qa dokonał aktu wygaszenia cywilizacji – wiedza o przeszłości, nauka, wszelkie bardziej zaawansowane rozwiązania cywilizacyjne, wszystko to zostało zdeponowane w sarkofagu i zapomniane na pokolenia. Umożliwiła to wyjątkowa cecha ludu Qa, zamieszkującego obszary na złożach Minerału – pierwiastek ten powoduje wzrost zdolności psychomagicznych, co u mieszkańców Qasyranu zaowocowało umiejętnościami współmyśli. Zjawisko "Zapomnienia Pamięci" trwało aż do '''roku 900''', utrzymując Qa w stanie rozproszenia na poziomie prymitywnych społeczności. </li>
</ul>

=== Starożytność ===
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/starozytnosc_mlodsza.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;">
Okres ten, począwszy od początków cywilizacji aż do zakończenia Apokalipsy (czyli zakończenia unoszenia się poziomu wód) nowa historiografia nazywa STARSZĄ STAROŻYTNOŚCIĄ.

Wraz z ukształtowaniem się obecnej linii brzegowej rozpoczyna się okres MŁODSZEJ STAROŻYTNOŚCI – okresu, którego tajemnice dopiero badamy. Dotychczas sądzono, że pojawienie się ludów wergundzkich, teralskich i fiordyjskich na północy spowodowane było ich ucieczką przed wielkim potopem, w świetle ostatnich odkryć jest to jednak całkowicie błędne mniemanie.

Przedmiotem najnowszych badań jest pochodzenie ludów napływowych. Pod znakiem zapytania pozostaje również etniczne pochodzenie cywilizacji Ofiru, która rozwinęła się na Północy znacznie wcześniej, od '''ok. 1300 r. pwe'''.

W świetle najnowszych badań, zwłaszcza tych przeprowadzonych na terenie starożytnego Agade, obecny konsensus naukowy obejmuje następujące hipotezy:

<ul>
<li>4700 – 1400 pwe – cywilizacja Morza Wschodniego Wysoko rozwinięta kultura, stworzona przez uciekinierów z Niziny Starostyryjskiej. Funkcjonowała w formie miast-państw o różnej charakterystyce:
<ul>
<li>Eordaja – najpotężniejszy z ośrodków państwowych Morza Wschodniego. Około 2500 pwe Eirdaja stanęła na czele kampanii wojennej przeciwko miastu Agade, opanowanemu przez czcicieli istoty zwanej Xwede. Istota ta to jedna z matek Roju, drapieżne stworzenie dążące do opanowania Ei. Oddawanie jej czci było bezpośrednią przyczyną wrogości pozostałych państw.</li>
<li>Elimea - miasto-państwo, będące w sojuszu z Eordają. Znane jest imię jednego z jego władców, Sarkhona, nazywanego w dokumentach “zwycięzcą spod Horemszut”. Władca ten nosił, znany z kultury Ofiru, tytuł kratistosa.</li>
<li>Agade – miasto-państwo położone na obrzeżach terytorium Eordai, prawdopodobnie około roku 2500 zniszczone w wyniku wojny z nią. Agadejczycy byli wyznawcami istoty, którą nazwali Xwede, znanej w kulturze współczesnej jako “matrona”, istota rozmnażająca Rój.</li>
<li>Mniejsze miasta-państwa:
<ul>
<li>Lagasz</li>
<li>Tymfaja</li>
<li>Arrata</li>
<li>Hanigalbat</li>
<li>Kizzuwatna</li>
<li>Meroe</li>
<li>Eridu</li>
</ul>
</li>
</ul>
</li>
<li>Do ok. 1600 - okres "zielonej Assury" Na podstawie informacji z dokumentów z Wyspy powstała hipoteza o licznych ludach, określanych przez cywilizacje Morza Wschodniego jako barbarzyńskie. Hipoteza została potwierdzona przez badania prof. Artemii da Tirelli na terenie Agade. Ludy te miały atakować północne rubieże Eordai i Agade. Źródła agadejskie wskazują, że ostatecznie to one spowodowały ich upadek. Najprawdopodobniej w czasie wojny z sojuszem państw Eordai Agadejczycy podstępem zwabili plemiona barbarzyńskie na tereny Eordai. Obszar Asury, obecnie pustynny, był w przeszłości, w okresie ery Helcei, dużo bardziej nawodniony i porośnięty bujną roślinnością, czego powodem był działający w Agade eaformator - urządzenie, zamontowane na węźle geomantycznym, pozwalające kontrolować i ukierunkowywać przepływ energii. Przez długie stulecia eaformator sprawiał, że obszary dzisiejszej pustyni kwitły, a na tym terenie rozwijały się wczesne cywilizacje ludzkich plemion. Po zniszczeniu Eordai, prawdopodobnie około roku 1600, ludy te zamieszkały na zdobytych obszarach, zmuszając niedobitki starszych cywilizacji do ucieczki, dopóki same nie zostały zmuszone do wycofania się dalej na północ, na tereny które zamieszkują obecnie.</li>
<li>Około 1600 pwe – exodus ludów Eordai z terenu Wschodniego Morza. Potomkowie wygnanych mieszkańców Eordai dotarli do Ofiru około roku 1300 p.w.e.</li>
<li>około 1500 p.w.e – krasnoludy zakładają pierwsze podziemne miasto, Rattensham. O ile krasnoludzkie źródła się nie mylą, wędrówka północnego odłamu krasnoludów trwała więc ponad 3 tysiące lat. Badania licznych postkrasnoludzkich budowli na terenie całej północy dowodzą, że w okresie między ucieczką z Morthemu,(ok. 4700 pwe) a wycofaniem się na Shamaroth (ok. 450 r) krasnoludy zakładały swoje kolonie od Tryntu przez Góry Silber i Wyżynę Teralską, na północ od linii gór Maegros.</li>
<li>ok. 1400 p.w.e – pierwsza z szeregu podziemnych wojen z plemionami goblinów, trwających z przerwami aż do Wielkiej Ekspansji.</li>
<li>ok. 800 p.w.e. legendarna, podziemna bitwa pomiędzy krasnoludami, goblinami i elfami podziemnymi. Informacja oparta wyłącznie na bardzo niepewnych relacjach. Bitwa miała się odbyć pod rejonem dzisiejszych Gór Silber.</li>
<li>ok. 1300 p.w.e. – "pierwsze" plemiona ludzi wkraczają na tereny obecnej Północy – ludzie ci wkrótce założą Ofir. Przedmiotem badań jest, czy są oni potomkami uciekinierów z Eordai.
<ul>
<li>Adnotacja do wcześniejszych teorii naukowych – Ofirczycy z pewnością nie byli pierwszymi ludźmi na Pólnocy. Wiadomo obecnie o plemionach wędrownych łowców-zbieraczy (Kymerowie), zamieszkujących te tereny. Ostatni członkowie tych plemion wyginęli w roku 882.</li>
</ul>
</li>
<li>ok. 1200 p.w.e. – wielka wojna ludzi z elfami na linii Gór Larion. W jej efekcie przez następne dwa stulecia obydwie rasy dzielić będzie nienawiść.</li>
<li>między 1150 a 1100 p.w.e. – powstają pierwsze osady w miejscu dzisiejszych pięciu miast Ofiru – Messyny, Korathii, Itharos, Aretyny i Tulos.</li>
<li>1213 p.w.e. – sojusz pięciu miast, powstaje Ofir.</li>
<li>1220 p.w.e. – ustanowienie Senatów i urzędów Kratistosów, a także oligoi – rady Kratistosów 5 Miast.</li>
<li>1132 p.w.e. – zawarcie wieczystego pokoju między ludźmi a elfami nad rzeką Sankarą, na granicy Itharos i Aenthil. Pokoju nie respektują elfy z Laro, wojna z nimi trwa aż do roku 515.</li>
<li>1130 p.w.e. – założenie Akademii Messyńskiej</li>
<li>1100 p.w.e. – zabójstwo nolwe’Atanila, założyciela Akademii Messyńskiej i pierwszego jej rektora.</li>
<li>między 1200 a 300 p.w.e. – okres rozkwitu Ofiru we współpracy z elfami z Aenthil.</li>
<li>ok. 800 p.w.e. – armia Messyny wypiera z Doliny Velidy plemię Kymerów. Pochodzenie Kymerów jest do dziś nieznane, natomiast ich wojownicze obyczaje sprawiały, że granica Messyny nigdy nie była spokojna. Kratistos Messyny, Albrauder, sprowadza z północy plemię niziołków, oddając im we władanie Dolinę. Rychło Velida staje się cudem tego rejonu i najżyźniejszym obszarem Północy. Kymerowie zamieszkują niedostępne górskie tereny i poprzysięgają zemstę hobbitom i Mesyńczykom.</li>
<li>513 p.w.e – pierwsza wyprawa wyrusza przez pustynię Asura Makan, ginie bez wieści.</li>
<li>223 p.w.e. – Darre Itamanos, jako pierwszy ludzki podróżnik, przeprawia się przez Asura Makan i nawiązuje kontakt z państwami Pethabanu. W swojej relacji opisuje niewiarygodne bogactwa krajów za Wielką Pustynią.</li>
</ul>
== Wielki Kataklizm ==
<ul>
<li>rok 0 – z punktu widzenia Ofiru - rusza Wielka Ekspansja. Dotychczas sądzono, że wędrówki ludów spowodowane były dalszym podnoszeniem się poziomu oceanu (naukowcy wielokrotnie zastanawiali się jednak, dlaczego Wergundowie i inne ludy nadeszły ze wschodu, a nie od strony morza). Jest bardzo prawdopodobne, że pogląd ten ugruntował się na bazie wierzeń i podań ofirskich, w których świadomość "wielkiego potopu" była zawsze obecna. Obecnie wiemy już, że napływ barbarzyńskich ludów spowodowany był ich ucieczką z rejonu Wschodniego Morza, pod naciskiem ekspansywnych istot - Roju. Na północ dotarły wówczas dwie grupy, obecnie określane jako północna (Samnijczycy, Terale) oraz południowa (ludy wergundzkie i fiordyjskie). Rok został przyjęty przez historyków Ofiru jako rok zerowy w tzw. nowym kalendarzu, ze względu na wielkie zmiany, jakie przyniosło ze sobą pojawienie się nowych plemion ludzi. W owym czasie obawiano się, że ich przybycie oznacza rychły koniec świata, który zaleje woda. Gdy to nie nastąpiło, wiele kultów religijnych ogłosiło, że ludziom został dany nowy czas.</li>
<li>Apokalipsa (obecnie jest datowana w innym punkcie czasowym!) – nowo poznane źródła, przede wszystkim qasyrańskie i felnoryjskie, pozwoliły uściślić wiedzę o tym wydarzeniu, a przede wszystkim określić jego datę. Wydarzyło się to znacznie wcześniej niż dotychczas sądzono, był to bowiem rok 4978 p.w.e. (nie zaś 1500 pwe). Był to czas, kiedy Stara Styria prowadziła krwawy i brutalny podbój ziem Qa, ci zaś odpowiedzieli uderzeniem wysoce zaawansowanej broni masowej zagłady. Łącząc wiedzę o Apokalipsie z falą wędrówek ludów wcześniejsza historiografia mylnie zakładała związek przyczynowo-skutkowy między tymi faktami. Jednak zatopienie cywilizacji starostyryjskiej niemal 5 tysięcy lat wcześniej nie mogło mieć wpływu na przybycie ludów wergundzkich i fiordyjskich na północ. Pozostaje zatem obiektem badań naukowych znalezienie przyczyny, która naprawdę spowodowała Wielką Ekspansję.</li>
</ul>
==Po Wielkiej Ekspansji==
<ul>
<li style="font-weight: 400;">0 p.w.e. – do granic Ofiru dociera spora grupa etniczna, podążając z południa szlakiem u podnóża gór Larion. Przedzierajac się przez Ofir plemiona ruszają na zachód doliną Sankary. Ten odłam ludzi nazywany zostanie Ludźmi Fiordu.</li>
<li style="font-weight: 400;">50 r. – rozbudowa murów obronnych Miast Ofiru, włączenie Akademii w obręb Messyny</li>
<li style="font-weight: 400;">278 r. – założenie filii Akademii Messyńskiej w Tulos</li>
<li style="font-weight: 400;">350 r. pojawia się kolejna grupa osadnicza – Terale. Odparci od granic Ofiru podążają północną stroną wzdłuż Gór Maegros na zachód</li>
<li style="font-weight: 400;">380 r. – powstaje portowe miasto Birka, w obrębie państewka Liryzów.</li>
<li style="font-weight: 400;">410 r. – pierwsza morska wyprawa osadnicza na Fiord.</li>
<li style="font-weight: 400;">415 r. – kolejna wielka wyprawa, Liryzowie zakładają liczne osady na wybrzeżach Fiordu.</li>
<li style="font-weight: 400;">420 r. – u granic Ofiru pojawia się kolejna grupa osadnicza, nazywana czasami Ludem Rzeki. Wojownicze plemiona Salijczyków, Mertów, Daków, Parvan, Daramów i Wergundów wdzierają się na ziemie Ofiru w poszukiwaniu łupów i ziem, na których mogą osiąść. Nie mogąc zdobyć twierdzy itaryjskiej, przez kilka pokoleń (prawie 100 lat) terroryzują całe południe Ofiru, w tym dwukrotnie palą Korathię.</li>
<li style="font-weight: 400;">430 r. – na północnych granicach Ofiru pojawiają się koczownicze plemiona Samnijczyków. Po krótkich walkach, zajęty w tym czasie walkami z plemionami Wergundów,[[Ofir|Ofir zawiera sojusz z Samnijczykami i wysyła na północ swoje misje cywilizacyjne.</li>
<li style="font-weight: 400;">435 r. – założenie Samarkandy (Kamiennej) i państwa samnijskiego. Na tronie zasiada kniaź Garmad, zakładając dynastię Garmanidów.</li>
<li style="font-weight: 400;">440 r. – przybycie wygnanego messyńskiego rektora Nuntiusa Cognitosa do Birki</li>
<li style="font-weight: 400;">444 r. – otwarcie Akademii Birkańskiej</li>
<li style="font-weight: 400;">450 r.- plemiona Teralów wędrują wzdłuż północnych stoków Gór Maegros z biegiem rzeki Wedry i docierają do ziem zajmowanych przez państwo Liryzów. Po krótkiej wojnie Terale cofają się i zajmują rozległe zalesione równiny obecnej Terali. W przeciągu kolejnych 50 lat powstają kolejne drewniane osady Karantania, Nitra,  Sisak (Szyszak), Gryf, Bóbr, Ogoniec, Przegoń i Lęda. Rejon zamieszkany przez Teralów zwany jest Krajem Grodów, Teralą.</li>
<li style="font-weight: 400;">450 r. – sojusz goblinów i orków w Górach Silber, powstaje efemeryczne państewko.</li>
<li style="font-weight: 400;">455 r. - wybucha wielka wojna goblinów z krasnoludami w Górach Silber, której pierwszy etap kończy się podziemną bitwą i klęską goblinów. Krasnoludy burzą ich kamienne fortece w całym rejonie i wycofują się na Shamaroth. Wojna trwa z przerwami do dnia dzisiejszego.</li>
<li style="font-weight: 400;">465 r. – przemianowanie Akademii Birkańskiej na Uniwersytet Magii Wody</li>
<li style="font-weight: 400;">480 r. – osady Fiordu uniezależniają się od Liryzji i rozpoczynają serię napadów na wybrzeża</li>
<li style="font-weight: 400;">510 r. – wygnany z Liryzji książę Hakon z rodu Tradamon zakłada na północy miasto Askaron. Jego córka, Sigdrine, umacnia pozycję swojego rodu, rozszerzając władanie Askaronu aż do wybrzeża i granic Liryzji. Powstaje państwo Trynt.</li>
<li style="font-weight: 400;">515 r. – Matheus, Wielki Strategos Ofiru, zawiera pokój z elfami z Laro i zyskuje ich pomoc w wojnie z Wergundami. Wojownicze plemiona zostają zepchnięte w dolinę Sankary, którą obejmują we władanie. Na zachodzie zatrzymują się na granicy Liryzji. Powstaje 6 państewek, połączonych wspólną tradycją i kulturą.</li>
<li style="font-weight: 400;">529 r. – po splądrowaniu Birki, wyprawa okrętów Fiordu wdziera się w górę Sankary aż do granic Itharos. Ich zdolności wojenne zostają docenione przez strategosa, który wynajmuje wojowników na służbę wojskową. Tak powstaje gwardia kratistosów, Varanga, złożona wyłącznie z wojowników Fiordu.</li>
<li style="font-weight: 400;">520 – 700 r. – okres ustalania terytoriów państwowych.</li>
<li style="font-weight: 400;">537 r. – otwarcie Uniwersytetu Magii Życia nieopodal Askaronu</li>
<li style="font-weight: 400;">593 r. – misja cywilizacyjna Ofirczyków wgłęb Terali</li>
<li style="font-weight: 400;">595 r. – założenie placówki naukowej w Karantanii</li>
<li style="font-weight: 400;">613 r. – oficjalne nadanie placówce karantańskiej tytułu Akademii Magii Ziemi</li>
<li style="font-weight: 400;">636 r. – dekret o zamknięciu filii Akademii Messyńskiej w Tulos</li>
<li style="font-weight: 400;">637 r. – powstanie niezależnej Akademii Tulijskiej</li>
<li style="font-weight: 400;">750 r. – nowa dynastia książąt Wergundii, pochodzący z miasta Akwirgran potomkowie na wpół legendarnego Danwiga, rozpoczyna stopniowe jednoczenie ziem, zajmowanych przez tzw. Lud Rzeki.</li>
<li style="font-weight: 400;">780 r. – Trynt próbuje inwazji na Kraj Grodów, niespodziewanie rozbite plemiona Teralów jednoczą się, dając odpór armii tryntyjskiej pod grodem Lędą.</li>
<li style="font-weight: 400;">785 r. – Akademia Magii Ziemi oficjalnie staje się niezależną uczelnią</li>
<li style="font-weight: 400;">789 r. – otwarcie Uniwersytetu Magii Powietrza</li>
<li style="font-weight: 400;">790 r. – wojna między grodem Nitra, a Samnijczykami, zakończona rozejmem.</li>
<li style="font-weight: 400;">813 r. – władzę w Akwirgranie obejmuje Elmeryk z rodu Danwigów. Młody i ambitny władca rozpoczyna serię lokalnych wojen i do roku 820 jednoczy w swojej armii Daków i Parvów.</li>
<li style="font-weight: 400;">819 r. – historyczny sojusz Wergundów z orkowym plemieniem Tarzul z Gór Maegros. Trzon armii Elmeryka od tej pory stanowią bitne, karne i okrutne oddziały orków.</li>
<li style="font-weight: 400;">820 r. Wergundia zaczyna wojnę z elfami z Aenthil, zakończoną klęską elfów, które pomimo spektakularnego zwycięstwa w Wąwozie Samaria wycofują się poza rzekę Dakme (dopływ Sankary).</li>
<li style="font-weight: 400;">821 r. – Elmeryk zaczyna rozbudowę Akwirgranu, wzorując się na miastach Ofiru</li>
<li style="font-weight: 400;">821 r. – wielka rozbudowa Uniwersytetu Magii Powietrza</li>
<li style="font-weight: 400;">824 r. – otwarcie Szkoły Magów Bitewnych</li>
<li style="font-weight: 400;">825 r. – armia Wergundów, do których dołączyły także Daramon, Mercja i Salicja, ściera się z wojskami Liryzów.</li>
<li style="font-weight: 400;">826 r. – kratistos Arethyny podejmuje wyprawę przeciwko pustoszącym Równinę Terala orkom z plemienia Tarzul.</li>
<li style="font-weight: 400;">829 r. – strategiczny sojusz z elfami morskimi z Talsoi pozwala przypuszczać, że w niedługiej przyszłości Elmeryk zdecyduje się na zaatakowanie Liryzji. Liryzja odpowiada sojuszem z rozbójnikami z Fiordu i w górę Sankary ruszają kolejne wyprawy łupieżcze.</li>
<li style="font-weight: 400;">830 r. – Trynt próbuje wzmacniać swoją pozycję sojuszem z Daramonem i kolejną inwazją w rejon Kraju Grodów. W efekcie Daramon zostaje zaatakowany przez Wergundów, a władca Lędy, Dagome, rozpoczyna proces jednoczenia plemion Teralów.</li>
<li style="font-weight: 400;">832 r. - Elmeryk zawiera w Górach Silber "święty pakt krwi" z wodzem orków, Gotrekiem Moorgvrangvoorhirr'em. Oddziały orków wspierają jego armię na północy. Jednocześnie z inspiracji Ofiru sojusz zawierają władcy Tryntu i Księstwa Samnijskiego.</li>
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/polityczna_czasy_elmeryka_833_858.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;">
<li style="font-weight: 400;">833 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Bitwa pod Arden, Elmeryk niezwykłym manewrem taktycznym rozbija w pył zjednoczone wojska Tryntu i Samni. W bitwie ginie księżna Tryntu, Rangveig. To koniec książęcej linii Tradamonitów i koniec Tryntu. Armia Wergundów prze na północ.</li>
<li style="font-weight: 400;">Elmeryk po kilku miesiącach oblężenia zdobywa Askaron. Miesiąc później jego armia dociera do Samarkandy. Kniaź Turin udaje się na wygnanie. Na zachodzie wojska Liryzji zostają pokonane, mer Birki pod groźbą zniszczenia miasta zamyka port w Birce dla okrętów Fiordu.</li>
<li style="font-weight: 400;">Elmeryk z rodu Danwiga obwołuje się Księciem Imperatorem Północy. Podporządkowane mu ziemie zostają podzielone na Wergundię Właściwą oraz lenna i protektoraty. W przeciągu kilku miesięcy protektoratem Wergundii staje się Birka, w zamian za gwarancję autonomii handlowej.</li>
</ul>
</ul>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">835 r. - umiera Elmeryk. Decyzją wodzów Imperium na tronie władcy zasiada książę Daków, Eudomar.</li>
<li style="font-weight: 400;">836 r. - Eudomar znosi uprzywilejowania protektoratów (oprócz Birki) i ziem lennych, a także autonomii elfów i innych ras, dążąc do ujednolicenia państwa. Główną władzę w Imperium Północy otrzymują dowódcy wojskowi.</li>
<li style="font-weight: 400;">838 r. - na terenie Tryntu zostaje krwawo stłumione powstanie przeciwko wergundzkim najeźdźcom. Powstańców wspierają okręty Fiordu i krasnoludy.</li>
<li style="font-weight: 400;">840 r. - Krasnoludy ogłaszają wycofanie się na półwysep Shamaroth i neutralność względem konfliktów ludzi.</li>
<li style="font-weight: 400;">843 r - po licznych prześladowaniach ziemie Imperium opuszcza większość leśnych i miejskich elfów. Pozostałe wybierają podporządkowanie i służbę w armii, albo życie banitów w lasach.</li>
<li style="font-weight: 400;">845 r. - po szeregu buntów i zamieszek w miastach Imperium Wergundów, na północnych rubieżach zostaje założony szereg kolonii karnych, a w całym państwie wzmocniony system wojskowych posterunków. W Arethynie, jednym z państw Ofiru, uroczyście zostaje założona Akademia Alchemii.</li>
<li style="font-weight: 400;">850 r. - epidemia w Korathii, umiera kratista Irena.</li>
<li style="font-weight: 400;">851 r. - z powodu zamierania ruchu handlowego wzdłuż Sankary miasta Ofiru ubożeją, zamiera też import zbóż. Badania alchemików nad pozyskaniem bardziej wydajnych odmian zbóż przynoszą efekty. Żeby uniknąć widma głodu, kratistosi decydują się na akcję osadniczą na południowych stepach Samnii.</li>
<li style="font-weight: 400;">853 r. - okręty Fiordu zostają rozbite przez sprzymierzone z Wergundami siły Talsoi w bitwie morskiej na Głębinie Meite.</li>
<li style="font-weight: 400;">850 - 856 r. - rosnąca militaryzacja Imperium fatalnie odbija się na gospodarce, w efekcie Ludy Rzeki dotykają kolejne klęski głodu.</li>
<li style="font-weight: 400;">858 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Na granicy Shamarothu odbywa się tajny Wiec Narodów - spotkanie przedstawicieli wrogich Wergundii nacji. W wyniku wiecu okupowanym przez Wergundię Tryncie wybuchła powstanie, dowodzone przez ostatniego jarla księżnej Rangveig, Leifa Einarsona.</li>
<li style="font-weight: 400;">W wyniku Wiecu Narodów Talsoi zrywa sojusz z Wergundią, a armia Ofiru przekracza granicę w Itharos, maszerując na Akwirgran. Eudomar pokojowo abdykuje z tronu.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">859 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Na tron Wergundii wstępuje wychowany w ukryciu syn Elmeryka, Olaf Egilson.</li>
<li style="font-weight: 400;">W Tryncie wybucha wojna domowa po śmierci przywódcy wolnych Tryntyjczyków, jarla Leifa.</li>
<li style="font-weight: 400;">Kniahini Mira zrywa wielowiekowy sojusz Samni z Arethyną, wyrzucając przez okno pałacu w Samarkandzie posłów kratistosa Tarazjusza (tzw. defenestracja samnijska). W zamian zawiera ścisły sojusz z księciem - protektorem Wergundii, Olafem. Wydarzenie to nosi nazwę Przewrotu Sojuszy. Kniahini ogłasza Samnię kaganatem.</li>
<li style="font-weight: 400;">Podczas uroczystego wiecu ginie jarl Ynnejar, Bjorn Asmundson Ryży. Fiord wybiera nowego wodza, Siala Krzywozębego.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">860 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Koczownicza armia samnijska atakuje i zdobywa miasto Arethyna. Miasto zostaje złupione i spalone, wojska [[Ofir|Ofiru zostają zmuszone do odwrotu spod Akwirgranu. Po śmierci swoich synów Tarazjusz Samonita ustępuje z tronu kratistosa.</li>
<li style="font-weight: 400;">Z niejasnych przyczyn Olaf książę Wergundii zarządza budowę fortyfikacji w Mercji, na granicy z Talsoi. Projekt zostaje szybko zarzucony.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">861 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Wergundia i Ofir podpisują zawieszenie broni.</li>
<li style="font-weight: 400;">Z niejasnych przyczyn armia wergundzka, dowodzona osobiście przez Olafa, napada i niszczy teralski gród Lęda. Powoduje to chwilowe ochłodzenie stosunków Wergundii z Teralą. Po tym wydarzeniu Olaf zyskuje przydomek "Szalony".</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">862 r. - do świata ludzi docierają informacje, że coś dzieje się w Aenthil - elfy zaczynają przegrywać toczoną od tysiącleci wojnę z Puszczą Południową. Powoduje to mobilizację wszystkich trzech państw elfów, chwilowe zawieszenie broni między nimi oraz wycofanie się z zaangażowania w politykę ludzi.</li>
<li style="font-weight: 400;">863 r. - po wycofaniu się wojsk Ofiru (ostatecznie w układzie pokojowym wrócono do starego przebiegu granicy) Olaf rozpoczyna serię reform gospodarczych, mających na celu podniesienie poziomu życia w Wergundii, a zwłaszcza zapobieżenie powracającym klęskom głodu.</li>
<li style="font-weight: 400;">864 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Olaf książę Wergundii nakazuje zburzenie najwyższego budynku w Akwirgranie, słynnej Wieży Orłów. Przyczyny decyzji są niejasne, po tym akcie wandalizmu w stolicy wybuchają zamieszki.</li>
<li style="font-weight: 400;">Aby przerwać wyniszczającą wojnę domową, do Tryntu z powrotem wkracza armia wergundzka. Książę Olaf ogłasza Trynt protektoratem do czasu ustanowienia tam samodzielnej władzy.</li>
<li style="font-weight: 400;">Wybrzeża Fiordu nawiedza klęska żywiołowa - masowe ataki morskich stworzeń na miejscowych rybaków.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">868 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Elfy przegrywają wojnę z tajemniczym wrogiem, nadchodzącym z południa, a którego dotychczas nazywano Wielką Puszczą. Alta Tavar jednak puszczą nie jest. Pod atakiem sterowanych przez nią, zmutowanych stworzeń, nazywanych ulundo, pada Aenthil (miasto) oraz twierdza Telfamba.</li>
<li style="font-weight: 400;">Zagadkowe wydarzenie, objawiające się serią kataklizmów na całej ziemi oraz gigantyczną burzą nad terenem Puszczy Południowej. Światu objawia się swoisty fenomen – kataklizmy zwiastowały narodziny nowego boga. Bogini Tavar.</li>
<li style="font-weight: 400;">Na terenach odebranych Aenthil oraz dawnej Puszczy Południowej powstaje organizm państwowy – Nowa Styria, wspierany mocą bogini Tavar. Na jego czele staje człowiek o imieniu Sephres, mieniący się księciem z zaginionego rodu, z kraju, który zniknął pod oceanem. Krążą legendy, iż jest nieśmiertelnym liszem.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">869 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">W Tryncie kończy się wojna domowa, rządy nad zniszczonym krajem obejmuje była przyboczna jarla Leifa Einarsona, Sigrin Audottir z rodu Varden, dając początek nowej dynastii. Na żądanie nowej księżnej, z kraju wycofują się wojska Olafa Szalonego.</li>
<li style="font-weight: 400;">Na pograniczu między Talsoi, Wergundią i terenami Nowej Styrii powstaje kadłubowe państwo na bazie dawnego Aenthil, utworzone przez uchodźców na północnych rubieżach dawnego państwa elfów. One same nazywają je Hehtanore (Hetanor) – Ziemią Wygnania. Zebrana w święto Sairin rada elfich kast, zwana Eailinge, wybrała nowego władcę, została nim Helethai, córka Adarnila, który poległ w obronie stolicy.</li>
<li style="font-weight: 400;">Nowa Styria występuje do oligoi Ofiru z żądaniem zwrotu 4 części Korony Ofiru, najpotężniejszego artefaktu ofirskiego, pod groźbą odebrania go siłą. Piątą część – klejnot Arethyny – z niewiadomych powodów ma już w swoim posiadaniu. Ofir odmawia.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">870 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Znamienny rok, obfitujący w wydarzenia wielkiej wagi. Utworzona z ulundo, najemników i neofitów armia atakuje Ofir. W wyniku zdrady pada Itharos, przy czym następuje wydarzenie bez precedensu – Tavar przyjmuje wyzwanie do walki na ziemi od boskiego patrona Ofiru, boga tarczy słonecznej, Izosa. Po tym starciu pod Itharos zostaje krater o średnicy około 1 mili. Izos zostaje unicestwiony. W Itharos powstaje ośrodek polityczny, zależny od Nowej Styrii.</li>
<li style="font-weight: 400;">Messyna broni się do samego końca, wojska Tavar równają miasto z ziemią.</li>
<li style="font-weight: 400;">Korathia kapituluje przed armią Nowej Styrii, chroniąc się przed zniszczeniem. Upadek władzy ofirskiej, władzę przejmuje oligarchia i układy mafijne.</li>
<li style="font-weight: 400;">Zamknięcie Akademii Messyńskiej po upadku Miasta</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">871 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Tulos kapituluje częściowo – oddaje swoją część Korony, ale zdobywcy nie wchodzą do miasta. Tulos zachowuje ciągłość władzy ofirskiej i ogłasza się legalnym spadkobiercą Ofiru.</li>
<li style="font-weight: 400;">W ciągle nieodbudowanej Arethynie oraz w Tulos chronią się uciekinierzy z pozostałych miast. Arethyna ogłasza się niezależnym państwem.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">872 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Armia Nowej Styrii wycofuje się z Ofiru. Pod jej politycznym wpływem zostaje Itharos i Korathia.</li>
<li style="font-weight: 400;">Na całym terenie Nowej Styrii oraz terytoriach zależnych (pd.Ofir) zostaje wprowadzony zakaz używania magii innej, niż kapłańska.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">873 r. – kolejne z wielkich wydarzeń, nazwanych później wspólnym określeniem Chaos Bogów – bogini Tavar wstępuje w wymiar boski, nieznaną bliżej ludziom płaszczyznę astralną, powodując tam zamęt, którego efektem na ziemi są chaotycznie występujące zaniki mocy kapłanów oraz kataklizmy pogodowe. Stan ten trwa około miesiąca, po czym Tavar objawia się swoim wyznawcom jako bogini uciśnionych i wygnanych, bóstwo o ogromnej mocy.</li>
<li style="font-weight: 400;">875 r. – Nowa Styria wchodzi do międzynarodowej polityki. Jeden z jej książąt, dawny arystokrata wergundzki, Lambert Ostin, rozpoczyna rozmowy dyplomatyczne z władcami wszystkich krajów, w tym elfich. Granic nowostyryjskich nie uznają państwa elfie oraz Tulos i Arethyna. W ramach gestu dobrej woli Nowa Styria oddaje Laro zdobytą uprzednio twierdzę Telfamba. Przyjęcie Telfamby przez Laro powoduje gwałtowną reakcję Hetanoru, gdzie zwyciężają aktywne w ostatnich latach nastroje wrogie Laro. Układy pokojowe z Nową Styrią zawierają Wergundia, Trynt, Fiord, Samnia i Liryzja. Terala zachowuje neutralność, Laro, Talsoi, Arethyna, Tulos i Hetanor (Aenthil) deklarują otwartą wrogość.</li>
<li style="font-weight: 400;">872-880 r. – po wycofaniu się wojsk Styrii z [[Ofir|Ofiru, krajem tym rządzi chaos. Administracja państwowa w większości przestaje istnieć, w różnych miastach powstają quasi-państwowe organizmy, próbujące utrzymać supremację nad jak największym terytorium rękami dobrze uzbrojonych najemnych armii i band. To czas zapaści i katastrofy wiekowego imperium.</li>
<li style="font-weight: 400;">880 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Powstanie w Messynie przeciw rządom Itharos. Messyna odzyskuje niezależność, senat wybiera na kratistosa Theo Tynagirona, przywódcę rebelii.</li>
<li style="font-weight: 400;">Zawarcie Pokoju Tritajskiego. Messyna, Tulos i Arethyna zawiązują sojusz zwany Małym [[Ofir|Ofirem, jednocześnie podpisując zawieszenie broni z Itharos, które nie wchodzi do sojuszu.</li>
<li style="font-weight: 400;">Zostają ujawnione tzw. Dokumenty z Kovendare, wychodzą na jaw oszustwa finansowe Ligi Kupieckiej.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">881 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">porozumienie w Dormenos daje początek Pierwszej Sukursji, zwanej Wielką, wyprawie ratunkowej do Pethabanu przeciwko Uzurpatorom z Ligi Kupieckiej.</li>
<li style="font-weight: 400;">ponowne otwarcie Akademii Messyńskiej</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">881-83 r. - wydarzenia Pierwszej Sukursji, wojna w Pethabanie z Uzurpatorami.</li>
<li style="font-weight: 400;">882 r. - epidemia w Akwirgranie.</li>
<li style="font-weight: 400;">882-83 r. - tzw. Sukursja Samnijska, wyprawa łupieżcza Samnijczyków, wspierająca wojska wergundzkie Pierwszej Sukursji.</li>
<li style="font-weight: 400;">883 r. - umiera wielka władczyni Samni, kagani Mira Śnieżna.</li>
<li style="font-weight: 400;">884 r. - najazdy samnijskie na północy.</li>
<li style="font-weight: 400;">885 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Początek Drugiej Sukursji, epidemia w Korathii</li>
<li style="font-weight: 400;">wybuch wielkiej epidemii w Terali, sąsiednie państwa pierwszy raz jako środek zapobiegawczy stosują barierę kwarantanny.</li>
<li style="font-weight: 400;">historyczne zjednoczenie Terali, kniaź Dragan Karanawic otrzymuje najpierw buławę wojewody Wschodnich Grodów, a potem całej Terali.</li>
<li style="font-weight: 400;">po zabiciu przez styryjskich skrytobójców księcia Wergundii, Olafa Egilsona, Wergundia wypowiada wojnę Styrii. Początkowe zwycięstwa pozwalają nawet na chwilowe odzyskanie miasta Aenthil.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">896 r. </li>
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/polityczna_czasy_kolonizacji_895_905.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;">
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Na południe od Styrii zostają odkryte tereny bogate w surowce, zwłaszcza w nowo odkryty Minerał, którego wykorzystanie otwiera nowe możliwości wojenne i technologiczne.</li>
<li style="font-weight: 400;">w wyniku przewrotu sojuszy na północ Wergundii uderza armia Terali, rozpoczynając ciąg reakcji, w efekcie w przeciągu kilku tygodni do wojny przystępuje Trynt i Ofir (po stronie Wergundii) oraz Terala, Samnia i Itharos (po stronie styryjskiej). Kontruderzenie styryjskie odpycha armię wergundzką daleko na północ.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">897 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">na nowo odkrytych ziemiach na południu postępuje kolonizacja, z głównym udziałem Wergundii i Talsoi powstaje tam nowy port, Vekowar.</li>
<li style="font-weight: 400;">front Wielkiej Wojny zatrzymuje się na długie miesiące na południe od rzeki Sankary.</li>
<li style="font-weight: 400;">obydwa mocarstwa wyniszczone wysiłkiem wojennym desperacko poszukują czegoś, co przechyli szalę na ich stronę, duża część działań wojennych w związku z tym przenosi się na morze.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">898 r. - prowadzone z bazą w Vekowarze ekspedycje badawcze odkrywają kolejne obszary lądu i stykają się z południowymi plemionami elfów Laro.</li>
</ul>

== Epoka Zapołudnia ==
<ul>
<li style="font-weight: 400;">900 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">zjednoczenie ludów Za-południa, wspieranych przez plemiona orków oraz Imperium. Dochodzi do obudzenia Starych Bogów, te władające Za-południem istoty żądają podboju Północy.</li>
<li style="font-weight: 400;">październik - w Vekowarze zostaje podpisany pokój, nazwany Trójprzymierzem – Styria, Wergundia i Hetanor zawiązują sojusz.</li>
<li style="font-weight: 400;">początek oblężenia Vekowaru, ewakuacja i zamieszki.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">901 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">umocnienie portu Leth Caer przez Styrię i Wergundię. Północ przygotowuje się do wojny z Za-południem.</li>
<li style="font-weight: 400;">kniaź Dragan wzmacnia swoją władzę w wyniku paniki spowodowanej mobilizacją czarnego tymenu na linii Daramonu i przełęczy Visnohora.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">902 r. –Wergundia uderza na Teralę.</li>
<li style="font-weight: 400;">903 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">początek inwazji na północ – armia Szamanki uderza na wybrzeża, nowopowstała flota Za-południa angażuje się w walkę morską.</li>
<li style="font-weight: 400;">koniec najdłuższego w historii oblężenia i upadek Vekowaru. Leth Caer kilkakrotnie odpiera ataki dzięki doskonale obronnemu położeniu.</li>
<li style="font-weight: 400;">armia Za-południa uderza na Styrię. Obrońcy - połączone siły Tentary, burego i części zielonego tymenu – zostają zepchnięci do linii rzeki Loraniss, której bronią całą zimę. Pada port Hawern i miasto Kota Laud.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">904 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Laro i Shamaroth zachowują neutralność. Talsoi nieskutecznie bronią granic.</li>
<li style="font-weight: 400;">rośnie przewaga floty Za-południa na morzach. Zacięte walki o wybrzeże i linię rzeki. Obydwa imperia odczuwają ekonomiczne zmęczenie wojną. Ludność buntuje się.</li>
<li style="font-weight: 400;">7 kwietnia księżna Helethai wypowiada Trójprzymierze. Gromadzone w północnej Styrii oddziały ohtat uderzają w plecy wojsk styryjskich. Spektakularna obrona Styrgradu.</li>
<li style="font-weight: 400;">powrót elfów do Aenthil. Rozłam w Eailinge .</li>
<li style="font-weight: 400;">Za-południe atakuje laryjską Telfambę i odbiera ją, przekazując wojskom Aenthil. Natychmiast po wycofaniu się Za-południa Laro atakuje Aenthil i odbija fortecę. Początek wojny między Aenthil i Laro.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">905 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">w obliczu klęski Styria wycofuje się całkowicie z Ofiru. Mały Ofir natychmiast reaguje – Tulos, Messyna i Arethyna rozpoczynają wojnę o ponowne zjednoczenie Ofiru.</li>
<li style="font-weight: 400;">Samnijczycy, prowadzeni przez Mori Khana, uderzają na północ Wergundii. Przetaczają się także przez Teralę i kończą w Tryncie, gdzie zostają odparci.</li>
<li style="font-weight: 400;">Wergundia wycofuje wojska ze Styrii. Armia Za-południa i elfy przekraczają Sankarę, wkraczając na terytorium Wergundii.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">906 – 910 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">zaciekła obrona Wergundii – w obliczu przewagi liczebnej i technologicznej, mądrze prowadzona kampania taktyczna imperium ustępuje.</li>
<li style="font-weight: 400;">atak Samni zmusza do walki na dwa fronty. Ofir, zajęty wojną domową, odmawia pomocy. Ostatnim sojusznikiem Wergundii zostają ludy Fiordu.</li>
<li style="font-weight: 400;">Zapołudnie zdobywa i niszczy Birkę, zdobywając przyczółek do dalszej kampanii.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">911 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">w wyniku epidemii umiera księżna Ermerngarda. Upadek Akwirgranu. Upokarzająca kapitulacja w wydaniu księcia Arnulfa.</li>
<li style="font-weight: 400;">rozpad Federacji Wergundzkiej. Za-południe wprowadza władzę okupacyjną na terenie Wergundii i Styrii, które przekształcają we własne. Nie ingerują w wolne ziemie Aenthil.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">912 r. - Terala próbuje utrzymać neutralność</li>
<li style="font-weight: 400;">913 r. - uderzenie Za-południa na Daramon i dalej na Trynt po linii Rany. Następnie przejście brodów pod Arden.</li>
<li style="font-weight: 400;">914 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">wojna dociera na morze północne. Wzmożone ataki na wybrzeża.</li>
<li style="font-weight: 400;">Shamaroth cały czas utrzymuje neutralność. Armia Tryntu, wspomagana przez resztki czarnego tymenu, wycofuje się na północ.</li>
<li style="font-weight: 400;">upadek Askaronu.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">915 r. </li>
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/polityczna_czas_ciemnosci_915_936.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;">
<ul>
<li style="font-weight: 400;">zjednoczenie Małego Ofiru (wraz z terenem okupowanego Itharos) i podpisanie sojuszu z Qa</li>
<li style="font-weight: 400;">kapitulacja Tryntu i utworzenie autonomicznego państewka Halfdana Borgh Du</li>
<li style="font-weight: 400;">Krasnoludy zawiązują sojusz z Qa i przekazują im księżną Sigdrine</li>
<li style="font-weight: 400;">śmierć Kniazia Vlada Jastrzębca w bitwie pod Dwoma Wzgórzami. Była to ostatnia bitwa Północy. Terala zawiera porozumienie z Qa. Derwan Jastrzębiec Kniaziem Namiestnikiem Terali</li>
<li style="font-weight: 400;">upadek enklawy styryjskiej w Kalidoera Yembataan, ostatniego punktu oporu Styrii. Państwo przestaje istnieć, ale część struktur zostaje ocalona na terenie Larionu.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">916 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">upadek Księstwa na Przełęczy Archibalda dar Bregena</li>
<li style="font-weight: 400;">koronacja Joachima dar Nittela na Księcia Namiestnika Wergundii</li>
<li style="font-weight: 400;">ogłoszenie edyktu o zakazie noszenia broni, delegalizacji magii bojowej i obowiązkowym poborze do wojska w krajach kontrolowanych przez Qa</li>
<li style="font-weight: 400;">lato nieurodzaju w wyniku opuszczenie domen przez bogów. Wiele osób ginie z głodu. Ominęło ziemie, na których wyznawano Opiekunów</li>
<li style="font-weight: 400;">bunt chłopów parveńskich</li>
<li style="font-weight: 400;">w niewyjaśnionych okolicznościach znika arcyksiążę Sephres, plotki krążą że został zabity, lub po stracie mocy Tavar jego ciało po prostu się rozpadło</li>
<li style="font-weight: 400;">w tajemnicy powstaje Sztab Konspiracji Północy oraz powołana zostaje styryjska Czarna Tercja</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">917 r. - zaczyna działać inspirowana spoza granic styryjska akcja odwetowa, seria skrytobójczych, ale też spektakularnych zamachów na oficjeli i kapłanów Qa, specjalna siatka dostarcza materiałów i ewakuuje ludzi</li>
<li style="font-weight: 400;">920 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Wielkie Powstanie Wergundzkie, w którym udział wzięły pozostałości wszystkich tymenów</li>
<li style="font-weight: 400;">prawie udany zamach na Neyestecae, jego skutkiem była cała seria represji</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">921 r. - w Samni umiera Kagan Utherys, następuje walka stronnictw, zwycięża siostra byłego kagana - nowym Wielkim Kaganem wybrany Sukh Ochiryn z plemienia Kyzł-tum</li>
<li style="font-weight: 400;">925 r. - rewolta szlachty wergundzkiej</li>
<li style="font-weight: 400;">927 r. - Rebellion des Centimes – Rewolta Setników w Wergundii</li>
<li style="font-weight: 400;">928 r. - wysadzenie w powietrze głównej świątyni Qa w Styrgradzie, w efekcie Qa niszczą połowę miasta</li>
<li style="font-weight: 400;">930 r. - wprowadzenie embarga handlowe na wyroby sprowadzane z Laro, próba ekonomicznego odcięcia Czarnych Elfów</li>
<li style="font-weight: 400;">932 r. - zniesienie embarga wobec usilnych protestów wszystkich miast Ofiru i mediacji tulya'Toruviel z Aenthill</li>
<li style="font-weight: 400;">933 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">incydent w Eberstein (Wschodnia Wergundia)– zabójstwo dostojnika Qa i represje, początek przygotowania do wielkiego powstania.</li>
<li style="font-weight: 400;">wzmocnienie frakcji pacyfistycznej w Qasyran pod przywództwem przebywającej na wygnaniu Tlilxuchtli z Coatl.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">935 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">lipiec - bunt w Twierdzy Silberburg, we Wschodniej Wergundii, a następnie wybuch powstania w całej Wergundii, a także w Tryncie, Fiordzie, Kesham, Itharos, Styrii i Talsoi.</li>
<li style="font-weight: 400;">sierpień – powrót kultu Modwita w Wergundii, ujawnienie Zakonu Kawalerów Mieczowych.</li>
<li style="font-weight: 400;">sierpień – ogłoszenie odrodzenia Wergundii i Tryntu</li>
<li style="font-weight: 400;">sierpień – w konsekwencji zamachu na swojego dyplomatę Księstwo Larionu wypowiada wojnę imperium Qasyran. Huany Ahi i Rino wkraczają na teren Wergudii i Styrii.</li>
<li style="font-weight: 400;">sierpień – zamach w Monta Argenta, żołnierze styryjskiej Czarnej Tercji oraz Elidis Caernoth przeprowadzają udany atak na Neyestecae, władczynię Qasyran</li>
<li style="font-weight: 400;">wrzesień – masakra w Lusignan, krwawy odwet Wergundów na okupantach.</li>
<li style="font-weight: 400;">wrzesień – bunt chłopów we Wsch. Wergundii.</li>
<li style="font-weight: 400;">wrzesień – początek bitwy pod Erwick.</li>
<li style="font-weight: 400;">październik – uderzenie Messyny na Itharos, oblężenie miasta.</li>
<li style="font-weight: 400;">październik – wojskom III tymenu pod Erwick przychodzą z pomocą Laryjczycy i Styria, bitwa pozycyjna.</li>
<li style="font-weight: 400;">październik – odbicie miasta Gereja w Styrii, początek rekonstrukcji styryjskiej armii i państwa.</li>
<li style="font-weight: 400;">14 listopada – odbicie Akwirgranu, stolicy Wergundii. Ogłoszenie Rady Magniferów, rządzącej krajem do momentu wybrania księcia-protektora.</li>
<li style="font-weight: 400;">listopad – zwycięstwo Wergundii pod Harnkott.</li>
<li style="font-weight: 400;">listopad – powstanie w Styrgradzie, odbicie cywilnej części miasta.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień - powstanie w Talsoi, odbicie miasta.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – Konferencja w Srebrnej Rzece, szczyt przywódców krajów Północy oraz Sztabu Konspiracji. Zapada decyzja o braku kompromisów i bezwzględnej walce z Qasyran. Zapowiedź proklamowania państwa Andhakary. Zapowiedź rozbioru Aenthil.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – Ponowne Przymierze, oficjalny akt przyjęcia przez ludy Północy kultu Opiekunów, z pierwszeństwem jednak dla kultu Modwita i bogini Tavar. Odrodzenie kultu Ei – Natury.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">936 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">luty – Leth Caer rozpoczyna ofensywę zaczepną dla związania walką dużej ilości sił Qa. Powtórzenie Rytuału Obręczy, powiększenie granic miasta.</li>
<li style="font-weight: 400;">luty - do wojny dołączają pozostałe huany z gór Larion, zostaje uzbrojona Telfamba.</li>
<li style="font-weight: 400;">luty – Visnohora, oddział specjalny styryjskiej Czarnej Tercji zabija w zamachu głównego dowódcę północnej armii Qa, huei Seitiriego.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec – rozejm między Itharos i Messyną, traktat dyplomatyczny zapowiadający ograniczoną współpracę przeciwko Samni.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec - wybuch zarazy w Samni oraz śmierć Wielkiego Kagana Sukh Ochiryn, po decyzji Wielkiego Wiecu Plemion atak arbanów samnijskich na Mały Ofir.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec – przełamanie frontu pod Erwick, ofensywa wojsk wergundzko-styryjsko-laryjskich</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec - odbicie przez Talsoi Zatoki Białych Klifów. Ogłoszenie odrodzenia państwa. Nową maradą zostaje Maire'tar z rodu Zethar, dawna Biała Tarmen.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec – udana ofensywa w Tryncie, odbicie większości kraju za wyjątkiem największych fortec. Pierwsze od stuleci przymierze z krasnoludami, które wyprowadzają armię na powierzchnię.</li>
<li style="font-weight: 400;">kwiecień - potężne kontruderzenie z Zapołudnia, Utzyao (armia wewnętrzna Qasyran) wkracza do południowej Styrii, zmierzając na północ.</li>
<li style="font-weight: 400;">17 kwietnia - koronacja Severo dar Rodlingena na Księcia Protektora Wergundii w Akwirgranie.</li>
<li style="font-weight: 400;">maj – Thang zwołany w tymczasowej stolicy, Bon Carraigh, wybiera Brynjolfa Sliabh Ard na księcia Tryntu i Fiordu. Zjednoczenie Fiordu i Tryntu unią personalną.</li>
<li style="font-weight: 400;">reforma edukacji w Wergundii, zmiana danwgo Uniwersytetu Magii Powietrza w Akademię Akwirgrańską im. Eryki dar Bregen. W ich ślady idzie: Askaron oraz Messyna. Na tej bazie powstaje Uniwersytet Styrgradzki.</li>
<li style="font-weight: 400;">czerwiec - siły Północy zdobywają intersekcję w Cor, co umożliwia rozpoczęcie oblężenia Arden. czerwiec - splądrowanie przedmieści Messyny przez Samnijczyków</li>
<li style="font-weight: 400;">lipiec - zawarcie pokoju między Messyną a Itharos.</li>
<li style="font-weight: 400;">wrzesień - wyprawa elfów Talsoi do dawnej świątyni Tulvy, uruchomienie mechanizmów sterujących pogodą.</li>
<li style="font-weight: 400;">10 października - 22 listopada - Czarny Szkwał; zniszczenie części floty Qa i całości floty Talsoi; przymusowe lądowanie Qa w Talsoi.</li>
<li style="font-weight: 400;">14 listopada - odbicie Styrgradu z rąk Qa.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień - wiec samnijski w Berszadzie, brak skutecznego wyboru nowego kagana.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">937 rok </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">kwiecień - najazd samnijski pali do fundamentów teralski gród Nitra.</li>
<li style="font-weight: 400;">lipiec - odnowienie Thangu Liryzji i jej przyłączenie do Federacji Wergundzkiej. Liryzja i Wergundia przystępują do odbudowy kraju, a przede wszystkim rozpoczynają budowę portu Nowej Birki </li>
<li style="font-weight: 400;">lipiec - koniec 13-miesiecznego oblężenia, zdobycie Arden przez siły Północy.</li>
<li style="font-weight: 400;">Październik – objawienie Swarta-Szakala. Świat po raz pierwszy dowiaduje się o zagrożeniu, choć wówczas nikt nie łączy go jeszcze z imieniem Swarta. </li>
<li style="font-weight: 400;">Październik – Echiron, Arcyksiążę Zjednoczonego Felnoru, doprowadza do wypiętrzenia i wynurzenia wysp Felnor. Nie mające precedensu wydarzenie możliwe było dzięki pomocy Swarta-Szakala</li>
<li style="font-weight: 400;"> listopad - lądowanie wojsk Qa na wybrzezu Wergundii, zajęcie części fortec i terenu dawnego miasta Birka.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – odbicie Askaronu, stolicy Tryntu, z rąk Qa. Podczas walk dochodzi do konfliktu księcia Brynjolfa z dowódcami wojsk krasnoludzkich i wycofania Kesham z wojny.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień - wojska tryntyjskie stają na przełęczy Cor</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień - spotkanie kniazia Derwana Jastrzębca z Tergorem dar Toller w sanktuarium Modwita w Viran. Oblężenie Szyszaku, wojska Derwana ratuje interwencja tryntyjska.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">938 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Styczeń – niezwykle ważne wydarzenia w Larionie. Po raz pierwszy od tysiącleci zostają nawiązane kontakty z elfami podziemnymi, inspirowane przez Zakon Złamanego Kręgu, enigmatyczną grupę kapłanów, powołaną po Wojnie Rozłamu. Zostaje ujawniona prawdziwa przyczyna buntu Podziemnych, a jednocześnie wielkie zagrożenie dla Larionu – zbiorowa laryjska świadomość, Ikni, okazuje się być stworzona przez Swarta-Szakala. Waga tych informacji staje się jednocześnie przyczyną paraliżu państwa Larionu – kapłani Ikni, stanowiący trzon arystokracji, okazują się być zdrajcami swojego ludu. </li>
<li style="font-weight: 400;">styczeń – pada obrona fortec w Kalidorei, z 40 tysięcy obrońców wszyscy polegli. Dowodzący armią inwazyjną huei Oepetl Cuitla podąża dalej na północ, pod Akwirgran.</li>
<li style="font-weight: 400;">styczeń - układ między Ofirem a samnijskimi arbanami, na mocy którego zostają wykupieni jeńcy ofirscy, a samnijczycy opuszczają Ofir; koniec wojny w Ofirze.</li>
<li style="font-weight: 400;">W Samnii nastają czasy nowego kagana – tron obejmuje Enktoia Bilgunenei, która wyprowadziła arbany z pułapki w Ofirze, uzyskując przy okazji ofirski okup w złocie. </li>
<li style="font-weight: 400;">styczeń – granice huanów Takawai i Waikiri przekracza interwencyjny korpus Qasyran, dokonując masakry cywilnej ludności.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec – pod Styrgrad dociera trzon armii Utzyao, ponad 350 tys. wojowników. Przeprawa przez Loranis, aby zamknąć oblężenie, kosztuje Qa wiele tysięcy ofiar, ale ostatecznie, wraz z 60-tysięczną armią Aenthil zamykają miasto w oblężeniu.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec – część armii Utzyao (brygada Cuauchtli) dociera do wybrzeży Wergundii, lądując w ruinach miasta Birka oraz pod miastem Zachodni Klif. Wybuchają kolejne bomby minerałowe, armia przedziera się w dwóch częściach w stronę Akwirgranu i Visnohry.</li>
<li style="font-weight: 400;">lipiec – bitwa o Akwirgan. Operacja wojskowa objęła niemal pół miliona żołnierzy. Pod stolicą wergundzką spotkały się armie Utzyao (Cuauchtli i Cuitla), wspomagane przez samnijskie arbany, oraz ochotniczy wergundzki V tymen, powołany z rezerw do obrony terytorium. Bitwa pozostała w dużej mierze nierozstrzygnięta, choć obie strony przypisały sobie zwycięstwo. Choć wojska wergundzkie formalnie zostały pokonane, to jednak udowodniły, że Akwirgran jest nie do zdobycia za pomocą nawet ta potężnych sił Qasyran.</li>
<li style="font-weight: 400;">wrzesień – grudzień – finalny etap II Wojny o Północ.</li>
<li style="font-weight: 400;">listopad - księstwo Larionu wysyła ekspedycję odwetową na południowe tereny Qasyran. W bitwie ginie księżna Savra.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – Talsoi uznaje oficjalnie protekcję Wergundii. Federacja wysyła na teren państwa morskich elfów armię, pozwalającą na wyzwolenie stolicy.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – szczyt w Dargun. Zostaje zawarty pokój w Terali, która dzieli się na dwa osobne państwa. Politycznymi świadkami układu są książę Brynjolf tryntyjski i huei Iltepe Moe, przywódczyni północnego Qa na Visnohorze.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – Pakt Ofirski, nazwany później Paktem Szlaku Wedry,  układ między Tryntem, Teralą Wschodnią, Teralą Zachodnią, Ofirem i Północnym Qasyran o budowie północnego szlaku handlowego, jednocześnie antywergundzki pakt wojskowy. Od tego momentu kraje te są nazywane krajami Paktu i stanowią trzecią siłę polityczną świata, obok bloku Zapołudnia i Sojuszu.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">939 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">styczeń - na stanowisko t'antsan Larionu zostaje powołany Altaris Faltorn Andhakara.</li>
<li style="font-weight: 400;">styczeń – TRAKTAT VISTANIJSKI, ostateczny akt kończący Wojny o Północ. Armie Qasyran wycofują się aż za linię Hawren–Perdagan–Kavelia. Na północy w rękach Qa zostaje Visnohora.</li>
<li style="font-weight: 400;">Styczeń – w wyniku porozumienia niziołków z senatorami Messyny miasto wyraża zgodę na odbudowę Velidy. Hobbici rozpoczynają wielką akcję oczyszczania zniszczonej doliny, powoli reaktywując swoją dawną ojczyznę. </li>
<li style="font-weight: 400;">Maj – władczyni Samnii, Enktoia, nawiązuje kontakt z nieumarłym duchem, Mori Khanem. Władca Koni dołączył do tworzącego się sojuszu przeciwko upadłemu bóstwu, Swartowi, zaś Samnia przyjęła ofertę współpracy z Wergundią, stawiając zaporę dla planów szlaku handlowego wzdłuż rzeki  Wedry</li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – w Pohryniu  we Wschodniej Terali,w  ruinach pozostałych po palatynie Mojmirze, odkryto pozostałości jego laboratoriów, a w nich istotę nazwaną Matką Lęgu – pomiot jednej z najpotężniejszych eskhara. </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – wychodzą na jaw prace Wschodniej Terali nad bronią minerałową – w atmosferze skandalu z powodu wypadku, który kosztował życie grupę przypadkowych badaczy. </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – podczas badań na Górze Otorten zostaje odkryte istnienie Sieci Geomantycznej. Dotychczas sądzono, że punkty energetyczne (intersekcje) występują na powierzchni Ei bez związku ze sobą, niezależnie.  Odkrycie to stało się początkiem wielkiej rewolucji magicznej . </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – Wergundia odnawia swoje wpływy wśród plemion orków. Tergor dar Toller porzuca funkcję Wielkiego Mistrza Zakonu Mieczowego, by krzewić wiarę w Modwita wśród orków zagrożonych kultem Szakala. </li>
<li style="font-weight: 400;">Sierpień  - wybucha bunt niewolników w Ofirze</li>
<li style="font-weight: 400;">Październik – wielki rytuał w wergundzkiej twierdzy Bibraktborgu. Wydarzenie było finałem budowanego od dłuższego czasu frontu przeciwko Szakalowi-Swartowi, upadłemu bóstwu. Wielki rytuał, który umożliwiło odkrycie sieci geomantycznej, spowodował w powszechnym mniemaniu wypchnięcie Swarta poza Eę i uniemożliwienie mu powrotu. W rzeczywistości było to bardziej złożone, ale efekt z grubsza był właśnie taki. Rytuał miał dalekosiężne skutki, jednym z nich było zniszczenie laryjskiej wspólnej pamięci i "domu przodków" – Ikni</li>
<li style="font-weight: 400;">Grudzień – wergundzki kościół Siódemki na Nieboskłonie powołuje organizację, nazwaną Inkwizyjcją, mającą zająć się wyplenieniem pozostałości eskhara na powierzchni Ei </li>
</ul>
== Epoka Nowej Magii ==
<li style="font-weight: 400;">940 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Styczeń  - orkowie z Gór Maegros uderzają na Ofir, gdzie trwa wciąż powstanie niewolnicze. Wergundia oficjalnie odcina się od tego wydarzenia i przywódcy orków, Tegora dar Tollera, jednak potężna wyprawa rabunkowa znacząco osłabia Ofir.</li>
<li style="font-weight: 400;">Styczeń  - wybucha bunt południowych huanów, rozpoczynając wojnę domową w Larionie. Krajem górskich elfów wstrząsnęły kolejno wieści o Ikni, upokarzająca klęska w Kalidorei, masakra, jaką urządzili Qa w południowych huanach, śmierć tantsan Savry, utrata Ikni, a wreszcie obraźliwy w mniemaniu większości pokój Vistanijski podpisany z Qasyran. Bunt podsycają byli kapłani Ikni, w tym najwyższy z nich, Roimata</li>
<li style="font-weight: 400;">4 kwietnia - wielka powódź nawiedza Velidę i Messynę, powodując zmiecienie popiołów z Doliny i kataklizm w mieście i okolicznych ziemiach</li>
<li style="font-weight: 400;">Boom górniczy w styryjskiej Kawelii – związany z gwałtownym rozwojem badań magicznych. Wzrasta skokowo zapotrzebowanie na kruszce, w które Kawelia obfituje, stając się obiektem zainteresowania całego świata, w tym licznych inwestorów. </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec - Misja rozjemcza tantsana Altarisa, bunt południowych huanów zostaje wygaszony, Larion ratuje spójność państwa. </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – odkrycie metody teleportacji materii na bazie sieci geomantycznej </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – przełomowe badania archeologiczne Akademii Messyńskiej w Kaweii i Larionie udowadniają prawdziwość mitów o Ogrodach Życia. </li>
<li style="font-weight: 400;">Październik – liczne nieformalne ingerencje Felnoru w Styrii powodują wyprawę odwetową, Styryjczycy wraz z sojusznikami uderzają na FElnor, zabijając arcyksięcia wyspy Amrun, SEkhemseta. </li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">'''941 r'''</li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Problemy wewnętrzne Wergundii </li>
<li style="font-weight: 400;">powstaje Kompania Nowej Magii </li>
<li style="font-weight: 400;">nowym arcyksięciem Amrun zostaje Nefrek, archipelag Felnor otwiera się na współpracę ze światem</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">'''942 r''' </li>
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/polityczna_944_podzial_Wergundii.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;"><ul>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec  - wydarzenia na Fiordzie. Jednym z jarlów zostaje Jarna Falarskad </li>
<li style="font-weight: 400;">Sierpień – Wergundia uderza na Visnohorę, orkowie uderzają na Teralę, uniemożliwiając reakcję kniaziowi Derwanowi </li>
<li style="font-weight: 400;">Październik – fiordyjska wyprawa na Wyspę </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Trynt zyskuje nowy węzeł geomantyczny, mający "zasięg" do Nowej Birki i Talsoi, </li>
<li style="font-weight: 400;">utwierdzony sojusz tryntyjsko-fiordyjski </li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">Listopad: </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">zrękowiny dzieci kniaziów teralskich, zapowiedź zjednoczenia kraju</li>
<li style="font-weight: 400;">po skandalu w związku z małżeństwem kniaziewicza teralskiego, Wysokie Ziemie ogłaszają secesję z Tryntu i występują z Paktu Wedry.</li>
<li style="font-weight: 400;">Terala Wschodnia odmawia wsparcia wergundzkiej interwencji </li>
<li style="font-weight: 400;">wybuch wojny domowej w Wergundii - część prowincji pod przywództwem księżnej dar Domittius ogłasza wystąpienie z Federacji</li>
<li style="font-weight: 400;">eskalacja kryzysu visnohorskiego - Wergundia zmuszona siłą utrzymać szlak dostaw</li>
<li style="font-weight: 400;">Kompania Nowej Magii ze spółki skarbu wergundzkiego przekształca się w niezależną spółkę międzynarodową</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">Grudzień: </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">wojna domowa w Wergundii - potyczka pod Larencotte</li>
</ul>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">'''943 r''' </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Styczeń: </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">sympozjum naukowe w Messynie - rewolucja w nauce i wiedzy o świecie</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">Luty: </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">do stolicy Samni wraca zwycięska wyprawa z Pethabanu wraz z tysiącami niewolników</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">Listopad: </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">wyrusza wielka wyprawa w poszukiwaniu Cywilizacji Morza Wschodniego</li>
</ul>
</ul>
</ul>
</ul>
<ul>
<li>944 r. 
<ul>
<li style="font-weight: 400;">bitwa pod Ligmell - starcie sił książęcych z separatystami, nierozstrzygnięte</li>
<li>odkrycia wyprawy agadejskiej </li>
<li>sympozjum w Dormenos, początek wielkiego rozwoju Nowej Magii </li>
<li>kapitulacja qasyrańskiej załogi Visnohory - przełęcz przejmują żołnierze IV Tymenu, ale forteca zostaje zablokowana przez hufce teralskie i separatystyczne wojska Dakonii, odcinające dostawy żywności. </li>
</ul>
</li>
<li>944-950 r. - gwałtowny rozwój Nowej Magii:
<ul>
<li>w tych latach skonstruowano ponad 20 rdzeni minerałowych oraz prawie 10 eaformatorów - urządzeń kontrolujących przepływ energii na makrowęzłach geomantycznych </li>
<li>kolchidyra umożliwia używanie przez ludy Północy minerału jako akumulatora energii magicznej</li>
<li>kontrola siatki geomantycznej pozwoliła na rozwój cywilizacyjny - rozbudowę wodociągów,  kanalizacji, ogrzewania miast</li>
<li>odkrycia agadejskie spowodowały wzrost skuteczności medycyny w zakresie przeszczepów oraz odkrycie licznych lekarstw na najpoważniejsze choroby</li>
</ul>
</li>
<li>945 r. 
<ul>
<li>symboliczna koronacja Bolemira Witomirowica, młodego (3 lata)  kniazia, który pod swoim panowaniem ma zjednoczyć Teralę</li>
<li>(Wergundzka Wojna Domowa) bitwa pod Viran - zwycięstwo wojsk książęcych, odblokowanie Visnohory </li>
<li>wielka powódź na Loranis</li>
<li>Styria - po głośnym wystąpieniu przed Radą, nieformalny wówczas przywódca ulundo, khor’zighira Teire’de, uzyskał dla Kelahiran status autonomicznej enklawy z prawem stanowienia własnej tercji do liczebności 2 tysięcy</li>
</ul>
</li>
<li>946 r. 
<ul>
<li>Aoife Ormdottir Borgh Du zostaje księżną Wysokich Ziem - potwierdzenie secesji księstwa</li>
<li>samnijski najazd na Trynt (zemsta Aoife)</li>
<li>Kompania Nowej Magii wydzierżawia od Samnii, w formie lenna, tereny Południowego Stepu</li>
<li>Tuakana - Wielki Rytuał Pojednania Laryjczyków i Tlais Burzuma, zakończenie Rozłamu</li>
<li>powstaje Kongres Wolnych Narodów - z inicjatywy Kompanii Nowej Magii powstaje forum, gdzie rozmawiać mogą reprezentanci wszystkich krajów, sama Kompania występuje tu w charakterze rozjemcy</li>
</ul>
</li>
<li>947 r. 
<ul>
<li>powódź na Sankarze, zniszczone miasta wzdłuż biegu rzeki oraz mosty</li>
<li>dzięki dzierżawie Południowego Stepu - otwarcie handlowego Szlaku Wedry pod kontrolą Kompanii Nowej Magii</li>
<li>wybuch powstania Theonasa w Ofirze (rewolta niewolnicza)</li>
<li>w obu państwach Qasyran wybucha powstanie niewolnicze, dowodzone przez tajemniczego Khor’Ma</li>
<li>powrót ostatniej armii Qasyran z Północy - Iltepe Moe przywozi do Qasyran prochy Seitiriego i koronę Neyestecae</li>
<li>początek ponownego zjednoczenia Qasyran - Oepetla Cuitli (władca północnego państwa Qasyran) koronuje Tlilxuchtli (władczynię południa) na cozcatloani - cesarzową Zjednoczonych Plemion Qasyran</li>
<li>Święto Wybaczenia i Pojednania między Leth Caer a Aenthil, symboliczny powrót Tawanien’yaro do Ealinge</li>
<li>tragiczna zima na Północy, szczególnie w obszarach górskich</li>
</ul>
</li>
<li>948 r. 
<ul>
<li>pierwsze wystąpienie Leofrica dar Marenthal, obwołanego przez separatystów Dziedzicem Elmeryka, wnuka księcia Arnulfa </li>
<li>samnijska ofensywa z Meghalayi w kierunku pethabańskiego Tipura Nadu</li>
<li>święto Asullo w Leth Caer - odnowienie przymierza Miasta z Eą </li>
<li>wiele krajów (Aenthil, Leth Caer, Velida, Terala Zachodnia) zakazuje używania Nowej Magii</li>
<li>na Kongresie Wolnych Ofir i Qasyran oskarżają Styrię o spowodowanie wybuchu powstań niewolniczych na ich terenie</li>
</ul>
</li>
<li>949 r. 
<ul>
<li>kolejna dramatyczna zima na Północy - tragedia w Tryncie </li>
<li>po kolejnych latach nieurodzaju i katastrofach naturalnych  - klęska głodu we wschodniej i południowej Wergundii (w efekcie bunty i pogromy magów)</li>
<li>Matua-Haere - Pierwsze Pożegnanie, wielka uroczystość pogrzebowa w Larionie, ostateczne pożegnanie dusz Przodków z Tuatahi-Ikni (Pierwszego Ikni)</li>
<li>na Kongresie Wolnych szereg państw oraz Sairolome oskarża Kompanię Nowej Magii o działanie na szkodę Ei i wzywa kraje do zakazania Nowej Magii; wystąpienie powoduje szeroki odzew społeczny i liczne bunty</li>
</ul>
</li>
<li>950 r. 
<ul>
<li>zwycięstwo wojsk książęcych pod Arlettain - koniec wojny domowej </li>
<li>koniec budowy przekopu Gjovik - Akareim, alternatywne połączenie rzeki Wedry z morzem </li>
<li>klęska powstańców Theonasa w Ofirze, na stokach góry Tarramakos</li>
<li>Nagłe poruszenie wśród sił eskhara, oddziały z całego świata zaczynają zmierzać na wergudzko-styryjsko-aenthilskie trójgranicze.
<li>Poświęcenie Bogini Tavar oraz zajęcie jej miejsca na panteonie przez tajemniczego bożka - Fortunę.
<li>Potwierdzenie śmierci Leofrica dar Marenthal, który okazał się być sterowany przez moce Szakala.
<li>Na trójgraniczu w wyniku sądu Iureusa umiera również prawa ręka księżnej Aenthil - Toruviel.
<li>Katastrofa geomantyczna - następuje wybuch większości rdzeni minerałowych.
<li>Kapitulacja pethabańskiego państwa Tipura Nadu w wojnie z Samnijczykami.
<li>Śmierć Księcia Protektora Federacji Wergundzkiej - Einhard dar Avarette ginie w zamachu wykonanym przez własnego adiutanta.
</ul>
</li>
<li>951 r. 
<ul>
<li>Wydanie dekretu przez Radę Regencyjną Styrii, który zabrania wstępu na ich ziemię druidom oraz taure’yaro.
<li>Wyjście spod opieki protektoratu wergundzkiego Talsoi oraz Liryzji.
<li>Na liryzyjskim tronie zasiada Freyra Alsodottir Rosgalen.
<li>Najazd orków z plemienia Gruat na teralski gród Lęda i okoliczne ziemie.
<li>Trynt rozpoczyna industralizację swojej gospodarki sprowadzając z Quasyran krosna oparte na nowomagicznej technologii.
<li>Koronacja Givienne na Księżną Tryntu, staje się ona współ-władcą a nie tylko księżną małżonką. Książę Brynjolf wycofuje się z polityki światowej na rzecz małżonki.
<li>Ogłoszenie amnestii dla wergundzkich separatystów.
<li>Na terenie Wysokich Ziem pojawia się ruch buntowników który utrudnia działania Księżnej Aoife.
<li>Intensywne działania Kompani Nowej Magii która łączy siły ze styryjczykami celem zniwelowania skutków kryzysu geomantycznego.
<li>Latem 951 roku Ofir całkowicie pozbywa się skutków promieniowania na swoich ziemiach i korzysta z rozkwitu gospodarki.
</ul>
</li>
<li>952 r. 
<ul>
<li>Na terenie Wysokich Ziem pozostaje jedna z ostatnich nieopanowanych stref skażenia - Kompania Nowej Magii wszczyna śledztwo, czemu na jej terenie występują dziwne anomalie.
<li>Federacja Wergundzka mimo ustabilizowania sytuacji po kryzysie geomantycznym wciąż próbuje wybrać nowego władcę.
<li>Umocnienie kultu Tavar na terenie Styrii - jednak pojawia się coraz więcej miejsc na świecie gdzie oddaje się cześć martwej bogini.
<li>Samnia wznawia projekt zmiany pustyni Assury.
<li>Buntownicy działający na Wysokich Ziemiach wzniecają zbrojne powstanie przeciw księżnej Aoife Borgh Du. Kończy się to wygraną rebelii a nowym namiestnikiem górali zostaje Fergus Neilsson Skaggirad zaś rodowa twierdza rodu Borgh Du trafia w ręce Hammonda Craigsson Skaggirada w uznaniu za zasługi. Wysokie Ziemie składają przysięgę lojalności wobec Tryntu.
<li>Księżna Aoife Borgh Du zbiega wraz z dziedziczką na tereny Samnijskie dostając tam azyl.
<li>Zbuntowany samnijski arban wkracza na tereny Wysokich Ziem, co doprowadza do szeregu dyplomatycznych spotkań pomiędzy ambasadorami Tryntu i Samni.
<li>Zakończenie prac nad zniwelowaniem kryzysu geomantycznego przez Kompanię Nowej Magii. Pozostałe strefy których nie udało się wygasić zostają zabezpieczone a ludność cywilna zabezpieczona.
<li>Państwo podziemnych elfów wszczyna śledztwo w sprawie rdzenia minerałowego który znajdował się na terenie Tlais Burzuma.
</ul>
</li>
<li>953 r. 
<ul>
<li>Nieudana próba zmiany ekologicznej słonego jeziora Khorat przez Samnijczyków.
<li>Quasyran zamyka śledztwo odnośnie powstania niewolniczego na swoich ziemiach oraz ucisza plotki jakoby to Styria za nim stała. Mówi się, że wpływ na to miała osoba ambasador Estelli będącej córką Quasyranki i Styryjczyka.
<li>Książęca para Tryntu wskazuje swojego syna Tearlacha jako potencjalnego następcę korony.
<li>Na Fiordzie dochodzi do dziwnych anomalii magicznych w wyniku których giną cywile. Chodzą plotki o dziwnych mordach oraz całych wsiach zapadających w śpiaczkę.
<li>Chodzą plotki, że Kesham przyjęło ogromny kontrakt od jednej osoby. Kuźnie działają dzień i noc.
<li>Rada Dwunastu podziemnych elfów zakazuje zbliżania się do terenów należących do rodu Tlais Burzuma. Wysyła też poselstwo do Kesham z ostrzeżeniem, aby unikać tych terenów.
</ul>
</li>
<li>954 r. 
<ul>
<li>Plemię Gruat ponownie przypuszcza rajd na ziemię Lędy, a Terale przypominają młodemu kniaziowi jego obietnice odnośnie pokonania barbarzyńskiego ludu.
<li>Następuje pełna industrializacja przemysłu wełniarskiego na terenie Tryntu. Gospodarka na tym terenie rozkwita, a budżet tryntyjski się gwałtownie powiększa.
<li>Coraz więcej Fiordyjczyków szuka szczęścia poza swoim krajem, rynek najemników zostaje zalany przez tych pochodzących z kraju fiordów.
</ul>
</li>
<li>955 r. 
<ul>
<li>Jezioro Khorat przy pomocy magimaszyn staje się słodkie a wokół niego zaczyna zakwitać ogromna oaza. Samnijczycy rozpoczynają budowę punktu przerzutowego dla ogromnych karawan.
<li>Samniczycy sprowadzają na Wielki Targ odbywający się na granicy Ofir-Samnia ponad pół tysiąca przeszkolonych niewolników z Pethabanu i sprzedają ich do szkół gladiatorskich. Drugie tyle istnień trafia w ręce prywatnych kupców.
<li>Federacja Wergundzka zażegnuje problemy gospodarcze wynikające z kryzysu geomantycznego. Zaczyna inwestować ogromne nakłady pieniędzy w Instytut Badań Magicznych.
</ul>
</li>
<li>956 r. 
<ul>
<li>Tryntyjska Korona wysyła do Liryzji oficjalne poselstwo mające toczyć rozmowy o przyszłości obu państw. Wynik dyplomatycznych starań jest nieznany.
<li>Zimą Ofir organizuje Wielkie Igrzyska z okazji dwudziestolecia podpisania traktatu Vistanijskiego. Biorą w nich udział wolni gladiatorzy, niewolnicy zakupieni od Samnijczyków oraz egzotyczne zwierzęta z pethabanu. Zaproszeni zostają oficjele z całego świata z wykluczeniem Styrii.
<li>Samnijczycy na jednym z kongresów naukowych organizowanych przez Kompanię Nowej Magii prezentują wyniki własnych badań co skutkuje zaproszeniem ich przedstawicieli do największych uniwersytetów świata. Wśród młodzieży studenckiej rozkwita moda na “orient”.
<li>Teralski kniaź Bolemir występuje naprzeciw rajdom orków z plemienia Gruat i przegania ich aż do ich enklawy. Spekuluje się, że Terale planują zniszczenie siedliska orków.
<li>Koweny druidzkie wskazują jedenastoletniego kniazia Bolemira jako namaszczonego przez Eę który ma przywrócić równowagę.
<li>Samnijczycy wysyłając poselstwo do Quasyran zawierające dary z podbitego Pethabanu.
Federacja Wergundzka ponownie próbuje wybrać jednego Księcia Protektora, jednak stare i nowe rody nie potrafią dojść do porozumienia.
<li>Kesham zapowiada, że po raz pierwszy od lat wyśle swoich oficjalnych przedstawicieli na Wielki Targ ofirsko-samnijski.
</ul>
</li>
<li>957 r. 
<ul>
<li>Umiera Oepetl Cuitla - Czarny Wilk - a uroczystości pogrzebowe przeprowadza sama Cesarzowa. Z powodu okresu żałoby zostają zawieszone rozmowy pomiędzy Larionem, a Quasyran.
<li>Księstwo Talsoi zaprasza do siebie oficjalnie poselstwo Felnoru, spekuluje się, że chcą dopuścić ich do tajemnic świątyni Tulvy-Meris.
<li>Wielka Kagini Enktoia poświęciła swoje życie, by unieważnić przysięgę powstrzymującą Samnię przed najazdem na Ofir, co umożliwiło podbój królestwa, jego upadek oraz brutalne rozprawienie się z dawną arystokracją, a w następstwie tych wydarzeń władzę objął nowy Wielki Kagan Irinchebal, który zapowiedział dalszą ekspansję na południe.
<li>Teoderick dar Erenbach został Księciem Protektorem, jednocząc Wergundię, a już w 958 roku nowe władze wyraźnie zasygnalizowały pokojowe nastawienie wobec Kaganatu, przyjmując jego ambasadorów i unikając eskalacji konfliktu.
<li>Po upadku Ofiru osłabiony Pakt Wedry został uzupełniony przez dołączenie Liryzji.
</ul>
</li>
<li>958 r. 
<ul>
<li>W Quasyranie zmarła cesarzowa Tlilchuxtli, a władzę objął Aitzcuauhtli, kontynuując jej politykę.
<li>Kaganat Samnijski zaproponował zorganizowanie Kongresu Wolnych Narodów w twierdzy Otorten w celu omówienia sytuacji Ofiru i przyszłości regionu.
</ul>
</li>
</ul>

Kalendarium historyczne

2026-03-23T21:07:41Z

Wydra:

W ostatnich latach nowe odkrycia przewróciły do góry nogami historiografię i wiedzę ludzi o ich historii. Pewnym stało się to, co naukowcy podejrzewali od lat – ofirski kalendarz jest całkowicie błędny, a ludzie w swoich obliczeniach mylili się o… całe tysiące lat! 
Odkryte na peryferiach świata, na fiordyjskiej wyspie bez imienia, dokumenty, wiedza pozyskana przy badaniach nad ogrodem Pahoro oraz kontakt ze starożytną kulturą [[Felnor|Felnoru]] zmieniły całkowicie wiedzę o historii ludzi.

Dlaczego żyjące 1000 lat elfy nie pamiętają przeszłości lepiej niż ludzie? Otóż kolejne badania i współpraca z coraz bardziej otwierającymi się kulturami elfów wskazała ludziom pewną cechę psychiczną, a jednocześnie zjawisko społeczne w elfickich wspólnotach. Pamięć elfa nie różni się bowiem specjalnie od ludzkiej, żyjąc zaś około 10-krotnie dłużej, elfy pamiętają 10-krotnie więcej wydarzeń ze swojego własnego życia, niż ludzie. Z tego wynika stosunkowy brak zainteresowania historią i wydarzeniami mającymi miejsce za życia poprzednich pokoleń, elfy zwyczajnie nie zajmują sobie nimi pamięci. Najciekawszym społeczeństwem (i najbardziej tragicznym) są z kolei [[Laro]], którzy pamięć poprzednich pokoleń pozostawili … duszom przodków, których w każdej chwili mogli o przeszłość zapytać. Z chwilą utraty dusz z [[Ikni]] Laryjczycy stracili także swoją pamięć historyczną.
Zjawisko to zostało nazwane elfickim paradoksem pamięci.

Wielką naukowa dyskusję na temat początków dziejów ludzi i elfów rozpoczęły badania Akademii Messyńskiej nad Ogrodem Pahoro, mitycznym miejscem narodzin elfickiej rasy. '''Wyniki badań opublikowano, propagując szeroko nowe kalendarium.'''

== Przed Wielką Ekspansją ==
=== Od 15200 lat p.w.e. - Elficka era Cuivea - Przebudzenia===
Dotychczas o początkach elfów wiadomo było tyle, że ta era miała trwać pierwsze 100 loa (1900 lat) i obejmować 3 pierwsze generacje. Jednak obecne badania ludzkie i elfie udowadniają, że era ta trwała przynajmniej około 5000 lat i prawdopodobnie obejmowała dwa wielkie zjawiska:
<ul>
<li style="font-weight: 400;">'''Pierwsze Ogrody Życia''' – prawdopodobnie trzy lub nieznacznie więcej. Zróżnicowanie trzech wielkich elfickich ras nie zostało spowodowane żadnym podziałem, a właśnie faktem, że wyszli oni z różnych miejsc. [[Ogrody Życia]] okazały się nie być tylko starożytnym mitem – badania nad jednym z nich, Ogrodem Pahoro, udowodniły, że miejsca, wyjątkowo życiodajne, oferujące optymalne warunku rozwoju ras humanoidalnych, istniały naprawdę. Jedna z hipotez naukowych sugeruje, że w erze Cuivea nastąpiło "przebudzenie" (pojęcie znane z historiografii i mitologii elfickiej) wyłącznie plemienia Laro, wywodzącego się z Ogrodu Pahoro, pozostałe plemiona zaś są znacznie młodsze. </li>
<li style="font-weight: 400;">'''Wojna Rozłamu''' – dała początek czwartej eflickiej rasie, Podziemnym ([[Tlais Burzuma]]). Spowodowana została utworzeniem przez szczep Laro (elfy czarne, elfy górskie) wspólnej pamięci i zgromadzenia dusz przodków, nazwanej Ikni.  </li>
</ul>
Należy zaznaczyć, że w tej erze jest wysoce możliwe istnienie ras, obecnie już nie występujących w znanym świecie (źródło: podania o powstaniu [[Styria - kraj starożytnych nieumarłych#Draig-a-Haearn (Żelazny Smok)|Draig-a-Haern]])

=== 10000 – 9000 p.w.e. - Era Vainaren - Życia ===

Według najnowszych badań kolejne ery były znacząco krótsze i odpowiadały mniej więcej życiu jednego elfiego pokolenia.

W tym okresie z pewnością istnieją już kolejne Ogrody Życia, nie ma natomiast pewności, czy dały one początek elfom [[Aenthil]] i [[Talsoi]], czy też po prostu zwiększyły istniejącą już populację elfów, pozwalając na komfortowy jej rozwój. Stan wiedzy może się zmienić wraz z rozwojem badań w tym temacie.

=== 9000 -8000 p.w.e – elficka era Lumbei - Chmur ===

W tym okresie pojawia się kolejne znane plemię elfów, budując cywilizację na archipelagu [[Felnor]]. Niektóre elfickie źródła wspominają o "wędrówce elfów na północ", jednak nie jest dotychczas jasne, kto dokładnie i dokąd wędrował. 
Z pewnością ta era jest cieplejsza niż późniejsze.

<ul>
<li style="font-weight: 400;">W okresie Lumbei istnieją już potwierdzone informacje o istnieniu rasy krasnoludów, skupionych wokół miejsca, które musiało być jednym z Ogrodów Życia – Mortheimu. Lokalizacja tego miejsca pozostaje obiektem badań naukowych.</li>
</ul>

Era Lumbei kończy się kataklizmem – upadkiem na ziemię obcej istoty (obecnie jest ona już w pełni poznana).

=== 8000 -6000 p.w.e. – elficka era Hiswen - Mgieł ===
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/starozytnosc_starsza.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;">

Niektórzy naukowcy skłaniają się do połączenia ery Lumbei i ery Hiswen jako jednej epoki, charakteryzującej się podobnym klimatem i warunkami rozwoju.

Upadek [[Tavar]] (wówczas nazwanej Fea) zapoczątkowuje okres intensywnych walk elfów z postępującym spaczeniem materii, jakie powodowała wokół siebie. Do wojny z Fea przystąpiły wówczas wszystkie elfickie plemiona, w tym także nie graniczące z nią bezpośrednio elfy z [[Felnor|Felnoru]], działające poprzez system portali.

Na podstawie badań elfickich ruin z obecnego obszaru Styrii można wyprowadzić hipotezę, że teren degeneracji stopniowo się jednak powiększał, obejmując coraz szersze obszary. Jednocześnie zjawisko drastycznej mutacji tkanek dotykało coraz więcej elfów, zmienianych w istoty, nazwane wówczas [[ulundo]] (po przemianie Tavar dały one początek nowej rasie humanoidów).

W okresie ery Hiswen mają miejsce znaczące i znamienne wydarzenia:

<ul>
<li style="font-weight: 400;">'''Ok. 7000 r.p.w.e.''' pojawia się kolejna rasa humanoidalna – ludzie. Ze źródeł felnoryjskich o pierwszych ludzkich plemionach wiadomo, że zamieszkiwały żyzną nizinę na wschód od Felnoru, tworząc pierwsze ludzkie kultury. </li>
<li style="font-weight: 400;">'''Około 6500 r.''' wybucha wojna między elfami z Felnoru a Larionem, zakończona całkowitym wycofaniem się Felnoru z kordonu sanitarnego wokół Tavar i skierowanie ich uwagi na bliższe obszary </li>
<li style="font-weight: 400;"> '''6000 r.''' powstaje wspomagane magicznie ogrodzenie wokół terytorium Alta Tavar, nazwane Morque Ando (Czarne Kamienie) </li>
</ul>

=== 6000 -4800 p.w.e. – elficka era Helcei - Zlodowacenia ===

Naukowcy mają rozbieżne teorie co do powodów wystąpienia ery lodowcowej. Najbardziej popularna hipoteza wskazuje na Fea ([[Tavar]]) jako prawdopodobną praprzyczynę, która być może spowodowała uniesienie się mas pyłu i ograniczenie światła słonecznego.

W tym okresie trwają wciąż zmagania elfów wokół obszaru spaczenia Alta Tavar, rozwijają się także społeczności ludzkie.

<ul>
<li style="font-weight: 400;">'''Ok.6000 r. p.w.e.''' (o ponad 3 tys. lat wcześniej niż dotychczas sądzono) datuje się powstanie legendarnego artefaktu (Draig-a-Haern), który umożliwił budowę pierwszego ludzkiego imperium, Styrii. Ze  źródeł felnoryjskich wiadomo, że wkrótce później Styria starła się z innym ludzkim imperium, powstałym dalej na południu, z Chanatem. </li>
<li style="font-weight: 400;">'''Od 6000 r.''' na terenie na południe od Larionu i obszaru Alta Tavar rozwija się już kolejna ludzka cywilizacja – Qarna-chasayo-syran</li>
<li style="font-weight: 400;">W '''roku 5564''' pierwszy raz władcom Felnoru objawiona została przepowiednia z Aghurmi, mówiąca o nadchodzącym wielkim kataklizmie </li>
<li style="font-weight: 400;">'''Około 5500 roku''' datuje się także początek inwazji styryjskiej na wschód, który spowodował starcie z kulturą Qasyranu. Ten ostatni zostaje częściowo podbity, a wpływy styryjskie sięgają daleko na wschód, aż do obszaru dzisiejszych ziem Qasyranu i południa Nowej Styrii.</li>
<li style="font-weight: 400;">'''W 4813 roku''' powstaje Raeth – Turkusowa Kopuła, która ma w przyszłości ochronić Felnor. </li>
</ul>
Era Helcei kończy się dramatycznym wydarzeniem – w roku 4798 Qasyran w akcie desperacji uderza ładunkiem w stolicę Styrii, Styrgrad, który został zmieciony z powierzchni ziemi. Według źródeł qasyrańśkich i felnoryjskich siła uderzenia była tak wielka, że po metropolii pozostał krąg stopionej ziemi o średnicy 20 km.
Najbardziej popularna hipoteza zakłada, że wybuch w Styrgradzie był tak silny, że spowodował reperkusje w skali całej Ei, tak silne, że zmienił się kąt padania promieni słonecznych na jej powierzchnię, powodując nagłe i gwałtowne topnienie lodowców.

Natura broni Qa dotychczas nie została poznana. Sami Qa, po odzyskaniu "pamięci" ([[Qa - upadek starożytnych i przebudzenie współczesnych#Neyestecae i Przypomnienie Pamięci (Nitemoc)|Nitemoc]], zjawisko, które odwróciło samowygaszenie ich cywilizacji) nie ujawnili wiedzy o owej broni lub też wiedza o niej została zniszczona przed Nitemoc.
Uderzenie w starożytny Styrgrad dotychczas datowano na około 1500 r.p.w.e.

=== Od 4800 (dla uproszczenia) roku - elficka Era Saiwa – Ciepła ===

Już w rok po uderzeniu w Styrgrad rozpoczyna się okres, znany w historiografii jako Apokalipsa albo Wymieranie.

<ul>
<li style="font-weight: 400;">'''W 4797 roku''' gwałtowny sztorm o niespotykanej sile zatapia wyspy Felnor, najniżej położony obszar ówczesnej cywilizacji. Według źródeł z samego Felnoru, pewna część wyspiarskiej populacji zdecydowała się na ewakuację przez portale, większość jednak albo nie miała takiej możliwości, albo nie chciała porzucić swojego dziedzictwa. Dla wysp Felnor rozpoczyna się wówczas trwający niemal 6 tysięcy lat okres Raeth – egzystencji w ekstremalnie trudnych warunkach pod kopułą pod wodami oceanu. </li>
<li style="font-weight: 400;">Według źródeł qasyrańskich poziom wszechoceanu podnosi się wówczas w tempie  kilkudziesięciu metrów na rok </li>
<li style="font-weight: 400;">Przez około 40 lat od zatopienia Felnoru  mieszkańcy Cesarstwa Styrii szukali ratunku na coraz wyżej położonych obszarach, aż w końcu z nich również nie było już ratunku. Zestawiając źródła Felnoru oraz informacje od styryjskich Starożytnych (ocaleni przez arcyksięcia Sefresa) udało się określić moment zatonięcia ostatniego, najwyższego szczytu na nizinie (została umownie nazwana Niziną Starostyryjską) na '''rok 4775'''. W tym też roku arcyksiążę Sefres ewakuował siebie i część ludzi na ziemie północy poprzez portal. </li>
<li style="font-weight: 400;">Około 70 lat dłużej, do '''ok. 4700 r.pwe'''  trwała walka krasnoludów o utrzymanie ich dziedziny, Mortheimu, jednak nowe źródła (dokumenty z Wyspy) rzuciły nowe światło na dzieje tego ludu. Ogród Początku musiał wyjałowieć i przestał być zdatny do zamieszkania. Krasnoludy podzielily się na nieznaną liczbę plemion (przynajmniej dwa) i rozeszły po świecie. Dopiero około 1500 r. p.w.e. wiadomo, że północny odłam krasnoludów założył podziemne miasto Rattensham w centrum Półwyspu [[Shamaroth]], jednak wbrew poprzednim mniemaniom na tym terenie nie panowała już wieczna zmarzlina. </li>
<li style="font-weight: 400;">Apokalipsa dosięgnęła też lud Qasyranu, którego mieszkańcy masowo ewakuowali się na wyższe obszary (dzisiejszy teren Qasyran). W powszechnym poczuciu odpowiedzialności za ściągniętą na ludzkość katastrofę lud Qa dokonał aktu wygaszenia cywilizacji – wiedza o przeszłości, nauka, wszelkie bardziej zaawansowane rozwiązania cywilizacyjne, wszystko to zostało zdeponowane w sarkofagu i zapomniane na pokolenia. Umożliwiła to wyjątkowa cecha ludu Qa, zamieszkującego obszary na złożach Minerału – pierwiastek ten powoduje wzrost zdolności psychomagicznych, co u mieszkańców Qasyranu zaowocowało umiejętnościami współmyśli. Zjawisko "Zapomnienia Pamięci" trwało aż do '''roku 900''', utrzymując Qa w stanie rozproszenia na poziomie prymitywnych społeczności. </li>
</ul>

=== Starożytność ===
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/starozytnosc_mlodsza.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;">
Okres ten, począwszy od początków cywilizacji aż do zakończenia Apokalipsy (czyli zakończenia unoszenia się poziomu wód) nowa historiografia nazywa STARSZĄ STAROŻYTNOŚCIĄ.

Wraz z ukształtowaniem się obecnej linii brzegowej rozpoczyna się okres MŁODSZEJ STAROŻYTNOŚCI – okresu, którego tajemnice dopiero badamy. Dotychczas sądzono, że pojawienie się ludów wergundzkich, teralskich i fiordyjskich na północy spowodowane było ich ucieczką przed wielkim potopem, w świetle ostatnich odkryć jest to jednak całkowicie błędne mniemanie.

Przedmiotem najnowszych badań jest pochodzenie ludów napływowych. Pod znakiem zapytania pozostaje również etniczne pochodzenie cywilizacji Ofiru, która rozwinęła się na Północy znacznie wcześniej, od '''ok. 1300 r. pwe'''.

W świetle najnowszych badań, zwłaszcza tych przeprowadzonych na terenie starożytnego Agade, obecny konsensus naukowy obejmuje następujące hipotezy:

<ul>
<li>4700 – 1400 pwe – cywilizacja Morza Wschodniego Wysoko rozwinięta kultura, stworzona przez uciekinierów z Niziny Starostyryjskiej. Funkcjonowała w formie miast-państw o różnej charakterystyce:
<ul>
<li>Eordaja – najpotężniejszy z ośrodków państwowych Morza Wschodniego. Około 2500 pwe Eirdaja stanęła na czele kampanii wojennej przeciwko miastu Agade, opanowanemu przez czcicieli istoty zwanej Xwede. Istota ta to jedna z matek Roju, drapieżne stworzenie dążące do opanowania Ei. Oddawanie jej czci było bezpośrednią przyczyną wrogości pozostałych państw.</li>
<li>Elimea - miasto-państwo, będące w sojuszu z Eordają. Znane jest imię jednego z jego władców, Sarkhona, nazywanego w dokumentach “zwycięzcą spod Horemszut”. Władca ten nosił, znany z kultury Ofiru, tytuł kratistosa.</li>
<li>Agade – miasto-państwo położone na obrzeżach terytorium Eordai, prawdopodobnie około roku 2500 zniszczone w wyniku wojny z nią. Agadejczycy byli wyznawcami istoty, którą nazwali Xwede, znanej w kulturze współczesnej jako “matrona”, istota rozmnażająca Rój.</li>
<li>Mniejsze miasta-państwa:
<ul>
<li>Lagasz</li>
<li>Tymfaja</li>
<li>Arrata</li>
<li>Hanigalbat</li>
<li>Kizzuwatna</li>
<li>Meroe</li>
<li>Eridu</li>
</ul>
</li>
</ul>
</li>
<li>Do ok. 1600 - okres "zielonej Assury" Na podstawie informacji z dokumentów z Wyspy powstała hipoteza o licznych ludach, określanych przez cywilizacje Morza Wschodniego jako barbarzyńskie. Hipoteza została potwierdzona przez badania prof. Artemii da Tirelli na terenie Agade. Ludy te miały atakować północne rubieże Eordai i Agade. Źródła agadejskie wskazują, że ostatecznie to one spowodowały ich upadek. Najprawdopodobniej w czasie wojny z sojuszem państw Eordai Agadejczycy podstępem zwabili plemiona barbarzyńskie na tereny Eordai. Obszar Asury, obecnie pustynny, był w przeszłości, w okresie ery Helcei, dużo bardziej nawodniony i porośnięty bujną roślinnością, czego powodem był działający w Agade eaformator - urządzenie, zamontowane na węźle geomantycznym, pozwalające kontrolować i ukierunkowywać przepływ energii. Przez długie stulecia eaformator sprawiał, że obszary dzisiejszej pustyni kwitły, a na tym terenie rozwijały się wczesne cywilizacje ludzkich plemion. Po zniszczeniu Eordai, prawdopodobnie około roku 1600, ludy te zamieszkały na zdobytych obszarach, zmuszając niedobitki starszych cywilizacji do ucieczki, dopóki same nie zostały zmuszone do wycofania się dalej na północ, na tereny które zamieszkują obecnie.</li>
<li>Około 1600 pwe – exodus ludów Eordai z terenu Wschodniego Morza. Potomkowie wygnanych mieszkańców Eordai dotarli do Ofiru około roku 1300 p.w.e.</li>
<li>około 1500 p.w.e – krasnoludy zakładają pierwsze podziemne miasto, Rattensham. O ile krasnoludzkie źródła się nie mylą, wędrówka północnego odłamu krasnoludów trwała więc ponad 3 tysiące lat. Badania licznych postkrasnoludzkich budowli na terenie całej północy dowodzą, że w okresie między ucieczką z Morthemu,(ok. 4700 pwe) a wycofaniem się na Shamaroth (ok. 450 r) krasnoludy zakładały swoje kolonie od Tryntu przez Góry Silber i Wyżynę Teralską, na północ od linii gór Maegros.</li>
<li>ok. 1400 p.w.e – pierwsza z szeregu podziemnych wojen z plemionami goblinów, trwających z przerwami aż do Wielkiej Ekspansji.</li>
<li>ok. 800 p.w.e. legendarna, podziemna bitwa pomiędzy krasnoludami, goblinami i elfami podziemnymi. Informacja oparta wyłącznie na bardzo niepewnych relacjach. Bitwa miała się odbyć pod rejonem dzisiejszych Gór Silber.</li>
<li>ok. 1300 p.w.e. – "pierwsze" plemiona ludzi wkraczają na tereny obecnej Północy – ludzie ci wkrótce założą Ofir. Przedmiotem badań jest, czy są oni potomkami uciekinierów z Eordai.
<ul>
<li>Adnotacja do wcześniejszych teorii naukowych – Ofirczycy z pewnością nie byli pierwszymi ludźmi na Pólnocy. Wiadomo obecnie o plemionach wędrownych łowców-zbieraczy (Kymerowie), zamieszkujących te tereny. Ostatni członkowie tych plemion wyginęli w roku 882.</li>
</ul>
</li>
<li>ok. 1200 p.w.e. – wielka wojna ludzi z elfami na linii Gór Larion. W jej efekcie przez następne dwa stulecia obydwie rasy dzielić będzie nienawiść.</li>
<li>między 1150 a 1100 p.w.e. – powstają pierwsze osady w miejscu dzisiejszych pięciu miast Ofiru – Messyny, Korathii, Itharos, Aretyny i Tulos.</li>
<li>1213 p.w.e. – sojusz pięciu miast, powstaje Ofir.</li>
<li>1220 p.w.e. – ustanowienie Senatów i urzędów Kratistosów, a także oligoi – rady Kratistosów 5 Miast.</li>
<li>1132 p.w.e. – zawarcie wieczystego pokoju między ludźmi a elfami nad rzeką Sankarą, na granicy Itharos i Aenthil. Pokoju nie respektują elfy z Laro, wojna z nimi trwa aż do roku 515.</li>
<li>1130 p.w.e. – założenie Akademii Messyńskiej</li>
<li>1100 p.w.e. – zabójstwo nolwe’Atanila, założyciela Akademii Messyńskiej i pierwszego jej rektora.</li>
<li>między 1200 a 300 p.w.e. – okres rozkwitu Ofiru we współpracy z elfami z Aenthil.</li>
<li>ok. 800 p.w.e. – armia Messyny wypiera z Doliny Velidy plemię Kymerów. Pochodzenie Kymerów jest do dziś nieznane, natomiast ich wojownicze obyczaje sprawiały, że granica Messyny nigdy nie była spokojna. Kratistos Messyny, Albrauder, sprowadza z północy plemię niziołków, oddając im we władanie Dolinę. Rychło Velida staje się cudem tego rejonu i najżyźniejszym obszarem Północy. Kymerowie zamieszkują niedostępne górskie tereny i poprzysięgają zemstę hobbitom i Mesyńczykom.</li>
<li>513 p.w.e – pierwsza wyprawa wyrusza przez pustynię Asura Makan, ginie bez wieści.</li>
<li>223 p.w.e. – Darre Itamanos, jako pierwszy ludzki podróżnik, przeprawia się przez Asura Makan i nawiązuje kontakt z państwami Pethabanu. W swojej relacji opisuje niewiarygodne bogactwa krajów za Wielką Pustynią.</li>
</ul>
== Wielki Kataklizm ==
<ul>
<li>rok 0 – z punktu widzenia Ofiru - rusza Wielka Ekspansja. Dotychczas sądzono, że wędrówki ludów spowodowane były dalszym podnoszeniem się poziomu oceanu (naukowcy wielokrotnie zastanawiali się jednak, dlaczego Wergundowie i inne ludy nadeszły ze wschodu, a nie od strony morza). Jest bardzo prawdopodobne, że pogląd ten ugruntował się na bazie wierzeń i podań ofirskich, w których świadomość "wielkiego potopu" była zawsze obecna. Obecnie wiemy już, że napływ barbarzyńskich ludów spowodowany był ich ucieczką z rejonu Wschodniego Morza, pod naciskiem ekspansywnych istot - Roju. Na północ dotarły wówczas dwie grupy, obecnie określane jako północna (Samnijczycy, Terale) oraz południowa (ludy wergundzkie i fiordyjskie). Rok został przyjęty przez historyków Ofiru jako rok zerowy w tzw. nowym kalendarzu, ze względu na wielkie zmiany, jakie przyniosło ze sobą pojawienie się nowych plemion ludzi. W owym czasie obawiano się, że ich przybycie oznacza rychły koniec świata, który zaleje woda. Gdy to nie nastąpiło, wiele kultów religijnych ogłosiło, że ludziom został dany nowy czas.</li>
<li>Apokalipsa (obecnie jest datowana w innym punkcie czasowym!) – nowo poznane źródła, przede wszystkim qasyrańskie i felnoryjskie, pozwoliły uściślić wiedzę o tym wydarzeniu, a przede wszystkim określić jego datę. Wydarzyło się to znacznie wcześniej niż dotychczas sądzono, był to bowiem rok 4978 p.w.e. (nie zaś 1500 pwe). Był to czas, kiedy Stara Styria prowadziła krwawy i brutalny podbój ziem Qa, ci zaś odpowiedzieli uderzeniem wysoce zaawansowanej broni masowej zagłady. Łącząc wiedzę o Apokalipsie z falą wędrówek ludów wcześniejsza historiografia mylnie zakładała związek przyczynowo-skutkowy między tymi faktami. Jednak zatopienie cywilizacji starostyryjskiej niemal 5 tysięcy lat wcześniej nie mogło mieć wpływu na przybycie ludów wergundzkich i fiordyjskich na północ. Pozostaje zatem obiektem badań naukowych znalezienie przyczyny, która naprawdę spowodowała Wielką Ekspansję.</li>
</ul>
==Po Wielkiej Ekspansji==
<ul>
<li style="font-weight: 400;">0 p.w.e. – do granic Ofiru dociera spora grupa etniczna, podążając z południa szlakiem u podnóża gór Larion. Przedzierajac się przez Ofir plemiona ruszają na zachód doliną Sankary. Ten odłam ludzi nazywany zostanie Ludźmi Fiordu.</li>
<li style="font-weight: 400;">50 r. – rozbudowa murów obronnych Miast Ofiru, włączenie Akademii w obręb Messyny</li>
<li style="font-weight: 400;">278 r. – założenie filii Akademii Messyńskiej w Tulos</li>
<li style="font-weight: 400;">350 r. pojawia się kolejna grupa osadnicza – Terale. Odparci od granic Ofiru podążają północną stroną wzdłuż Gór Maegros na zachód</li>
<li style="font-weight: 400;">380 r. – powstaje portowe miasto Birka, w obrębie państewka Liryzów.</li>
<li style="font-weight: 400;">410 r. – pierwsza morska wyprawa osadnicza na Fiord.</li>
<li style="font-weight: 400;">415 r. – kolejna wielka wyprawa, Liryzowie zakładają liczne osady na wybrzeżach Fiordu.</li>
<li style="font-weight: 400;">420 r. – u granic Ofiru pojawia się kolejna grupa osadnicza, nazywana czasami Ludem Rzeki. Wojownicze plemiona Salijczyków, Mertów, Daków, Parvan, Daramów i Wergundów wdzierają się na ziemie Ofiru w poszukiwaniu łupów i ziem, na których mogą osiąść. Nie mogąc zdobyć twierdzy itaryjskiej, przez kilka pokoleń (prawie 100 lat) terroryzują całe południe Ofiru, w tym dwukrotnie palą Korathię.</li>
<li style="font-weight: 400;">430 r. – na północnych granicach Ofiru pojawiają się koczownicze plemiona Samnijczyków. Po krótkich walkach, zajęty w tym czasie walkami z plemionami Wergundów,[[Ofir|Ofir zawiera sojusz z Samnijczykami i wysyła na północ swoje misje cywilizacyjne.</li>
<li style="font-weight: 400;">435 r. – założenie Samarkandy (Kamiennej) i państwa samnijskiego. Na tronie zasiada kniaź Garmad, zakładając dynastię Garmanidów.</li>
<li style="font-weight: 400;">440 r. – przybycie wygnanego messyńskiego rektora Nuntiusa Cognitosa do Birki</li>
<li style="font-weight: 400;">444 r. – otwarcie Akademii Birkańskiej</li>
<li style="font-weight: 400;">450 r.- plemiona Teralów wędrują wzdłuż północnych stoków Gór Maegros z biegiem rzeki Wedry i docierają do ziem zajmowanych przez państwo Liryzów. Po krótkiej wojnie Terale cofają się i zajmują rozległe zalesione równiny obecnej Terali. W przeciągu kolejnych 50 lat powstają kolejne drewniane osady Karantania, Nitra,  Sisak (Szyszak), Gryf, Bóbr, Ogoniec, Przegoń i Lęda. Rejon zamieszkany przez Teralów zwany jest Krajem Grodów, Teralą.</li>
<li style="font-weight: 400;">450 r. – sojusz goblinów i orków w Górach Silber, powstaje efemeryczne państewko.</li>
<li style="font-weight: 400;">455 r. - wybucha wielka wojna goblinów z krasnoludami w Górach Silber, której pierwszy etap kończy się podziemną bitwą i klęską goblinów. Krasnoludy burzą ich kamienne fortece w całym rejonie i wycofują się na Shamaroth. Wojna trwa z przerwami do dnia dzisiejszego.</li>
<li style="font-weight: 400;">465 r. – przemianowanie Akademii Birkańskiej na Uniwersytet Magii Wody</li>
<li style="font-weight: 400;">480 r. – osady Fiordu uniezależniają się od Liryzji i rozpoczynają serię napadów na wybrzeża</li>
<li style="font-weight: 400;">510 r. – wygnany z Liryzji książę Hakon z rodu Tradamon zakłada na północy miasto Askaron. Jego córka, Sigdrine, umacnia pozycję swojego rodu, rozszerzając władanie Askaronu aż do wybrzeża i granic Liryzji. Powstaje państwo Trynt.</li>
<li style="font-weight: 400;">515 r. – Matheus, Wielki Strategos Ofiru, zawiera pokój z elfami z Laro i zyskuje ich pomoc w wojnie z Wergundami. Wojownicze plemiona zostają zepchnięte w dolinę Sankary, którą obejmują we władanie. Na zachodzie zatrzymują się na granicy Liryzji. Powstaje 6 państewek, połączonych wspólną tradycją i kulturą.</li>
<li style="font-weight: 400;">529 r. – po splądrowaniu Birki, wyprawa okrętów Fiordu wdziera się w górę Sankary aż do granic Itharos. Ich zdolności wojenne zostają docenione przez strategosa, który wynajmuje wojowników na służbę wojskową. Tak powstaje gwardia kratistosów, Varanga, złożona wyłącznie z wojowników Fiordu.</li>
<li style="font-weight: 400;">520 – 700 r. – okres ustalania terytoriów państwowych.</li>
<li style="font-weight: 400;">537 r. – otwarcie Uniwersytetu Magii Życia nieopodal Askaronu</li>
<li style="font-weight: 400;">593 r. – misja cywilizacyjna Ofirczyków wgłęb Terali</li>
<li style="font-weight: 400;">595 r. – założenie placówki naukowej w Karantanii</li>
<li style="font-weight: 400;">613 r. – oficjalne nadanie placówce karantańskiej tytułu Akademii Magii Ziemi</li>
<li style="font-weight: 400;">636 r. – dekret o zamknięciu filii Akademii Messyńskiej w Tulos</li>
<li style="font-weight: 400;">637 r. – powstanie niezależnej Akademii Tulijskiej</li>
<li style="font-weight: 400;">750 r. – nowa dynastia książąt Wergundii, pochodzący z miasta Akwirgran potomkowie na wpół legendarnego Danwiga, rozpoczyna stopniowe jednoczenie ziem, zajmowanych przez tzw. Lud Rzeki.</li>
<li style="font-weight: 400;">780 r. – Trynt próbuje inwazji na Kraj Grodów, niespodziewanie rozbite plemiona Teralów jednoczą się, dając odpór armii tryntyjskiej pod grodem Lędą.</li>
<li style="font-weight: 400;">785 r. – Akademia Magii Ziemi oficjalnie staje się niezależną uczelnią</li>
<li style="font-weight: 400;">789 r. – otwarcie Uniwersytetu Magii Powietrza</li>
<li style="font-weight: 400;">790 r. – wojna między grodem Nitra, a Samnijczykami, zakończona rozejmem.</li>
<li style="font-weight: 400;">813 r. – władzę w Akwirgranie obejmuje Elmeryk z rodu Danwigów. Młody i ambitny władca rozpoczyna serię lokalnych wojen i do roku 820 jednoczy w swojej armii Daków i Parvów.</li>
<li style="font-weight: 400;">819 r. – historyczny sojusz Wergundów z orkowym plemieniem Tarzul z Gór Maegros. Trzon armii Elmeryka od tej pory stanowią bitne, karne i okrutne oddziały orków.</li>
<li style="font-weight: 400;">820 r. Wergundia zaczyna wojnę z elfami z Aenthil, zakończoną klęską elfów, które pomimo spektakularnego zwycięstwa w Wąwozie Samaria wycofują się poza rzekę Dakme (dopływ Sankary).</li>
<li style="font-weight: 400;">821 r. – Elmeryk zaczyna rozbudowę Akwirgranu, wzorując się na miastach Ofiru</li>
<li style="font-weight: 400;">821 r. – wielka rozbudowa Uniwersytetu Magii Powietrza</li>
<li style="font-weight: 400;">824 r. – otwarcie Szkoły Magów Bitewnych</li>
<li style="font-weight: 400;">825 r. – armia Wergundów, do których dołączyły także Daramon, Mercja i Salicja, ściera się z wojskami Liryzów.</li>
<li style="font-weight: 400;">826 r. – kratistos Arethyny podejmuje wyprawę przeciwko pustoszącym Równinę Terala orkom z plemienia Tarzul.</li>
<li style="font-weight: 400;">829 r. – strategiczny sojusz z elfami morskimi z Talsoi pozwala przypuszczać, że w niedługiej przyszłości Elmeryk zdecyduje się na zaatakowanie Liryzji. Liryzja odpowiada sojuszem z rozbójnikami z Fiordu i w górę Sankary ruszają kolejne wyprawy łupieżcze.</li>
<li style="font-weight: 400;">830 r. – Trynt próbuje wzmacniać swoją pozycję sojuszem z Daramonem i kolejną inwazją w rejon Kraju Grodów. W efekcie Daramon zostaje zaatakowany przez Wergundów, a władca Lędy, Dagome, rozpoczyna proces jednoczenia plemion Teralów.</li>
<li style="font-weight: 400;">832 r. - Elmeryk zawiera w Górach Silber "święty pakt krwi" z wodzem orków, Gotrekiem Moorgvrangvoorhirr'em. Oddziały orków wspierają jego armię na północy. Jednocześnie z inspiracji Ofiru sojusz zawierają władcy Tryntu i Księstwa Samnijskiego.</li>
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/polityczna_czasy_elmeryka_833_858.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;">
<li style="font-weight: 400;">833 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Bitwa pod Arden, Elmeryk niezwykłym manewrem taktycznym rozbija w pył zjednoczone wojska Tryntu i Samni. W bitwie ginie księżna Tryntu, Rangveig. To koniec książęcej linii Tradamonitów i koniec Tryntu. Armia Wergundów prze na północ.</li>
<li style="font-weight: 400;">Elmeryk po kilku miesiącach oblężenia zdobywa Askaron. Miesiąc później jego armia dociera do Samarkandy. Kniaź Turin udaje się na wygnanie. Na zachodzie wojska Liryzji zostają pokonane, mer Birki pod groźbą zniszczenia miasta zamyka port w Birce dla okrętów Fiordu.</li>
<li style="font-weight: 400;">Elmeryk z rodu Danwiga obwołuje się Księciem Imperatorem Północy. Podporządkowane mu ziemie zostają podzielone na Wergundię Właściwą oraz lenna i protektoraty. W przeciągu kilku miesięcy protektoratem Wergundii staje się Birka, w zamian za gwarancję autonomii handlowej.</li>
</ul>
</ul>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">835 r. - umiera Elmeryk. Decyzją wodzów Imperium na tronie władcy zasiada książę Daków, Eudomar.</li>
<li style="font-weight: 400;">836 r. - Eudomar znosi uprzywilejowania protektoratów (oprócz Birki) i ziem lennych, a także autonomii elfów i innych ras, dążąc do ujednolicenia państwa. Główną władzę w Imperium Północy otrzymują dowódcy wojskowi.</li>
<li style="font-weight: 400;">838 r. - na terenie Tryntu zostaje krwawo stłumione powstanie przeciwko wergundzkim najeźdźcom. Powstańców wspierają okręty Fiordu i krasnoludy.</li>
<li style="font-weight: 400;">840 r. - Krasnoludy ogłaszają wycofanie się na półwysep Shamaroth i neutralność względem konfliktów ludzi.</li>
<li style="font-weight: 400;">843 r - po licznych prześladowaniach ziemie Imperium opuszcza większość leśnych i miejskich elfów. Pozostałe wybierają podporządkowanie i służbę w armii, albo życie banitów w lasach.</li>
<li style="font-weight: 400;">845 r. - po szeregu buntów i zamieszek w miastach Imperium Wergundów, na północnych rubieżach zostaje założony szereg kolonii karnych, a w całym państwie wzmocniony system wojskowych posterunków. W Arethynie, jednym z państw Ofiru, uroczyście zostaje założona Akademia Alchemii.</li>
<li style="font-weight: 400;">850 r. - epidemia w Korathii, umiera kratista Irena.</li>
<li style="font-weight: 400;">851 r. - z powodu zamierania ruchu handlowego wzdłuż Sankary miasta Ofiru ubożeją, zamiera też import zbóż. Badania alchemików nad pozyskaniem bardziej wydajnych odmian zbóż przynoszą efekty. Żeby uniknąć widma głodu, kratistosi decydują się na akcję osadniczą na południowych stepach Samnii.</li>
<li style="font-weight: 400;">853 r. - okręty Fiordu zostają rozbite przez sprzymierzone z Wergundami siły Talsoi w bitwie morskiej na Głębinie Meite.</li>
<li style="font-weight: 400;">850 - 856 r. - rosnąca militaryzacja Imperium fatalnie odbija się na gospodarce, w efekcie Ludy Rzeki dotykają kolejne klęski głodu.</li>
<li style="font-weight: 400;">858 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Na granicy Shamarothu odbywa się tajny Wiec Narodów - spotkanie przedstawicieli wrogich Wergundii nacji. W wyniku wiecu okupowanym przez Wergundię Tryncie wybuchła powstanie, dowodzone przez ostatniego jarla księżnej Rangveig, Leifa Einarsona.</li>
<li style="font-weight: 400;">W wyniku Wiecu Narodów Talsoi zrywa sojusz z Wergundią, a armia Ofiru przekracza granicę w Itharos, maszerując na Akwirgran. Eudomar pokojowo abdykuje z tronu.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">859 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Na tron Wergundii wstępuje wychowany w ukryciu syn Elmeryka, Olaf Egilson.</li>
<li style="font-weight: 400;">W Tryncie wybucha wojna domowa po śmierci przywódcy wolnych Tryntyjczyków, jarla Leifa.</li>
<li style="font-weight: 400;">Kniahini Mira zrywa wielowiekowy sojusz Samni z Arethyną, wyrzucając przez okno pałacu w Samarkandzie posłów kratistosa Tarazjusza (tzw. defenestracja samnijska). W zamian zawiera ścisły sojusz z księciem - protektorem Wergundii, Olafem. Wydarzenie to nosi nazwę Przewrotu Sojuszy. Kniahini ogłasza Samnię kaganatem.</li>
<li style="font-weight: 400;">Podczas uroczystego wiecu ginie jarl Ynnejar, Bjorn Asmundson Ryży. Fiord wybiera nowego wodza, Siala Krzywozębego.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">860 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Koczownicza armia samnijska atakuje i zdobywa miasto Arethyna. Miasto zostaje złupione i spalone, wojska [[Ofir|Ofiru zostają zmuszone do odwrotu spod Akwirgranu. Po śmierci swoich synów Tarazjusz Samonita ustępuje z tronu kratistosa.</li>
<li style="font-weight: 400;">Z niejasnych przyczyn Olaf książę Wergundii zarządza budowę fortyfikacji w Mercji, na granicy z Talsoi. Projekt zostaje szybko zarzucony.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">861 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Wergundia i Ofir podpisują zawieszenie broni.</li>
<li style="font-weight: 400;">Z niejasnych przyczyn armia wergundzka, dowodzona osobiście przez Olafa, napada i niszczy teralski gród Lęda. Powoduje to chwilowe ochłodzenie stosunków Wergundii z Teralą. Po tym wydarzeniu Olaf zyskuje przydomek "Szalony".</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">862 r. - do świata ludzi docierają informacje, że coś dzieje się w Aenthil - elfy zaczynają przegrywać toczoną od tysiącleci wojnę z Puszczą Południową. Powoduje to mobilizację wszystkich trzech państw elfów, chwilowe zawieszenie broni między nimi oraz wycofanie się z zaangażowania w politykę ludzi.</li>
<li style="font-weight: 400;">863 r. - po wycofaniu się wojsk Ofiru (ostatecznie w układzie pokojowym wrócono do starego przebiegu granicy) Olaf rozpoczyna serię reform gospodarczych, mających na celu podniesienie poziomu życia w Wergundii, a zwłaszcza zapobieżenie powracającym klęskom głodu.</li>
<li style="font-weight: 400;">864 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Olaf książę Wergundii nakazuje zburzenie najwyższego budynku w Akwirgranie, słynnej Wieży Orłów. Przyczyny decyzji są niejasne, po tym akcie wandalizmu w stolicy wybuchają zamieszki.</li>
<li style="font-weight: 400;">Aby przerwać wyniszczającą wojnę domową, do Tryntu z powrotem wkracza armia wergundzka. Książę Olaf ogłasza Trynt protektoratem do czasu ustanowienia tam samodzielnej władzy.</li>
<li style="font-weight: 400;">Wybrzeża Fiordu nawiedza klęska żywiołowa - masowe ataki morskich stworzeń na miejscowych rybaków.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">868 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Elfy przegrywają wojnę z tajemniczym wrogiem, nadchodzącym z południa, a którego dotychczas nazywano Wielką Puszczą. Alta Tavar jednak puszczą nie jest. Pod atakiem sterowanych przez nią, zmutowanych stworzeń, nazywanych ulundo, pada Aenthil (miasto) oraz twierdza Telfamba.</li>
<li style="font-weight: 400;">Zagadkowe wydarzenie, objawiające się serią kataklizmów na całej ziemi oraz gigantyczną burzą nad terenem Puszczy Południowej. Światu objawia się swoisty fenomen – kataklizmy zwiastowały narodziny nowego boga. Bogini Tavar.</li>
<li style="font-weight: 400;">Na terenach odebranych Aenthil oraz dawnej Puszczy Południowej powstaje organizm państwowy – Nowa Styria, wspierany mocą bogini Tavar. Na jego czele staje człowiek o imieniu Sephres, mieniący się księciem z zaginionego rodu, z kraju, który zniknął pod oceanem. Krążą legendy, iż jest nieśmiertelnym liszem.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">869 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">W Tryncie kończy się wojna domowa, rządy nad zniszczonym krajem obejmuje była przyboczna jarla Leifa Einarsona, Sigrin Audottir z rodu Varden, dając początek nowej dynastii. Na żądanie nowej księżnej, z kraju wycofują się wojska Olafa Szalonego.</li>
<li style="font-weight: 400;">Na pograniczu między Talsoi, Wergundią i terenami Nowej Styrii powstaje kadłubowe państwo na bazie dawnego Aenthil, utworzone przez uchodźców na północnych rubieżach dawnego państwa elfów. One same nazywają je Hehtanore (Hetanor) – Ziemią Wygnania. Zebrana w święto Sairin rada elfich kast, zwana Eailinge, wybrała nowego władcę, została nim Helethai, córka Adarnila, który poległ w obronie stolicy.</li>
<li style="font-weight: 400;">Nowa Styria występuje do oligoi Ofiru z żądaniem zwrotu 4 części Korony Ofiru, najpotężniejszego artefaktu ofirskiego, pod groźbą odebrania go siłą. Piątą część – klejnot Arethyny – z niewiadomych powodów ma już w swoim posiadaniu. Ofir odmawia.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">870 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Znamienny rok, obfitujący w wydarzenia wielkiej wagi. Utworzona z ulundo, najemników i neofitów armia atakuje Ofir. W wyniku zdrady pada Itharos, przy czym następuje wydarzenie bez precedensu – Tavar przyjmuje wyzwanie do walki na ziemi od boskiego patrona Ofiru, boga tarczy słonecznej, Izosa. Po tym starciu pod Itharos zostaje krater o średnicy około 1 mili. Izos zostaje unicestwiony. W Itharos powstaje ośrodek polityczny, zależny od Nowej Styrii.</li>
<li style="font-weight: 400;">Messyna broni się do samego końca, wojska Tavar równają miasto z ziemią.</li>
<li style="font-weight: 400;">Korathia kapituluje przed armią Nowej Styrii, chroniąc się przed zniszczeniem. Upadek władzy ofirskiej, władzę przejmuje oligarchia i układy mafijne.</li>
<li style="font-weight: 400;">Zamknięcie Akademii Messyńskiej po upadku Miasta</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">871 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Tulos kapituluje częściowo – oddaje swoją część Korony, ale zdobywcy nie wchodzą do miasta. Tulos zachowuje ciągłość władzy ofirskiej i ogłasza się legalnym spadkobiercą Ofiru.</li>
<li style="font-weight: 400;">W ciągle nieodbudowanej Arethynie oraz w Tulos chronią się uciekinierzy z pozostałych miast. Arethyna ogłasza się niezależnym państwem.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">872 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Armia Nowej Styrii wycofuje się z Ofiru. Pod jej politycznym wpływem zostaje Itharos i Korathia.</li>
<li style="font-weight: 400;">Na całym terenie Nowej Styrii oraz terytoriach zależnych (pd.Ofir) zostaje wprowadzony zakaz używania magii innej, niż kapłańska.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">873 r. – kolejne z wielkich wydarzeń, nazwanych później wspólnym określeniem Chaos Bogów – bogini Tavar wstępuje w wymiar boski, nieznaną bliżej ludziom płaszczyznę astralną, powodując tam zamęt, którego efektem na ziemi są chaotycznie występujące zaniki mocy kapłanów oraz kataklizmy pogodowe. Stan ten trwa około miesiąca, po czym Tavar objawia się swoim wyznawcom jako bogini uciśnionych i wygnanych, bóstwo o ogromnej mocy.</li>
<li style="font-weight: 400;">875 r. – Nowa Styria wchodzi do międzynarodowej polityki. Jeden z jej książąt, dawny arystokrata wergundzki, Lambert Ostin, rozpoczyna rozmowy dyplomatyczne z władcami wszystkich krajów, w tym elfich. Granic nowostyryjskich nie uznają państwa elfie oraz Tulos i Arethyna. W ramach gestu dobrej woli Nowa Styria oddaje Laro zdobytą uprzednio twierdzę Telfamba. Przyjęcie Telfamby przez Laro powoduje gwałtowną reakcję Hetanoru, gdzie zwyciężają aktywne w ostatnich latach nastroje wrogie Laro. Układy pokojowe z Nową Styrią zawierają Wergundia, Trynt, Fiord, Samnia i Liryzja. Terala zachowuje neutralność, Laro, Talsoi, Arethyna, Tulos i Hetanor (Aenthil) deklarują otwartą wrogość.</li>
<li style="font-weight: 400;">872-880 r. – po wycofaniu się wojsk Styrii z [[Ofir|Ofiru, krajem tym rządzi chaos. Administracja państwowa w większości przestaje istnieć, w różnych miastach powstają quasi-państwowe organizmy, próbujące utrzymać supremację nad jak największym terytorium rękami dobrze uzbrojonych najemnych armii i band. To czas zapaści i katastrofy wiekowego imperium.</li>
<li style="font-weight: 400;">880 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Powstanie w Messynie przeciw rządom Itharos. Messyna odzyskuje niezależność, senat wybiera na kratistosa Theo Tynagirona, przywódcę rebelii.</li>
<li style="font-weight: 400;">Zawarcie Pokoju Tritajskiego. Messyna, Tulos i Arethyna zawiązują sojusz zwany Małym [[Ofir|Ofirem, jednocześnie podpisując zawieszenie broni z Itharos, które nie wchodzi do sojuszu.</li>
<li style="font-weight: 400;">Zostają ujawnione tzw. Dokumenty z Kovendare, wychodzą na jaw oszustwa finansowe Ligi Kupieckiej.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">881 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">porozumienie w Dormenos daje początek Pierwszej Sukursji, zwanej Wielką, wyprawie ratunkowej do Pethabanu przeciwko Uzurpatorom z Ligi Kupieckiej.</li>
<li style="font-weight: 400;">ponowne otwarcie Akademii Messyńskiej</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">881-83 r. - wydarzenia Pierwszej Sukursji, wojna w Pethabanie z Uzurpatorami.</li>
<li style="font-weight: 400;">882 r. - epidemia w Akwirgranie.</li>
<li style="font-weight: 400;">882-83 r. - tzw. Sukursja Samnijska, wyprawa łupieżcza Samnijczyków, wspierająca wojska wergundzkie Pierwszej Sukursji.</li>
<li style="font-weight: 400;">883 r. - umiera wielka władczyni Samni, kagani Mira Śnieżna.</li>
<li style="font-weight: 400;">884 r. - najazdy samnijskie na północy.</li>
<li style="font-weight: 400;">885 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Początek Drugiej Sukursji, epidemia w Korathii</li>
<li style="font-weight: 400;">wybuch wielkiej epidemii w Terali, sąsiednie państwa pierwszy raz jako środek zapobiegawczy stosują barierę kwarantanny.</li>
<li style="font-weight: 400;">historyczne zjednoczenie Terali, kniaź Dragan Karanawic otrzymuje najpierw buławę wojewody Wschodnich Grodów, a potem całej Terali.</li>
<li style="font-weight: 400;">po zabiciu przez styryjskich skrytobójców księcia Wergundii, Olafa Egilsona, Wergundia wypowiada wojnę Styrii. Początkowe zwycięstwa pozwalają nawet na chwilowe odzyskanie miasta Aenthil.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">896 r. </li>
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/polityczna_czasy_kolonizacji_895_905.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;">
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Na południe od Styrii zostają odkryte tereny bogate w surowce, zwłaszcza w nowo odkryty Minerał, którego wykorzystanie otwiera nowe możliwości wojenne i technologiczne.</li>
<li style="font-weight: 400;">w wyniku przewrotu sojuszy na północ Wergundii uderza armia Terali, rozpoczynając ciąg reakcji, w efekcie w przeciągu kilku tygodni do wojny przystępuje Trynt i Ofir (po stronie Wergundii) oraz Terala, Samnia i Itharos (po stronie styryjskiej). Kontruderzenie styryjskie odpycha armię wergundzką daleko na północ.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">897 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">na nowo odkrytych ziemiach na południu postępuje kolonizacja, z głównym udziałem Wergundii i Talsoi powstaje tam nowy port, Vekowar.</li>
<li style="font-weight: 400;">front Wielkiej Wojny zatrzymuje się na długie miesiące na południe od rzeki Sankary.</li>
<li style="font-weight: 400;">obydwa mocarstwa wyniszczone wysiłkiem wojennym desperacko poszukują czegoś, co przechyli szalę na ich stronę, duża część działań wojennych w związku z tym przenosi się na morze.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">898 r. - prowadzone z bazą w Vekowarze ekspedycje badawcze odkrywają kolejne obszary lądu i stykają się z południowymi plemionami elfów Laro.</li>
</ul>

== Epoka Zapołudnia ==
<ul>
<li style="font-weight: 400;">900 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">zjednoczenie ludów Za-południa, wspieranych przez plemiona orków oraz Imperium. Dochodzi do obudzenia Starych Bogów, te władające Za-południem istoty żądają podboju Północy.</li>
<li style="font-weight: 400;">październik - w Vekowarze zostaje podpisany pokój, nazwany Trójprzymierzem – Styria, Wergundia i Hetanor zawiązują sojusz.</li>
<li style="font-weight: 400;">początek oblężenia Vekowaru, ewakuacja i zamieszki.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">901 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">umocnienie portu Leth Caer przez Styrię i Wergundię. Północ przygotowuje się do wojny z Za-południem.</li>
<li style="font-weight: 400;">kniaź Dragan wzmacnia swoją władzę w wyniku paniki spowodowanej mobilizacją czarnego tymenu na linii Daramonu i przełęczy Visnohora.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">902 r. –Wergundia uderza na Teralę.</li>
<li style="font-weight: 400;">903 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">początek inwazji na północ – armia Szamanki uderza na wybrzeża, nowopowstała flota Za-południa angażuje się w walkę morską.</li>
<li style="font-weight: 400;">koniec najdłuższego w historii oblężenia i upadek Vekowaru. Leth Caer kilkakrotnie odpiera ataki dzięki doskonale obronnemu położeniu.</li>
<li style="font-weight: 400;">armia Za-południa uderza na Styrię. Obrońcy - połączone siły Tentary, burego i części zielonego tymenu – zostają zepchnięci do linii rzeki Loraniss, której bronią całą zimę. Pada port Hawern i miasto Kota Laud.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">904 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Laro i Shamaroth zachowują neutralność. Talsoi nieskutecznie bronią granic.</li>
<li style="font-weight: 400;">rośnie przewaga floty Za-południa na morzach. Zacięte walki o wybrzeże i linię rzeki. Obydwa imperia odczuwają ekonomiczne zmęczenie wojną. Ludność buntuje się.</li>
<li style="font-weight: 400;">7 kwietnia księżna Helethai wypowiada Trójprzymierze. Gromadzone w północnej Styrii oddziały ohtat uderzają w plecy wojsk styryjskich. Spektakularna obrona Styrgradu.</li>
<li style="font-weight: 400;">powrót elfów do Aenthil. Rozłam w Eailinge .</li>
<li style="font-weight: 400;">Za-południe atakuje laryjską Telfambę i odbiera ją, przekazując wojskom Aenthil. Natychmiast po wycofaniu się Za-południa Laro atakuje Aenthil i odbija fortecę. Początek wojny między Aenthil i Laro.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">905 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">w obliczu klęski Styria wycofuje się całkowicie z Ofiru. Mały Ofir natychmiast reaguje – Tulos, Messyna i Arethyna rozpoczynają wojnę o ponowne zjednoczenie Ofiru.</li>
<li style="font-weight: 400;">Samnijczycy, prowadzeni przez Mori Khana, uderzają na północ Wergundii. Przetaczają się także przez Teralę i kończą w Tryncie, gdzie zostają odparci.</li>
<li style="font-weight: 400;">Wergundia wycofuje wojska ze Styrii. Armia Za-południa i elfy przekraczają Sankarę, wkraczając na terytorium Wergundii.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">906 – 910 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">zaciekła obrona Wergundii – w obliczu przewagi liczebnej i technologicznej, mądrze prowadzona kampania taktyczna imperium ustępuje.</li>
<li style="font-weight: 400;">atak Samni zmusza do walki na dwa fronty. Ofir, zajęty wojną domową, odmawia pomocy. Ostatnim sojusznikiem Wergundii zostają ludy Fiordu.</li>
<li style="font-weight: 400;">Zapołudnie zdobywa i niszczy Birkę, zdobywając przyczółek do dalszej kampanii.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">911 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">w wyniku epidemii umiera księżna Ermerngarda. Upadek Akwirgranu. Upokarzająca kapitulacja w wydaniu księcia Arnulfa.</li>
<li style="font-weight: 400;">rozpad Federacji Wergundzkiej. Za-południe wprowadza władzę okupacyjną na terenie Wergundii i Styrii, które przekształcają we własne. Nie ingerują w wolne ziemie Aenthil.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">912 r. - Terala próbuje utrzymać neutralność</li>
<li style="font-weight: 400;">913 r. - uderzenie Za-południa na Daramon i dalej na Trynt po linii Rany. Następnie przejście brodów pod Arden.</li>
<li style="font-weight: 400;">914 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">wojna dociera na morze północne. Wzmożone ataki na wybrzeża.</li>
<li style="font-weight: 400;">Shamaroth cały czas utrzymuje neutralność. Armia Tryntu, wspomagana przez resztki czarnego tymenu, wycofuje się na północ.</li>
<li style="font-weight: 400;">upadek Askaronu.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">915 r. </li>
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/polityczna_czas_ciemnosci_915_936.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;">
<ul>
<li style="font-weight: 400;">zjednoczenie Małego Ofiru (wraz z terenem okupowanego Itharos) i podpisanie sojuszu z Qa</li>
<li style="font-weight: 400;">kapitulacja Tryntu i utworzenie autonomicznego państewka Halfdana Borgh Du</li>
<li style="font-weight: 400;">Krasnoludy zawiązują sojusz z Qa i przekazują im księżną Sigdrine</li>
<li style="font-weight: 400;">śmierć Kniazia Vlada Jastrzębca w bitwie pod Dwoma Wzgórzami. Była to ostatnia bitwa Północy. Terala zawiera porozumienie z Qa. Derwan Jastrzębiec Kniaziem Namiestnikiem Terali</li>
<li style="font-weight: 400;">upadek enklawy styryjskiej w Kalidoera Yembataan, ostatniego punktu oporu Styrii. Państwo przestaje istnieć, ale część struktur zostaje ocalona na terenie Larionu.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">916 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">upadek Księstwa na Przełęczy Archibalda dar Bregena</li>
<li style="font-weight: 400;">koronacja Joachima dar Nittela na Księcia Namiestnika Wergundii</li>
<li style="font-weight: 400;">ogłoszenie edyktu o zakazie noszenia broni, delegalizacji magii bojowej i obowiązkowym poborze do wojska w krajach kontrolowanych przez Qa</li>
<li style="font-weight: 400;">lato nieurodzaju w wyniku opuszczenie domen przez bogów. Wiele osób ginie z głodu. Ominęło ziemie, na których wyznawano Opiekunów</li>
<li style="font-weight: 400;">bunt chłopów parveńskich</li>
<li style="font-weight: 400;">w niewyjaśnionych okolicznościach znika arcyksiążę Sephres, plotki krążą że został zabity, lub po stracie mocy Tavar jego ciało po prostu się rozpadło</li>
<li style="font-weight: 400;">w tajemnicy powstaje Sztab Konspiracji Północy oraz powołana zostaje styryjska Czarna Tercja</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">917 r. - zaczyna działać inspirowana spoza granic styryjska akcja odwetowa, seria skrytobójczych, ale też spektakularnych zamachów na oficjeli i kapłanów Qa, specjalna siatka dostarcza materiałów i ewakuuje ludzi</li>
<li style="font-weight: 400;">920 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Wielkie Powstanie Wergundzkie, w którym udział wzięły pozostałości wszystkich tymenów</li>
<li style="font-weight: 400;">prawie udany zamach na Neyestecae, jego skutkiem była cała seria represji</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">921 r. - w Samni umiera Kagan Utherys, następuje walka stronnictw, zwycięża siostra byłego kagana - nowym Wielkim Kaganem wybrany Sukh Ochiryn z plemienia Kyzł-tum</li>
<li style="font-weight: 400;">925 r. - rewolta szlachty wergundzkiej</li>
<li style="font-weight: 400;">927 r. - Rebellion des Centimes – Rewolta Setników w Wergundii</li>
<li style="font-weight: 400;">928 r. - wysadzenie w powietrze głównej świątyni Qa w Styrgradzie, w efekcie Qa niszczą połowę miasta</li>
<li style="font-weight: 400;">930 r. - wprowadzenie embarga handlowe na wyroby sprowadzane z Laro, próba ekonomicznego odcięcia Czarnych Elfów</li>
<li style="font-weight: 400;">932 r. - zniesienie embarga wobec usilnych protestów wszystkich miast Ofiru i mediacji tulya'Toruviel z Aenthill</li>
<li style="font-weight: 400;">933 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">incydent w Eberstein (Wschodnia Wergundia)– zabójstwo dostojnika Qa i represje, początek przygotowania do wielkiego powstania.</li>
<li style="font-weight: 400;">wzmocnienie frakcji pacyfistycznej w Qasyran pod przywództwem przebywającej na wygnaniu Tlilxuchtli z Coatl.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">935 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">lipiec - bunt w Twierdzy Silberburg, we Wschodniej Wergundii, a następnie wybuch powstania w całej Wergundii, a także w Tryncie, Fiordzie, Kesham, Itharos, Styrii i Talsoi.</li>
<li style="font-weight: 400;">sierpień – powrót kultu Modwita w Wergundii, ujawnienie Zakonu Kawalerów Mieczowych.</li>
<li style="font-weight: 400;">sierpień – ogłoszenie odrodzenia Wergundii i Tryntu</li>
<li style="font-weight: 400;">sierpień – w konsekwencji zamachu na swojego dyplomatę Księstwo Larionu wypowiada wojnę imperium Qasyran. Huany Ahi i Rino wkraczają na teren Wergudii i Styrii.</li>
<li style="font-weight: 400;">sierpień – zamach w Monta Argenta, żołnierze styryjskiej Czarnej Tercji oraz Elidis Caernoth przeprowadzają udany atak na Neyestecae, władczynię Qasyran</li>
<li style="font-weight: 400;">wrzesień – masakra w Lusignan, krwawy odwet Wergundów na okupantach.</li>
<li style="font-weight: 400;">wrzesień – bunt chłopów we Wsch. Wergundii.</li>
<li style="font-weight: 400;">wrzesień – początek bitwy pod Erwick.</li>
<li style="font-weight: 400;">październik – uderzenie Messyny na Itharos, oblężenie miasta.</li>
<li style="font-weight: 400;">październik – wojskom III tymenu pod Erwick przychodzą z pomocą Laryjczycy i Styria, bitwa pozycyjna.</li>
<li style="font-weight: 400;">październik – odbicie miasta Gereja w Styrii, początek rekonstrukcji styryjskiej armii i państwa.</li>
<li style="font-weight: 400;">14 listopada – odbicie Akwirgranu, stolicy Wergundii. Ogłoszenie Rady Magniferów, rządzącej krajem do momentu wybrania księcia-protektora.</li>
<li style="font-weight: 400;">listopad – zwycięstwo Wergundii pod Harnkott.</li>
<li style="font-weight: 400;">listopad – powstanie w Styrgradzie, odbicie cywilnej części miasta.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień - powstanie w Talsoi, odbicie miasta.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – Konferencja w Srebrnej Rzece, szczyt przywódców krajów Północy oraz Sztabu Konspiracji. Zapada decyzja o braku kompromisów i bezwzględnej walce z Qasyran. Zapowiedź proklamowania państwa Andhakary. Zapowiedź rozbioru Aenthil.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – Ponowne Przymierze, oficjalny akt przyjęcia przez ludy Północy kultu Opiekunów, z pierwszeństwem jednak dla kultu Modwita i bogini Tavar. Odrodzenie kultu Ei – Natury.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">936 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">luty – Leth Caer rozpoczyna ofensywę zaczepną dla związania walką dużej ilości sił Qa. Powtórzenie Rytuału Obręczy, powiększenie granic miasta.</li>
<li style="font-weight: 400;">luty - do wojny dołączają pozostałe huany z gór Larion, zostaje uzbrojona Telfamba.</li>
<li style="font-weight: 400;">luty – Visnohora, oddział specjalny styryjskiej Czarnej Tercji zabija w zamachu głównego dowódcę północnej armii Qa, huei Seitiriego.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec – rozejm między Itharos i Messyną, traktat dyplomatyczny zapowiadający ograniczoną współpracę przeciwko Samni.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec - wybuch zarazy w Samni oraz śmierć Wielkiego Kagana Sukh Ochiryn, po decyzji Wielkiego Wiecu Plemion atak arbanów samnijskich na Mały Ofir.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec – przełamanie frontu pod Erwick, ofensywa wojsk wergundzko-styryjsko-laryjskich</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec - odbicie przez Talsoi Zatoki Białych Klifów. Ogłoszenie odrodzenia państwa. Nową maradą zostaje Maire'tar z rodu Zethar, dawna Biała Tarmen.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec – udana ofensywa w Tryncie, odbicie większości kraju za wyjątkiem największych fortec. Pierwsze od stuleci przymierze z krasnoludami, które wyprowadzają armię na powierzchnię.</li>
<li style="font-weight: 400;">kwiecień - potężne kontruderzenie z Zapołudnia, Utzyao (armia wewnętrzna Qasyran) wkracza do południowej Styrii, zmierzając na północ.</li>
<li style="font-weight: 400;">17 kwietnia - koronacja Severo dar Rodlingena na Księcia Protektora Wergundii w Akwirgranie.</li>
<li style="font-weight: 400;">maj – Thang zwołany w tymczasowej stolicy, Bon Carraigh, wybiera Brynjolfa Sliabh Ard na księcia Tryntu i Fiordu. Zjednoczenie Fiordu i Tryntu unią personalną.</li>
<li style="font-weight: 400;">reforma edukacji w Wergundii, zmiana danwgo Uniwersytetu Magii Powietrza w Akademię Akwirgrańską im. Eryki dar Bregen. W ich ślady idzie: Askaron oraz Messyna. Na tej bazie powstaje Uniwersytet Styrgradzki.</li>
<li style="font-weight: 400;">czerwiec - siły Północy zdobywają intersekcję w Cor, co umożliwia rozpoczęcie oblężenia Arden. czerwiec - splądrowanie przedmieści Messyny przez Samnijczyków</li>
<li style="font-weight: 400;">lipiec - zawarcie pokoju między Messyną a Itharos.</li>
<li style="font-weight: 400;">wrzesień - wyprawa elfów Talsoi do dawnej świątyni Tulvy, uruchomienie mechanizmów sterujących pogodą.</li>
<li style="font-weight: 400;">10 października - 22 listopada - Czarny Szkwał; zniszczenie części floty Qa i całości floty Talsoi; przymusowe lądowanie Qa w Talsoi.</li>
<li style="font-weight: 400;">14 listopada - odbicie Styrgradu z rąk Qa.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień - wiec samnijski w Berszadzie, brak skutecznego wyboru nowego kagana.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">937 rok </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">kwiecień - najazd samnijski pali do fundamentów teralski gród Nitra.</li>
<li style="font-weight: 400;">lipiec - odnowienie Thangu Liryzji i jej przyłączenie do Federacji Wergundzkiej. Liryzja i Wergundia przystępują do odbudowy kraju, a przede wszystkim rozpoczynają budowę portu Nowej Birki </li>
<li style="font-weight: 400;">lipiec - koniec 13-miesiecznego oblężenia, zdobycie Arden przez siły Północy.</li>
<li style="font-weight: 400;">Październik – objawienie Swarta-Szakala. Świat po raz pierwszy dowiaduje się o zagrożeniu, choć wówczas nikt nie łączy go jeszcze z imieniem Swarta. </li>
<li style="font-weight: 400;">Październik – Echiron, Arcyksiążę Zjednoczonego Felnoru, doprowadza do wypiętrzenia i wynurzenia wysp Felnor. Nie mające precedensu wydarzenie możliwe było dzięki pomocy Swarta-Szakala</li>
<li style="font-weight: 400;"> listopad - lądowanie wojsk Qa na wybrzezu Wergundii, zajęcie części fortec i terenu dawnego miasta Birka.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – odbicie Askaronu, stolicy Tryntu, z rąk Qa. Podczas walk dochodzi do konfliktu księcia Brynjolfa z dowódcami wojsk krasnoludzkich i wycofania Kesham z wojny.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień - wojska tryntyjskie stają na przełęczy Cor</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień - spotkanie kniazia Derwana Jastrzębca z Tergorem dar Toller w sanktuarium Modwita w Viran. Oblężenie Szyszaku, wojska Derwana ratuje interwencja tryntyjska.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">938 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Styczeń – niezwykle ważne wydarzenia w Larionie. Po raz pierwszy od tysiącleci zostają nawiązane kontakty z elfami podziemnymi, inspirowane przez Zakon Złamanego Kręgu, enigmatyczną grupę kapłanów, powołaną po Wojnie Rozłamu. Zostaje ujawniona prawdziwa przyczyna buntu Podziemnych, a jednocześnie wielkie zagrożenie dla Larionu – zbiorowa laryjska świadomość, Ikni, okazuje się być stworzona przez Swarta-Szakala. Waga tych informacji staje się jednocześnie przyczyną paraliżu państwa Larionu – kapłani Ikni, stanowiący trzon arystokracji, okazują się być zdrajcami swojego ludu. </li>
<li style="font-weight: 400;">styczeń – pada obrona fortec w Kalidorei, z 40 tysięcy obrońców wszyscy polegli. Dowodzący armią inwazyjną huei Oepetl Cuitla podąża dalej na północ, pod Akwirgran.</li>
<li style="font-weight: 400;">styczeń - układ między Ofirem a samnijskimi arbanami, na mocy którego zostają wykupieni jeńcy ofirscy, a samnijczycy opuszczają Ofir; koniec wojny w Ofirze.</li>
<li style="font-weight: 400;">W Samnii nastają czasy nowego kagana – tron obejmuje Enktoia Bilgunenei, która wyprowadziła arbany z pułapki w Ofirze, uzyskując przy okazji ofirski okup w złocie. </li>
<li style="font-weight: 400;">styczeń – granice huanów Takawai i Waikiri przekracza interwencyjny korpus Qasyran, dokonując masakry cywilnej ludności.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec – pod Styrgrad dociera trzon armii Utzyao, ponad 350 tys. wojowników. Przeprawa przez Loranis, aby zamknąć oblężenie, kosztuje Qa wiele tysięcy ofiar, ale ostatecznie, wraz z 60-tysięczną armią Aenthil zamykają miasto w oblężeniu.</li>
<li style="font-weight: 400;">marzec – część armii Utzyao (brygada Cuauchtli) dociera do wybrzeży Wergundii, lądując w ruinach miasta Birka oraz pod miastem Zachodni Klif. Wybuchają kolejne bomby minerałowe, armia przedziera się w dwóch częściach w stronę Akwirgranu i Visnohry.</li>
<li style="font-weight: 400;">lipiec – bitwa o Akwirgan. Operacja wojskowa objęła niemal pół miliona żołnierzy. Pod stolicą wergundzką spotkały się armie Utzyao (Cuauchtli i Cuitla), wspomagane przez samnijskie arbany, oraz ochotniczy wergundzki V tymen, powołany z rezerw do obrony terytorium. Bitwa pozostała w dużej mierze nierozstrzygnięta, choć obie strony przypisały sobie zwycięstwo. Choć wojska wergundzkie formalnie zostały pokonane, to jednak udowodniły, że Akwirgran jest nie do zdobycia za pomocą nawet ta potężnych sił Qasyran.</li>
<li style="font-weight: 400;">wrzesień – grudzień – finalny etap II Wojny o Północ.</li>
<li style="font-weight: 400;">listopad - księstwo Larionu wysyła ekspedycję odwetową na południowe tereny Qasyran. W bitwie ginie księżna Savra.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – Talsoi uznaje oficjalnie protekcję Wergundii. Federacja wysyła na teren państwa morskich elfów armię, pozwalającą na wyzwolenie stolicy.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – szczyt w Dargun. Zostaje zawarty pokój w Terali, która dzieli się na dwa osobne państwa. Politycznymi świadkami układu są książę Brynjolf tryntyjski i huei Iltepe Moe, przywódczyni północnego Qa na Visnohorze.</li>
<li style="font-weight: 400;">grudzień – Pakt Ofirski, nazwany później Paktem Szlaku Wedry,  układ między Tryntem, Teralą Wschodnią, Teralą Zachodnią, Ofirem i Północnym Qasyran o budowie północnego szlaku handlowego, jednocześnie antywergundzki pakt wojskowy. Od tego momentu kraje te są nazywane krajami Paktu i stanowią trzecią siłę polityczną świata, obok bloku Zapołudnia i Sojuszu.</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">939 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">styczeń - na stanowisko t'antsan Larionu zostaje powołany Altaris Faltorn Andhakara.</li>
<li style="font-weight: 400;">styczeń – TRAKTAT VISTANIJSKI, ostateczny akt kończący Wojny o Północ. Armie Qasyran wycofują się aż za linię Hawren–Perdagan–Kavelia. Na północy w rękach Qa zostaje Visnohora.</li>
<li style="font-weight: 400;">Styczeń – w wyniku porozumienia niziołków z senatorami Messyny miasto wyraża zgodę na odbudowę Velidy. Hobbici rozpoczynają wielką akcję oczyszczania zniszczonej doliny, powoli reaktywując swoją dawną ojczyznę. </li>
<li style="font-weight: 400;">Maj – władczyni Samnii, Enktoia, nawiązuje kontakt z nieumarłym duchem, Mori Khanem. Władca Koni dołączył do tworzącego się sojuszu przeciwko upadłemu bóstwu, Swartowi, zaś Samnia przyjęła ofertę współpracy z Wergundią, stawiając zaporę dla planów szlaku handlowego wzdłuż rzeki  Wedry</li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – w Pohryniu  we Wschodniej Terali,w  ruinach pozostałych po palatynie Mojmirze, odkryto pozostałości jego laboratoriów, a w nich istotę nazwaną Matką Lęgu – pomiot jednej z najpotężniejszych eskhara. </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – wychodzą na jaw prace Wschodniej Terali nad bronią minerałową – w atmosferze skandalu z powodu wypadku, który kosztował życie grupę przypadkowych badaczy. </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – podczas badań na Górze Otorten zostaje odkryte istnienie Sieci Geomantycznej. Dotychczas sądzono, że punkty energetyczne (intersekcje) występują na powierzchni Ei bez związku ze sobą, niezależnie.  Odkrycie to stało się początkiem wielkiej rewolucji magicznej . </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – Wergundia odnawia swoje wpływy wśród plemion orków. Tergor dar Toller porzuca funkcję Wielkiego Mistrza Zakonu Mieczowego, by krzewić wiarę w Modwita wśród orków zagrożonych kultem Szakala. </li>
<li style="font-weight: 400;">Sierpień  - wybucha bunt niewolników w Ofirze</li>
<li style="font-weight: 400;">Październik – wielki rytuał w wergundzkiej twierdzy Bibraktborgu. Wydarzenie było finałem budowanego od dłuższego czasu frontu przeciwko Szakalowi-Swartowi, upadłemu bóstwu. Wielki rytuał, który umożliwiło odkrycie sieci geomantycznej, spowodował w powszechnym mniemaniu wypchnięcie Swarta poza Eę i uniemożliwienie mu powrotu. W rzeczywistości było to bardziej złożone, ale efekt z grubsza był właśnie taki. Rytuał miał dalekosiężne skutki, jednym z nich było zniszczenie laryjskiej wspólnej pamięci i "domu przodków" – Ikni</li>
<li style="font-weight: 400;">Grudzień – wergundzki kościół Siódemki na Nieboskłonie powołuje organizację, nazwaną Inkwizyjcją, mającą zająć się wyplenieniem pozostałości eskhara na powierzchni Ei </li>
</ul>
== Epoka Nowej Magii ==
<li style="font-weight: 400;">940 r. </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Styczeń  - orkowie z Gór Maegros uderzają na Ofir, gdzie trwa wciąż powstanie niewolnicze. Wergundia oficjalnie odcina się od tego wydarzenia i przywódcy orków, Tegora dar Tollera, jednak potężna wyprawa rabunkowa znacząco osłabia Ofir.</li>
<li style="font-weight: 400;">Styczeń  - wybucha bunt południowych huanów, rozpoczynając wojnę domową w Larionie. Krajem górskich elfów wstrząsnęły kolejno wieści o Ikni, upokarzająca klęska w Kalidorei, masakra, jaką urządzili Qa w południowych huanach, śmierć tantsan Savry, utrata Ikni, a wreszcie obraźliwy w mniemaniu większości pokój Vistanijski podpisany z Qasyran. Bunt podsycają byli kapłani Ikni, w tym najwyższy z nich, Roimata</li>
<li style="font-weight: 400;">4 kwietnia - wielka powódź nawiedza Velidę i Messynę, powodując zmiecienie popiołów z Doliny i kataklizm w mieście i okolicznych ziemiach</li>
<li style="font-weight: 400;">Boom górniczy w styryjskiej Kawelii – związany z gwałtownym rozwojem badań magicznych. Wzrasta skokowo zapotrzebowanie na kruszce, w które Kawelia obfituje, stając się obiektem zainteresowania całego świata, w tym licznych inwestorów. </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec - Misja rozjemcza tantsana Altarisa, bunt południowych huanów zostaje wygaszony, Larion ratuje spójność państwa. </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – odkrycie metody teleportacji materii na bazie sieci geomantycznej </li>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec – przełomowe badania archeologiczne Akademii Messyńskiej w Kaweii i Larionie udowadniają prawdziwość mitów o Ogrodach Życia. </li>
<li style="font-weight: 400;">Październik – liczne nieformalne ingerencje Felnoru w Styrii powodują wyprawę odwetową, Styryjczycy wraz z sojusznikami uderzają na FElnor, zabijając arcyksięcia wyspy Amrun, SEkhemseta. </li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">'''941 r'''</li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Problemy wewnętrzne Wergundii </li>
<li style="font-weight: 400;">powstaje Kompania Nowej Magii </li>
<li style="font-weight: 400;">nowym arcyksięciem Amrun zostaje Nefrek, archipelag Felnor otwiera się na współpracę ze światem</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">'''942 r''' </li>
<img src="https://silberberg.pl/obrazy/mapy_nowe/polityczna_944_podzial_Wergundii.jpg" style=" margin-right: 5px; border-radius: 3px; width: 60%; height: auto; float: right;"><ul>
<li style="font-weight: 400;">Lipiec  - wydarzenia na Fiordzie. Jednym z jarlów zostaje Jarna Falarskad </li>
<li style="font-weight: 400;">Sierpień – Wergundia uderza na Visnohorę, orkowie uderzają na Teralę, uniemożliwiając reakcję kniaziowi Derwanowi </li>
<li style="font-weight: 400;">Październik – fiordyjska wyprawa na Wyspę </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Trynt zyskuje nowy węzeł geomantyczny, mający "zasięg" do Nowej Birki i Talsoi, </li>
<li style="font-weight: 400;">utwierdzony sojusz tryntyjsko-fiordyjski </li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">Listopad: </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">zrękowiny dzieci kniaziów teralskich, zapowiedź zjednoczenia kraju</li>
<li style="font-weight: 400;">po skandalu w związku z małżeństwem kniaziewicza teralskiego, Wysokie Ziemie ogłaszają secesję z Tryntu i występują z Paktu Wedry.</li>
<li style="font-weight: 400;">Terala Wschodnia odmawia wsparcia wergundzkiej interwencji </li>
<li style="font-weight: 400;">wybuch wojny domowej w Wergundii - część prowincji pod przywództwem księżnej dar Domittius ogłasza wystąpienie z Federacji</li>
<li style="font-weight: 400;">eskalacja kryzysu visnohorskiego - Wergundia zmuszona siłą utrzymać szlak dostaw</li>
<li style="font-weight: 400;">Kompania Nowej Magii ze spółki skarbu wergundzkiego przekształca się w niezależną spółkę międzynarodową</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">Grudzień: </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">wojna domowa w Wergundii - potyczka pod Larencotte</li>
</ul>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">'''943 r''' </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">Styczeń: </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">sympozjum naukowe w Messynie - rewolucja w nauce i wiedzy o świecie</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">Luty: </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">do stolicy Samni wraca zwycięska wyprawa z Pethabanu wraz z tysiącami niewolników</li>
</ul>
<li style="font-weight: 400;">Listopad: </li>
<ul>
<li style="font-weight: 400;">wyrusza wielka wyprawa w poszukiwaniu Cywilizacji Morza Wschodniego</li>
</ul>
</ul>
</ul>
</ul>
<ul>
<li>944 r. 
<ul>
<li style="font-weight: 400;">bitwa pod Ligmell - starcie sił książęcych z separatystami, nierozstrzygnięte</li>
<li>odkrycia wyprawy agadejskiej </li>
<li>sympozjum w Dormenos, początek wielkiego rozwoju Nowej Magii </li>
<li>kapitulacja qasyrańskiej załogi Visnohory - przełęcz przejmują żołnierze IV Tymenu, ale forteca zostaje zablokowana przez hufce teralskie i separatystyczne wojska Dakonii, odcinające dostawy żywności. </li>
</ul>
</li>
<li>944-950 r. - gwałtowny rozwój Nowej Magii:
<ul>
<li>w tych latach skonstruowano ponad 20 rdzeni minerałowych oraz prawie 10 eaformatorów - urządzeń kontrolujących przepływ energii na makrowęzłach geomantycznych </li>
<li>kolchidyra umożliwia używanie przez ludy Północy minerału jako akumulatora energii magicznej</li>
<li>kontrola siatki geomantycznej pozwoliła na rozwój cywilizacyjny - rozbudowę wodociągów,  kanalizacji, ogrzewania miast</li>
<li>odkrycia agadejskie spowodowały wzrost skuteczności medycyny w zakresie przeszczepów oraz odkrycie licznych lekarstw na najpoważniejsze choroby</li>
</ul>
</li>
<li>945 r. 
<ul>
<li>symboliczna koronacja Bolemira Witomirowica, młodego (3 lata)  kniazia, który pod swoim panowaniem ma zjednoczyć Teralę</li>
<li>(Wergundzka Wojna Domowa) bitwa pod Viran - zwycięstwo wojsk książęcych, odblokowanie Visnohory </li>
<li>wielka powódź na Loranis</li>
<li>Styria - po głośnym wystąpieniu przed Radą, nieformalny wówczas przywódca ulundo, khor’zighira Teire’de, uzyskał dla Kelahiran status autonomicznej enklawy z prawem stanowienia własnej tercji do liczebności 2 tysięcy</li>
</ul>
</li>
<li>946 r. 
<ul>
<li>Aoife Ormdottir Borgh Du zostaje księżną Wysokich Ziem - potwierdzenie secesji księstwa</li>
<li>samnijski najazd na Trynt (zemsta Aoife)</li>
<li>Kompania Nowej Magii wydzierżawia od Samnii, w formie lenna, tereny Południowego Stepu</li>
<li>Tuakana - Wielki Rytuał Pojednania Laryjczyków i Tlais Burzuma, zakończenie Rozłamu</li>
<li>powstaje Kongres Wolnych Narodów - z inicjatywy Kompanii Nowej Magii powstaje forum, gdzie rozmawiać mogą reprezentanci wszystkich krajów, sama Kompania występuje tu w charakterze rozjemcy</li>
</ul>
</li>
<li>947 r. 
<ul>
<li>powódź na Sankarze, zniszczone miasta wzdłuż biegu rzeki oraz mosty</li>
<li>dzięki dzierżawie Południowego Stepu - otwarcie handlowego Szlaku Wedry pod kontrolą Kompanii Nowej Magii</li>
<li>wybuch powstania Theonasa w Ofirze (rewolta niewolnicza)</li>
<li>w obu państwach Qasyran wybucha powstanie niewolnicze, dowodzone przez tajemniczego Khor’Ma</li>
<li>powrót ostatniej armii Qasyran z Północy - Iltepe Moe przywozi do Qasyran prochy Seitiriego i koronę Neyestecae</li>
<li>początek ponownego zjednoczenia Qasyran - Oepetla Cuitli (władca północnego państwa Qasyran) koronuje Tlilxuchtli (władczynię południa) na cozcatloani - cesarzową Zjednoczonych Plemion Qasyran</li>
<li>Święto Wybaczenia i Pojednania między Leth Caer a Aenthil, symboliczny powrót Tawanien’yaro do Ealinge</li>
<li>tragiczna zima na Północy, szczególnie w obszarach górskich</li>
</ul>
</li>
<li>948 r. 
<ul>
<li>pierwsze wystąpienie Leofrica dar Marenthal, obwołanego przez separatystów Dziedzicem Elmeryka, wnuka księcia Arnulfa </li>
<li>samnijska ofensywa z Meghalayi w kierunku pethabańskiego Tipura Nadu</li>
<li>święto Asullo w Leth Caer - odnowienie przymierza Miasta z Eą </li>
<li>wiele krajów (Aenthil, Leth Caer, Velida, Terala Zachodnia) zakazuje używania Nowej Magii</li>
<li>na Kongresie Wolnych Ofir i Qasyran oskarżają Styrię o spowodowanie wybuchu powstań niewolniczych na ich terenie</li>
</ul>
</li>
<li>949 r. 
<ul>
<li>kolejna dramatyczna zima na Północy - tragedia w Tryncie </li>
<li>po kolejnych latach nieurodzaju i katastrofach naturalnych  - klęska głodu we wschodniej i południowej Wergundii (w efekcie bunty i pogromy magów)</li>
<li>Matua-Haere - Pierwsze Pożegnanie, wielka uroczystość pogrzebowa w Larionie, ostateczne pożegnanie dusz Przodków z Tuatahi-Ikni (Pierwszego Ikni)</li>
<li>na Kongresie Wolnych szereg państw oraz Sairolome oskarża Kompanię Nowej Magii o działanie na szkodę Ei i wzywa kraje do zakazania Nowej Magii; wystąpienie powoduje szeroki odzew społeczny i liczne bunty</li>
</ul>
</li>
<li>950 r. 
<ul>
<li>zwycięstwo wojsk książęcych pod Arlettain - koniec wojny domowej </li>
<li>koniec budowy przekopu Gjovik - Akareim, alternatywne połączenie rzeki Wedry z morzem </li>
<li>klęska powstańców Theonasa w Ofirze, na stokach góry Tarramakos</li>
<li>Nagłe poruszenie wśród sił eskhara, oddziały z całego świata zaczynają zmierzać na wergudzko-styryjsko-aenthilskie trójgranicze.
<li>Poświęcenie Bogini Tavar oraz zajęcie jej miejsca na panteonie przez tajemniczego bożka - Fortunę.
<li>Potwierdzenie śmierci Leofrica dar Marenthal, który okazał się być sterowany przez moce Szakala.
<li>Na trójgraniczu w wyniku sądu Iureusa umiera również prawa ręka księżnej Aenthil - Toruviel.
<li>Katastrofa geomantyczna - następuje wybuch większości rdzeni minerałowych.
<li>Kapitulacja pethabańskiego państwa Tipura Nadu w wojnie z Samnijczykami.
<li>Śmierć Księcia Protektora Federacji Wergundzkiej - Einhard dar Avarette ginie w zamachu wykonanym przez własnego adiutanta.
</ul>
</li>
<li>951 r. 
<ul>
<li>Wydanie dekretu przez Radę Regencyjną Styrii, który zabrania wstępu na ich ziemię druidom oraz taure’yaro.
<li>Wyjście spod opieki protektoratu wergundzkiego Talsoi oraz Liryzji.
<li>Na liryzyjskim tronie zasiada Freyra Alsodottir Rosgalen.
<li>Najazd orków z plemienia Gruat na teralski gród Lęda i okoliczne ziemie.
<li>Trynt rozpoczyna industralizację swojej gospodarki sprowadzając z Quasyran krosna oparte na nowomagicznej technologii.
<li>Koronacja Givienne na Księżną Tryntu, staje się ona współ-władcą a nie tylko księżną małżonką. Książę Brynjolf wycofuje się z polityki światowej na rzecz małżonki.
<li>Ogłoszenie amnestii dla wergundzkich separatystów.
<li>Na terenie Wysokich Ziem pojawia się ruch buntowników który utrudnia działania Księżnej Aoife.
<li>Intensywne działania Kompani Nowej Magii która łączy siły ze styryjczykami celem zniwelowania skutków kryzysu geomantycznego.
<li>Latem 951 roku Ofir całkowicie pozbywa się skutków promieniowania na swoich ziemiach i korzysta z rozkwitu gospodarki.
</ul>
</li>
<li>952 r. 
<ul>
<li>Na terenie Wysokich Ziem pozostaje jedna z ostatnich nieopanowanych stref skażenia - Kompania Nowej Magii wszczyna śledztwo, czemu na jej terenie występują dziwne anomalie.
<li>Federacja Wergundzka mimo ustabilizowania sytuacji po kryzysie geomantycznym wciąż próbuje wybrać nowego władcę.
<li>Umocnienie kultu Tavar na terenie Styrii - jednak pojawia się coraz więcej miejsc na świecie gdzie oddaje się cześć martwej bogini.
<li>Samnia wznawia projekt zmiany pustyni Assury.
<li>Buntownicy działający na Wysokich Ziemiach wzniecają zbrojne powstanie przeciw księżnej Aoife Borgh Du. Kończy się to wygraną rebelii a nowym namiestnikiem górali zostaje Fergus Neilsson Skaggirad zaś rodowa twierdza rodu Borgh Du trafia w ręce Hammonda Craigsson Skaggirada w uznaniu za zasługi. Wysokie Ziemie składają przysięgę lojalności wobec Tryntu.
<li>Księżna Aoife Borgh Du zbiega wraz z dziedziczką na tereny Samnijskie dostając tam azyl.
<li>Zbuntowany samnijski arban wkracza na tereny Wysokich Ziem, co doprowadza do szeregu dyplomatycznych spotkań pomiędzy ambasadorami Tryntu i Samni.
<li>Zakończenie prac nad zniwelowaniem kryzysu geomantycznego przez Kompanię Nowej Magii. Pozostałe strefy których nie udało się wygasić zostają zabezpieczone a ludność cywilna zabezpieczona.
<li>Państwo podziemnych elfów wszczyna śledztwo w sprawie rdzenia minerałowego który znajdował się na terenie Tlais Burzuma.
</ul>
</li>
<li>953 r. 
<ul>
<li>Nieudana próba zmiany ekologicznej słonego jeziora Khorat przez Samnijczyków.
<li>Quasyran zamyka śledztwo odnośnie powstania niewolniczego na swoich ziemiach oraz ucisza plotki jakoby to Styria za nim stała. Mówi się, że wpływ na to miała osoba ambasador Estelli będącej córką Quasyranki i Styryjczyka.
<li>Książęca para Tryntu wskazuje swojego syna Tearlacha jako potencjalnego następcę korony.
<li>Na Fiordzie dochodzi do dziwnych anomalii magicznych w wyniku których giną cywile. Chodzą plotki o dziwnych mordach oraz całych wsiach zapadających w śpiaczkę.
<li>Chodzą plotki, że Kesham przyjęło ogromny kontrakt od jednej osoby. Kuźnie działają dzień i noc.
<li>Rada Dwunastu podziemnych elfów zakazuje zbliżania się do terenów należących do rodu Tlais Burzuma. Wysyła też poselstwo do Kesham z ostrzeżeniem, aby unikać tych terenów.
</ul>
</li>
<li>954 r. 
<ul>
<li>Plemię Gruat ponownie przypuszcza rajd na ziemię Lędy, a Terale przypominają młodemu kniaziowi jego obietnice odnośnie pokonania barbarzyńskiego ludu.
<li>Następuje pełna industrializacja przemysłu wełniarskiego na terenie Tryntu. Gospodarka na tym terenie rozkwita, a budżet tryntyjski się gwałtownie powiększa.
<li>Coraz więcej Fiordyjczyków szuka szczęścia poza swoim krajem, rynek najemników zostaje zalany przez tych pochodzących z kraju fiordów.
</ul>
</li>
<li>955 r. 
<ul>
<li>Jezioro Khorat przy pomocy magimaszyn staje się słodkie a wokół niego zaczyna zakwitać ogromna oaza. Samnijczycy rozpoczynają budowę punktu przerzutowego dla ogromnych karawan.
<li>Samniczycy sprowadzają na Wielki Targ odbywający się na granicy Ofir-Samnia ponad pół tysiąca przeszkolonych niewolników z Pethabanu i sprzedają ich do szkół gladiatorskich. Drugie tyle istnień trafia w ręce prywatnych kupców.
<li>Federacja Wergundzka zażegnuje problemy gospodarcze wynikające z kryzysu geomantycznego. Zaczyna inwestować ogromne nakłady pieniędzy w Instytut Badań Magicznych.
</ul>
</li>
<li>956 r. 
<ul>
<li>Tryntyjska Korona wysyła do Liryzji oficjalne poselstwo mające toczyć rozmowy o przyszłości obu państw. Wynik dyplomatycznych starań jest nieznany.
<li>Zimą Ofir organizuje Wielkie Igrzyska z okazji dwudziestolecia podpisania traktatu Vistanijskiego. Biorą w nich udział wolni gladiatorzy, niewolnicy zakupieni od Samnijczyków oraz egzotyczne zwierzęta z pethabanu. Zaproszeni zostają oficjele z całego świata z wykluczeniem Styrii.
<li>Samnijczycy na jednym z kongresów naukowych organizowanych przez Kompanię Nowej Magii prezentują wyniki własnych badań co skutkuje zaproszeniem ich przedstawicieli do największych uniwersytetów świata. Wśród młodzieży studenckiej rozkwita moda na “orient”.
<li>Teralski kniaź Bolemir występuje naprzeciw rajdom orków z plemienia Gruat i przegania ich aż do ich enklawy. Spekuluje się, że Terale planują zniszczenie siedliska orków.
<li>Koweny druidzkie wskazują jedenastoletniego kniazia Bolemira jako namaszczonego przez Eę który ma przywrócić równowagę.
<li>Samnijczycy wysyłając poselstwo do Quasyran zawierające dary z podbitego Pethabanu.
Federacja Wergundzka ponownie próbuje wybrać jednego Księcia Protektora, jednak stare i nowe rody nie potrafią dojść do porozumienia.
<li>Kesham zapowiada, że po raz pierwszy od lat wyśle swoich oficjalnych przedstawicieli na Wielki Targ ofirsko-samnijski.
</ul>
</li>
<li>957 r. 
<ul>
<li>Umiera Oepetl Cuitla - Czarny Wilk - a uroczystości pogrzebowe przeprowadza sama Cesarzowa. Z powodu okresu żałoby zostają zawieszone rozmowy pomiędzy Larionem, a Quasyran.
<li>Księstwo Talsoi zaprasza do siebie oficjalnie poselstwo Felnoru, spekuluje się, że chcą dopuścić ich do tajemnic świątyni Tulvy-Meris.
<li>Wielka Kagini Enktoia poświęciła swoje życie, by unieważnić przysięgę powstrzymującą Samnię przed najazdem na Ofir, co umożliwiło podbój królestwa, jego upadek oraz brutalne rozprawienie się z dawną arystokracją, a w następstwie tych wydarzeń władzę objął nowy Wielki Kagan Irinchebal, który zapowiedział dalszą ekspansję na południe.
<li>Teoderick dar Erenbach został Księciem Protektorem, jednocząc Wergundię, a już w 958 roku nowe władze wyraźnie zasygnalizowały pokojowe nastawienie wobec Kaganatu, przyjmując jego ambasadorów i unikając eskalacji konfliktu.
<li>Po upadku Ofiru osłabiony Pakt Wedry został uzupełniony przez dołączenie Liryzji.
</ul>
</li>
<li>958 r. 
<ul>
<li>W Quasyrze zmarła cesarzowa Tlilchuxtli, a władzę objął Aitzcuauhtli, kontynuując jej politykę.
<li>Kaganat Samnijski zaproponował zorganizowanie Kongresu Wolnych Narodów w twierdzy Otorten w celu omówienia sytuacji Ofiru i przyszłości regionu.
</ul>
</li>
</ul>

Styria/Historia

2026-03-23T20:36:30Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Styria|Etnos}}
[[File:styria1.jpg|upright=|frameless|border|right]]
='''Sytuacja Obecna'''=
Sytuacja gospodarcza w Styrii uległa znaczącej poprawie w stosunku do czasu zaraz po kryzysie geomantycznym, jednak nie jest to nic zadziwiającego. Okres żałoby po boginii Tavar też już ustał, jednak nie ma na to raczej wpływu ile minęło czasu, a wiara styryjskiego narodu, że bogini nieobecna na panteonie wciąż żyje w ich sercach. Nie ma też ani jednego styryjczyka który powiedziałby “Tavar, nie żyje” z ich ust zawsze padało “poświęciła się”.

Powszechnie wiadomym jest, że Rada Regencyjna uważnie przygląda się sytuacji na północy jako, że Kagani Enktoia wedle plotek jeszcze przed śmiercią obiecała, że samnijskie arbany przegalopują przez ziemię nad Loranis. Miało być to zemstą za śmierć ludzi ze stepów, którzy zginęli w dziwnych okolicznościach podczas Wojny o Północ, a tym samym zarzuciła Styrii skrytobójcze działania na jej ziemiach.

Na Kongres Wolnych Narodów Styria zapowiedziała, że oprócz ambasadora wyśle również udziałowca KNM Enrique Santiago Núnez de la Cruza. Jest to, o tyle ciekawe, że jest on właścicielem jednej trzeciej warsztatów rusznikarskich w Styrgradzie, oraz głównym dostawcą broni dla styryjskiej armii.

='''Zapis historii'''=

==Wielka Puszcza Południowa – Alta Tavar==
 Tak nazywano niegdyś pierwotny las, porastający tereny na południe od krain elfów. W przeciwieństwie do lasów północy, była to wilgotna, podmokła dżungla, porośnięta przez nieznane zupełnie w innych częściach świata rośliny i zamieszkana przez nieforemne istoty o wyglądzie rodem z najstraszniejszych koszmarów. Ludziom wówczas znana była tylko pobieżnie, bowiem nikt nie wrócił żywy z wyprawy dalszej niż milę w głąb. Północna granica puszczy obstawiona była magicznymi budowlami elfów, hamującymi w dużej części jej rozrost, aż do roku 868, kiedy to bariery te pękły. Wówczas cały świat dowiedział się, czym była Alta Tavar – istotą najprawdopodobniej z innego świata, rozbitkiem, który upadł na naszą ziemię w zamierzchłych czasach, a upadając, rozbił się na części. Największą częścią była właśnie Puszcza. Istota owa, nieprzystosowana do praw naszego świata, wywierała zabójczy wpływ na istoty żywe, mutując, mieszając i zniekształcając materię. Tak powstały istoty, zamieszkujące Puszczę, ulundo (elf. potwór)– z ciał elfów i ludzi, zmieszanych z drzewem, kamieniem czy wodą.
 W wyniku wydarzeń, zwanych Chaosem Bogów (868-870 r), istota obca przekształciła się, narodziła od nowa i dostosowała do funkcjonowania w naszym świecie, odzyskując właściwą sobie moc, stając się nową boginią. Przyjęła imię Tavar. Nowe bóstwo zniszczyło trzymające ją dotychczas na uwięzi państwo elfów, Aenthil, przejęło jego ziemię i utworzyło własny kraj, który oddało pod władanie swoim pierwszym wyznawcom. Potem bogini podjęła trud zebrania wszystkich części swojego jestestwa, co doprowadziło do wojny z Ofirem (870 r)

==Powstanie państwa==
 Styria (przedtem Nowa Styria) to państwo, utworzone na ziemiach dawnej Wielkiej Puszczy. Pierwszym, dramatycznym aktem bogini Tavar była zemsta na trzymających ją przez wieki w uwięzieniu elfach. W ten sposób zostało zniszczone Aenthil, rzucając między elfy, a nowo powstający kraj ziarno nienawiści
 W wyniku ponadnaturalnych wydarzeń okresu Chaosu Bogów, bogini Tavar oddała zdobytą przez siebie ziemię we władanie swoim pierwszym wyznawcom. Byli to ludzie ocaleni z tonącej ziemi tysiące lat temu, w sposób magiczny przeniesieni na te tereny ze swojej ojczyzny przez swojego władcę i ukochanego wodza, Sephresa, dziedzica władców styryjskich. Pierwotnie tworzyli miasto Ys na północy, ono jednak upadło, a uciekinierzy po długich walkach znaleźli wsparcie u nowo narodzonej bogini.
 Dołączył do tej grupy uratowany przez nich od śmierci możnowładca wergundzki, Lambert Ostin. Zadeklarował się on być również Styryjczykiem i rozpoczął zakrojoną na szeroką skalę akcję sprowadzania na ziemie Tavar osadników. Byli to ludzie tacy, jak sam Ostin – awanturnicy, banici, wygnańcy, ci, dla których na ludnych terenach Wergundii i Ofiru zabrakło ziemi i miejsca, ludzie śmiali, twardzi i samodzielni. W przeciągu kilku lat do Styrii przybyło ich kilka tysięcy.
 Po odejściu Tavar do świata bogów, jej opieka nad Styrią nie ustawała, jedynym jednak jej nakazem było, aby na terenach jej podległych nie używano magii w postaci klasycznej, opartej na żywiołach, dlatego w Styrii wykształciła się nowa szkoła magiczna, oparta na mocy bogini Tavar, dostępna tylko dla jej wyznawców. Magię tą uzupełnia moc kapłanów oraz alchemia i nauka.
 Pomimo przejścia bogini w wymiar boski, autentyczne przywiązanie mieszkańców Nowej Styrii do jej osoby nie ustawało, powszechnie nazywali siebie "dziećmi Tavar" lub "ludem bogini". Sam książę Sephres, władca Nowej Styrii, rzadko osobiście ukazuje się ludziom. Jako mag o ogromnej mocy, wspomagał prowadzone przez swoich żołnierzy walki, poza tym jednak rezydował w niedostępnym miejscu na południe od Czarnych Kamieni, gdzie nakazał dostarczyć wszystkie pozostałości archiwów ze zdobytego Aenthil. Jego wiedza i mądrość była siłą napędową rozwoju Styrii. Nowe, potężne państwo, utworzone z udziałem sił co najmniej niezrozumiałych dla większości ludzi, budziło oczywisty strach i respekt, zwłaszcza po klęsce Ofiru i w połączeniu z plotkami, głoszącymi, że ponad połowa jego przywódców to ożywieni nieumarli.

==Wojna o Koronę Ofiru==
 W latach 868-870 armia styryjska zaatakowała Ofir, żądając wydania artefaktu, będącego własnością bogini Tavar. Sama Tavar rzuciła wyzwanie innym bogom i pokonała w pojedynku boga słońca Izosa, zabijając go, czym udowodniła, że w wymiarze ziemskim nawet bogowie są śmiertelni. Po upadku Izosa jedno z miast Ofiru, Itharos, przyjęło Tavar za swoją boginię, reszta Ofiru została rozbita i pokonana.
 Styria weszła do światowej polityki w tym samym momencie, gdy jej armie weszły w granice Ofiru. Gdy oligoi odmówiło żądaniu bogini – zwrotu Korony Ofiru, głównego insygnium koronacyjnego, które było artefaktem wykonanym z materii samej Tavar – ta pchnęła swoje dopiero co powołane wojsko do ataku na ten kraj. Pierwsze uderzenie zostało skierowane na Itharos, gdzie pod murami miasta Tavar sprowokowała do zejścia na ziemię boskiego patrona Ofiru. Ponieważ w sferze ziemskiej każda istota, nawet boska, jest śmiertelna, w pojedynku, od którego pękała ziemia, Tavar zabiła Izosa na oczach jego wyznawców. Zszokowane Itharos poddało się, przyjmując kult Tavar w zamian upadłego boga słońca i przyłączyło się do Styrii w walce przeciwko swoim pobratymcom.
 Styryjska armia zniszczyła te miasta, które – jak Messyna – stawiły opór, w pozostałych jedynie odbierając to, po co przyszła, elementy Korony Ofiru. Po czym wycofała się na swoje ziemie, pozostawiając zgliszcza i nienawiść Ofirczyków.

==Wielkia Wojna==
 W 896 roku Wergundia uderzyła na Styrię po kilku latach intensywnych przygotowań do wojny z obu stron. Styria nie trwała także w oczekiwaniu, aż dotychczasowe potęgi zgniotą jej kruchą, młodą niepodległość. Prezentując pełnię sił militarnych w wojnie o Koronę Ofiru, władcy Styrii wiedzieli, że prędzej czy później nastąpi kontruderzenie. Rzeczywiście w 896 roku Wergundia, wyprzedzając o krok przeciwnika, uderzyła na południe, odpychając wojska styryjskie aż za Aenthil, jednak kontrofensywa była tak potężna, że Wergundia cofając się zatrzymała się dopiero na Sankarze. Tak zwana Wielka Wojna, która ukazała porównywalną potęgę armii obu mocarstw (Styrii i Wergundii), uruchomiła cały szereg sojuszy, wciągając w konflikt mocarstw niemal wszystkie kraje Północy. Zakończyła się w 900 roku Pokojem Vekowarskim i zawarciem przymierza między walczącymi ze sobą krajami, nazwanego później Trójprzymierzem (Styria, Wergundia i Aenthil).

==I Wojna o Północ==
 Jeszcze za czasów Wielkiej Wojny Styria, podobnie jak inne państwa północy, wysyłała swoje misje zwiadowcze na teren zwany Zapołudniem – był on niezabezpieczonym zapleczem tego kraju, dziką granicą, której Styria nie mogła ignorować. Efekt wejścia na ów teren przerósł jednak wszelkie oczekiwania. Na Zapołudniu odrodziła się potęga, która w przeciągu kilkunastu lat zniszczyła wielkie imperia północy. Zwycięstwa na północy były niczym w obliczu nowego rodzącego się na południe od Styrii zagrożenia. Zrekonstruowane po wiekach państwo Qa uderzyło z całą potęgą, na którą nie poradziły nawet sojusznicze od niedawna tymeny wergundzkie.
 Być może zjednoczone armie Trójprzymierza zdołałyby powstrzymać inwazję, gdyby nie zdradziecko wbity nóż w plecy – w walkach nad brzegami Loranis, prawie u przedmieść Styrgradu, Aenthil ujawniło dawno przygotowaną zdradę, przechodząc na stronę Zapołudnia.
 Styria musiała wycofać się z większości niegdyś posiadanych ziem, w tym także Aenthil, do skrawka ziemi u stóp Gór Kalidor, który ostatecznie także straciła. Po zwycięstwie imperium Qa w Wojnie o Północ Styria pozostała krajem bez terytorium, a niedobitki armii zostały przyjęte jako wygnańcy w ciasnej enklawie w Górach Larion.
 Z racji położenia, ale także z powodu historycznej (wręcz starożytnej) nienawiści, jaką żywili Qa do wszystkiego co styryjskie, to Styria właśnie przyjęła największy impet i siłę uderzenia. Pomimo świetnie prowadzonej kampanii wojennej, w której styryjską pertamę wspierały wergundzkie tymeny, pomimo sprawnej pracy wywiadu, która uratowała armię przed całkowitą klęską w obliczu zdrady Aenthil, pomimo bohaterskiej obrony Styrgradu i desperackiej walki na wszystkich frontach, Styria przegrała wojnę. Arcyksiążę Sefres został ewakuowany na teren Laro, gdzie udało się wynegocjować możliwość przebywania władców ze zniszczonej Styrii. Na teren Laro wycofały się ostatnie oddziały wojskowe, sztab i wywiad. Około przełomu roku 915/916 po dramatycznej walce o przyczółek w Górach Kalidor, Styria jako państwo przestała istnieć.

==Czas Ciemności==
 W pokonanym i zniszczonym kraju Qa rozpoczęli regularną akcję niszczenia wszystkiego, co styryjskie. Ludność dotknęły ciężkie represje i prześladowania, wielu uciekło w lasy, zwłaszcza ulundo, których zabijano bez litości. Wszelkie przejawy, nawiązujące do dziedzictwa Starej Styrii, tej z czasów przed potopem, były tępione i niszczone. , ludzi pod byle pretekstem. Tak o sytuacji w kraju pisano w jedyn z raportów wywiadu z 915 r.:
 ''Ostatnie edykty wroga zarządzały wyjęcie spod prawa wszystkich, którzy nie są naznaczeni. Pojmani w czasie wojny nasi żołnierze pertamy i gwardii przetrzymywani są w obozach jenieckich, których lokalizacje są ściśle utajniane. Zauważono natomiast liczne transporty jeńców na południe, skąd nie wracali, możliwe, że zostali tam zabici albo też wykorzystuje się ich do pracy przy minerale co jest równoznaczne z zabiciem. (...)''
 ''Ludność obłożono licznymi obowiązkami i podatkami, tak wysokimi, że wkrótce wszyscy Styryjczycy pozostali w kraju zostaną wywłaszczeni. Wprowadzono także liczne mniej znaczące dla kondycji,a bardziej dla morale zarządzenia, jak np. oddawanie honorów każdemu mijanemu na ulicy Qa. Część ludności wprost została zamieniona w niewolników, handel ludźmi jest pod rządami najeźdźców dozwolony i aprobowany. Wolność można stracić za byle przewinienie, a możliwości wydostania się z niewoli są żadne(...).''
 ''Na prowincji jednak sytuacja jest o tyle inna, ze siły wojskowe wroga, a właściwie głównie ich maruderzy, nie przestrzegają żadnych praw, nawet swoich własnych, tym samym ludność prowincji wystawiona jest na łaskę i niełaskę uzbrojonych oddziałów. Często dochodzi tam do mordów, kradzieży, palenia wsi, problemem staje się także uprowadzanie ludzi dla zysku. od kiedy Qa wprowadzili legalne niewolnictwo, sprzedaż porwanych staje się intratnym interesem. tych osadników, którzy odważają się bronić, oskarża się o bunt i najczęściej zabija. Liczne obszary stają się zupełnie wyludnione z tego powodu. (...)''
 ''Ogromna liczba Styryjczyków, zwłaszcza zaprzysiężonych, a także pozostałości naszych oddziałów wojskowych, które nie zdołały się wycofać wraz z frontem, zdołała uciec do lasów, gdzie gromadzą się w partyzanckie komanda. Nie ma jednak między nimi koordynacji, jednolitego dowodzenia ani porozumienia względem wspólnych działań. Działania ograniczają sie głównie do przetrwania.''

 Styryjska społeczność w takich warunkach stanęła na krawędzi zagłady. Ogromna część osadników, wszyscy ulundo i żołnierze z rozbitych formacji tentary (armii) wycofali się do lasów, tworząc tam oddziały partyzanckie, wspierane z zewnątrz przez działających z terenu Laro i Leth Caer agentów SSW (Styryjskiej Służby Wywiadowczej) i oddziałów odwetowych Czarnej Tercji.
 Na wygnaniu to, co ocalono ze Styrii, także uległo wielkim zmianom. Na początku 916 r. w niewyjaśnionych okolicznościach zniknął arcyksiążę Sefres. Plotki twierdziły że został zamordowany przez skrytobójców Qa, albo, że z powodu braku mocy Tavar przestały działać zaklęcia, które trzymały lisza przy życiu. Styryjczycy jednak trzymali tę sprawę w ścisłej tajemnicy.
 Niedługo później zaczęła działać inspirowana spoza granic styryjska akcja odwetowa, seria skrytobójczych, ale tez spektakularnych zamachów na oficjeli i kapłanów Qa, niejednokrotnie celowo okrutnych, działała też siatka, która dostarczała broni i ewakuowała ludzi, a w razie czego mogła uderzyć niespodziewanie w wybranym miejscu. Były to specjalne oddziały dywersyjne, szkolone i kierowane na teren Styrii z Caer, nazwane wkrótce Czarną Tercją. Szybko zyskały one mroczną sławę, a na wspomnienie o nich strach padał nawet w Qasyran.
 W roku 920 niemalże udało się przeprowadzić zamach na władczynię Imperium Qa, Neyestecae, niestety nieudany zakończył się serią okrutnych represji, którym poddano ludność Styrii. W odwecie za to kilka lat później zamachowcy wysadzili w powietrze piramidę głównej świątyni Qa w Styrgradzie, ceną za to było wyburzenie przez Qa większości styryjskiej stolicy i wygnanie mieszkańców. Po trzech dekadach niewoli sytuacja w Styrii była coraz bardziej dramatyczna...

==Przetrwanie i odrodzenie==
 W roku 915, w wyniku straszliwej klęski wojennej Styria ostatecznie straciła niepodległość. W wojnie zniszczona została styryjska armia, w wyniku okupacji przez Qa uległa degradacji gospodarka i kultura, zdziesiątkowana została ludność. Był jednak jeden czynnik, który Styria ocaliła, a który swoimi działaniami ostatecznie doprowadził do zjednoczenia i odrodzenia całej Północy. Był to styryjski wywiad, SSW. Dzięki działaniom wywiadu powstał Sztab Konspiracji Północy, tajny organizm polityczno-wywiadowczy, którego emisariusze zjednoczyli Północ w walce o wolność, doprowadzając do wybuchu postania we Wschodniej Wergundii, a następnie na całej północy.

==II Wojna o Północ==
 Wraz z wybuchem wojny granicę przekroczyły szkolone w Laro tercje, w kraju ruszyły do walki oddziały partyzanckie, styryjski wywiad na wszystkich frontach podjął działania wspierające całą walczącą Północ. Precyzyjne uderzenia Czarnej Tercji dały się potężnie we znaki przeciwnikowi - pod koniec lata udany zamach w Monta Argenta pozbawił życia przywódczynię państwa Qa,W Styrii ze względu na warunki nie było możliwe sformowanie regularnej armii, więc wykorzystując możliwości Styria przystąpiła do koordynacji działań partyzanckich na całym swoim rozległym terenie. Oprócz tego na bazie badań nad tzw. Wirusem Zapołudnia stworzono formację, będącą odpowiedzią na qasyrańskich Nieśmiertelnych. Czarna Tercja cechowała się niezwykłą sprawnością fizyczną i stopniem regeneracji organizmu, doskonale wyszkolonych żołnierzy wysyłano następnie na najtrudniejsze, karkołomne misje, realizując precyzyjne uderzenia na zapleczu wroga.

==Odrodzenie 935 r.==
 II Wojna o Północ rozpoczęła się w wergundzkim Silberburgu, gdzie żołnierze Czarnej Tercji dostarczyli dane do stworzenia broni przeciwko Nieśmiertelnym. Równocześnie na teren samej Styrii weszli żołnierze Tercji Kalidoryjskiej, szkolonej w Laro i przygotowanej do walki formacji, mającej być zalążkiem odradzającej się styryjskiej pertamy (armii).
 Kolejnym punktem desantu oddziałów Czarnej Tercji było miasto Gereja, gdzie powoli zaczął się proces odradzania państwa. Stamtąd przeprowadzono wstępne uderzenie, które pozwoliło wyzwolić część Styrgradu i zająć przeprawę na Loranis. Całą energię styryjskie dowództwo włożyło w postawienie na nogi oddziałów partyzanckich w kraju, aby spowolnić marsz wielkiej armii Zapołudnia, Utzyao, której pół miliona wojowników zmierzało na północ.
 Drugim priorytetem działań były precyzyjnie wycelowane uderzenia żołnierzy Czarnej Tercji – pod koniec lata udany zamach w Monta Argenta pozbawił życia przywódczynię państwa Qa, szamankę Neyestecae, zimą zlikwidowano jej przypuszczalnego następcę, głównodowodzącego wojsk Zapołudnia, Seitiriego.
 Tym, co najbardziej jednak podniosło ducha Styryjczyków, było odbicie Styrgradu. Miasto, zniszczone, ze zdziesiątkowaną ludnością, ale wciąż walczące, wydarto z rąk Qa, ponosząc przy tym wielkie straty. 14 listopada 936 do stolicy wkroczyły wspólnie wojska wergundzkie i styryjskie. Nie był to jeszcze jednak koniec zmagań.
 Styria, mimo wycieńczenia Czasem Ciemności i utraty 1/4 ludności, stanęła do zażartej walki o swoją wolność i godność. Za desperacko pożyczane pieniądze wyposażani byli ochotnicy, tłumnie ciągnący pod sztandary nowo zakładanych tercji. Idąca z Zapołudnia armia Qasyranu zatrzymała się na rzece Loranis, po czym przystąpiła do oblężenia Styrgradu. Miasto obroniły dwa wergundzkie tymeny, kilka styryjskich tercji i sojusznicy z innych krajów. Cała bitwa zaangażowała niemal pół miliona walczących… Ostatecznie po bitwie o Akwirgran wergundzka pomoc dla Styrgradu przechyliła szalę i po zawarciu Traktatu Vistanijskiego wojska Qasyran ustąpiły spod Styrgradu.

==Czas powojenny==
 Ze wszystkich krajów Północy żaden nie ucierpiał jak Styria. Księstwo zostało spustoszone przez ludobójstwa popełniane przez Qa, grabieże i czystą, bezmyślną destrukcję której celem było złamanie ducha Styryjczyków. Lecz naród bogini nadziei nie poddaje się łatwo i Styria kontynuowała walkę, jednak jej los stanął pod znakiem zapytania wraz z groźbą oblężenia Akwirgranu, które zmusiłoby Wergundów do wycofania swych sił. Do tego jednak nie doszło. Mimo to pozycja Styrii na negocjacjach pokojowych była niezwykle słaba, zaś w początkowych rozmowach rozważano oddanie Styrgradu w ręce Qa. Szale obróciły się w raz z ofertą cesarza Elidisa, wybrańca bogini Tavar, który zrzekł się korony by wzmocnić pozycję Północy. Konsolidacja nacisków ze strony reszty Państw Północy pozwoliła Styrii odzyskać niemal całe utracone tereny, poświęcając jedynie drobny, niezamieszkały fragment południa.
 Cudowne, niemal przeczące logice odrodzenie kraju sygnowało czas wielkiego wysiłku i odbudowy, jednak Styria nie była sama. Wojna zmieniał Federację, dawnego wroga w wiecznego brata broni, Księstwo Laro oficjalnie weszło w skład Sojuszu Państw Północy stając po stronie Styrii, zaś z Cesarstwem Świtu Księstwo łączyła mistyczna więź poprzez boginię Tavar uratowaną przez elfy. Dla Styrii nastał nowy świt, pełen pracy i trudu, lecz nic co cenne nie przychodziło łatwo.

==Wojna o wolność==
 Styria podjęła wojnę o wyzwolenie swojej ziemi, ale jej żołnierze uczestniczyli w walkach na niemal każdym froncie.
* Visnohora – wtargnięcie oddziału specjalnego wewnątrz niezdobytej fortecy i zamordowanie głównodowodzącego Qasyran, Seitiriego, pozbawiło Qa dowództwa już u progu wojny
* Kocioł pod Erwick - skomplikowana bitwa na pograniczu Styrii i Wergundii, trwająca od jesieni 935 do wiosny 937 r. Ostatecznie siły wergundzko-laryjsko-styryjskie pokonały opór armii Qasyran, kosztem niemal całkowitego zniszczenia miasta Perbatasan.
* Styrgrad - walki o stolicę Styrii zaczęły się jeszcze jesienią 935 r., kiedy w rejonie sąsiedniego miasta Gereja siły styryjskie rozpoczęły budowanie regularnych oddziałow. Miasto zostało zdobyte przez powstańców i regularne siły styryjskie 14 listopada 936 roku.
* Przełęcz Cor - żołnierze Czarnych Diabłów przyczynili się do otwarcia przejścia w stronę Terali i późniejszego zdobycia Arden
* ruiny Birki – desant na terenie ruin zniszczonego miasta pozwolił zdobyć plany techniczne bomb minerałowych, dzięki czemu możliwe stało się ich unieszkodliwianie.
 Po wybuchu powstania 935 wojna gwałtownie objęła wszystkie kraje i w przeciągu kilku miesięcy sprowadziła północne armie Qa do defensywy, skazanej na klęskę. Mając świadomość, że wojna pochłonie gigantyczne środki, na konferencji w Srebrnej Rzece Qa zaproponowali kompromis, który okazał się ie do przyjęcia dla Północy. W efekcie półmilionowa armia Utzyao („armia wewnętrzna”)ruszyła na północ. Podzielona została na trzy brygady wedle plemion Qasyran, które w nich przeważały - Cuauchtli (Orła), Tecuixin (aligatora) i Cuitlachtli (Wilka). Droga na północ – kilka tysięcy kilometrów – potrwała z przerwami ponad rok. Aby opóźnić armię, Talsoi poświęcili swoją flotę w Czarnym Szkwale, styryjscy partyzanci wysadzili każdy most na Loraniss, a wergundzcy paladyni zamienili wybrzeże w ufortyfikowaną linię umocnień. Ale Utzyao w końcu dotarli.

==Styrgrad==
 Brygada Krokodyla (Tecuixin) dotarła pod Styrgrad w liczbie 260 tys., przez wiele miesięcy szykując gigantyczną przeprawę na tratwach i łodziach. Na drugim brzegu do obrony miasta szykowało się ponad 100 tys, styryjskich ochotników (w większości bardzo słabo uzbrojonych), a także ponad 80 tys. wojowników trzech wergundzkich tymenów, z samym księciem Severo na czele. Pomimo wielkich ofiar w ludziach desant przeszedł. Do wojsk oblegających dołączyło 50 tys. doskonałych wojowników z Aenthil i jednostki sprzymierzone goblinów. Obrońców wsparły elfy podziemne pod dowództwem Mei’Aran Tlais’Orthogok. Siły stanęły w równowadze – przewagę liczebną (300 tys. vs 200 tys.) atakujących skutecznie niwelowały potężne mury fortecy Strygradu oraz doskonały system tuneli kontrminerskich pod miastem. Oblężenie Styrgradu trwało ponad rok.
 Losy Styrgradu uzależnione były od obecności tam wergundzkich tymenów, dlatego los styryjskiej stolicy zawisł na włosku wraz bitwą o Akwirgran. Dopiero po odstąpieniu sił Qa z Wergundii na pomoc oblężonemu miastu ruszył wergundzki V tymen oraz styryjska partyzantka i oddziały z Larionu. Tymczasem armia oblegająca miasto została osłabiona oddelegowaniem części armii do Talsoi i próbą ataku na Telfambę. Pojawiła się nawet szansa przerwania oblężenia.

==Światło wolności==
 Sytuacja Styrii u progu negocjacji pokojowych nie prezentowała się dobrze i sojusznicy byli gotowi kontynuować obronę stolicy za wszelką cenę. Jednak w efekcie kilku mniejszych zwycięstw wojsk Sojuszu, w trakcie pertraktacji Zapołudnie zgodziło się wycofać wojska daleko na południe aż za linię Hawren-Perdagan- Kavelia. Styria, której groziło niemalże unicestwienie, niespodziewanie odzyskała większość terenów państwa. Tym samym Traktat Vistanijski potwierdził istnienie państwa, którego egzystencja stała pod znakiem zapytania, przywracając jej niemalże granice sprzed inwazji Zapołudnia.

==Sojusz Leth Caer ze styryjską boginią Tavar==
 Ocaleni przed pogromem bogowie północy schronili się na ziemi, Tavar znalazła schronienie w elfickiej enklawie potężnie ufortyfikowanej magią. Ironią losu było, że pokolenie wcześnie utworzyły ją elfy, uciekające ze zniszczonego przez Styrię Aenthil. Dzieło wielkiego pojednania dopełnił, w każdym razie póki co, władca Caer i jeden z zabójców Neyestecae, cesarz Elidis, przyjmując dar i stając się wybrańcem bogini. Zaowocowało to silnym sojuszem Caer ze Styrią i wzmocnieniem elfiej enklawy. Podczas negocjacji Traktatu Vistanijskiego cesarz Leth Caer, Elidis, zdecydował się na abdykację z urzędu, aby wzmocnić pozycję Północy. Dzięki niemu udało się uzgodnić granicę Styrii daleko na południu, na linii Havren, podczas gdy początkowo rozmawiano w ogóle o odebraniu jej Styrgradu. Cesarz Elidis odmówił propozycji postawienia w Styrgradzie pomnika jego osoby ("pomniki stawia się martwym"), został natomiast oficjalnie uznany Zaprzysiężonym i honorowym obywatelem Styrgradu.

==Wergundowie – Braterstwo broni==
 Niegdyś wrogowie, żołnierze wergundzcy od samego początku wojny walczyli ze Styryjczyjami ramię w ramię na ziemi styryjskiej. W bitwach pod Erwick, w obronie Gerei, w obronie Styrgradu poległo kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy tymenów. Oba kraje zacieśniły relacje, podpisując kolejne układy o wspólnej obronie w razie kolejnej agresji Qasyran. Na mocy układu sojuszniczego na granicy z Qasyran stanęły fortyfikacje obsadzone przez wojska wergundzko-styryjskie, Styria oddała także Wergundii w dzierżawę wieczystą miasto i port Hawren. Między Styryjczykami i Wergundami powstała szczególna relacja na poziomie międzyludzkim, podtrzymywana przez ponad 200 tysięcy weteranów walk o Styrgrad i innych bitew. Podczas odbudowy stolicy na głównym placu Odearetty, dzielnicy książęcej, stanął obelisk z wyrytym symbolem tarczy i miecza, oraz wergundzką Falą Sankary. Obelisk opisano tekstem, który także, podpisany przez Radę Regencyjną, wysłany został do Wergundzkiej Rady Książęcej z prośbą o publiczne ogłoszenie.
 ''Zwyciężyliśmy, Styrgrad ocalał, Styria ocalała. Osłaniana wergundzką tarczą.''
 ''Na poziomie międzypaństwowym, na poziomie mistycznym i boskim, ale nade wszystko na poziomie zwyczajnie ludzkim składamy podziękowanie i wyrazy wdzięczności państwu Federacji Wergundzkiej, ale także z osobna, każdemu z żołnierzy, którzy walczyli w obronie naszego kraju, a nade wszystko każdej z rodzin żołnierzy, którzy za wolność Styrii oddali życie, od Erwick , przez wszystkie bitwy i potyczki, przez rok oblężenia Styrgradu, aż do dzisiaj. Nie ma ceny za Wasz dar. Nie odda tego żaden marmur pomnika, choć one powstaną. Zaden płomień znicza, choć one zapłoną. Żadna pieśń pochwalna czy żałobna, choć one zabrzmią. Wasza krew wsiąkła w ziemię styryjską i przyniesie owoce wieczystej pamięci, która niech będzie kamieniem węgielnym, na którym odbudujemy nasz kraj.''
 ''Bogini pamiętać będzie zawsze i my, wierni jej imieniu, nigdy nie zapomnimy.''

==Odbudowa==
 Zawarcie pokoju zastało Styrię zrujnowaną i zniszczoną. Długoletnia wojna, a wcześniej okupacja wiążąca się z ludobójstwem i całkowitą grabieżą wszystkiego, co dało się rozgrabić, zamieniła Styrię w kraj gruzów i mogił. W najgorszym stanie był Styrgrad i Perbatasan, zniszczone niemal do fundamentów. Naród ten powstał jednak z wygnańców, ludzi, którzy wiedzą, co znaczy zaczynać z niczego. Jeszcze zanim wojska Qasyran opuściły tereny Styrii, rozpoczęto odbudowę. Zgromadzone wielotysięczne oddziały wojskowe wykorzystano do prac przy odgruzowywaniu, ale także przy powiększaniu areału pól uprawnych, gdyż krajowi groziła klęska głodu. Prawie niezniszczone wyszły z wojny kopalnie Kavelii, dzięki czemu wznowiono wydobycie srebra.
 Dawna Rada Regencyjna przetrwała w okrojonym składzie, wielu hetmanów bowiem poległo podczas wojny. Lambert Ostin, zachowując część władzy naczelnika państwa, ponownie powołał w jej skład hetmanów Roberta Sterlinga, Kevena Bleisa, Ilarię Alcaron, Enid, Wulfryka, Khalil-chana, szefa wywiadu Oktawiana Leandrosa i arcykapłana Tiamata. W związku z pojawiającymi się informacjami o tym, że Arcyksiążę Sephres jednak żył, wstrzymano się od wyboru nowego arcyksięcia.

==Sytuacja po wojnie==
 Styria była bodajże najbardziej dotkniętym przez wojnę krajem. Utraciła połowę terytorium i około 15% populacji, reszta była zniszczona i wypalona. Jednak niemal natychmiast po wycofaniu się Qa spod Styrgradu rozpoczęto odbudowę miasta i porządkowanie tego, co zostało, z czego najbardziej palącą sprawą było pogrzebanie wielu tysięcy zabitych w oblężeniu i uporządkowanie setek mogił powojennych.
 Zdecydowano o odbudowie głównych węzłów cywilizacyjnych, największych miast i przepraw przez Loranis. , w przypadku mniejszych miast w wielu przypadkach zdecydowano, że budowa nowych osad będzie mniej pracochłonna niż odbudowa ruin.
 Na południe od rzeki rozpoczęto wielką akcję osadniczą. Działki ziemi były przydzielane za darmo lub za symboliczną opłatą, warunkiem było podpisanie umowy z państwem styryjskim. Umowa zakładała, że obowiązkiem osadników jest stworzenie w określonym czasie określonej ilości budynków, wykarczowanie lasu pod pola uprawne, hodowlę lub też rozwój rzemieślniczy. Kościół Jedynej aktywnie wspierał odbudowę kraju wielką akcją charytatywną. Sierocińce, szpitale, domy opieki oraz świątynie powstawały masowo, w większości pracą ochotników. Kilka lat po wojnie największe miasta wciąż stanowiły w większości sterty gruzów. Odbudowa przebiegała powoli, a ruiny nie zapewniały wystarczającej ilości żywności. Większość społeczeństwa była przeraźliwie biedna, tym niemniej ogólne morale nie było złe.

==System władzy==
 Wkrótce po wojnie ogłoszone zostały wieści, przyniesione przez Elidisa Caerntoha, o śmierci arcyksięcia Sephresa. Ci, którzy go znali, wiedzieli, że po tysiącach lat dla starego dziedzica to mogła być wręcz ulga, tym niemniej ostatnie lata życia minęły mu w niewoli i udręczeniu. Styria stanęła przed dylematem wyboru władcy, albo wręcz formy władzy. Ciałem decyzyjnym była rządząca de facto od dawna Rada Regencyjna, ale jej obrady, ogłaszane publicznie, były obserwowane i oceniane przez ulicę. Zdecydowano ostatecznie, że nie ma nikogo, kto mógłby zastąpić kogoś o takim duchu jak Sephers, a jedynym kogo Styryjczycy chcieliby widzieć na swoim tronie, jest sama Tavar. W ten sposób Styria realnie stała się teokracją. W imieniu bogini władzę miała sprawować nadal Rada Regencyjna. W jej skład wchodzi wszyscy hetmani, a więc Lambert Ostin jako naczelny dowódca armii, hetmani każdej z tercji – Robert Sterling, Kerven Bleis, Ilaria Alcaron, hetman wywiadu Oktawian Leandros, komandor główny Czarnej Tercji, starożytni, którzy przeżyli wojnę, Enid, Wulfryk, Khalid, arcykapłani Inubis i Tiamat, a także uznany za nieformalnego przywódcę społeczności ulundo khor'zighira Ethelen Tau. Rada utrzymała zatem bezpośrednią kontrolę nad trzema filarami państwa – armią, wywiadem i kościołem. Radzie z kolei podporządkowano sekretarzy, odpowiadających za określone sfery działania państwa, skarb, prawo, rolnictwo i pozostałe. Decyzja o intronizacji Tavar została przyjęta entuzjastycznie przez styryjską ulicę.

==Granica z Qa==
 Zgodnie z traktatem z Federacją Wergundzką południowa granica kraju została obsadzona częściowo przez wergundzkie tymeny, a częściowo styryjskie tercje. Wzdłuż granicy rozpoczęto budowę szeregu umocnień, które w planach wkrótce miały stać się nowoczesnymi fortyfikacjami, chwilowo jednak w wielu miejscach były to niewielkie drewniane i ziemne forty, stanowiące jednocześnie na Nowych Ziemiach centra władzy i styryjskiego prawa. W obrębie armii utworzono nową formację - Straż Pogranicza - wyspecjalizowaną do zadań rozpoznawczych i patrolowych na granicy. Ta swoista Straż Pogranicza otrzymała także częściowo uprawnienia stróżów prawa, pod ich pieczą znajdował się system gońców pocztowych, a podstawowym zadaniem stało się zapewnienie porządku i bezpieczeństwa styryjskim mieszkańcom pogranicza.

==Kavelia==
 Wkrótce po wojnie i odkryciach związanych z siatką geomantyczną na rynkach gwałtownie wzrosła cena metali aktywnych magicznie oraz kamieni szlachetnych. To były doskonałe wiadomości dla regionu Kavelii. Leżąca u podnóża gór Larion kraina jeszcze przed wojną była kwitnącym ośrodkiem górnictwa metali. Gdy tylko pojawiła się koniunktura, wartość działek w Kavelii gwałtownie wzrosła. Pojawili się inwestorzy ze Styrii i spoza niej. W przeciągu roku ilość odwiertów poszukiwawczych wzrosła o ponad 1000%, a liczba czynnych kopalń o 150%, przekraczając stan sprzed inwazji Qa. Styria wsparła inwestycje w regionie zwolnieniami podatkowymi, sytuacja nie była jednak łatwa. Podobnie jak całe Nowe Ziemie, czyli południe obecnej Styrii, tak i Kavelia, były dzikie i niezorganizowane, kwitła przestępczość, a życie osadników było trudne.
 Boom w Kavelii w 940 r. stał się jednym z kół zamachowych styryjskiej gospodarki. W regionie ruszyły pełną parą inwestycje górnicze, znajdując zbyt na błyskawicznie rozrastającym się rynku nowoczesnej magii. Ta ostatnia stała się zresztą drugim z kolei fundamentem odbudowy zrujnowanego kraju. Po zmianie struktury Kompanii Nowej Magii Styria podpisała z kompanią umowę o dzierżawę Węzła Kotalaud, dzięki czemu na przestrzeni kolejnych dwóch lat miasto rozrosło się w nowoczesną metropolię. Nowoczesna magia została także użyta do odbudowy Styrgradu i trzebienia puszczy, w której rozpoczęto akcję osadniczą.
 Styria zaangażowała się także we współpracę z Felnorem, sprzedając tam zboże i sadzonki. Na wyspy wyjechali licznie specjaliści, ale także zwykli rolnicy, oferując wyjałowionej ziemi swoje umiejętności. Wielu z nich po kilku latach wróciło do Styrii z olbrzymimi pieniędzmi.
 Kavelia, Felnor oraz Kompania Nowej Magii generowały nową klasę ludności - nowoczesnych magnatów, ludzi, którzy na udanych inwestycjach dorobili się gigantycznych majątków. Byli oni bardzo często elementem wspomagającym rozwój kraju, w majątkach Marco da Cardanii czy Enrique Nuneza znajdywało zatrudnienie tysiące Styryjczyków, magnaci inwestowali w wynalazki i nowe rozwiązania, wspomagając skarb wysokimi podatkami.
 Powojenne życie w Styrii nie było łatwe, ludność wciąż zmagała się z ciężarem odbudowy, jednak z roku na rok pojawiało się coraz więcej perspektyw i możliwości rozwoju. To odbijało się w nastrojach mieszkańców, wśród których zapanował swoisty entuzjazm i optymizm. W roku 943 stopa przyrostu naturalnego w kraju przekroczyła 2%.
 W obliczu kryzysu wokół Visnohory Styria wyraźnie stanęła po stronie Wergundii, jednak wraz z Ofirem, Aenthil oraz Larionem prowadziła intensywne wysiłki dyplomatyczne na rzecz pokojowego rozstrzygnięcia - zwłaszcza na rzecz powstrzymania wojny wergundzko- tryntyjskiej.
 W prowincji Kelahiran stworzona została enklawa ulundo, gdzie nadal pracowano nad rytuałem Narodzin. Kelahiran posiadało zbudowane stałe połączenie z felnoryjska wyspą Sakkarą, gdzie odkryto obszar wpływu Tavar, nietknięty dotychczas przemianą, wraz z ulundo, które dopiero teraz zyskały łączność z boginią. Było to miejsce unikatowe dla ulundo, o niesłychanej energii, nigdy nie skażone wpływem Swarta-Szakala i felnoryjskiej magii. Dla styryjskich ulundo stało się miejscem pielgrzymek, swoistą świątynią i sanktuarium, jednocząc i wzmacniając ich społeczność.

==Czas zamętu==
 W latach 942-950 seria katastrof naturalnych zahamowała zapowiadający się nieźle rozwój kraju. W 945 roku w efekcie potężnych, niespotykanych dotychczas w tej skali, opadów, wylała rzeka Loranis, zalewając rozległe tereny pól uprawnych oraz miasto Perdagan, stolicę dystryktu o tej samej nazwie.
 Rok później, wiosną, po niesłychanie śnieżnej zimie, topniejące czapy śnieżne i zatory lodowe spowodowały serię powodzi wzdłuż Yro, przede wszystkim w Kalidorei i Kavelii. Jeszcze w tym samym roku potężne trzęsienie ziemi spowodowało duże straty w dystrykcie Kavelii, w rozwijającym się tam przemyśle wydobywczym.

==Decentralizacja kraju==
 Rządząca Styrią Rada Regencyjna od 945 roku nie miała już w składzie swoich założycieli - tych, których nazywano Towarzyszami Sefresa, styryjskich nieumarłych. Ostatni z nich, Enid, Wulfryk i Khalil, wycofali się z życia publicznego, wybierając rolę doradców, pustelników, lub też jak Inubis - rolę mędrca kościoła Jedynej. Zwierzchnikiem Rady pozostawał Lambert Ostin, devi terphilin bogini i najwyższy dowódca styryjskich tercjos, a poza nim w jej skład wchodzili przywódcy Kościoła Jedynej oraz dowódcy każdej z tercji (w tym okresie Styria dysponowała sześcioma tercjami - tercją kalidorejską, gerejską, styrgradzką, południową i czarną oraz Frontierą, czyli tercją pograniczną), a także gubernatorzy dystryktów (ośmiu) oraz przywódcy mniejszości ulundo.

==Zmiany ustrojowe – w kierunku republiki==
 Specyficzna sytuacja Styrii powodowała, że władza centralna stopniowo zaczynała pełnić głównie rolę instytucji spinającej poszczególne dystrykty, każda zaś prowincja radziła sobie na własnym obszarze coraz bardziej niezależnie, najczęściej w oparciu o fundusze potentatów finansowych.
 '''Dystrykty:'''
* stołeczny dystrykt Styrgradu - obejmował stolicę i jej trzy miasta-satelity (Mesin, Cordaverę i Trewlę).
* dystrykt Gereji - miasto-twierdza Gereja oraz źródła Loranis aż do granicy z Wergundią. Gospodarka nakierowana na handel wzdłuż rzeki.
* dystrykt górski Kotalaud - gospodarka oparta przede wszystkim o węzeł geomantyczny, wspomagający przemysł wydobywczy i nowe technologie magiczne.
* dystrykt nadmorski Hawren - wybrzeże Styrii, gospodarczo nakierowane na rybołówstwo, handel (głównie eksport z regionu Kotalaud) przez (dzierżawiony przez Wergundię) port Hawren i rozwój przemysłu stoczniowego.
* enklawa Kelahiran - autonomiczny obszar administrowany przez ulundo. Region dawnego “serca” Alta Tavar, najbardziej zniekształcony jej działalnością.
* dystrykt Perdaganu i dolnej Loranis - leśny region, skupiony na handlu wzdłuż Loranis.
* dystrykt górniczy Kavelii - obszar podgórski bogaty w niemal wszelkie naturalne złoża mineralne, oprócz atexatli.
* dystrykt górski Kalidorei - silnie ufortyfikowany rejon obejmujący dawny laryjski system umocnień.
* dystrykt rolniczy Perbatasanu - wyżyna tzw. korytarza Erwick, rekultywowana z pomocą eaformatora po niszczycielskich skutkach jednej z największych bitew Wojny o Północ.
 Zadłużone po uszy i przygniecione rozlicznymi problemami państwo styryjskie zostało zmuszone do scedowania części uprawnień na lokalne władze. Od 945 roku gubernatorzy dystryktów zyskali możliwość samodzielnego stanowienia części praw ekonomicznych i karnych niższego szczebla, zyskali także niemal całkowitą kontrolę nad systemem podatkowym, mając jedynie obowiązek odprowadzania podatku centralnego do Styrgradu. Dystrykty mogły samodzielnie decydować o inwestycjach oraz pożyczkach na nie, dzięki czemu do 950 r. na całym terytorium Styrii zamontowano dziesięć rdzeni minerałowych oraz eaformator (na węźle Kotalaud, dzierżawionym przez Kompanię Nowej Magii).
 W 945 r. po głośnym wystąpieniu przed Radą, nieformalny wówczas przywódca ulundo, khor’zighira Teire’de, uzyskał dla Kelahiran status autonomicznej enklawy z prawem stanowienia własnej tercji do liczebności 2 tysięcy. W odpowiedzi pozostałe dystrykty zażądały analogicznych praw. Po serii buntów społecznych Rada zdecydowała się wprowadzić nowy organ polityczny - parlament wzorowany na ofirskich senatach. W jego skład mieli wejść przedstawiciele wszystkich dystryktów na określonych warunkach, w liczbie proporcjonalnej do liczby ludności dystryktu. Parlament, nazwany Corte (“dwór”) mógł przedstawiać Radzie Regencyjnej projekty praw i zyskał głos niemal jej równy.
 W wyniku trwającej wojny domowej i serii katastrof naturalnych w sąsiedniej Wergundii dystrykty Gereji i Perbatasanu przyjęły olbrzymie liczby uchodźców wojennych, co dodatkowo skomplikowało sytuację. Uchodźcy stanowili obciążenie, ale także byli tanią siłą roboczą, która znacząco przyspieszała rozwój gospodarczy regionów.

==Rekonkwista Piramidy na Felnorze==
 Od czasu wynurzenia wysp Felnorskich stały się one jednym z głównych kierunków polityki styryjskiej. Miało to wiele przyczyn - począwszy od Sakkary, ostatniej enklawy nieprzemienionej mocy Tavar (Turkusowa Kopuła skutecznie zatrzymywała wszelką energię), aż po kwestię monitorowania zagrożenia ze strony eskhara, których wyznawcami byli Felnorczycy. Katalizatorem wydarzeń była diametralna zmiana świadomości Felnorczyków po ujawnieniu wiedzy na temat praprzyczyny zatopienia Felnoru i roli samego Swarta - Szakala w tym wydarzeniu. Od dawna niektórzy Felnorczycy podejrzewali, że zdradziecki bóg wykorzystał jedynie Felnor do swoich celów, skazując na zagładę całą starożytną cywilizację. Oczywistą reakcją na przywiezione z Dormenos informacje był gniew i wściekłość wyspiarskich elfów. Równie oczywista stała się konieczność wyzwolenia spod wpływów podległych Szakalowi demonów.
 Szukając sprzymierzeńców w tej walce Felnorczycy zdecydowali się na współpracę ze Styrią, a pomostem, łączącym Felnor z kontynentalnym sojusznikiem, stała się wyspa Sakkara. Tam, jesienią 944 roku, oba kraje zawarły porozumienie, dotyczące działań w mistycznej felnorskiej Piramidzie. Szczegóły układu nie zostały ujawnione szerokiej opinii publicznej, powszechnie wiadome było jedynie, iż Felnor zgadza się, że wyspa Sakkara pozostanie niezależnym terytorium z bezpośrednim połączeniem portalowym ze Styrią, a Styria udostępni siły Czarnej Tercji oraz swoich inkwizytorów i Szkarłatnych Paladynów do walki w odbiciu Piramidy spod władzy eskhara. Nie obyło się także bez uzyskania wsparcia bóstw, przede wszystkim Tavar oraz Vellosury - ta ostatnia zgodziła się objąć Felnor swoją szczególną opieką.
 Wielka kampania w Piramidzie rozpoczęła się w dzień przesilenia zimowego, trwała sześć miesięcy. Jej skutkiem były wielkie zmiany jakie nastąpiły na Felnorze, ich szczegóły znali tak naprawdę tylko wtajemniczeni, cały świat za to usłyszał o tym, że władca Felnoru, Nefrek, został koronowany starożytnymi insygniami dawnych faraonów. Był to pierwszy od tysiącleci władca, który nie był estjeret (kapłanem-wiedzącym), nie był powiązany z mocą Pustki. Rozpoczął on rytuał Drogi, wstępując po stopniach Piramidy, jako raz pierwszy od tysiącleci. Uświęcona uroczystość otwarcia Złotych Wrót odbiła się szerokim echem na całym świecie - podobnie, jak słowa Nefreka: “Dopiero dziś Felnor prawdziwie wstaje z martwych”.
 W trakcie owej uroczystości Styria przekazała w darze dla Felnoru artefakty - Wodę Życia z Pahoro oraz Dar Życia Ei (czasem zwany też “Błogosławieństwem”, nie wiadomo, czym dokładnie on jest, w tym wypadku przyjął formę fiolki z cieczą).
 Akt ten spowodował pogłębienie konfliktu Styrii z częścią Inkwizycji, związaną z kowenami druidzkimi i kultem Ei. Druidzi ogłosili, że Dar został wydarty oszustwem, podobnie jak w przypadku sprawy narodzin ulundo, a Ea nigdy nie uznała Felnoru za oczyszczony, w jej oczach wciąż pozostaje abominacją. To zrodziło liczne dywagacje co do tego, co właściwie stało się w Piramidzie.
 Ponad rok po zakończeniu wojny o Piramidę na Felnorze narodziło się pierwsze elfickie dziecko.

==Powstanie niewolnicze i kontekst styryjski==
 Wzrost wydobycia atexatli na Zapołudniu wiązał się ze wzrostem wyzysku tysięcy niewolników i robotników, w olbrzymim procencie ludzi uprowadzonych z Północy w okresie Wojen o Północ, jeńców i więźniów. Największe ośrodki górnicze Zapołudnia mieściły się na terenie gór Dragevig, Sowiogórza (Imperium) i gór Diablich (Unia). Na obu tych obszarach, w tym samym niemal czasie, czyli wiosną 947 roku, wybuchło powstanie niewolnicze.

 Za jego przywódcę uznawano tajemniczą, właściwie legendarną postać, nazywaną Khor’M. Miał to być ulundo khor’gona (kamienny), pojmany w niewolę w czasie wojny o Północ, który zbiegł i w lasach Sowiogórza zorganizował siatkę przerzutową, pomagającą zbiegłym niewolnikom w ucieczce poza granice Qasyran, do Styrii, Larionu lub Leth Caer. Z czasem, siatka ta miała objąć cały obszar Zapołudnia, a Khor’M był obwiniany za liczne zabójstwa latyfundystów i urzędników qasyrańskich oraz akty terroru wobec posiadaczy niewolników. Powstanie w przeciągu miesiąca zgromadziło ponad 10 tysięcy zbiegłych niewolników, z których mniej niż połowa stanowiła siłę bojową. Początkowo celem powstańców było zebranie możliwie wielu zbiegów i ewakuacja do, najbliższej Sowiogórzu, granicy laryjskiej. Plan ten jednak został zablokowany przez błyskawiczną reakcję armii miasta Tecuani wraz z przysłanymi z Qatzeran posiłkami. Qa nie dopuścili do połączenia się obydwu ognisk buntu, powstańcy zostali rozbici w bitwach pod Oateni (Sowiogórze) i u źródeł Yro. Powstańcy, którym udało się ujść z rąk sił qasyrańskich, skierowali się przez góry Dragevig w kierunku równiny Asolellat i granicy styryjskiej.
 Ponieważ powstanie wybuchło równocześnie z rewoltą Theonasa w Ofirze, za tę podejrzaną synchronizację obwiniano działanie styryjskiej SSW. Qasyran i Ofir na kongresie Wolnych Narodów oficjalnie oskarżyły Styrię o próby ingerencji w wewnętrzne sprawy innych krajów, nie przedstawiono jednak żadnych dowodów.
 Styria odpowiedziała oficjalnym oświadczeniem, w którym poparła dyplomatycznie wszelkie działania niesłusznie uwięzionych dla odzyskania wolności, jednak zaprzeczyła, jakoby miała inspirować i sponsorować powstania.
 Sprawy reakcji styryjskiej Frontiery, której oddziały przekraczały granicę, aby ewakuować do Styrii możliwie wielu powstańców, zakończyły się oficjalnym i formalnym ukaraniem dowódców, tym niemniej powszechnie było wiadome, że kara była na pokaz, a nieoficjalne wielu żołnierzom frontiery nadano odznaczenia.

==Konflikt z kowenami==
 Nie były to jedyne międzynarodowe problemy Styrii. Z powodu wsparcia, jakiego udzieliła Felnorowi, ale także z powodu odrodzenia społeczności ulundo, ostre wystąpienia przeciwko niej wystosowywali druidzi i kapłani Ei, w tym aenthilscy taure’yaro, oskarżając o wspieranie przeciwnych naturze świata abominacji. Przyniosło to dalsze zgrzyty wewnątrz Inkwizycji (Trzech przeciwko Szakalowi), a ostatecznie doprowadziło do wydania dekretu Rady Regencyjnej, zabraniającego druidom i taure’yaro wstępu na ziemie styryjskie.

==Śmierć Bogini==
 Rok 950 był 82 rokiem istnienia państwa styryjskiego. W przeciągu tego czasu Styria bywała zwycięska (jak w Ofirze w 870 r) i pokonana, jak w czasie Wielkiej Wojny (rok 900), a nawet podbita i zniszczona (jak przez 30 lat Czasu Ciemności od 905 do 935 roku). Rok 950 okazał się jednak bodaj najtragiczniejszym w jej historii. W tym roku umarła bowiem stworzycielka i matka Styrii. Bogini Tavar. Niesposób opisać szoku i rozpaczy, jaki wiązał się z owym wydarzeniem. Bogini ocaliła świat, poświęcając samą siebie, przyjmując materialną postać w świecie śmiertelnym. Gdy do Styrgradu przybyli ocalali świadkowie Ofiary, zastali miasto w żałobie i chaosie, prócz bogini bowiem odeszli także styryjscy nieumarli, w tym od lat stojący na czele kraju Lambert Ostin. Przez pierwsze tygodnie powołano do gotowości wszystkie tercje, aby zapanować nad tą sytuacją. Do stolicy przybywały bowiem tysiące Styryjczyków, niepewnych dalszego losu, ale złaknionych wsparcia wspólnoty.
 Dopiero w połowie sierpnia zwołano Corte (parlament) oraz to, co zostało z Rady Regencyjnej. Obrady były odbiciem nastrojów ulicy, a ich decyzje zostały przyjęte przez powszechną aklamację. Zdecydowano, że Styria nie będzie miała nigdy innego władcy i innego bóstwa, niż Tavar, nikt bowiem nie jest ani godny ani zdolny jej zastąpić. Styria rządzona będzie w imieniu samej Tavar, w myśl jej idei, przez Radę Regencyjną oraz Cortezy. Wspólnota Jedynej, jak Styryjczycy zwali kult swojej bogini, nazwana została Wspólnotą Jedynej Nadziei. W tamtą straszną noc kapłani i paladyni Tavar, w tym słynne Szkarłatne Płaszcze, stracili nadprzyrodzone moce. Wspólnota jednak zdecydowała nadal oddawać cześć bogini, nieznacznie modyfikując obrzędy i rytuały.
 ''“Straciliśmy tak wiele, ale jednego stracić nam nie wolno. W jej imię i jej dziedzictwo - nie wolno nam utracić nadziei. To jest jej testament, który towarzyszyć nam będzie po wszystkie pokolenia - jak światłość w mroku, jak iskra w ciemności. Nadzieja. Nadzieja, że ona kiedyś powróci.“''
 Szczególne cechy kultu Tavar wykształciły specyficzne umiejętności u jej wyznawców - nawet bez wsparcia bogini cechowała ich niezłomna wola, żelazna psychika i empatia, pozwalająca rozumieć i wpływać na psychikę innych. Wielu wyznawców odmówiło wręcz uznania faktów, odmówiło uznania ukochanej bogini za martwą. Skoro powrócili starzy bogowie, argumentowali, skoro przywrócono Wajana i Gabonę, to nie wolno porzucić nadziei, że i Ona powróci. I choć znawcy dziejów słusznie przytaczali, że tu należałoby powołać się raczej na przykład Izosa (o ironio, przez Tavar właśnie zabitego), którego nikt nigdy nie przywróci, nie zmniejszało to wiary i uporu. Z każdego zakątka kraju nadchodziły informacje o cudach bogini, o niesamowitych zdarzeniach, czynionych “bezsprzecznie” jej mocą, podsycając siłę wpływu owych sekt. Po roku 950 Styria zmieniła się całkowicie, choć pozornie niewiele form państwowych uległo przeobrażeniu. Dramat roku 950 okazał się potężnym spoiwem, jednocząc styryjski naród jak nigdy dotąd. Dotychczas Styryjczycy w swojej większości odmawiali oddawania czci bogom, nazwanym Opiekunami, teraz do tego grona dołączylo nowe bostwo panteonu, czyli Fortuna-Lokki. Jego kult został w Styrii oficjalnie zakazany pod karą śmierci. Czarna Tercja i Szkarłatni Paladyni oficjalnie zerwali także związki z Inkwizycją, oskarżając tę ostatnią o zdradę i manipulację, którą pośrednio doprowadzili do śmierci bogini. Na polu religijnym Styria poglębiła zatem izolację, gdyż jedynym bóstwem, którego kult był w Styrii aprobowany, była Velossura, uznana za “przyjaciółkę i siostrę” ich Panienki.
 Wszystkie inne kłopoty, które przyniósł kryzys geomantyczny, zbladły w obliczu wielkiej narodowej tragedii. Jednak nie zniknęły. Fala energii spowodowała wybuch eaformatora Kotalaud oraz rdzeni minerałowych, skażenie minerałowe zmusiło do odcięcia wielu obszarów, zmienionych w minerałową pustynię. Wiele miesięcy minęło, nim przywrócono do działania machiny Nowej Magii, zasilające w energię największe miasta. W tej sytuacji kraj nie miał innego wyboru niż inwestycja w Nową Magię, która dawała szansę na szybkie podniesienie Styrii z ruin. Sama idea Nowej Magii miała zreszta w Styrii szerokie poparcie, w przeciwieństwie do zwolenników nurtu Sairolome, kultu Ei, druidów i szamanów. W kilku dystryktach zakazano wręcz wymienionych praktyk, a ujawnianie się z druidzką profesją groziło nie tylko karą, ale gniewem zwykłych ludzi. Idąc za ogólnym poparciem społecznym dla Nowej Magii, Styria zdecydowała o zacieśnieniu współpracy z Kompanią Nowej Magii w zakresie usuwania skutków kryzysu geomantycznego na świecie. Korzystając z doświadczeń Czarnej Tercji stworzono na jej bazie oddziały, wspomagajace działania Kompanii w strefach silnego skażenia minerałowego.

==Izolowana, lecz potrzebna==
 Napięcia polityczne pomiędzy Styrią a Ofirem, Aenthil, druidami oraz Inkwizycją doprowadziły do tego, że w latach 952-957 Styria stała się bardziej odizolowana od świata. Quasyran po podjęciu działań przez ambasador styryjską, a zarazem córkę Cesarzowej, Qa zawiesiło a następnie zamknęło śledztwo w sprawie powstania niewolniczego oficjalnie odcinając się od plotek jakoby SSW maczała w tym palce. Nie zmieniło to natomiast stosunków pomiędzy Quasyrańczykami a Styrią, ze względu na dawno przelaną krew. Ofir wciąż pozostawał odcięty od Styryjczyków, a śmierć prawej ręki księżnej Aenthill - Tulya’Toruviel Meliaor - nie ułatwiła sytuacji na trójgraniczu.

 W momencie wybuchu rdzeni minerałowych Styria odrzuciła pomoc oferowaną przez Quasyran korzystając z własnych zasobów a następnie oferując współpracę przy niwelowaniu skutków promieniowania w innych krajach. Z pomocy Stryjczykow korzystała głowie Kompanią Nowej Magii płacąc za to krocie. Jednak dzięki pomocy stryjskich obywateli udało się zażegnać ten kryzys i świat po cichu podziękował za istnienie Czarnych Diabłów, nawet jeśli niewiele ich zostało. Styryjczycy zwłaszcza przydali się przy niwelowaniu anomalii, która wystąpiła na terenie Wysokich Ziem.
 W latach 952-957 gospodarczo Styria skupiła się na odbudowywaniu budżetu państwa i ostrożnym inwestowaniu w nowo magiczne maszyny. Zważywszy na brak obecności druidów na terenie państwa nie było komu powtarzać jak bardzo jest to niezdrowe dla Ei.

 W kwestii religii Styria pozostawała wierna bogini Tavar powtarzając, że nawet jej śmierć nie odbierze im nadziei. Świat zaś zachodzi w głowę jakim - nomen omen - cudem kapłani jak i paladyni Bogini wciąż posiadają swoje moce. Sekret ten jest jednak tak pilnie strzeżony, że wciąż nie wypłynął na światło dzienne. Tym bardziej więc wszelcy imigranci spływają do kraju wolności. Jedynie Ci, którzy oddają cześć Fortunie zostają odprawieni na granicy, ponieważ w oczach Styryjczyków to Tavar jest częścią siódemki, a nie przewrotne bóstwo losu.

Felnor/Historia

2026-03-23T20:31:39Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Felnor|Etnos}}
[[File:felnor3.jpg|upright=|frameless|border|right]]

=='''Sytuacja Obecna'''==
Odcięte od kontynentu wyspy Felnoru nie musiały się obawiać najazdu, jednak nawet na morzu mogli spotkać wrogów. O ile stosunki z morskimi elfami z Talsoi przerodziły się w otwarty sojusz handlowy, o tyle fiordyjskie ataki na ich statki utrudniały tę relację.

Dotychczasowa wymiana handlowa i naukowa dała podstawy pod rozmowy na temat sojuszu z Talsoi. W czerwcu 958 roku, do stolicy felnorskich elfów przybił statek niosący na swym pokładzie Maradę vayla’Merila z rodu Haro.

='''Zapis historii'''=
==Przed potopem==
12 wysp, stanowiło konglomerat wysp-państw, rządzony początkowo przez radę lordów, z czego władców z wysp Risil (Pierścienia) nazywano arcyksiążętami i mieli oni decydujący wpływ na politykę.

===Podstawowe cechy systemu politycznego starego Felnoru:===

*'''Książęta-magowie''' - łączenie funkcji wodzów i przywódców z osiągnięciami magicznymi
*'''Nieśmiertelni władcy''' –Jedną z tajemnic dawnego Felnoru, jeszcze przed Przepowiednią, była Pierwsza Piramida. Wierzono, że każdy z władców-mędrców, zwanych faraonami, poprzez doskonalenie swojej mocy doświadcza objawienia i uświęcenia. Wstępując po stopniach Piramidy mieli sami stawać się bogami i strzec wysp. Nigdy nie opuszczali Piramidy, czczono ich jednak na równi z prawdziwymi bogami ówczesnego panteonu. Po wprowadzeniu kultu Szakala zostali oni rytualnie "strąceni", co jednak naprawdę stało się we wnętrzu Piramidy, pozostaje tajemnicą.
*'''Kult nauki łączony z religią''' - podobnie jak w Qasyran, kapłan i mag to to samo pojęcie, z tą różnicą, że na dawnym Felnorze wiązało się to nie tyle z korzystaniem z mocy bogów, użyczanej ludziom, co z rozszerzaniem mocy samych magów, w wierze, iż można stać się czymś bogo-podobnym.
*'''Izolacjonizm''' - względem państw ludzi połączony z lekką i tajną protekcją wobec Cesarstwa Styryjskiego, gdzie jednym z najsilniejszych elementów wpływu była Włócznia Serce Smoka, artefakt wykonany w kuźniach na Sakkarze.
*'''Ucywilizowana natura''' - lasy i dzikie obszary stały się obiektem ochrony
*'''Rozbudowana flota'''

==Przepowiednia==
Konflikt Qa ze Styrią został przepowiedziany i jego skutki także. Wizja objawiona przez wyrocznię ze świątyni Aghurmi na wyspie Hiril mówiła o zagładzie całego znanego świata i jedynym możliwym sposobie ucieczki – oddaniu się w służbę prawdziwego boga, Troskliwego Szakala.

Gdy przepowiednia zaczęła się sprawdzać, zaczęła być powszechnie znana i zdeterminowała ostatnie lata istnienia Felnoru, a ponadto poprzez wpływ Felnoru na Styrię pchnęła Cesarstwo w kierunku mrocznego kultu bogów i krwawych ofiar z ludzi.

Kult Swarta zaczął rozwijać się pod wpływem Przepowiedni z Aghurmi, w oczywisty sposób to jego zinterpretowano jako ciemność. Wiązał się również z rozwojem badań nad nekromancją, czym skutkowało wysłanie poselstwa do świątyni Pahoro. Imię boga było zakazane, nazywany miał być Troskliwym Szakalem.

==Echiron – Zbawca==
Arcyksiążę – arcyksiążę wyspy Amrun, arcymag, nekromanta. Stanął na czele Felnoru wkrótce po objaweniu Przepowiedni i był jej pierwszym wyznawcą. Rozpoczął szereg przygotowań, a gdy apokalipsa rozpoczęła się, przejął władzę z rąk Omentii i rozpoczął wielki rytuał, w którym sam oddał dotychczasowe życie przemieniając się w demona światła – w pojęciu Felnoru stał się bogiem.

==Wielka przebudowa==

Pod wpływem Przepowiedni z Aghurmi Echiron, wicefaraon Felnoru, rozpoczął wielką przebudowę wysp. Otoczono je zewnętrznym kręgiem, wybudowano Turkusowych Strażników, zbudowano Nayili, sztuczną rzekę łączącą wyspy, oraz rozbudowano Memriyah, centralne miasto na wodzie, otaczające Pierwszą Piramidę.

W tamtym okresie Felnor zamknął się przed ingerencją zewnętrzną, a to co działo się na wyspach, stanowiło raczej tajemnicę przed światem.

Kiedy Przepowiednia zaczęła się sprawdzać i zagłada stała się nieunikniona, nie kwestionowano już mocy Troskliwego Szakala. Dawni faraonowie, którzy zgodnie z mitami osiągnęli nieśmiertelność i trwali we wnętrzu Piramidy, zostali pokonani i strąceni stamtąd lub też zabici mocą Szakala w innych miejscach, w których się kryli. Dokonało się to jeszcze zanim wyspy zanurzyły się pod wodą, chronione przez Raeth - Turkusową Kopułę.

==Pod wodą w Raeth==
Atalante – w quenyi to słowo oznacza upadek, ostateczną katastrofę. Ale tak też określono rytuał, który poprowadził Echiron, a który doprowadził do stworzenia kopuły, nazwanej Raeth lub Turkusową Kopułą.
Sprzężono tutaj gigantyczne moce i było to możliwe wyłącznie dzięki działaniu Swarta – Troskliwego Szakala. Kopuła zatrzymała wzbierające wody oceanu, ale nie zapewniała innych potrzebnych do życia elementów, jak powietrza czy żywności, i to musiało zostać rozwiązane magicznie.

==Władca-bóg-demon==
Echiron poprowadził rytuał Atalante, ale kosztowało go to życie – jego dusza z pomocą magii i mocy Swarta przeistoczyła się w eskhara, demona, władającego Felnorem jako bóstwo. Był czczony niemal na równi ze Swartem i każdy jego wizerunek w charakterystycznym nakryciu głowy był obiektem czci. Niekiedy też obydwie istoty były uznawane za jedność.

Echiron stał się łącznikiem Swarta w podwodnym Felnorze, a jednocześnie był realnym władcą podwodnego świata. Omentia istniała nadal, ale była już tylko kręgiem doradczym najpotężniejszych arcymagów Felnoru.

==Reżim przetrwania==
[[File:felnor6.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Nie było mowy o prowadzeniu normalnego życia jak wcześniej – pomijając już to, że w wodach oceanu i w pierwszych latach Raeth śmierć poniosło 90% mieszkańców wysp. Ocean w ogóle stał się gigantyczną mogiłą, w której istnieli przez następne tysiące lat. Konieczne było czerpanie skądś tlenu i energii.

*'''Tlen''' – próbowano stworzyć ogrody tlenowe, ale znane rośliny nie przetrwały zmian warunków, a zwłaszcza braku światła i zwiększonego ciśnienia, i umierały. Stworzono z pomocą magii specjalne gatunki roślin, produkujących pewną ilość tlenu, wciąż był to ułamek potrzebnej ilości. Elfy zostały zmuszone do specyficznego życia – w większości nieruchomo, aby komórki ciała zużywały możliwie mało najcenniejszego zasobu. Z czasem nauczono się czerpać tlen z wody, co zwiększyło nieco komfort życia, ale ograniczenie poruszania rozwinęło bardzo wysokie możliwości psioniczne oraz sposoby alternatywnego życia w kontrolowanym śnie/śpiączce leczniczej.
*'''Światło''' – jego brak pod wodą rekompensował Echiron, jego moc stanowiła źródło światła w świątyniach Szakala i była reglamentowana jako nagroda dla najwierniejszych. Moc czystego światła (rozplecionego z pierwotnego splotu światło-ciemność, czyli nie chodzi o pierwiastek ognia) stanowiła broń najpotężniejszych arcykapłanów na Felnor.
*'''Energia''' - w Raeth brakowało wszystkiego, a zwłaszcza żywności. Umarła większość roślin uprawnych i wszystkie zwierzęta. Jedynym źródłem żywności stały się ryby morskie, nauczono się także połowu wodorostów. Ze względu jednak na konieczność oszczędzania tlenu, a tym samym wymuszone ograniczenie ruchu, Felnorczycy doprowadzili do perfekcji nekromantyczną umiejętność odbierania energii innym istotom żywym bez konieczności ich realnego łapania i zjadania (za dużo energii traconej na zyskanie energii). Większość realnej żywności dostarczały natomiast uprawne pola wodorostów, uprawiane przez Umarłych w Asuancie.

==Dusze-niewolnicy i studnie dusz==
Aby w jakiś sposób poradzić sobie z koniecznością pracy tak, aby nie tracić energii. Ukradziony od Laro rytuał Ira Kati został przekształcony tak, aby można było więzić dusze i zmuszać do służby. Nie może to być oczywiście dosłowna służba (duch jest eteryczny), ale trwanie w cierpieniu jako generator darmowej energii. W podziemiach gigantycznych budowli, w tym także w podziemiach Wielkiej Piramidy, stworzone olbrzymie struktury, zwane Studniami Dusz. Umieszczone tam za pomocą zwojów dusze były rozciągane na olbrzymim kole, za pomocą mechanizmów magii wprawianym w ruch, w ten sposób poprzez torturę zmuszano je do niemego krzyku lub innego tworzenia energii magicznej (many).

==Orya – Wynurzenie==
Zakończenie Raeth odbyło się poprzez wypiętrzenie ziemi pod wyspami Felnor. Na dalekich brzegach odbiło się to wysoką falą i tsunami w roku 937. Stało się to możliwe dzięki mocy Trzech – generałów Szakala, którzy dopełnili mocy Echirona. Wszyscy troje czerpali także bezpośrednio z mocy samego Swarta, który niemal zyskał wówczas możliwość wejścia do świata z powrotem.

W oczywisty sposób Orya stało się wstrząsem i szokiem dla Felnoru, choć było spełnieniem trwających tysiące lat ich snów.

Choć zobaczyli na powrót słońce, niektóre z problemów nie zniknęły. Wreszcie było dość tlenu, by można było funkcjonować fizycznie, jednak wyjałowiona ziemia nie mogła wciąż jeszcze wykarmić populacji. Rozpoczęto sprowadzanie roślin i zwierząt na wyspy, rozpoczęto hodowlę i uprawę, ale zanim osiągnęła ona wystarczające rozmiary, na wyspach głodowano.

Szokiem była zmiana ciśnienia oraz kontakt ze słońcem – wszyscy mieszkańcy Felnoru po tysiącleciach pod wodą mieli bowiem skórę bladą, pozbawioną melaniny podobnie jak elfy podziemne.

==Starcie ze światem – Bibraktborg i konflikt w Kelahiran==
Ukrycie pod falami oceanu nie oznaczało, że Felnor zniknął całkowicie z kart historii. Dzięki mocy Swarta-Szakala jego najwierniejszy sługa, wicefaraon Felnoru, Echiron posiadał wielką moc, był w końcu tym, który zstąpił w głąb Piramidy i spojrzał w Otchłań Pustki. Niegdyś ambitny mag Światła, ostatecznie Echiron stał się sam częścią Pustki, Księciem Światła (w znaczeniu mistycznym Światło to jeden z dwóch podstawowych pierwiastków, które tworzą wszechrzeczy), jednym z najpotężniejszych eskhara, jakie istniały. Nosił tytuł Generała Szakala jako jeden z Trzech, obok Księżnej Ciemności i Pani Szaleństwa. Mając do dyspozycji moc Piramidy mógł kontaktować się z kontynentem, nawiązując relacje ze sługami Szakala, zgromadzonymi w tzw. Sztabie. Po Oryia, czyli Wynurzeniu, faraon Felnoru zaangażował się w pełni w politykę na kontynencie, pozostając co prawda w ukryciu.

Echiron został zabity podczas próby powstrzymania rytuału w Bibraktborgu przez swojego zdradzieckiego sługę, laryjczyka Faltorna rodu Andhakara.

Władcy wysp podjęli rywalizację o schedę po legendzie Felnoru, jaką był Książę Światła. Na czoło tych zmagań rychło wysunął się arcyksiążę wyspy Amrun, Sekhemset. Jego wpływy sięgnęły daleko w głąb styryjskiej, ofiryjskiej i qasyrańskiej administracji, a kontrolowana przez niego struktura przestępcza, jedna z kilku, które pozostały po Sztabie, z powodzeniem rywalizowała o władzę nad półświatkiem. Było tak do momentu, kiedy zagroził on rytuałowi Narodzin w Kelahiran. Styryjski odwet był krwawy - działając wspólnie z Inkwizycją (Trzech przeciwko Szakalowi) i najlepszymi wojownikami Larionu - wdarli się oni na Felnor starożytnym portalem, zabijając Sekhemseta w jego własnej fortecy.

Dopiero późniejsze śledztwo, przeprowadzone przez następcę Sekhemseta, arcyksięcia Nefreka, ujawniło, że nie tylko pycha władcy Amrun stała się jego zgubą. To rywalizujący z nim arcyksiążęta zdradzili tajemnice Sekhemseta i wystawili go na śmierć, licząc na wzrost własnej potęgi po upadku rywala.

Ostatecznie to właśnie Nefrek przejął jego koronę i dziedzictwo Amrunu, a wkrótce miał się stać czymś znacznie większym.

==Sakkara==
Wyspa ta, choć wraz z resztą archipelagu znalazła się pod Turkusową Kopułą, nie była podobna do innych części Felnoru. Przede wszystkim powiązana była w tajemniczy sposób z potężną istotą, i bynajmniej nie był to Swart. Jeszcze przed apokalipsą Sakkara była niezależna, a żyjące tam dziwne stworzenia okrutnie rozprawiały się z wszelkimi próbami podporządkowania jej.

Po wynurzeniu się okazała się ostatnim z miejsc na Ei, które zmieniła anomalia Alta Tavar, ostatnim jej okruchem. Odizolowana pod kopułą, nie przemieniła się wraz z samą Tavar i pozostała śmiertelną pułapką dla każdej żywej istoty. Przed kilkoma tysiącleciami wyspa zmasakrowała siły Felnoru, próbujące ją podbić, nim to jednak nastało, energia Tavar była pod kontrolą, to tam tysiące lat wcześniej powstał grot włóczni, nazwanej Draig-a-Hernem, unikalny artefakt, który dał początek Styrii. Artefakt wykonany z okrucha bogini, mistyczny początek linii styryjskich cesarzy, iskra, która przetrwała unicestwienie starego kraju, by wraz z Sefresem odrodzić się w Styrii, jaką znamy.

W trakcie wyprawy ratunkowej (po zamieszaniu w Kelahiran w 940 r.) portal na Sakkarę otworzył cesarz Elidis - w tym punkcie spotkały się po raz kolejny zagmatwane linie losu. Elf z Aenthil, założyciel Leth Caer, był bowiem od lat powiernikiem Draig-a-Haerna, który to przekazał mu umierający Sefres. Sam tytuł, który nosił - cesarz - nieznany wcześniej wśród elfów, był przejawem wiedzy, której sam Elidis nie był świadom, będąc dziedzicem tych Felnoryjczyków, którzy stworzyli Draig-a-Haern, wracając na Felnor poniekąd powrócił do domu. Portal na Sakkarę pozwolił przejść tam także samej Tavar i tak ratownicy stali się świadkami, jak bogini przywróciła światu ostatnie swoje “dzieci”, ostatnie istoty, skrzywdzone jej “szaleństwem”.

Przemieniona Sakkara obudziła się do nowego życia na oczach przybyszów. Oni sami znaleźli tam pomoc, której potrzebowali - oraz okręt, który wyruszył ku Amrun na pomoc pojmanym.

==Rekonkwista Piramidy na Felnorze==
[[File:felnor2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Od czasu wynurzenia wysp Felnorskich stały się one jednym z głównych kierunków polityki styryjskiej. Miało to wiele przyczyn - począwszy od Sakkary, ostatniej enklawy nieprzemienionej mocy Tavar (Turkusowa Kopuła skutecznie zatrzymywała wszelką energię), aż po kwestię monitorowania zagrożenia ze strony eskhara, których wyznawcami byli Felnoryjczycy.

Katalizatorem wydarzeń była diametralna zmiana świadomości Felnorczyków po ujawnieniu wiedzy na temat praprzyczyny zatopienia Felnoru i roli samego Swarta - Szakala w tym wydarzeniu. Od dawna niektórzy Felnorczycy podejrzewali, że zdradziecki bóg wykorzystał jedynie Felnor do swoich celów, skazując na zagładę całą starożytną cywilizację. Oczywistą reakcją na przywiezione z Dormenos informacje był gniew i wściekłość wyspiarskich elfów. Równie oczywista stała się konieczność wyzwolenia spod wpływów podległych Szakalowi demonów.

Szukając sprzymierzeńców w tej walce, Felnorczycy zdecydowali się na współpracę ze Styrią, a pomostem, łączącym Felnor z kontynentalnym sojusznikiem, stała się wyspa Sakkara. Tam, jesienią 944 roku, oba kraje zawarły porozumienie, dotyczące działań w mistycznej felnorskiej Piramidzie. Szczegóły układu nie zostały ujawnione szerokiej opinii publicznej, powszechnie wiadome było jedynie, iż Felnor zgadza się, że wyspa Sakkara pozostanie niezależnym terytorium z bezpośrednim połączeniem portalowym ze Styrią, a Styria udostępni siły Czarnej Tercji oraz swoich inkwizytorów i Szkarłatnych Paladynów do walki w odbiciu Piramidy spod władzy eskhara. Nie obyło się także bez uzyskania wsparcia bóstw, przede wszystkim Tavar oraz Vellosury - ta ostatnia zgodziła się objąć Felnor swoją szczególną opieką. Siły styryjskich “Diabłów” wspomógł też sam wielki mistrz Zakonu Kreacji, Elidis.

Wielka kampania w Piramidzie rozpoczęła się w dzień przesilenia zimowego i trwała sześć miesięcy. Jej skutkiem były wielkie zmiany, jakie nastąpiły na Felnorze, ich szczegóły znali tak naprawdę tylko wtajemniczeni, cały świat za to usłyszał o tym, że władca Felnoru, Nefrek, został koronowany starożytnymi insygniami dawnych faraonów. Był to pierwszy od tysiącleci władca, który nie był estjeret (kapłanem-wiedzącym), nie był powiązany z mocą Pustki. Rozpoczął on rytuał Drogi, wstępując po stopniach Piramidy jako pierwszy od tysiącleci. Uświęcona uroczystość otwarcia Złotych Wrót odbiła się szerokim echem na całym świecie - podobnie, jak słowa Nefreka: “Dopiero dziś, Felnor prawdziwie wstaje z martwych”.

W trakcie owej uroczystości Styria przekazała w darze dla Felnoru dwa artefakty - Wodę Życia z Pahoro oraz Dar Życia Ei (czasem zwany też “Błogosławieństwem”, nie wiadomo, czym dokładnie on jest, w tym wypadku przyjął formę fiolki z cieczą).

Akt ten spowodował pogłębienie konfliktu Styrii z częścią Inkwizycji, związaną z kowenami druidzkimi i kultem Ei. Druidzi ogłosili, że Dar został wydarty oszustwem, podobnie jak w przypadku sprawy narodzin ulundo, a Ea nigdy nie uznała Felnoru za oczyszczony, w jej oczach wciąż pozostaje abominacją. To zrodziło liczne dywagacje co do tego, co właściwie stało się w Piramidzie.

Mieszkańcy wysp Felnoru różnie oczywiście odnosili się do tego wydarzenia. Jeden skutek Rekonkwisty był jednak niepodważalny. Oto bowiem, w około rok po zakończeniu wojny o Piramidę, na Felnorze narodziło się pierwsze elfickie dziecko.

==Gdy Fortuna wstąpiła na panteon==
W czasie kryzysu geomantycznego i dramatycznego finału walki z Pustką felnoryjscy posłańcy zaoferowali reszcie świata swoją pomoc. Ich bezcenna wiedza przechyliła szalę ostatniej bitwy, dając Felnorowi poczesne miejsce wśród społeczności międzynarodowej. W czasie Kongresu Narodów w 951 roku uroczyście powitano Nefreka, faraona archipelagu.

Pół roku wcześniej, tuż po Świętej Ofierze Tavar, na Felnorze doszło do spięcia między paladynami zrzeszonymi w Inkwizycji, którzy czuwali nad bezpieczeństwem Wielkiej Piramidy. Starożytna budowla skrywała mistyczne tajemnice, z których największą były Schody Wstąpienia, wejście na ich szczyt pozwalało dawnym władcom Felnoru zyskać boski pierwiastek. U stóp Schodów pojawił się Lokki. Istota zwana Fortuną, Kłamcą, Chaosem i tysiącem innych imion. Istota, której udział w wydarzeniach był co najmniej zagadkowy. Po krótkim sporze, a wedle niektórych relacji nawet walce, Fortuna wstąpiła po Schodach Piramidy na panteon, zajmując miejsce bogini Tavar (choć nie przejął w całości jej domeny).

Po kryzysie geomantycznym Felnor potwierdził swoje oddanie bogini Velossurze. Na wyspach powszechnie rozwijano sztukę tkania snów, a sama bogini szczególnie upodobała sobie starożytne wyspy.
Wyjątkiem była wyspa Sakkara, gdzie zgodnie z układem ze Styrią trwała enklawa, zarządzana przez ulundo. Po odejściu Tavar i zmianach w samej Styrii Sakkara połączyła się sojuszem (oraz portalem) z enklawą Kelahiran na kontynencie, izolując się od reszty archipelagu.

Sam kryzys geomantyczny na archipelagu objawił się dość znikomo. Felnoryjscy magowie byli przygotowani na to, co nastąpi, a ponadto ich wprawa i wiedza nie miały sobie równych, zaś sama Piramida, wybudowana na potężnym makrowęźle geosiatki, była doskonałym narzędziem kontroli energii. Tym samym wyspy wyszły z tego epizodu bez szwanku.

Gobliny/Historia

2026-03-23T20:31:16Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Gobliny|Etnos}}

[[File:goblin2.jpg|upright=|frameless|border|right]]

='''Sytuacja Obecna'''=
Wiadomo, że życie pod ziemią obce jest tym, którzy żyją na powierzchni. Jedyny przepływ informacji o tym, co robią gobliny istnieje w postaci plotek, które wypływają w Tradailsham oraz wśród quasyrańczyków kupujących od nich technologię.

Jedną z takich plotek jest to, że ponoć gobliny w swoje ręce jakimś cudem złapały jedną z matron i teraz prowadzą na niej badania. Skąd? Jak? Tego nie wie nikt.

='''Zapis historii'''=

==Trzy plemiona==
Po licznych wojnach, większych i mniejszych, spośród setek mniejszych plemion wyłoniły się trzy, które podstawowym wyznacznikiem plemiennej potęgi – liczebnością – pokonały inne, stopniowo je wchłaniając. Wraz ze stopniowym zanikiem potrzeb wojennych oraz nagłym wzrostem żywotności goblińska gospodarka w swojej pierwotnej formie zaczęła szwankować. Choć wydawało się, że od teraz wielkie plemiona wyjdą na prostą, nastąpiły czasy wielkiego głodu. To zmusiło trzy wiodące plemiona do współpracy. Przedstawiciele plemion Kémia, Harc i Merno’ok uradzili, że jedynym ratunkiem dla ich rasy jest powrót do wojen, lecz tym razem przeciw wspólnemu wrogowi. Nie dość, że ureguluje to demografię, to jeszcze dostarczy pożywienia. Do tej pory zdarzały się pojedyncze utarczki z krasnoludami i podziemnymi elfami, lecz były one jednorazowe i o wyłącznie obszarowym podłożu.

Nikt nie spodziewał się ataku goblińskiej hordy tak chaotycznej, jak licznej, na wysunięte posterunki. Po krótkiej, acz skutecznej kampanii, stworzywszy sobie dwóch potężnych wrogów, goblinom nie pozostało nic innego jak zmienić kształt swojej społeczności. Od tego czasu można mówić o tzw. wieku srebrnym zielonoskórej rasy. Władza nadal skupiała się w pojedynczych osobach wodzów i szamanów trzech głównych plemion, lecz ostateczne decyzje względem spraw zewnętrznych podejmowane były wspólnie, co najczęściej kończyło się bitką.

W tym okresie jednym z ważniejszych kamieni milowych było nawiązanie bliskiego sojuszu z orkami. Widząc wspólne interesy i skuteczność bojową roślejszych kuzynów, gobliny nawiązały porozumienie. Orkowie początkowo starali się wziąć zielonoskórych pod but, lecz szybko zostali uświadomieni o nieprzyjemnych konsekwencjach takiego postępowania. Od tego czasu między rasą orków i goblinów panuje harmonia i ścisła kooperacja, kwitnąca w czasach wojny.

Z czasem kontakty między goblinami, krasnoludami i podziemnymi elfami ulegały cyklicznym zmianom, zależnie od aktualnej sytuacji.

Dzięki współpracy trzech plemion, goblińska nauka ruszyła do przodu z niespotykanym tempem. Połączywszy swoje dziedziny, gobliny były w stanie utworzyć słabe ekonomicznie, nieumiejętnie zarządzane, wyjątkowo niestabilne wojenne państewko.

Współpraca zaowocowała wejściem goblinów w złoty (lub przynajmniej pirytowy) wiek. Wynaleziono maszyny tkackie, efektywne źródła światła, sposoby szybkiego transportu informacji. Wraz z rozwojem nauki, całe społeczeństwo goblinów odnosiło niesamowite sukcesy. Państwo podzieliło się na dzielnice, każda z własnym sejmikiem, w których walka na słowa do tej pory stanowi równie dobrą metodę dyplomacji, co bijatyka. Na czele państwa stoi zawsze trzech goblinów, każdy reprezentujący jedno z trzech założycielskich plemion. Znaczącym czynnikiem w tym gwałtownym etapie rozwoju były skutki sukursji. Spadek cen złota spowodował wywędrowanie wielu krasnoludów z Podziemi w poszukiwaniu zarobku jako najemnicy. Gobliny natychmiast wykorzystały to zawahanie proporcji sił i rozprzestrzeniły się od Sankary na południu aż do Askaronu na północy, dając się we znaki kopalniom wergundzkim, liryzyjskim i ofirskim. Zmiana pod ziemią miała też wpływ na powierzchnię, na której najbliższy goblinom sojusznik – orkowie, znacznie się uaktywnili, zagrażając tak szlakom handlowym, jak i mieszkańcom zagrożonych okolic północnej Wergundii, wschodniego Tryntu oraz całej Terali, przy wsparciu ludzkich plemion barbarzyńskich.

==Zapołudnie==
Kolejnym znaczącym wejściem goblinów w światową politykę był ich wielki sojusz z odradzającą się potęgą Zapołudnia. Zapoczątkowany za pośrednictwem plemion orków, które stanęły po stronie Neyestecae, zaważył na wyniku światowego starcia. Armie goblinów, wsparte magią i technologią Qasyran, zepchnęły do obrony tak Irthis'Avę podziemnych elfów, jak i krasnoludzkie Kesham, skutecznie zmuszając obydwie te nacje do zawarcia pokoju lub przynajmniej neutralności wobec imperium.

Na powierzchni był wtedy rok 913. Sojusz z Zapołudniem przyniósł też goblinom wielkie i niezapomniane zwycięstwo nad ludami powierzchni. Gdy Qa atakują wergundzki Akwirgran , gobliny wyprowadzają niespotykany w ich historii atak na Karmazynowe Kły, kompleks jaskiń w czerwonych skałach, ciągnący się pod centrum Wergundii.

Po ataku, okupionym, niezliczoną liczbą zabitych, podziemna forteca zostaje zdobyta i zajęta przez gobliny. Weterani tamtej bitwy do końca swoich dni będą honorowani i czczeni jako bohaterowie Trzech Plemion. Kolejne wiekopomne wydarzenie miało miejsce u progu 938 r., gdy komando goblinów uderzyło w elfy podziemne w samym sercu ich państwa, w Irthis'ava, wydzierając strzeżony przez pokolenia artefakt.

Doskonała passa goblinów popsuła się nieco, gdy po wybuchu powstania w 935 r. ich zapołudniowi sojusznicy stracili kontrolę nad Północą. Sytuacja w Podziemiu przez pierwsze lata wojny była wciąż stabilna, Kesham co prawda zaangażowało się w wojnę na powierzchni, a Irthis'ava podjęła jakieś bliżej nieokreślone misje w rejonie Birki, ale kontrola sytuacji wciąż należała do Trzech Plemion.

Po incydencie z artefaktem, zwanym Zwojem, wbrew przewidywaniom nie wybuchła na pełną skalę wojna z podziemnymi elfami, ale powoli staje się to nieuniknione, jako że elfy coraz ściślej zaczynają współpracować z ludźmi z Północy i krasnoludami. Gdy kolejne armie sojuszniczego Zapołudnia walczą na rozlicznych frontach powierzchni, nadchodzi czas, gdy znów będą potrzebowali wsparcia sojusznika. Poprzednio poparcie Qa zaowocowało zwycięstwem…

==Współpraca z Imperium==
Wojna była opłacalna dla goblinów, przynajmniej na początku. Sojusz z Qa pomógł pozbyć się krasnoludów i Elfów Podziemnych. Teraz jednak powstanie Tradailsham, fortecy elfów i krasnoludów po środku podziemnego świata groził odseparowaniem północnych i południowych plemion. Sytuacja ta mogła oznaczać śmierć dla goblinów z północy, lecz nie była zbyt istotna dla tych z południa. Bowiem plemiona te żyjąc w ścisłym sojuszu z Qa doznały niewyobrażalnego rozwoju cywilizacyjnego i rozkwitu, a wszystko za sprawą lukratywnych wynalazków rolniczych podbijających jak burza rynki bogatych mieszkańców Imperium Qasyran.

==Tradailsham==
Utrata Karmazynowych Kłów oznaczała, że w tamten obszar natychmiast wejdą krasnoludzkie awangardy. Być może wśród Goblinów zabrakło woli walki lub przywódcy o odpowiedniej charyzmie. Krasnoludy nie miały w każdym razie specjalnych problemów z przejęciem terenu. Wkrótce po tym na terenie Karmazynowych Kłów pojawiły się oddziały krasnoludów i podziemnych elfów, finalizując zawarte porozumienie o Tradailsham – podziemnym mieście, mającym stać się centrum wymiany handlowej podziemia i powierzchni. Gobliny doskonale rozumiały zagrożenie, płynące z tego faktu – Karmazynowe Kły stanowiły formę węzła komunikacyjnego między północną i południową częścią Nallari, kto trzymał te jaskinie, kontrolował przepływ ludności i wojsk w całych podziemiach. Plany budowy Tradailsham obejmowały uczynienie z Kłów potężnej fortecy, co oznaczało dla Goblinów degradację i zepchnięcie na południe, dla północnych wysuniętych osad natomiast śmiertelne zagrożenie odcięcia od pobratymców.

==Współpraca z Qasyran==
Po tym, jak elfy podziemne i krasnoludy zawarły wiekopomne porozumienie o Tradailsham, gobliny znalazły się w bardzo złej sytuacji. Równowaga w podziemiach została zachwiana i jedyną szansą by zjednoczeni wrogowie nie unicestwili zielonych plemion, była współpraca z powierzchnią. Intensywne wysiłki skierowano więc w kierunku niezawodnego sojusznika – Qasyran. Dążenia goblinów trafiły na podatny grunt w nowo utworzonym państwie południowych plemion. Dramatycznie potrzebowali oni bardziej wydajnego rolnictwa – bez zasilania w darmową siłę roboczą z północy Qasyran groził głód. Goblińscy alchemicy i mechanicy opracowali cały szereg substancji i maszyn, które miały zwielokrotnić wydajność upraw na bagnistych ziemiach ujścia Yro. Władczyni Unii zobowiązała się do wspierania goblinów w każdym miejscu powierzchni, na który mogli mieć wpływ.

Zielone Plemiona wsparły plan militarny Północnego Qasyran udostępniając podziemne szlaki komunikacyjne, oraz opracowując techniczne rozwiązania dla armii.

==Zwój Rozłamu i Wyprawa Chwały==
Gobliny nader często oceniane były jako plemię cwane i sprytne, ale ustępujące męstwem i walecznością swoim podziemnym sąsiadom. Wyprawa, na którą zdecydowały się one w roku ludzkim 937, przeczy wszystkim tym stereotypom po stokroć. Oddział goblińskich wojowników dostał się bowiem w niemal samobójczej misji do samego serca Irthis'avy, stolicy elfów podziemnych, wydzierając z siedziby ich Zakonu święty Zwój o wielkim znaczeniu. Dopiero później wyszło na jaw, że inspiracją do owego dzieła była działalność ludzkiej organizacji, służącej Upadłemu Bóstwu, a gobliny zostały wykorzystane jako narzędzia. Mimo wszystko czyn ten, choć spowodował krwawy odwet i liczne konsekwencje, przyniósł nieśmiertelną chwałę wszystkim jego uczestnikom.

==Zapołudnie i rozwój technologii==
O ile północne plemiona goblinów od wielu lat nieustannie walczyły o przestrzeń do życia z podziemnymi elfami i krasnoludami, o tyle gobliny na Zapołudniu, połączone z Imperium Qasyran silnym sojuszem, miały idealne wręcz warunki do rozwoju cywilizacyjnego i naukowego. To tam pod koniec Wojen o Północ pojawiły się wynalazki, takie jak ulepszenie metod rolniczych, zwielokrotniające plony rolne, a także bezprecedensowe wynalazki mechaniczne, ułatwiające zbiory. Plemię Merno'ok zawarło liczne pakty z południowymi miastami Qasyran, udostępniając im ową technologię, przez co wywarło niezwykle silny wpływ na relacje polityczne wewnątrz Imperium Qasyran. Goblińskie technologie stały się w pewnym momencie języczkiem u wagi w politycznych rozgrywkach Qa.

==Porozumienie z Leth Caer==
Po latach funkcjonowania w stanie oblężenia elfie miasto potrzebowało drastycznie żywności, leków i rozwiązań, mogących rozładować ekstremalne przeludnienie. Na dwa ostatnie problemy gobliny zaproponowały rozwiązania alchemiczne i technologiczne, oferta skierowana była do nowej cesarzowej Shissy Viridi i została przyjęta pod rozwagę.

Gobliny przewidując zjednoczenie przeciwko sobie dwóch pozostałych ras podziemi, podjęły wszelkie środki, żeby zapewnić sobie możliwie bliską współpracę z ludzkimi mocarstwami.

Kolejne lata po wojnie były dla goblinów czasem prosperity. Świat miał stanowczo zbyt mało dalekosiężnych traktów na powierzchni, a szlaki morskie nie wystarczały, by utrzymać łączność północ - zapołudnie, niezbędną dla rozwoju obu tych stron. Zresztą daleko nie wszystkie towary można było transportować powierzchnią - Styria i Larion blokowały transporty niewolników z Ofiru i Samni na Zapołudnie i odwrotnie. To właśnie była doskonała szansa dla goblinów, podziemnymi kanałami stworzono szeroki szlak przerzutowy dla handlu ludźmi pomiędzy krajami, w których ten proceder był akceptowany.

Jednak gobliny zajmowały się nie tylko niewolnictwem.

Około 941 r. powstały dwie duże spółki goblińskie.

Olbrzymie przedsiębiorstwo alchemiczne “Imvura Korha” oficjalnie i oczywiście legalnie weszło na rynki północy i zapołudnia z szeroką ofertą bardzo nowoczesnych substancji, odpowiadając na istniejące zapotrzebowanie. W Imvurze zaczęli zaopatrywać się najwięksi gracze rynkowi, państwa i uniwersytety. “Orfezor” z kolei był spółką sprzedającą goblińskie maszyny i urządzenia, począwszy od malutkich pozytywek czy zabawek aż po narzędzia produkcyjne do manufaktur, krosna, przędzalnie, tokarki itp. Urządzenia te były alternatywą dla zdobywających szturmem rynek urządzeń o napędzie geomantycznym, choć poniekąd obydwa kierunki mechaniki uzupełniały się w ofercie.

Stałe kontrakty z obydwoma państwami Qasyran oraz z Leth Caer zapewniły goblinom mocne miejsce na rynku. Coraz częściej zielonoskórzy pojawiali się na szczytach handlowych, sympozjach naukowych czy spotkaniach politycznych, zdawało się, że nacja ta weszła wreszcie do grona cywilizowanych ludów.

==Skarby Klaidoni==
Największy koszmar goblinów zrealizował się w postaci idei Tradailsham - paktu dwóch pozostałych narodów Neizimero. Dopóki każdy walczył z każdym, siły pozostawały w równowadze, jednak jeśli bladzi i brodaci mieliby się połączyć… Przywódcy goblinów widzieli w tym fakcie straszliwe, egzystencjalne wręcz zagrożenie dla plemion goblińskich. Stąd decyzja o możliwie dużym zaangażowaniu goblinów w sprawy świata - jeśli staniemy się tak przydatni dla powierzchniowców, że nie będą mogli bez nas funkcjonować, to nie pozwolą nas zniszczyć!

Trzymając się tej idei, Padoma (czyli rada Vadītājsów-wodzów) w porozumieniu z dwoma organizacjami handlowymi, wysłała sporą reprezentację goblinów na sympozjum w Dormenos, gdzie przedstawione światu miały być odkrycia ze starożytnego Agade.

Powierzchniowcy (a nawet Bladzi i Brodaci…!) doznali szoku na wieść o tym, że rozwinięta technologicznie kultura Zala Tauta może mieć źródła starożytne… Och, cóż za ogłuszający łomot upadających światopoglądów!
Gdy w końcu poznano smutną historię Agadejczyków, uciekających ze swojej ojczyzny podziemnymi tunelami na drugi koniec świata (zdążali do starożytnego Mortheimu, ale trochę pobłądzili), dla wszystkich stało się jasne, że to, czym dysponuje Zielony Lud, to nie są bredzenia chorego umysłu wspomaganego podziemną odmianą łysiczki, a najprawdziwsze dziedzictwo, przejęte po tym, co zostało po Klaidoni - Wędrowcach.

Chwała im, bo dzięki nim alchemia, magia techniczna czy choćby sztuka tworzenia hybryd nie ma tajemnic dla Zielonego Ludu.

Udało się przywieść z Dormenos wielki sukces - w zamian za dostęp do ułamka tajemnic uzyskano … wstęp do Tradailsham! Traktat Podziemnego Pielgrzyma gwarantował dostęp do wydzielonych części podziemnej faktorii, ale przede wszystkim rozbijał dwugłos wrogów, czyniąc Tradailsham mniej groźnym, a wręcz fantastycznie perspektywicznym projektem.

==Kataklizm==
Kryzys geomantyczny był trudnym okresem na powierzchni, ale w Bezkresie dużo mniej odczuwalnym. Pewnie dlatego, że powierzchniowcy dopiero co odkrywali, że światem rządzą reguły i mechanika, a nie sztuki mistyczne i jeszcze nie do końca ogarniały takie tematy jak czujniki energii. Zaś problemy powierzchniowców zwykle oznaczają, że trzeba im pomagać, oczywiście nie za darmo. Ciekawą zmianą zaś była przesiadka na boskim stołku. Po pierwsze umarł Upadły Bóg, zwany Szakalem. Po drugie upadła obrzydliwa żarłoczna siła spoza światów w postaci Pożeraczki. A po trzecie umarła bogini od oszustwa i podstępu, a jej miejsce zajął… bóg od oszustwa i podstępu. Fortuna – Kłamstwa, oszustwa i iluzja… Czas miał pokazać, czy ta zmiana może przynieść jakieś korzyści dla Neizimiero.

==Szlaki, szepty, mechanizmy ==
Ostatnie lata gobliny przeszły przez czas przemian z charakterystyczną dla siebie elastycznością. Kataklizm geomantyczny nie dotknął ich bezpośrednio, uniknęły strat, które dotknęły powierzchniowe rasy. W tej sytuacji bardzo szybko odkryły jak mogą wykorzystać aktualny stan świata. Na katastrofach łatwo można zbić fortune, więc postanowiły sprzedawać poszkodowanym nacjom powierzchni alchemię, technologię i inżynierię jako towar strategiczny. Kluczową zmianą było uzyskanie dostępu do Tradailsham. Gobliny nie zmarnowały tej okazji. Choć formalnie obecne tam jako neutralni kupcy i mechanicy, szybko zaczęły wprowadzać swoje rozwiązania technologiczne do infrastruktury faktorii. Poprzez drobne usprawnienia, usługi naprawcze i "przypadkowe" awarie, uzyskały częściowy wpływ na funkcjonowanie punktów handlowych. Niektóre goblińskie klany stworzyły własne sieci kontaktów i podsłuchów, traktując Tradailsham jako doskonałe źródło informacji o ruchach wrogów. Zamiast przejmować tunele, gobliny zaczęły wzmacniać swoje ukryte przejścia i boczne trakty, niezależne od głównych szlaków, tworząc zaplecze do niezależnego handlu. W obliczu potęgi sojuszu elfów i krasnoludów, plemiona goblińskie choć wciąż podzielone zaczęły współdziałać poprzez mobilną radę spotykającą się co sezon. Jednocześnie alchemicy i inżynierowie intensywnie pracowali nad alternatywami dla rdzeni minerałowych, eksperymentując z napędami chemicznymi, energią cieplną i nową formą „żywej magii”. Gobliny przez te lata nie szukały frontowego starcia a działały z ukrycia, przekształcając pozornie drobne ustępstwa w realny wpływ. W nowym porządku podziemi nie są może potęgą militarną, ale próbują zostać tymi, którzy pociągają za sznurki z drugiego rzędu i bardzo im to odpowiada.

Laro/Historia

2026-03-23T20:30:48Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Laro|Etnos}}
[[File:laro6.jpg|upright=|frameless|border|right]]
⠀⠀⠀⠀
='''Sytuacja Obecna'''=
Dla elfów to było mgnienie oka, dla ludzi - lata. Larion na nowo otworzył swoje granice dla posłów, a w wyjątkowych przypadkach nawet dla handlarzy - na przykład dla elfów z Leth Caer. Ponoć za tą zmianę odpowiadają wysiłki polityczne Cesarzowej Shissy Viridi. Na rok 958 jest to jednak przywilej dostępny nielicznym.

='''Zapis historii'''=

==Początki==
Historia elfów Laro naznaczana była kolejnymi wielkimi podziałami. Wybrali oni sobie za siedzibę wysokie i trudno dostępne pasmo górskie, miejsce trudne, ale jednocześnie naturalnie obronne.

Dla wszystkich elfich ludów naszego rejonu Saiwa Randa, Era Ciepła, trwająca od 131 loa (2489 lat gwiezdnych). Poprzednia, Helce Randa, Era Lodu, zakończyła się kataklizmem, w efekcie którego obszerne tereny na dalekim zachodzie i południu zostały zatopione, a w Krainach Północy pojawili się ludzie. Saiwa to szósta era w dziejach, które liczy się od początku uzyskania świadomości przez elfy – mistycznego momentu zwanego Cuivea (Przebudzenie).

Rasa elfia ma swój początek w odległym, a właściwie mitycznym (najprawdopodobniej) miejscu. Elfy nie są w stanie, ani też nie mają takiej potrzeby, wskazać gdzie dokładnie nastąpiło Cuivea – Przebudzenie. Niektórzy spośród elfich filozofów głoszą nawet, że nie było to na tym świecie, a w wymiarze dziś należącym do istot zwanych bogami. Jednak świat elfów jest znacznie większy niż świat ludzi. Elfy mają świadomość, że na zachodzie, poza wielkim morzem, na południu poza nieprzebytymi dżunglami, a także na wschodzie poza egzotycznymi krajami ludzi, są krainy zamieszkane przez ich pobratymców. Nie próbują jednak (poza nielicznymi Talsoi) nawiązywać kontaktu, przekonani, że ów nastąpi samoczynnie we właściwym czasie.

W kronikach ludzkich pierwszy raz pojawia się wzmianka o czarnych elfach w roku 580, kiedy to t'antsan Savra-oeni Leidenei Kodanara Ahi podpisała pakt z Ofirem. Elfy z Laro raczej nie angażowały się przez wieki w sprawy ludzkiego świata, z paroma wyjątkami.

==Dzieje ostatnich stuleci==
Alta Tavar przez wieki stanowiła główny problem i cel wojen elfów Laro. Choć główny ciężar opanowania anomalii wzięli na siebie mieszkańcy Aenthil, Laryjczycy zbrojnie wspomagali pobratymców, broniąc granic tam, gdzie nie zdołały zatrzymać wroga Czarne Kamienie. Ludzi mieszkańcy Larionu traktowali pobłażliwie, choć początkowo wrogo i długo próbowali zniechęcić ich do osiedlania się na ziemiach północy. Po długich wojnach z Ofirczykami zrozumieli jednak, że ludzki upór nie ma sobie równych i zawarli pokój, skupiając się głownie na swoim głównym wrogu – Puszczy. Niejednokrotnie też wybuchały poważne konflikty między Laro a ludem Aenthil, napędzane przez skrajnie różną filozofię i mentalność obu plemion. Punktem zapalnym była Telfamba, forteca wybudowana na największej na świecie intersekcji, wspólne dzieło połączonych plemion, do którego teraz jedni i drudzy rościli sobie prawa. Ostatecznie Alta Tavar wyzwoliła się z więzów, jakie nałożyły jej elfy. W swoim zaślepieniu nie dostrzegli, że obca siła, jaką w niej widzieli, posiada wolę i możliwość przeobrażenia, a krzywdy, jakie wyrządza, nie były intencjonalne. Tavar narodziła się po raz drugi i zyskała potęgę, której użyła w pierwszym odruchu gniewu na swych ciemiężycielach. Aenthil otrzymało potężny cios, miasto spłonęło, a elfy poszły na wygnianie. Laryjczycy nie mogąc zrobić wiele więcej, wydarli Tavar fortecę w Telfambie, ale gest ten wzbudził tylko wściekłość Aenthil. Pomiędzy nimi, a mieszkańcami Larionu zapanowała poważna nienawiść. Był to rok 868, nieco ponad jedno loa później Laro i Aenthil wsparli przeciwne strony w Wielkiej Wojnie między Styrią, a Wergundią, co pogłębiło tylko ów konflikt. Gdy w roku ludzkim 900 na Zapołudniu odradzało się państwo Qa, Laro pamiętni historii sprzed wieków wycofali się w swoje góry, widząc w starciu nowego Qasyran i reinkarnacji Styrii nowe wcielenie dawnej wojny, która nie była ich wojną. W roku 903 na północ ruszył najazd rosnącego w siłę Qasyran, huany Laro przyglądały się mu, utrzymując absolutną, bezwzględną neutralność.

==Czas Wojen o Północ==
Lud elfów Laro od niezliczonych tysiącleci podzielony jest na plemiona zwane Huanami, dalej dzielącymi się na rody. W społeczeństwie elfów z gór honor i renoma są wszystkim, podobnie jak jedność stworzona przez wspólnotę duchową zwaną Ikni. Ci którzy okryją się hańbą zostają wygnani z Laro, wygnani z Ikni, a ich szanse na powrót są niewielkie.

Jest to zatem kara, którą stosuje się tylko w przypadku najcięższych przewin. Taki los spotkał ród Andhakary, który został wygnany w związku z oskarżeniem przywódcy rodu, Faltorna, o morderstwo młodszego brata t’antsan Savry, władczyni całego ludu Laro. W trakcie procesu Faltorn nie wypowiedział ani słowa, ni do Savry, ni do swych synów którzy próbowali gro bronić. Tym samym Faltorn został uznany za winnego i wygnany wraz ze swym rodem z Laro i z Ikni. Lecz zanim odeszli członkowie rodu Faltorna oraz jego sojusznicy podnieśli zbrojny but sprzeciwiając się wyrokowi, lecz tym samym pieczętując swoje wygnanie.

Andhakara odchodząc pociągnęła za sobą wielu innych Laro tworząc alternatywną społeczność wygnańców, przewodzoną przez Altarisa po tajemniczym zniknięciu Faltorna. Od tamtego czasu stronnictwo pozostawało znacznie bliżej z państwami ludzi i aktywnie brała udział w wojnie przeciw Qa. W owym konflikcie Andhakara odegrała fundamentalną rolę w kontrowersyjnym dziś planie by wciągnąć Laro w wojnę manipulując Qa by porwali krewniaczkę Savry, tym samym zmuszając ją do wypowiedzenia wojny o honor. Jednak znacznie ważniejsze dla całego świata mogą okazać dzieję Andhakary wciąż okryte cieniem tajemnicy, oraz intryga która zaowocowała ich wygnaniem. Losem całego rodu Andhakary od stuleci próbuje manipulować starożytna siła, wciąż knująca przeciw śmiertelnikom, a nawet bogom. Faltorn odrzucił ofertę owej potęgi, za co został ukarany i wrobiony w zabójstwo oraz wygnanie. Niestety lata później jego poświęcenie okazało się daremne, gdy jego syn, Altaris, zawarł pakt z ową potęgą by uchronić swe życie, czy też raczej nie-życie.

Jednak jaki syn taki ojciec i kiedy Altaris zrozumiał swój błąd postawił się owej sile i zaczął szukać sposobów na walkę z nią, jednocześnie znajdując dowody, które oczyściły jego ojca z zarzutów. Wiedzę owoą otrzymał z rąk Tirue, która wstąpiła do Zakonu Złamanego Kręgu, starożytnej organizacji poświęconej ochronie wiedzy na temat początków Ikni, Laro i Podziemnych Elfów, gdyż przed Ikni owe rasy były jednością. Jednak wkrótce po zdobyciu owej wiedzy syn zniknął podobnie jak ojciec przed nim.

Po latach Andhakara powróciła do Laro, oczyszczona z zarzutów, Savra zaś przekazała władzę w przeddzień swojej śmierci, przyznając się jednocześnie do błędu, jaki popełniła, oceniając Faltorna, przywódcę Andhakary. Wieść głosi, że Altaris wciąż chodzi po świecie i zamierza wrócić do swego rodu, namaszczony przez Savrę na swego następcę. Księga Andhakary pozostaje otwarta, choć pierwsze jej strony są zapisane krwią, to jest to tusz z którego Laro od wieków piszą historię swej chwały, zaś dzieci Andhakary to jedni z najbardziej nieugiętych elfów na świecie.

==Prowokacja w Silberburgu==
W roku ludzkim 935, zgodnie z przepowiednią, miała zostać rozpoczęta walka przeciwko Zapołudniu, to jedyna skuteczna szansa pokonania przeciwnika. Larion pozostawało neutralne zgodnie ze z dawna przyjętą doktryną nie mieszania się w cudze wojny. Jedynymi Laryjczykami, zaangażowanymi w walkę przeciwko Qa, byli synowie Faltorna, przywódcy wygnanego rodu Andhakara. Zdeterminowani do zrekrutowania Laro dla sił Północy odważyli się na prowokację, zabijając laryjską dyplomatkę i pozorując zabójstwo z rąk Qa. Czyn ten, o tyle skuteczny, co tajny, spowodował reakcję księżnej Savry, która ufortyfikowała granice i twierdzę Telfamby. Laro wypowiedziało wojnę Qa, jednak armia wciąż nie ruszyła się poza granice księstwa.

W 936 r. magiczny atak w postaci zbombardowania styryjskiego miasta Perbatasan, przechylił na stronę Północy szalę zwycięstwa w wielomiesięcznej bitwie pod Erwick.

==Zagrożenie dla Ikni==
W roku ludzkim 938 miały miejsce wydarzenia, które wstrząsnęły świadomością Laro, choć nie wszystkie zostały w pełni ujawnione. Zapalnikiem wydarzeń był napad goblińskiego komando na stolicę podziemnych elfów, rthis'avę skąd ukradziony został Zwój Złamanego Kręgu – artefakt, przechowujący wiedzę o przyczynach rozłamu między elfami podziemnymi i Laro. Ostatecznie Zwój został odzyskany w bezprecedensowej wspólnej akcji elfów Laro i Tlais Burzuma, a wkrótce potem także odczytany. Do wiedzy władców obydwu ludów dotarła informacja o korzeniach Ikni – wspólnoty umysłów i dusz, do której powstania doprowadził jeden z dawnych bogów, pan ciemności, zwany Swartem. Zwój zawierał także Ostatnie Słowo – dopełnienie dzieła, które pozwoliłoby Swartowi w pełni przejąć władzę nad świadomością Laro. To powstanie Ikni i niezgoda na jego podporządkowanie Swartowi stała się przyczyną odejścia części elfów w podziemia i trwającego całe pokolenia Rozłamu.

==Kult Swarta w Laro==
Kult Swarta – istniał otwarcie do czasu, kiedy bogowie zostali zniszczeni, czyli do 915 roku. Dla elfów to niespecjalnie dawno, zatem większość kapłanów Swarta żyje. W większości przeszli oni do kultu Ikni.

Po wydarzeniach pod ziemią i dekonspiracji głównego kapłan Ikni, Roimaty, Savra podjęła poważne kroki, żeby określić, kto z kultu Ikni jest sprzedany Szakalowi. Odpowiedź nie była optymistyczna, to była przytłaczająca większość. Nieliczni nie wiedzieli, komu służą, ale też to robili, to był cały system rytuałów, starych, wbudowanych w obrzędowość od samego początku, więc nie budziły w nikim żadnych wątpliwości. Wola Swarta była pompowana w zbiorową świadomość, wpływając na decyzje i wolę ludzi. Każdy krok przeciwko kapłanom Ikni był niezmiernie trudny dla Laryjczyków, bo wiązał się z psychicznym poczuciem robienia czegoś niewłaściwego. W tym przypadku Andhakara, jako odłączona od tej świadomości, miała istotną przewagę, ale ludzie Savry nie mieli. To całkowicie sparaliżowało system decyzji w czasie trwającej wojny. Informacje przychodzące z pola walki, były mylące, rozkazy były przeinaczane i wykonywane źle. Fatalna decyzja o obronie fortec, która pochłonęła życie całej armii, tu właśnie miała swoje źródło. Fałszywe przekonanie, że nie wolno ustąpić ani zachować logiki taktyki wojennej, bo jest to sprzeczne z honorem, przyniosło straszne skutki, a z każdą duszą Ikni stawało się silniejsze.

To jednak w najmniejszym stopniu nie było czytelne dla samych Laryjczyków. Savrze udało się mniej więcej odnaleźć tych kapłanów Ikni, którzy nie wiedzieli o wielkim dziele Swarta. To były jednostki. Roimata był nieuchwytny, skrył się gdzieś w górach, z całą pewnością żyje. Zniszczenie całego kultu w obliczu wojny nie wchodziło w grę.

==Obrona Kalidorei==
Księstwo Larionu przystąpiło do wojny z powodu urażonego honoru, nie zaś z koneiczności, pomimo starań ekstremistycznej Anndhakary zaangażowanie to było stanowczo mniejsze od możliwego. Licząca 150 tys. Ludzi Brygada Wilka (Cuitlachtli) maszerowała na północ wzdłuż granicy styryjskiej na Yro, prosto na rejon umocniony w Kalidorei. Tymczasem Laro zaabsorbowani byli historycznymi wydarzeniami w podziemiach, pierwszym od pokoleń rozejmem z elfami podziemnymi oraz politycznym trzęsieniem ziemi, jakie spowodowało przywrócenie do praw rodu Andhakara. Kalidorea została obsadzona przez zaledwie 40 tys. wojowników, zwołanie wojsk rezerwowych w huanach ogłoszono zbyt poźno. Splot okoliczności pchnął sytuację w najgorszym z możliwych kierunków. Gdy zwołane wreszcie wojska rezerwowe (a Laro ma gigantyczne możliwości rezerwowe, około 50% ludności jest w stanie ruszyć do walki) maszerowały w pośpiechu na północ, wódz brygady, tana-tlatone huei Oepetl Cuitla, składał walczącym w Kalidorei ofertę honorowej kapitulacji. Gdy wojska rezerwowe z południowych huanów dotarły na północ, Brygada Wilka minęła Kalidoreę, przekraczając granice bezpiecznego Aenthil.

Kiedy wojownicy Laro z wojsk rezerwowych wkroczyli do zniszczonych fortów, zastali wykonane zgodnie z rytuałem mogiły 40 tys. obrońców Kalidorei, a na nich tablicę „Szanujemy wasz wybor”.

Gdy meldunek o tym trafił do rąk księżnej, granice niemal opustoszałych południowych huanów przekraczała właśnie interwencyjna armia Qa, zostawiając za sobą spaloną ziemię i trupy cywilów. Qa złożyli Laro ofertę odpuszczenia wojny, w której nic ich nie trzyma, zwracając uwagę, że nigdy nie wykonali wrogich kroków przeciwko państwu Larionu. Otrzymawszy odmowę, Qasyran oficjalnie uznał Laro za wroga i wykorzystał okazję maksymalnego osłabienia sąsiada. Tym samym Laro zostało zmuszone do wycofania swoich armii z Północy.

==Wyprawa odwetowa i śmierć Savry==
Tuż przed tym, jak wojska Qa stanęły pod Akwirgranem, zgromadzone laryjskie huany stanęły na granicy Qasyran na wysokości delty Yro. Na czele karnej ekspedycji stanęła osobiście księżna Savra. Obwiniając się o zaniedbania, które doprowadziły do klęski w Kalidorei, bezprecedensowej rzezi cywili w południowych huanach, a także doprowadziły do wielkiego zagrożenia Ikni ze strony powracającego upadłego boga – Savra zdecydowała o zakończeniu życia i odkupieniu win przez swoją śmierć. Zgodnie z wiekową tradycją rzuciła się samotnie na szeregi wroga, ponosząc śmierć. Ostatecznie uderzenie Laro dotarło aż do granic Leth Caer, ratując je przed upadkiem. Wyprawa znacząco poprawiła także sytuację negocjacyjną Larionu podczas obrad nad traktatem pokojowym.

==Nowy T’antsan==
Zgodnie z wolą księżnej Savry kolejnym t'antsanem został mianowany Altaris, syn Faltorna z rodu Andhakara. W momencie wyboru osoba Altarisa była już obciążona przekleństwem Swarta, dodatkowo stał się on kapłanem nowej, pojawiającej się na świecie bogini – Śpiącej w Otchłani. Nikt nie wiedział, jak ten fakt wpłynie na dalsze losy górskich elfów. Ostatecznie w Traktacie Vistanijskim Laro wymusiły na Qa liczne ustępstwa, w tym strefę zdemilitaryzowaną wzdłuż granicy oraz zapowiedź aktu „przeprosin” gdy wybrany zostanie nowy imperator.

==Klęska za klęską==
Kraj ten napotkał taki szereg nieszczęść, że wielu mówiło o klątwie czy innej nadprzyrodzonej przyczynie. Klęska w Kalidorei (Kalidore Ahu), w której poległa niemal cała armia laryjska, potem masakra cywilów, jakiej dopuścili się Qa w południowych huanach. Wreszcie śmierć t'antsan Savry w wyprawie odwetowej.

Aż w końcu nadeszła największa z klęsk, czyli koniec Ikni. W trakcie rytuału w Bibractborgu dokonało się wydarzenie bodaj najważniejsze w ostatnich stuleciach istnienia Larionu – wszystkie dusze, zgromadzone w Ikni, podlegającym wpływowi Swarta Szakala, zostały "uwolnione", odeszły na zawsze od świata żywych. Tym samym Ikni zamilkło. Konkretniej zamilkli przodkowie, samo Ikni zostało oczyszczone, ale całe pokolenia, które dotychczas wspierały żywych w trudnościach, zniknęły.

==Czas buntowników==
Po zniszczeniu Ikni zbrojne bunty przetoczyły się przez cały kraj, do góry do dołu. W większości przypadków stali za nimi kapłani Ikni, ale byłoby dużym uproszczeniem uznać, że to ich dzieło. Z punktu widzenia zwykłego mieszkańca Larionu sytuacja wyglądała tak:
*Najpierw dwór książęcy, w sposób źle oceniany przez Ikni, podejmował jakieś działania przeciwko jej kapłanom
potem ten sam dwór fatalnie prowadził wojnę, która w ogóle nie była nikomu potrzebna do szczęścia, bo to przecież nie była sprawa Larionu
*Potem na skutek jednej fatalnej decyzji (ściągnięcia wojowników z południowych Huanów na północ, gdzie i tak nie zdążyli) przeciwnik bez honoru wymordował bezbronnych cywilów. Już na tym etapie na południu podniosło się wiele głosów buntu
*Potem nastąpiła zmiana na tronie książęcym – zasiadł tam ktoś, kto wcześniej był uznawany za buntownika, był poza Ikni, był synem kogoś objętego anatemą, i choć ogłoszono jego rehabilitację, to w całej tej sytuacji wszystko było podejrzane
*Tuż po tym, jak nastał nowy władca, okazało się, że nie tylko dopuścił do zniszczenia Ikni, ale sam wziął w tym udział. Wcześniej podpisał pokój z mordercami bez honoru, w którym było napisane, ze ich władca przybędzie i uklęknie na grobach ofiar, a to się nie stało.

To były argumenty buntowników.

Odrzucali pokój z Qa, odrzucali władzę t'antsana, ideę udziału Larionu w dziele przeciwko Szakalowi i we wspólnocie krajów Północy. Wpływ kapłanów Ikni był wielki, choć ich moc po zniszczeniu tejże praktycznie spadła do zera, to zostało ich słowo i autorytet, zwykły, ludzki, nie magiczny. Wielu z przywódców buntowników to także samozwańczy watażkowie (rangatira), w wielu przypadkach owładnięci obsesją zemsty za jakichś zabitych bliskich.
Można przyjąć pięć wielkich ognisk buntu:
*W huanie Ahi – ambitny i dość brutalny wódz z rodu Savry, Koane Meri-Te Motten Ahi
*W huanie Rino – Taitsuke Itagaki Rune'kea, dowódca z czasu wojny, który nie trafił do Kalidorei, oddelegowany do ochrony Telfamby. Jego emocjonalna motywacją prawdopodobnie było poczucie dyshonoru, że nie zginął z towarzyszami w obronie twierdz, ale on najmocniej podnosił kwestię błędów dowodzenia w czasie wojny.
*Na południu walczyło trzech rangatira - Saigo Taharua Waitiri, Hirobumi Te Mauru Takawai i Ito Arikinui Tngawa Waitiri (kobieta). Tu motywacją we wszystkich przypadkach była wrogość wobec Qa, żądanie wojny z nimi. Saigo Taharua ogłaszał, że nie buntuje się przeciwko władzy, ale żąda honorowego postępowania (czyli wojny z Qa). Ito Arikinui podobnie, oboje mocno podnosili sprawę powrotu do Laro ich dawnych ziem, w tym styryjskiej Kavelii, którą Laro utraciło jeszcze za czasów Alta Tavar. Ich działania bardzo mocno wikłały Laro w nowy wielki konflikt przeciwko dwóm sąsiadom naraz. Hirobumi Te niemal wprost głosił bunt przeciw bogom, prawdopodobnie tam wpływ ludzi Swarta był najsilniejszy. Co nie znaczy, że gdzie indziej go nie było.

==Reakcja t’antsana==
Decyzją nowego władcy wkrótce po zamilknięciu Ikni ogłoszono do publiczne wiadomości każdego Laryjczyka wszystkie tajemnice wojny z Szakalem, treść Zwoju Rozłamu, oraz to, co stało się w czasie rytuału. Informacje te wyjaśniały wiele niezrozumiałych dotychczas wydarzeń, ale nie wszyscy w nie wierzyli, nie usuwało to zresztą fatalnego poczucia chaosu i opuszczenia, jakie stało się powszechne w tamtym czasie.

Członkowie Andhakary, nauczeni tego, jak radzić sobie bez istnienia wspólnoty dusz, z rozkazu t'antsana pomagali i wspierali rodaków na tyle, na ile było to możliwe. W Kalidorei powstały monumenty, upamiętniające tragiczne wydarzenia wojny, niewinne ofiary i walczących bohaterów. Wszystkie decyzje pozwoliły utrzymać Larion jako całość państwa, a bunty nie osiągnęły rozmiarów wojny domowej. Jest to jednak bliskie – walka z własnymi pobratymcami nigdy nie jest łatwa.

Wojownicy regularnej armii Larionu mieli swoje rody i krewnych, nierzadko w szeregach buntowników. Ze względu na długo utrzymywaną tajemnicę wielu nie umiało zrozumieć sensu rozkazów. Ogłoszone sensacje były dla tradycyjnego społeczeństwa wstrząsem, w którym trudno się odnaleźć, a najprostszym odruchem sprzeciwu było żądanie, aby wróciło stare. Nie zawsze przybierało to formę zbrojnego buntu, ale na pewno nie przysparzało entuzjazmu wojownikom strony książęcej. Powszechne jest poczucie utraty, dezorientacji, życia w czasach apokalipsy, najpowszechniejszym powtarzanym sloganem jest "bodaj byli byśmy tych czasów nie dożyli" czy też "lepiej było zginąć z tymi w Kalidorei/na południu".

Udana misja tantsana Altarisa na południu uspokoiła i wygasiła bunt południowych huanów. Huan’tsanem Waitiri został Saigo Taharua Waitiri, zwolennik i sprzymierzeniec Altarisa.

Nowym arcykapłanem odbudowanego Ikni mianowany został Kame Aki Hjen Hopui z huanu Taimate, który zasłynął zwycięską walką z przywódcą buntu, Roimatą. Rozbicie sił starego arcykapłana Ikni dokonano niezwykle ważnego odkrycia - setki zwojów, więżących dusze pojmanych wiele pokoleń wcześniej Laryjczyków. Po tym, jak odkryto powiązania buntowników z ośrodkiem na Felnorze, t’antsan podjął misję do Kelahiran w Styrii i dalej na Felnor, w poszukiwaniu kolejnych dusz, które mogły stanowić zalążek, grunt dla nowego Ikni.

Akcja na Felnorze, w której zabito arcyksięcia Sekhemseta, stała się początkiem dyplomatycznego zgrzytu - tantsan został pojmany, a Felnor zażądał rekompensaty za śmierć jednego ze swoich władców. Ostatecznie po objęciu tronu przez nowego władcę i interwencji Styrii oraz Zakonu Kreacji sytuacja została rozbrojona. Ostatecznie nowe Ikni wzbogaciło się o dusze starożytnych Laryjczyków, które powoli odzyskiwały kontrolę nad świadomością i wspomnieniami. Był to jednocześnie dar i obciążenie - dar wiedzy, ale i obciążenie cierpieniem.

Larion zaangażował się także w próbę mediacji na północy, t'antsan wystąpił z propozycją uczynienia Visnohory neutralną, pod laryjską protekcją, ale ten pomysł nie spotkał się z aprobatą Qasyranu. Tym niemniej nie ustawano w staraniach, aby nie dopuścić do kolejnej wojny.

Po okresie zaangażowania w wydarzenia światowe Larion wycofał się z areny międzynarodowej, skupiając się przede wszystkim na naprawie sytuacji wewnętrznej. Wiele osób zarzucało t’antsanowi, że nieustannie angażuje się w sprawy poza granicami, ryzykuje własnym życiem bardziej niż powinien, odbierając swym ludziom możliwość wykazania się (choć ten ostatni argument wydaje się dziwny, wiązał się ze specyficzną laryjską mentalnością).
Granice kraju pozostawały zamknięte.

Larion konsekwentnie odmówił wpuszczenia zarówno powstańców Theonasa w Ofirze, jak i uciekinierów z terenu Qasyran (w tym wypadku krążyły liczne plotki, że było to tylko stanowisko oficjalne), pomimo tego, że z tym ostatnim Larion miał zamrożone relacje. Co roku stolica wysyłała do Qasyran wezwanie do zrealizowania postanowień traktatu pokojowego. Po powstaniu Kongresu Wolnych Narodów Larion zażądał rozliczenia Qa z podpisanych traktatów. W związku z powyższym, Kompania Nowej Magii podjęła się roli mediatora, otwierając serię spotkań bilateralnych pomiędzy reprezentantami obu krajów.

==Sprawy wewnętrzne czyli leczenie ran==
W dziesięć lat po utracie Pierwszego Ikni (Tuatahi-Ikni, jak zostało nazwane, w odróżnieniu od istniejącej nowej wspólnoty dusz - Kohiki-Ikni) w Laromation odbyła się wielka uroczystość. W istocie była to forma pogrzebu, wielkiej pożegnalnej ceremonii. Każda z dusz Tuatahi-Ikni była przecież znana z imienia, przodkowie i ukochani zmarli z każdego huanu i każdego rodu.

Uroczystość, nazwana Matua-Haere, czyli Pierwszym Pożegnaniem, rozpoczęła się od celebrowanego rytuału, prowadzonego przez Kame Hopui, Pierwszego Kapłana, w świętym Ahi-Tere-Reinga, w jaskiniach Ana-Rua, skąd uroczyście przyniesiono Święty Ogień. W Wharenui, wielkim marae-ahu w Laromatonie, t’antsan Altaris zainicjował obrzędy, które zmieniły oblicza Domów Przodków w całym Larionie, odtąd bowiem płaskorzeźby i urny tych, którzy odeszli, były zdobione inaczej. Po tym orszak wyruszył na szczyt świętego Uretetei, górującego nad miastem, ku znajdującemu się tam ahi’mataara. Tam Pierwszy Kapłan rozpalił Płomień. Wzdłuż całego łańcucha górskiego, od Telfamby na Północy po Shindaka na południu, zapłonęły, jeden za drugim, strażnicze ognie na szczytach. Ku niebu uniosły się tysiące lampionów, mówiąc światu, że Laryjczycy, pierwszy raz w swoim życiu i w swojej historii, pożegnali swoich zmarłych, którzy odeszli na wieczność. [[File:laro2.jpg|upright=|frameless|border|right]]

Po tym powszechnym, narodowym Pożegnaniu, sprawy w Larionie wydawały się wracać powoli na dawne tory. Choć wydawało się, że nic już nie będzie takie jak kiedyś, to w świadomości Laryjczyków nie wszystkie zmiany były złe.
Po tysiącleciach odzyskali braci, z którymi rozdzieliła ich Wojna Rozłamu. Coraz liczniej elfy podziemne pojawiały się w górach, coraz liczniej Laro podróżowali do Irtis’avy i w korytarze Nallari.

W 946 r. w podziemnych salach wielkiej Ahi-Tere-Reinga, w jaskiniach Ana-Rua, odbyło się niezwykle poruszające święto, Wielki Rytuał Pojednania (w języku laryjskim nazwane Tuakana). Wśród wielu świętych obrzędów, odprawionych wówczas, odczytano także Zwój Zakonu Złamanego Kręgu. Choć bóstwa, na których imiona zaklinano go przed wiekami, już dawno opuściły ten świat, to zawarta w Zwoju pamięć i prawda przetrwała jasno, pozwalając obydwu plemionom zrozumieć własną przeszłość.

Rany, nawet najgłębsze, miały szansę się zagoić, Laryjczycy zajęli się więc swoim górskim światem, odcinając się od problemów ludzi.

==Kataklizm==
Gdy laryjski ognisty pocisk, wystrzelony z Telfamby, obrócił w popiół materialne ciało Swarta-Szakala, tantsan Larionu nakazał, by uderzyć w gongi we wszystkich marae-ahu, a na wszystkich ahi’mataara zapłonęły ognie, przekazując wzdłuż górskich szczytów najważniejszą wieść - nieprzyjaciel Larionu, zabójca wielu dobrych wojowników, kłamca i zdrajca, zdechł w prochu Ei, jak na to zasłużył. Co ta chwila znaczyła dla samego T’ant’sana Altarisa, któremu Szakal odebrał wszystkich najbliższych - to wiedział tylko on sam.

Dla samego Larionu jednak krytyczny rok 950 nie przyniósł wielkich zmian. Jedynie sama Telfamba odczuła skutki geomantycznego tsunami, tam zniszczenia były spore. Górska kraina nie miała jednak rdzeni minerałowych ani eaformatorów. Odległe wydarzenia przypieczętowały zatem czas pokoju i leczenia ran, czas odzyskanych i odbudowanych więzi.

==Milczenie górskich elfów==
Do roku 957 granice Larionu pozostawały niezmiennie zamknięte a jedyny ruch, na który istniało zezwolenie to obecność mediatorów z ramienia Kompanii Nowej Magii chociaż i Ci zaczęli pojawiać się rzadziej przez wzgląd na zawieszenie rozmów pomiędzy elfami a quasyrańczykami. Ci drudzy powoływali się na uszanowanie czasu żałoby po bohaterze jakim była dla nich postać Czarnego Wilka. Na ten moment górskie elfy zachowywały stoicką wręcz cierpliwość co najprawdopodobniej jest wynikiem tego jak długo żyją jako lud. Mimo wszystko jednak Laro nie zmieniło swojego stanowiska - gdy rozmowy zostaną przywrócone będą domagać się swoich żądań.

Kryzys geomantyczny nie odbił się w żaden sposób na górskich elfach. A przynajmniej nic na to nie wskazywało, nawet jeśli coś się zmieniło w Larionie to zamknięta granica stanowczo blokuje przepływ takich informacji.

Talsoi/Historia

2026-03-23T20:30:28Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Talsoi|Etnos}}
[[File:talsoi4.jpg|upright=|frameless|border|right]]
='''Sytuacja Obecna'''=
Świat wciąż nie poznał wyników badań w świątyni Tulvy-Meris, w których brali udział badacze, którzy przybyli z Felnoru. Nie jest to zadziwiające - w końcu elfy mają znacznie więcej czasu na analizy i doświadczenia. Cokolwiek jednak robią, to nie uznano, by chociaż zająknąć się tym tematem na arenie międzynarodowej.

Dotychczasowa wymiana handlowa i naukowa dała podstawy pod rozmowy na temat sojuszu z Felnorem. W czerwcu 958 roku do stolicy felnorskich elfów przybił statek niosący na swym pokładzie Maradę vayla’Merila z rodu Haro.

Problemem, który wyraźnie jednak odcisnął się na Talsoiach, jest wiking ze strony fiordyjskich żeglarzy. Nie jest to otwarta wojna, jednak wilki morskie nie dają wytchnienia statkom handlowym pływającym pod talsojską banderą. Problem nie byłby aż tak odczuwalny, gdyby nie dzietność wśród elfów, którym wciąż nie udało się wyjść z niżu demograficznego po utracie tak wielu obywateli podczas Czarnego Szkwału.

='''Zapis historii'''=
==Początki==
Historia plemienia Talsoi rozpoczyna się podczas czasu Trzech Pokoleń, kiedy elfy, zwane dziś morskimi, przejęły domenę morza. W czasie kataklizmu ery Helcei większość terenów zachodnich została zalana, a Talsoi wycofali się na wyżyny, na teren, który dziś stanowi ich państwo. Kolejne wieki to czas względnego spokoju, a wręcz rozkwitu państwa. Przez kolejne stulecia na wyżynach pojawiały się kolejne ludy, wypchnięte przez podnoszący się poziom wód – ludzkie plemiona założyły własne osady, państwa, potem mocarstwa. Rzeczywistość elfów, po tysiącach lat, musiała dostosować się do obecności ludzkich sąsiadów. Raz na czas konieczne było przypomnienie im, że oni także muszą respektować granice Talsoi – do legendy przeszła słynna bitwa na głębinie Meite, gdzie talsojska flota rozgromiła fiordyjskie drakkary, przypisując sobie tytuł floty niepokonanej.

==Na straży Alta Tavar==
Jedna rzecz nie uległa jednak zmianie wraz ze zmieniającymi się realiami – a był to obszar spaczenia, generowanego przez obcą istotę, Alta Tavar. Obszar ten ograniczony był Morque Ando (Czarne kamienie), olbrzymimi obeliskami ze szlifowanego marmuru, stanowiącymi najpotężniejszą barierę magiczną, jaką kiedykolwiek stworzono. Misja ta, którą wszystkie plemiona elfów pełniły wspólnie, miała ratować całą resztę świata przez wpływem spaczenia – tymczasem w roku ludzkim 868 bariera runęła. Alta Tavar, potworna obca istota, narodziła się na nowo, jako Tavar, bogini tego świata. Swoją egzystencję rozpoczęła od zemsty – na elfach, które przez tysiąclecia trzymały ją w uwięzieniu, nie próbując znaleźć drogi dotarcia do jej istoty.

==Nyerelume – Czas smutku, czas braterstwa==
Pod naporem furii Tavar, oraz służących jej ulundo – potworów, istot zmutowanych mocą Tavar i ożywionych jej energią, runęło także Aenthil. Dzika, potworna wojna zabrała wiele ofiar i stała się kamieniem milowym historii wszystkich elfów. W Talsoi nastąpił wzrost aktywności morskich potworów, morze stało się jeszcze bardziej niebezpieczne niż było dotychczas.

Po upadku stolicy leśnych elfów Talsoi przyjęło na swoje tereny pobratymców z Aenthil, udostępnbiając im część swoich ziem, Hehta Nore (Hetanor) u źródeł Loranis. Powstała tam enklawa uchodźców z Aenthil, dramatycznie przeludniona, ale bezpieczna. Czas wygnania elfy z Aenthil nazwały Nyerelume. Elfy Talsoi wsparły także ekspedycję grupy elfów na Zapołudnie, powstała tam kolonia, która później przekształciła się w niezależne Cesarstwo - Leth Caer. Wykształciło ono z czasem własną społeczność, ale korzenie – wywodziły się wspólnie z Aenthil i Talsoi.

==Inwazja Zapołudnia==
Krzywda Aenthil była jedną z przyczyn wybuchu Wielkiej Wojny między Wergundią a Styrią. Z pomocą księcia Olafa Wergundzkiego elfy odzyskały swoją stolicę, wojna jednak trwała aż do wydarzeń na Zapołudniu w 900 r. i zawarcia Pokoju Vekowarskiego. Zawarto wówczas tzw. Trójprzymierze pomiędzy Styrią Wergundia i Aenthil, którego Talsoi było świadkiem, sojusz obronny wobec powstającego zagrożenia Zapołudnia. Trzy lata później Talsoi został wbity nóż w plecy – Aenthil zdradziło Trójprzymierze, przechodząc na stronę Qasyran. Po klęskach Styrii i Wergundii także Niepokonana Flota zaczęła przegrywać z potopem z Zapołudnia. Ostatecznie po klęsce w I Wojnie o Północ Talsoi znalazło się pod aenthilską okupacją. Zaś pierwszym rozkazem pobratymców było spalenie Niebieskiej i części Zielonej hosse. To wydarzenie przelało czarę goryczy i stało się zarzewiem nienawiści w sercach morskich elfów.

==Czasy pod okupacją (lata 900-935)==
Elfy z Talsoi wałczyły przeciw Qa gdy ci ruszyli na północ i tak jak reszta wrogów Zapołudnia ponieśli dotkliwą klęskę tracąc swoją niepodległość oraz znaczną część swej niegdyś wspaniałej floty. Większość elfach żeglarzy poległa w Bitwie o Północne Morza, w wyniku której flota elfów poszła w rozsypkę. Ta największa w historii bitwa morska była wielką klęską północy i największą porażką w dziejach Morskich Elfów. Setki zginęły, jeszcze więcej elfów przepadło w chaosie, który ogarnął morze po bitwie. Nie było jasne kto zginął, a kto przeżył, jaki był stan eskadr lub czy któraś z Tarmen wciąż żyła. Gorycz przegranej dodatkowo pogłębiała zdrada sojuszników. Leśne Elfy, które po zniszczeniu ich ojczystego Aenthil zostały przyjęte na ziemiach Talsoi zwróciły się przeciw swoim dobroczyńcom. Gdy Qa podbili Talsoi Leśne Elfy objęły gubernatorstwo nad ziemiami krewniaków. Zdrada i okupacja ze strony Aenthil skutecznie zniszczyły lata przyjaźni między dwoma elfami plemionami.

Mimo to okupacja ze strony Leśnych Elfów wyszła Talsoi na dobre. Aenthilczycy byli znacznie łagodniejsi dla swoich krewniaków niż byliby Qa, a samo miasto Talowi uniknęło smutnego losu Birki. Morskie Elfy zachowały część praw, w tym prawo do posiadania nieuzbrojonych statków i żeglugi, dzięki czemu mogli podtrzymać swoje tradycje i filary kultury. Mimo wszystko jest to tylko cień dawnej chwały. Nie istnieje już zorganizowana flota Morskich Elfów, a żeglarze zostali zredukowani do utrzymujących populację rybaków i rzadziej spotykanych kupców. Ci ostatni są zwłaszcza pilnie obserwowani. Morskie Elfy były czasem przyłapywane na przemycaniu nielegalnych towarów, w tym broni, do rozsianych po całej północy ognisk rebelii. Talsoi starają się nie wchodzić w otwarte konflikty z Qa lub ich sojusznikami z Aenthil. Lata życia na łasce potężnego morza nauczyły elfy akceptować życie takim jakim jest. Nie zmienia to jednak faktu, że Talsoi są ludem z natury miłującym wolność i tak jak żeglarz oczekuje zmiany niekorzystnego wiatru na morzy tak i elfy czekają czasu gdy będą mogły odpłacić okupantom pięknym za nadobne.

Losy dowódców floty po Bitwie o Północne Morza nie są do końca jasne i choć propaganda Qa utrzymuje, że wszyscy polegli jako słuszna ofiara dla Opiekunów plotki głoszą, że niektórzy mogli przeżyć, oto co wiadomo na ich temat.
Marada’vei, Trederin Medai, głównodowodzący floty Morskich Elfów – zaginął po zajęciu miasta Talsoi, wątpliwej wiarygodności świadkowie twierdzą, że widzieli jak Trederin został zabity przez Nieśmiertelnego na moście prowadzącym do Wielkiej Świątyni Tulvy. Z kolei dyskredytowani przez Qa elfowie twierdzą, że Marada’vei został wyprowadzony z oblężonego miasta, niektórzy sugerują nawet, że został porwany przez owianych złą sławą Lomin’yaro.

Niebieski Tarmen, Evreiel’tar z rodu Ves, kapitan okrętu flagowego Ramalócë, poprzednia marada – być może jedyna Tarmen której los jest pewny dla mieszkańców Talsoi. Evreiel’tar zginęła w Bitwie o Północne Morza idąc na dno razem z dzielnym okrętem, którego była kapitanem. Większość załogi okrętu zdołała ujść z życiem, jednak Evreil’tar oraz część jej oficerów odmówili opuszczenia jednostki.

Biały Tarmen, Maire’tar z rodu Zethar – uznana przez Qa za martwą Maire’tar zdołała przeżyć zniszczenie białej hossë i przedostać się na dalekie Zapołudnie gdzie znalazła schronienie u swojego krewnego, cesarza Elidisia Caernoth. Jako najstarsza rangą, Maire’tar szybko została przywódczynią zgromadzonych w Caer Morskich Elfów, które odmówiły przyjęcia Cesarskiego obywatelstwa. Maire’tar i jej poplecznicy niecierpliwie wyglądają dnia gdy będą mogli powrócić do Talsoi i kontynuować walkę o swój dom. Tymczasem agenci Cesarstwa szerzą w Talsoi wieść o Białej Tarmen, wieść, którą Qa za wszelka cenę starają się zdementować, wieść, która podsyca w elfach chęć do walki.

Zielony Tarmen, Yrvette’tar z rodu Seanil – los tej Tarmen owiewany jest tajemnicą podobnie jak los Marada’vei. Qa utrzymują, że zginęła w trakcie bitwy jednak niektórzy, zwłaszcza członkowie jej dawnej hossë, twierdzą, że Yrvette’tar przeżyła i być może dostała się w niewolę Qa. Krążą też plotki, że choć oficjalnie Zielona Tarmen nie żyje każdy kto będzie w stanie udzielić rzetelnych informacji na temat jej losu zostanie sowicie wynagrodzony.
Talsoi dołączyło do Sztabu Konspiracji Północy i także tam late 935 r. wybuchło zbrojne, dobrze zorganizowane powstanie. Morskie elfy sprawnie odzyskały swój kraj, przysięgając całemu światu krwawy odwet na tych, którzy ośmielili się zabrać im to, co najważniejsze – ich flotę.

==Ku wolności==
Elfy na nowo odzyskanych statkach mogły wrócić do swojego dziedzictwa - morza - i zrobiły to z ogromną radością. Trzydzieści pięć lat na lądzie było ciężkim czasem dla ludu morza. Po powstaniu w 935 roku, oraz odzyskaniu ziem przez morskie elfy, Talsoi obiecały zarówno sobie jak i całemu światu, że nie pozwolą na ponowne zniewolenie. Zaś leśne elfy przypłaciły swoją przegraną niezwykle słono. Z rozkazu sztabu powstańczego co trzeciego jeńca pochodzenia aenthilskiego powieszono na murach stolicy, zaś z pozostałych co czwartego ściętego na oczach mieszkańców. Ciała tych, którzy trafili do niewoli w fortach granicznych, jeszcze długo można było znaleźć w lasach nabite na pale lub przywiązane do gałęzi drzew.

W 936 roku ogłoszono nową Maradą dawną Białą Tarmen - Maire z rodu Zethar. Ta zaś, w podzięce za lata pomocy, ogłosiła, że Leth Caer oraz jego Cesarz - Elidis Caernoth - są przyjaciółmi nie tylko jej, ale i całego ludu Talsoi.

==Czarny Szkwał==
Jedna z trzech wielkich brygad Utzyao przygotowywana do desantu na wybrzeża Wergundii i Tryntu z morza, została w zimie 936/937 r zatrzymana na wysokości Talsoi. Flota morskich elfów nie miała militarnych możliwości by podjąć walkę, jednak dzięki odzyskaniu magicznych narzędzi (świątynia Bogini Tulvy) mogli użyć innych sił. Około listopada rozpętał się sztorm, trwający kilka tygodni (tzw. Sztorm perfekcyjny, niemalże samonapędzający), który zniszczył część inwazyjnej floty i zmusił do lądowania w Talsoi. Bitwa, nazwana Czarnym Szkwałem, doprowadziła do unicestwienia całkowicie floty Talsoi. Morskim elfom pozostały niedobitki oddziałów powstańczych, zmuszone do odwrotu w głąb lądu.

Czarny Szkwał był wielką ofiarą elfów za całą Północ. Wydarzenie to odcisnęło się w świadomości Talsoi równie głęboko co spalenie ich floty przez pobratymców w latach niewoli. Można powiedzieć, że Talsoi uratowały całą północ przed klęską.

==Pod sztandarem Federacji==
Ofiara Talsoi pozbawiła ich floty i większości armii, całe państewko stało się niemalże bezbronne, nie licząc małych sił partyzanckich w głębi lądu. Oparcie się siłom Aenthil samodzielnie nie było możliwe. W 939 r. Talsoi zdecydowali o zwróceniu się o pomoc do Wergundii, zadeklarowali przyłączenie się do Federacji jako protektorat. W odpowiedzi na granicy państwa morskich elfów stanęła wielotysięczna armia wergundzka, gotowa wyprzeć z Talsoi wszystkie siły okupacyjne.

Nie zdążyła tego uczynić, Qa i Aenthil wycofały wojska w efekcie podpisanego Traktatu Vistanijskiego. Talsoi było wolne.

==Powolna odbudowa==
Talsoi było kolejnym państwem, które wyszło z wojny poranione i całkowicie inne niż było. Talsojczycy stracili po raz drugi swoją flotę w ofiarnym heroicznym Czarnym Szkwale, stracili wiele tysięcy dusz, zwłaszcza elfek z załóg okrętów, a także podjęli decyzję o poddaniu się protektoratowi Wergundii. Czas odbudowy należało rozpocząć od odnawiania zasobów, a pierwszym, o czym mógł myśleć dowolny Talsoi, była odbudowa floty. W zimie 939 zostało zawarte porozumienie z Wergundią, w myśl którego Federacja wykładała olbrzymie fundusze na odbudowę talsojskiej floty. W zamian owa flota stawała się szpicą przyszłej odrodzonej Classis Federacji, a szkutnicy elficcy mieli wspomóc budowę okrętów wergundzkich w stoczniach Mercji. Śmierć wielu wybitnych postaci kładła się cieniem na próbach rekonstrukcji struktur państwa.

==Wielki Wiec==
Wiec w świątyni Tulvy w Talsoi zebrał się w celu rozwiązania naglących potrzeb kraju, a przede wszystkim wybranie nowych wysoką rangą oficerów, którzy prowadziliby kraj przez następne loa. Było to zgromadzenie powszechne wszystkich największych autorytetów w kraju, zarówno wojskowych, jak i magów, ale także mistrzów rzemiosła, przedstawicieli cechów i przedstawicieli kupców.

Najwyższe rangi Talsoi przed wojną liczyły sobie trzydzieści siedem gar’ean - dowódców flotylli, trzy Tarmen i Maradę, jednak ze względu na braki w kadrze, ale i w jednostkach, którymi mieliby dowodzić, uznano, że na ten moment wybranych zostanie czternastu gar’ean Wraz z jedenastką, która przetrwała z poprzednich czterdziestu jeden stanowić mieli nową kadrę dowodząca. Z tej dwudziestki piątki miały również zostać wybrane trzy tarmen i marada. Liczba dowódców flotylli miała być zwiększana w przyszłości w miarę potrzeb.

Pośród wybranych były osoby pochodzące z wysokich rang poprzedniego dowództwa, których kandydatury były oczywiste - takie jak Mariel z rodu Zethar zwana Ardaigh (córka Maire, poprzedniej Marady), ale były tam też osoby z mniejszym doświadczeniem. Było to wynikiem utraty większości kadr w bitwach Wojen o Północ, ale przede wszystkim w Czarnym Szkwale. Specyfika społeczności Talsoi sprawiała, że poległymi w wojnie były przede wszystkim elfki z załóg okrętów, nic zatem dziwnego, że wśród dwudziestki piątki gar’ean pojawiło się aż czterech nowych mężczyzn:
Naan z rodu Oronar który brał czynny udział w planowaniu posunięć wojsk Talsoi podczas powstania
Amroth z rodu Tasartir, mistrz gildii szkutniczej ze stolicy. vayle’Meril z rodu Haro, potężny mag który od lat reprezentował interesy Talsoi za granicą, wliczając podpisanie pokoju Vistanijskiego.

[[File:talsoi7.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Reamras z rodu Oronar. Kapitan handlowej jednostki Ringëril, weteran spod Birki. Niegdyś służący w niebieskiej hosse.
Nowo powstała dwudziestka piątka podzieliła się następnie na poszczególne hosse i miała spośród siebie wybrać tarmen dla każdej z nich.

Mariel z rodu Zethar została wybrana na stanowisko białej tarmen, które niegdyś piastowała jej matka. Ocalała jako jedna z kilku wyciągniętych cudem z morza w czasie Czarnego Szkwału. W bitwie straciła rękę i jedno oko, a jej twarz zdobiły liczne blizny, dla rodaków była symbolem, żywą legendą swoich czasów.

Atariel z rodu Maerien, niegdyś zastępczyni niebieskiej tarmen - Evreiel’tar została wybrana na nową niebieską tarmen.
vayla’Meril z rodu Haro został wybrany na zielonego tarmen.
Spośród tej trójki cały wiec miał wyłonić osobę która zasiądzie na “Koralowym Tronie” Talsoi. Dodatkowo jako dowódca wybrzeża został powołany Amroth z rodu Tasartir, przywódca Gildii Szkutniczej.

Po trwającej parę godzin debacie oraz mistycznych obrzędach na stanowisko marady powołany został z rodu Haro, ze względu na jego działalność jako dyplomaty, jego rolę w zyskaniu poparcia Federacji, a także ze względu na prestiż, jaki niósł ze sobą tytuł maga szkoły Vayle. Na jego miejsce stanowisko zielonej tarmen przejęła Venea z rodu Uro - jedyna spośród zielonej hosse, która stanowisko gar’ean piastowała już przed wojną. Następnie wiec przeszedł do debatowania nad działaniami które należało podjąć dla odbudowy kraju.

Rozkazami nowego marady, zgodnie z decyzjami Wiecu, ogłoszono szereg ukazów, przede wszystkim dążąc do sprowadzenia do domu wędrujących po świecie elfów Talsoi. Podjęto wielkie dzieło odbudowy portów i floty, z racji braków w załogach konieczne było masowe zachęcanie mężczyzn-elfów do wstępowania do załóg okrętów (w talsojskiej mentalności żegluga była zajęciem kobiecym, dla mężczyzn chwałą i zasługą była budowa solidnych i mocnych okrętów, wiedza i sztuka szkutnicza), co na zawsze zmieniło oblicze kultury Talsoi.

Ustanowiono również dzień pamięci po Czarnym Szkwale który będzie obchodzony co roku przez najbliższe loa, a po tym czasie co loa. Postanowiono jednocześnie o budowie pomnika upamiętniającego to wydarzenie przed świątynią Tulvy.
Już wiosną 940 podjęto pierwsze wyprawy, kierując szczególną uwagę na daleki zachód, gdzie zgodnie z wiedzą, wyniesioną z Bibractborgu mogły kryć się nowe lądy. Nowe, powojenne czasy miały zobaczyć nowe, zupełnie odmienne Talsoi.

==Po wojnie==
Flota Talsoi stanowiła podstawę sił morskich Federacji, w każdym razie do czasu zakończenia odbudowy wergundzkiej Classis. To talsojskie okręty w 942 r. zablokowały Wielką Zatokę, próbując nie dopuścić qasyrańskiego wsparcia do Visnohory. Oprócz kilku starć z fiordyjskimi drakkarami Talsojczycy nie musieli podejmować działań wojennych.

Rozpoczęto odbudowę zniszczonego miasta Talsoi wraz ze strukturami podwodnej świątyni Tulvy-Meris, a rozwijające się w szalonym tempie technologie nowoczesnej magii wydatnie przyspieszały ten proces. W 943 r. uruchomiono z powrotem wszystkie doki i stocznie, a nowe okręty wyruszyły na morze na zachód i południe. Miasto odzyskało dawny blask, a wręcz zdawało się rozkwitać, jak nigdy dotąd. Wyrastały nowe, wielopiętrowe budowle, strzeliste konstrukcje, urządzenia, fontanny, wodospady, morskie ogrody, które można było oglądać, przechadzając się specjalnie wydrążonymi korytarzami.

Pięć lat po zakończeniu wojny Talsoi w pełni powróciło do życia.

==Era Nowej Magii==
Odbudowę i dalszy rozwój Talsoi przyhamował nieco kryzys Federacji Wergundzkiej. W latach 944 - 45 wycofane zostały (za porozumieniem z Wiecem) wszystkie wergundzkie załogi pogranicznych fortec, jednak w kolejnych latach do Talsoi trafiły tysiące uchodźców z ogarniętej wojna domową Wergundii.

Mając już doświadczenie jako kraj przyjmujący uchodźców (prawie 100 lat wcześniej Talsoi przyjęło uciekinierów ze zniszczonego przez Tavar Aenthil), Talsojczycy zorganizowali rejon miasta Ilweran, gdzie uchodźcy mogli zagospodarować nową siedzibę. Niespodziewanie jednak, tym razem sytuacja nie wyglądała dobrze - kraina Hehtanore nie była w stanie wyżywić i zaspokoić potrzeb takiej liczby ludzi.

Spowodowało to bunty i protesty, oskarżenia pod adresem marady i władz talsojskich o próbę pozbycia się problemu, jakim byli uchodźcy.

Aby poprawić sytuację, Talsojczycy zdecydowali się na umowę z Kompanią Nowej Magii i w 947 roku na węźle talsojskim został wybudowany eaformator (urządzenie magiczne, kontrolujące żyzność obszaru przy węźle geomantycznym). Rzeczywiście, w przeciągu kolejnych lat znacząco wzrosły połowy w całej Zatoce Białych Klifów, a na południe od stolicy, na jedynym uprawnym obszarze Talsoi, czyli Równinie Bardów, zanotowano najlepsze plony w historii.

Nadwyżki żywności uchroniły Talsoi przed klęską głodu w Hehtanore, nie uratowały jednak przed problemami społecznymi, jakie generowała spora grupa przybyszów na wydzielonym, zamkniętym i strzeżonym terenie. Wielu uchodźców twierdziło, że Hehtanore przypomina bardziej olbrzymi obóz więzienny niż ziemię obiecaną.

==Kataklizm==
Kryzys geomantyczny dotknął Talsoi bardzo poważnie. W efekcie geomantycznego tsunami zniszczone zostały zabezpieczenia w świątyni Tulvy-Meris. Elfy trzymają w tajemnicy to, co znajduje się w świątyni, nie wpuszczono tam nawet specjalistów Kompanii. Efektem awarii była katastrofa ekologiczna w całej zatoce, masowy pomór ryb i flory morskiej oraz wzrost zachorowań (i śmierci) na zupełnie nieznane choroby. Z nieznanych (albo nieujawnionych) przyczyn skutki nie tylko ustały po roku, ale wręcz zmieniły się w klęskę urodzaju, jakby Zatoka chciała powetować straty. W lecie 950 roku zanotowano niesłychane wręcz połowy oraz liczbę urodzin wśród ludzi i elfów.

W roku 951 Talsoi zakończyło okres protektoratu w Federacji Wergundzkiej, zarzucając Wergundii brak pomocy w kryzysach ostatnich lat, co miało stanowić złamanie umowy protektoratu.

==Powrót potęgi morskich elfów ==
Po wyjściu w 951 roku spod wergundzkiego protektoratu w Talsoi nastał czas rozkwitu - był on powiązany z “klęską” urodzaju następującą po kryzysie geomantycznym. Stan ogromnych nadwyżek utrzymywał się przez kolejne cztery lata, z czasem kierując się ku spadkowi, jednak wciąż utrzymując się powyżej standardu, do którego nawykli mieszkańcy Talsoi.

Gospodarka rozkwitła do tego stopnia, że elfy mogły pozwolić sobie na powrót do liczebności floty sprzed Czarnego Szkwału, który ją zdziesiątkował. Dodatkowym motorem napędowym okazał się wzrost demograficzny w latach następujących po 950 roku i trwający nieprzerwanie do 957 roku. Tym samym elfy Talsoi w przeciwieństwie do swych krewniaków z lasów czy gór przestały być nacją która dąży do wymarcia przez wzgląd na problemy z przedłużaniem swojego gatunku. Napływ tak wielkiej ilości młodych elfów jednak mógłby w przyszłości zaowocować powrotem do czasów zaciekłych konfliktów z Fiordem o dominację na morzu, przez wzgląd na awanturniczy charakter morskich elfów.

Do roku 957 lud Talsoi wciąż broni dostępu do tajemnic świątyni Tulvy-Meris, chociaż pojawiły się domniemania jakoby chciały one dopuścić do tajemnic tego miejsca felnorskich uczonych. Plotki te podsyca jeszcze fakt, że wiosną owego roku do portu w Talsoi zawinął okręt z ambasadorem Felnoru, jego świtą oraz tajemniczym zamaskowanym gościem, który udał się wprost do pałacu marady - po tym jak zniknął za jego drzwiami, nie był już widziany.

Felnor/Historia

2026-03-23T20:29:55Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Felnor|Etnos}}
[[File:felnor6.jpg|upright=|frameless|border|right]]

=='''Sytuacja Obecna'''==
Odcięte od kontynentu wyspy Felnoru nie musiały się obawiać najazdu, jednak nawet na morzu mogli spotkać wrogów. O ile stosunki z morskimi elfami z Talsoi przerodziły się w otwarty sojusz handlowy, o tyle fiordyjskie ataki na ich statki utrudniały tę relację.

Dotychczasowa wymiana handlowa i naukowa dała podstawy pod rozmowy na temat sojuszu z Talsoi. W czerwcu 958 roku, do stolicy felnorskich elfów przybił statek niosący na swym pokładzie Maradę vayla’Merila z rodu Haro.

='''Zapis historii'''=
==Przed potopem==
12 wysp, stanowiło konglomerat wysp-państw, rządzony początkowo przez radę lordów, z czego władców z wysp Risil (Pierścienia) nazywano arcyksiążętami i mieli oni decydujący wpływ na politykę.

===Podstawowe cechy systemu politycznego starego Felnoru:===

*'''Książęta-magowie''' - łączenie funkcji wodzów i przywódców z osiągnięciami magicznymi
*'''Nieśmiertelni władcy''' –Jedną z tajemnic dawnego Felnoru, jeszcze przed Przepowiednią, była Pierwsza Piramida. Wierzono, że każdy z władców-mędrców, zwanych faraonami, poprzez doskonalenie swojej mocy doświadcza objawienia i uświęcenia. Wstępując po stopniach Piramidy mieli sami stawać się bogami i strzec wysp. Nigdy nie opuszczali Piramidy, czczono ich jednak na równi z prawdziwymi bogami ówczesnego panteonu. Po wprowadzeniu kultu Szakala zostali oni rytualnie "strąceni", co jednak naprawdę stało się we wnętrzu Piramidy, pozostaje tajemnicą.
*'''Kult nauki łączony z religią''' - podobnie jak w Qasyran, kapłan i mag to to samo pojęcie, z tą różnicą, że na dawnym Felnorze wiązało się to nie tyle z korzystaniem z mocy bogów, użyczanej ludziom, co z rozszerzaniem mocy samych magów, w wierze, iż można stać się czymś bogo-podobnym.
*'''Izolacjonizm''' - względem państw ludzi połączony z lekką i tajną protekcją wobec Cesarstwa Styryjskiego, gdzie jednym z najsilniejszych elementów wpływu była Włócznia Serce Smoka, artefakt wykonany w kuźniach na Sakkarze.
*'''Ucywilizowana natura''' - lasy i dzikie obszary stały się obiektem ochrony
*'''Rozbudowana flota'''

==Przepowiednia==
Konflikt Qa ze Styrią został przepowiedziany i jego skutki także. Wizja objawiona przez wyrocznię ze świątyni Aghurmi na wyspie Hiril mówiła o zagładzie całego znanego świata i jedynym możliwym sposobie ucieczki – oddaniu się w służbę prawdziwego boga, Troskliwego Szakala.

Gdy przepowiednia zaczęła się sprawdzać, zaczęła być powszechnie znana i zdeterminowała ostatnie lata istnienia Felnoru, a ponadto poprzez wpływ Felnoru na Styrię pchnęła Cesarstwo w kierunku mrocznego kultu bogów i krwawych ofiar z ludzi.

Kult Swarta zaczął rozwijać się pod wpływem Przepowiedni z Aghurmi, w oczywisty sposób to jego zinterpretowano jako ciemność. Wiązał się również z rozwojem badań nad nekromancją, czym skutkowało wysłanie poselstwa do świątyni Pahoro. Imię boga było zakazane, nazywany miał być Troskliwym Szakalem.

==Echiron – Zbawca==
Arcyksiążę – arcyksiążę wyspy Amrun, arcymag, nekromanta. Stanął na czele Felnoru wkrótce po objaweniu Przepowiedni i był jej pierwszym wyznawcą. Rozpoczął szereg przygotowań, a gdy apokalipsa rozpoczęła się, przejął władzę z rąk Omentii i rozpoczął wielki rytuał, w którym sam oddał dotychczasowe życie przemieniając się w demona światła – w pojęciu Felnoru stał się bogiem.

==Wielka przebudowa==

Pod wpływem Przepowiedni z Aghurmi Echiron, wicefaraon Felnoru, rozpoczął wielką przebudowę wysp. Otoczono je zewnętrznym kręgiem, wybudowano Turkusowych Strażników, zbudowano Nayili, sztuczną rzekę łączącą wyspy, oraz rozbudowano Memriyah, centralne miasto na wodzie, otaczające Pierwszą Piramidę.

W tamtym okresie Felnor zamknął się przed ingerencją zewnętrzną, a to co działo się na wyspach, stanowiło raczej tajemnicę przed światem.

Kiedy Przepowiednia zaczęła się sprawdzać i zagłada stała się nieunikniona, nie kwestionowano już mocy Troskliwego Szakala. Dawni faraonowie, którzy zgodnie z mitami osiągnęli nieśmiertelność i trwali we wnętrzu Piramidy, zostali pokonani i strąceni stamtąd lub też zabici mocą Szakala w innych miejscach, w których się kryli. Dokonało się to jeszcze zanim wyspy zanurzyły się pod wodą, chronione przez Raeth - Turkusową Kopułę.

==Pod wodą w Raeth==
Atalante – w quenyi to słowo oznacza upadek, ostateczną katastrofę. Ale tak też określono rytuał, który poprowadził Echiron, a który doprowadził do stworzenia kopuły, nazwanej Raeth lub Turkusową Kopułą.
Sprzężono tutaj gigantyczne moce i było to możliwe wyłącznie dzięki działaniu Swarta – Troskliwego Szakala. Kopuła zatrzymała wzbierające wody oceanu, ale nie zapewniała innych potrzebnych do życia elementów, jak powietrza czy żywności, i to musiało zostać rozwiązane magicznie.

==Władca-bóg-demon==
Echiron poprowadził rytuał Atalante, ale kosztowało go to życie – jego dusza z pomocą magii i mocy Swarta przeistoczyła się w eskhara, demona, władającego Felnorem jako bóstwo. Był czczony niemal na równi ze Swartem i każdy jego wizerunek w charakterystycznym nakryciu głowy był obiektem czci. Niekiedy też obydwie istoty były uznawane za jedność.

Echiron stał się łącznikiem Swarta w podwodnym Felnorze, a jednocześnie był realnym władcą podwodnego świata. Omentia istniała nadal, ale była już tylko kręgiem doradczym najpotężniejszych arcymagów Felnoru.

==Reżim przetrwania==
[[File:felnor3.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Nie było mowy o prowadzeniu normalnego życia jak wcześniej – pomijając już to, że w wodach oceanu i w pierwszych latach Raeth śmierć poniosło 90% mieszkańców wysp. Ocean w ogóle stał się gigantyczną mogiłą, w której istnieli przez następne tysiące lat. Konieczne było czerpanie skądś tlenu i energii.

*'''Tlen''' – próbowano stworzyć ogrody tlenowe, ale znane rośliny nie przetrwały zmian warunków, a zwłaszcza braku światła i zwiększonego ciśnienia, i umierały. Stworzono z pomocą magii specjalne gatunki roślin, produkujących pewną ilość tlenu, wciąż był to ułamek potrzebnej ilości. Elfy zostały zmuszone do specyficznego życia – w większości nieruchomo, aby komórki ciała zużywały możliwie mało najcenniejszego zasobu. Z czasem nauczono się czerpać tlen z wody, co zwiększyło nieco komfort życia, ale ograniczenie poruszania rozwinęło bardzo wysokie możliwości psioniczne oraz sposoby alternatywnego życia w kontrolowanym śnie/śpiączce leczniczej.
*'''Światło''' – jego brak pod wodą rekompensował Echiron, jego moc stanowiła źródło światła w świątyniach Szakala i była reglamentowana jako nagroda dla najwierniejszych. Moc czystego światła (rozplecionego z pierwotnego splotu światło-ciemność, czyli nie chodzi o pierwiastek ognia) stanowiła broń najpotężniejszych arcykapłanów na Felnor.
*'''Energia''' - w Raeth brakowało wszystkiego, a zwłaszcza żywności. Umarła większość roślin uprawnych i wszystkie zwierzęta. Jedynym źródłem żywności stały się ryby morskie, nauczono się także połowu wodorostów. Ze względu jednak na konieczność oszczędzania tlenu, a tym samym wymuszone ograniczenie ruchu, Felnorczycy doprowadzili do perfekcji nekromantyczną umiejętność odbierania energii innym istotom żywym bez konieczności ich realnego łapania i zjadania (za dużo energii traconej na zyskanie energii). Większość realnej żywności dostarczały natomiast uprawne pola wodorostów, uprawiane przez Umarłych w Asuancie.

==Dusze-niewolnicy i studnie dusz==
Aby w jakiś sposób poradzić sobie z koniecznością pracy tak, aby nie tracić energii. Ukradziony od Laro rytuał Ira Kati został przekształcony tak, aby można było więzić dusze i zmuszać do służby. Nie może to być oczywiście dosłowna służba (duch jest eteryczny), ale trwanie w cierpieniu jako generator darmowej energii. W podziemiach gigantycznych budowli, w tym także w podziemiach Wielkiej Piramidy, stworzone olbrzymie struktury, zwane Studniami Dusz. Umieszczone tam za pomocą zwojów dusze były rozciągane na olbrzymim kole, za pomocą mechanizmów magii wprawianym w ruch, w ten sposób poprzez torturę zmuszano je do niemego krzyku lub innego tworzenia energii magicznej (many).

==Orya – Wynurzenie==
Zakończenie Raeth odbyło się poprzez wypiętrzenie ziemi pod wyspami Felnor. Na dalekich brzegach odbiło się to wysoką falą i tsunami w roku 937. Stało się to możliwe dzięki mocy Trzech – generałów Szakala, którzy dopełnili mocy Echirona. Wszyscy troje czerpali także bezpośrednio z mocy samego Swarta, który niemal zyskał wówczas możliwość wejścia do świata z powrotem.

W oczywisty sposób Orya stało się wstrząsem i szokiem dla Felnoru, choć było spełnieniem trwających tysiące lat ich snów.

Choć zobaczyli na powrót słońce, niektóre z problemów nie zniknęły. Wreszcie było dość tlenu, by można było funkcjonować fizycznie, jednak wyjałowiona ziemia nie mogła wciąż jeszcze wykarmić populacji. Rozpoczęto sprowadzanie roślin i zwierząt na wyspy, rozpoczęto hodowlę i uprawę, ale zanim osiągnęła ona wystarczające rozmiary, na wyspach głodowano.

Szokiem była zmiana ciśnienia oraz kontakt ze słońcem – wszyscy mieszkańcy Felnoru po tysiącleciach pod wodą mieli bowiem skórę bladą, pozbawioną melaniny podobnie jak elfy podziemne.

==Starcie ze światem – Bibraktborg i konflikt w Kelahiran==
Ukrycie pod falami oceanu nie oznaczało, że Felnor zniknął całkowicie z kart historii. Dzięki mocy Swarta-Szakala jego najwierniejszy sługa, wicefaraon Felnoru, Echiron posiadał wielką moc, był w końcu tym, który zstąpił w głąb Piramidy i spojrzał w Otchłań Pustki. Niegdyś ambitny mag Światła, ostatecznie Echiron stał się sam częścią Pustki, Księciem Światła (w znaczeniu mistycznym Światło to jeden z dwóch podstawowych pierwiastków, które tworzą wszechrzeczy), jednym z najpotężniejszych eskhara, jakie istniały. Nosił tytuł Generała Szakala jako jeden z Trzech, obok Księżnej Ciemności i Pani Szaleństwa. Mając do dyspozycji moc Piramidy mógł kontaktować się z kontynentem, nawiązując relacje ze sługami Szakala, zgromadzonymi w tzw. Sztabie. Po Oryia, czyli Wynurzeniu, faraon Felnoru zaangażował się w pełni w politykę na kontynencie, pozostając co prawda w ukryciu.

Echiron został zabity podczas próby powstrzymania rytuału w Bibraktborgu przez swojego zdradzieckiego sługę, laryjczyka Faltorna rodu Andhakara.

Władcy wysp podjęli rywalizację o schedę po legendzie Felnoru, jaką był Książę Światła. Na czoło tych zmagań rychło wysunął się arcyksiążę wyspy Amrun, Sekhemset. Jego wpływy sięgnęły daleko w głąb styryjskiej, ofiryjskiej i qasyrańskiej administracji, a kontrolowana przez niego struktura przestępcza, jedna z kilku, które pozostały po Sztabie, z powodzeniem rywalizowała o władzę nad półświatkiem. Było tak do momentu, kiedy zagroził on rytuałowi Narodzin w Kelahiran. Styryjski odwet był krwawy - działając wspólnie z Inkwizycją (Trzech przeciwko Szakalowi) i najlepszymi wojownikami Larionu - wdarli się oni na Felnor starożytnym portalem, zabijając Sekhemseta w jego własnej fortecy.

Dopiero późniejsze śledztwo, przeprowadzone przez następcę Sekhemseta, arcyksięcia Nefreka, ujawniło, że nie tylko pycha władcy Amrun stała się jego zgubą. To rywalizujący z nim arcyksiążęta zdradzili tajemnice Sekhemseta i wystawili go na śmierć, licząc na wzrost własnej potęgi po upadku rywala.

Ostatecznie to właśnie Nefrek przejął jego koronę i dziedzictwo Amrunu, a wkrótce miał się stać czymś znacznie większym.

==Sakkara==
Wyspa ta, choć wraz z resztą archipelagu znalazła się pod Turkusową Kopułą, nie była podobna do innych części Felnoru. Przede wszystkim powiązana była w tajemniczy sposób z potężną istotą, i bynajmniej nie był to Swart. Jeszcze przed apokalipsą Sakkara była niezależna, a żyjące tam dziwne stworzenia okrutnie rozprawiały się z wszelkimi próbami podporządkowania jej.

Po wynurzeniu się okazała się ostatnim z miejsc na Ei, które zmieniła anomalia Alta Tavar, ostatnim jej okruchem. Odizolowana pod kopułą, nie przemieniła się wraz z samą Tavar i pozostała śmiertelną pułapką dla każdej żywej istoty. Przed kilkoma tysiącleciami wyspa zmasakrowała siły Felnoru, próbujące ją podbić, nim to jednak nastało, energia Tavar była pod kontrolą, to tam tysiące lat wcześniej powstał grot włóczni, nazwanej Draig-a-Hernem, unikalny artefakt, który dał początek Styrii. Artefakt wykonany z okrucha bogini, mistyczny początek linii styryjskich cesarzy, iskra, która przetrwała unicestwienie starego kraju, by wraz z Sefresem odrodzić się w Styrii, jaką znamy.

W trakcie wyprawy ratunkowej (po zamieszaniu w Kelahiran w 940 r.) portal na Sakkarę otworzył cesarz Elidis - w tym punkcie spotkały się po raz kolejny zagmatwane linie losu. Elf z Aenthil, założyciel Leth Caer, był bowiem od lat powiernikiem Draig-a-Haerna, który to przekazał mu umierający Sefres. Sam tytuł, który nosił - cesarz - nieznany wcześniej wśród elfów, był przejawem wiedzy, której sam Elidis nie był świadom, będąc dziedzicem tych Felnoryjczyków, którzy stworzyli Draig-a-Haern, wracając na Felnor poniekąd powrócił do domu. Portal na Sakkarę pozwolił przejść tam także samej Tavar i tak ratownicy stali się świadkami, jak bogini przywróciła światu ostatnie swoje “dzieci”, ostatnie istoty, skrzywdzone jej “szaleństwem”.

Przemieniona Sakkara obudziła się do nowego życia na oczach przybyszów. Oni sami znaleźli tam pomoc, której potrzebowali - oraz okręt, który wyruszył ku Amrun na pomoc pojmanym.

==Rekonkwista Piramidy na Felnorze==
[[File:felnor2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Od czasu wynurzenia wysp Felnorskich stały się one jednym z głównych kierunków polityki styryjskiej. Miało to wiele przyczyn - począwszy od Sakkary, ostatniej enklawy nieprzemienionej mocy Tavar (Turkusowa Kopuła skutecznie zatrzymywała wszelką energię), aż po kwestię monitorowania zagrożenia ze strony eskhara, których wyznawcami byli Felnoryjczycy.

Katalizatorem wydarzeń była diametralna zmiana świadomości Felnorczyków po ujawnieniu wiedzy na temat praprzyczyny zatopienia Felnoru i roli samego Swarta - Szakala w tym wydarzeniu. Od dawna niektórzy Felnorczycy podejrzewali, że zdradziecki bóg wykorzystał jedynie Felnor do swoich celów, skazując na zagładę całą starożytną cywilizację. Oczywistą reakcją na przywiezione z Dormenos informacje był gniew i wściekłość wyspiarskich elfów. Równie oczywista stała się konieczność wyzwolenia spod wpływów podległych Szakalowi demonów.

Szukając sprzymierzeńców w tej walce, Felnorczycy zdecydowali się na współpracę ze Styrią, a pomostem, łączącym Felnor z kontynentalnym sojusznikiem, stała się wyspa Sakkara. Tam, jesienią 944 roku, oba kraje zawarły porozumienie, dotyczące działań w mistycznej felnorskiej Piramidzie. Szczegóły układu nie zostały ujawnione szerokiej opinii publicznej, powszechnie wiadome było jedynie, iż Felnor zgadza się, że wyspa Sakkara pozostanie niezależnym terytorium z bezpośrednim połączeniem portalowym ze Styrią, a Styria udostępni siły Czarnej Tercji oraz swoich inkwizytorów i Szkarłatnych Paladynów do walki w odbiciu Piramidy spod władzy eskhara. Nie obyło się także bez uzyskania wsparcia bóstw, przede wszystkim Tavar oraz Vellosury - ta ostatnia zgodziła się objąć Felnor swoją szczególną opieką. Siły styryjskich “Diabłów” wspomógł też sam wielki mistrz Zakonu Kreacji, Elidis.

Wielka kampania w Piramidzie rozpoczęła się w dzień przesilenia zimowego i trwała sześć miesięcy. Jej skutkiem były wielkie zmiany, jakie nastąpiły na Felnorze, ich szczegóły znali tak naprawdę tylko wtajemniczeni, cały świat za to usłyszał o tym, że władca Felnoru, Nefrek, został koronowany starożytnymi insygniami dawnych faraonów. Był to pierwszy od tysiącleci władca, który nie był estjeret (kapłanem-wiedzącym), nie był powiązany z mocą Pustki. Rozpoczął on rytuał Drogi, wstępując po stopniach Piramidy jako pierwszy od tysiącleci. Uświęcona uroczystość otwarcia Złotych Wrót odbiła się szerokim echem na całym świecie - podobnie, jak słowa Nefreka: “Dopiero dziś, Felnor prawdziwie wstaje z martwych”.

W trakcie owej uroczystości Styria przekazała w darze dla Felnoru dwa artefakty - Wodę Życia z Pahoro oraz Dar Życia Ei (czasem zwany też “Błogosławieństwem”, nie wiadomo, czym dokładnie on jest, w tym wypadku przyjął formę fiolki z cieczą).

Akt ten spowodował pogłębienie konfliktu Styrii z częścią Inkwizycji, związaną z kowenami druidzkimi i kultem Ei. Druidzi ogłosili, że Dar został wydarty oszustwem, podobnie jak w przypadku sprawy narodzin ulundo, a Ea nigdy nie uznała Felnoru za oczyszczony, w jej oczach wciąż pozostaje abominacją. To zrodziło liczne dywagacje co do tego, co właściwie stało się w Piramidzie.

Mieszkańcy wysp Felnoru różnie oczywiście odnosili się do tego wydarzenia. Jeden skutek Rekonkwisty był jednak niepodważalny. Oto bowiem, w około rok po zakończeniu wojny o Piramidę, na Felnorze narodziło się pierwsze elfickie dziecko.

==Gdy Fortuna wstąpiła na panteon==
W czasie kryzysu geomantycznego i dramatycznego finału walki z Pustką felnoryjscy posłańcy zaoferowali reszcie świata swoją pomoc. Ich bezcenna wiedza przechyliła szalę ostatniej bitwy, dając Felnorowi poczesne miejsce wśród społeczności międzynarodowej. W czasie Kongresu Narodów w 951 roku uroczyście powitano Nefreka, faraona archipelagu.

Pół roku wcześniej, tuż po Świętej Ofierze Tavar, na Felnorze doszło do spięcia między paladynami zrzeszonymi w Inkwizycji, którzy czuwali nad bezpieczeństwem Wielkiej Piramidy. Starożytna budowla skrywała mistyczne tajemnice, z których największą były Schody Wstąpienia, wejście na ich szczyt pozwalało dawnym władcom Felnoru zyskać boski pierwiastek. U stóp Schodów pojawił się Lokki. Istota zwana Fortuną, Kłamcą, Chaosem i tysiącem innych imion. Istota, której udział w wydarzeniach był co najmniej zagadkowy. Po krótkim sporze, a wedle niektórych relacji nawet walce, Fortuna wstąpiła po Schodach Piramidy na panteon, zajmując miejsce bogini Tavar (choć nie przejął w całości jej domeny).

Po kryzysie geomantycznym Felnor potwierdził swoje oddanie bogini Velossurze. Na wyspach powszechnie rozwijano sztukę tkania snów, a sama bogini szczególnie upodobała sobie starożytne wyspy.
Wyjątkiem była wyspa Sakkara, gdzie zgodnie z układem ze Styrią trwała enklawa, zarządzana przez ulundo. Po odejściu Tavar i zmianach w samej Styrii Sakkara połączyła się sojuszem (oraz portalem) z enklawą Kelahiran na kontynencie, izolując się od reszty archipelagu.

Sam kryzys geomantyczny na archipelagu objawił się dość znikomo. Felnoryjscy magowie byli przygotowani na to, co nastąpi, a ponadto ich wprawa i wiedza nie miały sobie równych, zaś sama Piramida, wybudowana na potężnym makrowęźle geosiatki, była doskonałym narzędziem kontroli energii. Tym samym wyspy wyszły z tego epizodu bez szwanku.

Leth Caer/Historia

2026-03-23T20:29:37Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Leth Caer|Etnos}}
[[File:caer4.jpg|upright=|frameless|border|right]]

='''Sytuacja Obecna''' =
Po śmierci Cesarzowej Quasyran, władczyni Leth Caer wysłała oficjalne poselstwo do swojego sąsiada. Napięte stosunki pomiędzy oboma ludami miały pozostać takie jeszcze przez wiele lat ze względu na to, że w sercach długowiecznych elfów rany wciąż były zbyt świeże. Mimo to, ręka została wyciągnięta, a Cesarz Aitzcuauhtli podtrzymał dawne deklaracje: Imperium nie chce naruszyć granic świetlistych elfów. Złożono również pewne propozycje handlowe oraz renegocjowano cła obejmujące towary z obu państw.

Cesarzowej Shissy Viridi - a zwłaszcza jej dyplomatom - można zawdzięczać nieznaczne otwarcie granic z Larionem. Nie jest oficjalnie znane jak wyglądała wymiana listów między nią, a t’antsan Altarisem z Andhakary, jednak późną wiosną 958 roku, przez granice górskich elfów przeszli nie tylko posłańcy, ale i kupcy z Cesarstwa Świtu.

='''Zapis historii'''=

==Miasto wygnańców==
Wysokie elfy to młody lud, tak samo ich państwo. W dodatku od samego początku borykali się z licznymi trudnościami i przeciwnościami losy, z których tylko część potrafili rozwiązać samemu, bez pomocy z zewnątrz. Z tego powodu historia Cesarstwa po jego założeniu to dzieje koncentrujące się wokół kolejnych sojuszy i umów zawieranych przez wysokie elfy. Jednak ich historia zaczyna się znaczenie wcześniej, nie na Zapołudniu lecz w Aenthil.

Po zniszczeniu starożytnego państwa leśnych elfów pojawiło się wiele głosów przypisujących winę za porażkę różnym czynnikom. Wygnane ze swego państwa spędzały dnie planując odzyskanie swego państwa, lub zwyczajnie debatując nad tą kwestią. Byli jednak też tacy, którzy utrzymywali że siła Styrii i nowej bogini jest zbyt wielka by z nią walczyć, zaś elfy nie powinny desperacko trzymać się przeszłości i poszukać nowego miejsca na osiedlenie się. Jeden z tych głosów należał do maga powietrza Nyar’Elidisa z rodu Caernoth. Wielu jednak umilkło kiedy w trakcie Wielkiej Wojny Wergudnii udało się odbić Aenthil. Mimo to niektórzy wciąż uważali, że sama porażka w oryginalnym starciu z Tavar była wystarczającym powodem, by zmienić sposób w jaki elfy postrzegały świat i prowadzoną przez nie politykę. Rozgoryczenie osiągnęło szczyt, kiedy Aenthil zostało ponownie zajęte przez armie Styrii. Wtedy to Elidis postanowił działać. Zmobilizował swoich popleczników, zgromadził jakimś cudem środki i ogłosił ekspedycje na nowo odkryte ziemie Zapołudnia.

Przed wyruszenie mag stanął przed Eailinge i ogłosił polityczną niezawisłość swej kolonii, jednocześnie oferując sojusz Aenthil. Ksieżna zgodziła się na te warunki i Elidis wraz z kilkuset swoich popleczników wyruszyli na niegościnne bagna Morein by przemieć je oraz całą deltę potężnej rzeki Yro w swój nowy dom. Był to czas wielkiego wysiłku dla elfów i wielu wyrzeczeń, jednak koniec końców udało im się nauczyć żyć w zgodzie z otaczającą ich krainą.

==Wojna o Północ==
Kiedy miasto zostało założone nastąpił krótki okres spokoju, w trakcie którego unaoczniła się ważna sprawa wybrania władcy. Elficcy koloniści nie mieli bowiem żadnej dynastii, a szlachectwo jest bardzo specyficznym pojęciem dla elfów, bowiem w większości przypadków ich władca jest wybierany przez różnego rodzaju rady. Choć Elidis poprowadził elfy nie był oficjalne ich przywódcą, zaś wraz z nim przybył jego brat, charyzmatyczny i doświadczony Ohtat, który w dodatku prowadził wielu ze swych dawnych wojowników. Elidis był myślicielem, twórcą moralnych wskazań Ścieżki Światła i odkrywcą potężnej magii Światała. Zaś jego brat, Telanar, był doświadczony w sprawowaniu dowodzenia i był typem mocno stąpającym po ziemi. Ustalono wtedy, że pierwszy władca zostanie obrany elekcyjnie. Wyniki głosowania były zaś jednoznaczne. Elidis został Cesarzem swojego rodzącego się narodu. Jednak zanim mógł objąć urząd musiał powrócić z wyprawy do małej osady kopaczy na północy. Tam miał nadzieję położyć fundamenty pod kręgosłup utrzymujący Caer po dziś dzień. Sojusze z innymi potęgami świata.

U samego początku wysiłki elfów były wspierane przez sojuszników z Talsoi, oraz państwo macierzyste – Aenthil. Potęgi te miały zapewnić rodzącemu się Leth Caer wsparcie w zamian za stworzenie stabilnego portu na Zapołudniu, do którego mieliby nieograniczony dostęp oraz wsparcia ich własnych wysiłków kolonizacyjnych na Zapołudniu. Jednak państwa elfów były daleko, szybko też stało się jasne, że Leśne Elfy nie zamierzają wspierać kolonistów, traktując ogłoszoną przez Cesarstwo autonomię jako akt zdrady. Mimo to wysokie elfy nie ustawały w wysiłkach i po burzliwym okresie udało im się znaleźć sojuszników w postaci Trójprzymierza.

Były to dni kiedy potęga Ludu Qa właśnie się rodziła i nikt na Północy nie podejrzewał jeszcze jaką siłę będzie miał zjednoczony lud Zapołudnia. Widząc wielką w sojuszu zawiązanym przez Styrię, Wergudnię i Aenthil Elidis dokładał starań by Caer znalazło się w umowie jako jedna ze stron, w czym odniósł częściowy sukces. Choć Cesarstwo nigdy nie stało się w pełni częścią Trójprzymierza obrona Caer została wzmocniona przez pomocnicze oddziały z Wergundii i Styrii. Wkrótce pomoc ta miała okazać się nieoceniona. Aenthil zdradziło Północ i przyłączyło się do sił inwazyjnych Qa. Nikt jednak nie był wstanie przewidzieć późniejszych wydarzeń.

Północ przegrała wojnę na wszystkich frontach. Styria pierwsza ugięła się przed naporem sił wroga, ze względu na geograficzne położenie, następna padła Wergudnia i zajęte zdradzieckim atakiem Talsoi. Sojusznicy wykruszali się, jednak Cesarz, być może wbrew rozsądkowi, odrzucił oferty Qa i pozostał wierny swoim sojusznikom. Wielkie rzesze uciekinierów z Talsoi, wygnane, czy rozgoryczone zdradą leśne elfy, a także cywile i resztki sił zbrojny Styrii. Wszyscy znaleźli schronienie w granicach Cesarstwa, a wielu elfów przysięgło mu swoją lojalność znacznie powiększając populację młodego państwa. Wkrótce schronienie w Cesarstwie miała znaleźć istota najmniej spodziewana by otrzymać pomoc od jakiegokolwiek elfa, a której byt stanowił jedną z przyczyn zdrady Aenthil. Władczyni Styrii, Bogini Tavar.

==Sanktuarium Bogini i devi terphilin==
Szkarłatna Bogini lata temu doprowadziła do spustoszenia Aenthil, z którego leśne elfy nigdy się nie otrząsnęły. Nie był to co prawda czyn zamierzony, jednak gdy stoi się na ciałach setek zabitych braci i sióstr intencje nawet boskiej siły mają małe znaczenie. Wraz z powstaniem Ludu Qa ich bogowie, Opiekunowie, zaczęli własną wojnę przeciw bogom Północy. I zwyciężyli. Tylko dwójka bogów zdołała pozostać ze swymi wyznawcami fizycznie zstępując na ziemię. A choć wciąż potężni, w tym świecie byli śmiertelni. Cesarstwo dało Tavar schronie, co z początku wywołało wiele niepewności i niezadowolenia. Jednak minęło dużo czasu, a elfy szybko zrozumiały straszliwą ironię losy. Bez mocy Tavar ich zaklęcia ochronne wkrótce straciłyby moc, zaś bez elfów Tavar nie znalazłaby odpowiedniego schronienia.

Wkrótce okazało się, że dziwne przeznaczenie, które połączyło Tavar i Cesarstwo Leth Caer, jest bardziej skomplikowane, niż się wydawało. Podczas wielkiego rytuału, który odbył się w czasie szczytu przywódców Północy w Srebrnej Rzece, władca Cesarstwa, Elidis Caernoth przyjął oficjalnie dar Bogini Tavar, akceptując swoje z nią połączenie i stał się devi terphilin – Dzieckiem Bogini.

==W centrum polityki==
Stan ten utrzymywał się z różnymi wahaniami przez lata okupacji. Kolejne szturmy były odpierane, a pogranicze rozrywane licznymi potyczkami i rajdami. Mimo uwięzienia na Zapołudniu Cesarstwo nie szczędziło wysiłków by rozwijać swoją sieć agentów, stawiając sobie za punkt honoru z infiltrowanie struktur zdradzieckich Aenthil, oraz wsparcie morskich elfów i przygotowanie ich do powstania. Wraz z SSW i wywiadami innych państw Cesarstwo zaangażowało się w Sztab Konspiracji Północy by upewnić się, że kolejna Wojna o Północ będzie wygrana. Dla Cesarstwa była to prawdziwa kwestia być albo nie być, gdyż Qasyran nie mógł pozwolić sobie na tak niebezpiecznego sąsiada w samym centrum ich Imperium. W efekcie w przekorny sposób Leth Caer stało się najbardziej wysuniętą na południe częścią Północy.

==Srebrna Rzeka==
Choć osiedlając się tak daleko od innych państw, w zapomnianym dorzeczu Yro elfy szukały ucieczki od spraw Północy i politycznej suwerenności los sprawił, że istnienie ich państwa stało się nieodzownie związane z sojusznikami na Północy. Talsoi ogłosili Cesarstwo swymi wiecznymi przyjaciółmi, a ze Styrią Cesarstwo wiąże sojusz większy niż jakiekolwiek słowa spisane na papierze.

==II Wojna o Północ – ekspansja Obręczy==
Po wielu latach statycznej obrony, mając na uwadze odciążenie walczących państw Północy, Caer zdecydowało się na atak. Potężny magiczny rytuał, który przeprowadzał osobiście cesarz Elidis z pomocą wszystkich najpotężniejszych magów, jakimi dysponowało Cesarstwo, przesunął obszar zewnętrznej Obręczy o kilkadziesiąt kilometrów, docierając niemalże na przedpole Miasta Krokodyla. Wzmocniło to znacznie Caer, przede wszystkim rozszerzając obszar zasobów naturalnych, ale także spowodowało potężną kontrofensywę Qa. Krytyczny szturm miał miejsce kilka tygodni po rytuale, doprowadził niemalże do upadku Obręczy. Od całkowitej klęski ocaliła Caer ekspedycja z Laro, wyprowadzona przeciwko Qa w odwecie za krwawą pacyfikację ludności cywilnej w południowych huanach.

==Traktat Vistanijski==
[[File:caer3.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Caer utrzymało się dzięki nowemu zagrożeniu dla Qa, jakie stanowili żądni zemsty za swoich ludzi Laryjczycy. W trakcie pertraktacji pokojowych brał udział osobiście cesarz Elidis Caernoth, dla Qasyran będący nieakceptowalnym partnerem do rozmów, jako zabójca Neyestecae. Aby uzyskać ustępstwa i wynegocjować dla Cesarstwa możliwie bliską granicę Styrii i Larionu, cesarz Elidis ogłosił abdykację i ustąpił ze stanowiska. Jego postawa zdecydowała o wycofaniu się wojsk Qasyran daleko poza ówczesna linię frontu, za Hawren i Perdagan.

Czasy pokoju stanowiły nowy etap w dziejach młodego skądinąd kraju. Zagwarantowana w traktacie nienaruszalność granic dawała w perspektywie możliwość skupienia się na czymś więcej niż tylko walce o przetrwanie. Jednocześnie abdykacja cesarza, twórcy i założyciela miasta, była wstrząsem dla mieszkańców miasta. Dalsza droga, jaką miało iść Caer, stała pod znakiem zapytania.

Zakończenie wojny zastało Leth Caer na granicy wyczerpania. Ogólnie panujący głód, dramatyczne przeludnienie, idące za tym epidemie i wysoka śmiertelność dały się we znaki mieszkańcom Miasta na Bagnach. Zanim wojsk Qasyran odblokowały miasto, minęły kolejne miesiące. Tak sytuacja ekonomiczna, jak i efekty działalności szpiegów, głównie wywiadu Aenthil, spowodowały bunty i tumulty ludności. Kilkakrotnie zanotowano wystąpienia przeciwko mieszkańcom pochdzenia styryjskiego i obiektom kultu Tavar. Dość głośna stała się grupa, krytykująca ekstremalną pro-styryjskość byłego cesarza oraz jego zaangażowanie w kwestie religijne.

Jesienią 939 po raz pierwszy do granic miasta przybiły statki z północy, z Talsoi, Wergundii i Styrii, przywożąc wyczekiwane zasoby – żywność i leki. Ten fakt spowodował dalszy chaos i zamieszki. Abdykacja cesarza była dla mieszkańców Caer szokiem, pogłębiającym wewnętrzny chaos. Wielu oskarżało Caernotha o zdradę Miasta na rzecz służby styryjskiej bogini, tym bardziej, że jego działalność w ostatnich miesiącach nie była raczej publicznie znana.
Jesienią 939 były cesarz wrócił uroczyście do Caer wraz z towarzyszącą mu Shissą Viridi, dyplomatką, której wpływy i międzynarodowe znaczenie rosło, zwłaszcza po jej uczestnictwie w rytuale w Bibractborgu. Shissa została ogłoszona następczynią i kolejną cesarzową, była jednak "człowiekem znikąd", jej ród nie miał nawet statusu "wysokiego". Zaskakująco jednak zdobyła dość szerokie poparcie, zwłaszcza po tym, jak ogłosiła reset w stosunkach z Aenthil i ponowne nawiązanie kontaktów dyplomatycznych. Na koronację, która odbyła się zimą, została zaproszona tulya'Toruviel Meliaor, jako pierwszy aenthilski polityk od dziesięcioleci.

Cesarzowa Shissa Viridi została uroczyście zaprzysiężona i koronowana zimą 940 roku.

Po zakończeniu wojny, gdy zniknęła zewnętrzna presja i jednocząca idea obrony przed wrogiem, nasiliły się wewnętrzne podziały i konflikty. Wśród elfów, zwłaszcza pochodzących z Aenthil, wpływy styryjskie stały się drażniące, głośno mówiło się o zdradzie i sprzeniewierzeniu się ideom założycielskim. Podkreślano, że schronienie udzielone Styryjczykom nie miało nigdy być permanentne, a przyjęcie potrzebujących pod dach nie miało oznaczać oddania im kawałka domu. Na murach zaczęły licznie pojawiać się napisy “NANWEN!” - słowo to stało się hasłem przewodnim całego ruchu. Cesarzowa nie zajęła oficjalnego stanowiska, ale w licznych wypowiedziach dyplomatycznie przyznawała rację hasłom powrotu Styryjczyków, a zwłaszcza samej Tavar, “do domu”.

Drugą stronę sporu reprezentowali niektórzy caeryjscy dostojnicy, związani wcześniej z Elidisem Caernothem. Próbowali oni odwoływać się do pierwotnej idei Miasta, otwartego dla wszystkich wędrowców, a także do uczuć wdzięczności za przelaną w obronie miasta krew.

Spór paraliżował odbudowę miasta, choć właśnie zyskało ono doskonałe warunki, by stać się potężnym centrum handlowym Zapołudnia.

==Sytuacja po wojnie==
Po zakończeniu wojny miasto powoli wychodziło z trudnej sytuacji ekonomicznej, jednak wciąż nasilały się napięcia wewnętrzne, zwłaszcza pomiędzy zwolennikami tradycji aenthilskich i styryjskich.

Cesarzowa Shissa Viridi wyraźnie opowiadała się po stronie tych pierwszych.

W 947 roku Leth Caer odwiedziła z dyplomatyczną wizytą księżna Helethai. Wizyta ta oznaczała znaczący zwrot w dotychczasowej polityce południowego państewka. Uroczystości trwały kilka dni i miały charakter obrzędów pojednania - tak nawet nazwano ustanowione z tej okazji Święto Wybaczenia i Pojednania.

W centrum uroczystości znalazły się przede wszystkim uzdrowicielki z kasty tawanien’yaro, które niegdyś uciekły z ojczyzny, gdy ta wyparła się ich bogini, Silvy. Co prawda tawanien dawno już opłakały Silvę i obecnie oddawały szczególną cześć samej Ei, od niej czerpiąc swoją siłę, tym niemniej, w trakcie owych uroczystości, księżna Aenthil poprosiła o wybaczenie, zapraszając jednocześnie Pierwszą Kapłankę, by raz w roku wzięła ona udział w Ealinge. Choć był to gest tylko symboliczny, a tawanien pozostały częścią społeczności Leth Caer, w ten sposób uzdrowiono najpoważniejszą bodaj ranę w duszach elfów tego plemienia.

==Prawo Wierności Matce ==
W 948 roku z inicjatywy cesarzowej Catra Ara zdecydowała o szczególnym upamiętnieniu Przymierza z Morein. Święto Asullo stało się punktem wyjścia do szeroko zakrojonej uroczystości wielkiego przymierza z Eą. Obrzędy poprowadziły kapłanki Tawanien, a gościem specjalnym była Tulya’Toruviel Meliaor, dyplomatka z Aenthil.

W trakcie uroczystości ogłoszono Prawo Wierności Matce - Amilestel’ya Sanye, wedle którego na terenie Cesarstwa znacząco ograniczono możliwość używania magii akademickiej, a tzw. Nowej Magii, czyli tej opartej na trwałych zaklęciach geomantycznych, zakazano całkowicie. Tym samym Caer stało się drugim po Aenthil (a jednym z kilku obok Terali Zachodniej i Velidy) państwem, które takie prawo wprowadziły.

Dzięki temu kryzys geomantyczny dotknął Leth Caer jedynie jako echo problemów sąsiadów. Po burzliwym lipcu 950 roku zanotowano wiele zachorowań na nieznane wcześniej, śmiertelne choroby. Chorowały także drzewa, zwierzęta i woda. Obwiniano za to minerałowy pył, który w efekcie wybuchów rdzeni przedostał się do wody i powietrza, choć nie zabrakło opinii, że w istocie to efekt zaburzonych fal energii geomantycznych.

Niziołki/Historia

2026-03-23T20:28:54Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Niziołki|Etnos}}
[[File:hobbit2.jpg|upright=|frameless|border|right]]

='''Sytuacja Obecna'''=

Początkowo lud Velidy obawiał się tego, co może stać się z ich doliną podczas najazdu samnijskiego na Ofir. Na szczęście arbany nie przekroczyły granic, które należały do niziołków. Zamiast tego, na granicy stanęli posłańcy wraz z szamanem Emmeranem. Mężczyzna pragnął spotkać się z Izaakiem Blumsteinem - szomerem Velidy. Po tygodniach negocjacji i rozmów ustalono, że dolina pozostanie nienaruszona. Oficjalnie w jej granicach będzie uznawane prawo Kaganatu z zachowaniem dotychczasowych tradycji, zaś trybut płacony Samnii został ustanowiony zaskakująco nisko. Co najważniejsze, ustalono również, że niezależnie gdzie dalej powędrują arbany - każda z gmin rozsianych po świecie będzie bezpieczna.

='''Zapis historii'''=

==Utopijna dolina==
Hobbici (czyli niziołki) mieszkały niegdyś w Dolinie Velidy, która leży u podnóża gór na zachód od Messyny. Tę piękną, żyzną enklawę otrzymali w zamierzchłych czasach od Messyńczyków, którzy z kolei wygnali stamtąd barbarzyńskie plemię Kymerów, gdyż ci regularnie najeżdżali messyńskie wioski i rabowali ludność. W Velidzie do dziś, gdy dobrze poszukać, znaleźć można relikty tamtych czasów, w podziemiach dzisiejszych gmachów tajemnicze znaki na kamieniach, w środku lasu postawione posągi, reliefy na skałach... Hobbici zupełnie się tym nie przejmowali, z wdzięcznością przyjęli dar i zagospodarowali Velidę tak wspaniale, że stała się ona - bez najmniejszej przesady - niemal najpiękniejszym miejscem na świecie. Południowe i zachodnie stoki gór okazały się wyśmienite do uprawy winorośli i tak Velida zasłynęła z produkcji doskonałych win, z których najlepszą opinią wśród znawców cieszy się wino Arqentiletta o głębokiej, rubinowej barwie.

W Velidzie nałożyły się na siebie dwa czynniki - oto tam, gdzie naturalnie żyzne gleby i wspaniały klimat sprawiają, że wszystko rośnie jak najęte, zamieszkał ludek, który pracowicie i miłością chciał ową ziemię uprawiać i cieszył się ze wszystkiego co rośnie, jednocześnie wspomagając siły natury swoją rolniczą wiedzą. Tak oto Velida w historii Ofiru zasłynęła jako poetycka kraina idylli, szczęścia i gospodarskiego spokoju.

==Upadek Velidy==
Jak jednak wszystko na tym świecie, tak i idylla Velidy znalazła swój kres. Choć krainę ominęła straszna wojna, późniejsze wydarzenia doprowadziły do wyludnienia Doliny. Kymerowie, których Ofir wypędził z Doliny, przez lata żyli pragnieniem zemsty, podsycanym przez kult ich starożytnej bogini. Gdy wojna w Ofirze rozpętała się na dobre, i gdy Izos, patron Ofirczyków, umarł, a Izofiel, jego potężny Anioł upadł na ziemię, Kymerowie otrzymali swoją szansę. Bogini połączyła się z Aniołem i czekała na właściwy moment. W chwili, gdy pogrążeni w rozpaczy po stracie Izosa ofirczycy, próbowali wskrzesić Izofiela, by odpłacić się Styrii i ich bogni Tavar, za to co uczyniła Izosowi, obudzili go wraz ze złą boginią. Izofiel, duch, który utracił swoje bóstwo, nie panował nad swoją osobowością. Pod wpływem bogini zemsty stał się morderczym narzędziem jej planów, zaś dawne artefakty wojenne, Łzy Izosa, stały się jego bronią. Postanowił uderzyć w Velidę. Bogini kazała swoim wyznawcom najechać niechronioną przez Messynę, całkowicie bezbronną Velidę. Niziołki, ostrzeżone w ostatniej chwili, zebrały prędko to, co miały i opuściły swój dom. Wkrótce potem do Doliny wjechały oddziały Kymerów, w które to uderzyła broń Izofiela. I spaliła Velidę razem z ostatnimi Kymerami. Gdyż to nie zemsty swoich ludzi chciała dokonać bogini, ale zemsty na "swoich" ludziach – nie boginią bowiem była, a starożytnym, złośliwym demonem. Hobbici utraciwszy swoją ukochaną ojczyznę, rozeszli się po świecie, zakładając nowe osady wszędzie tam, gdzie ich przyjęto. Jednak pamięć o winnicach Velidy pozostanie na zawsze w ich pieśniach

==Czas wędrówki==
Wygnanie z Doliny było wydarzeniem apokaliptycznym w historii niziołków, sama dolina rychło stała się w ich kulturze miejscem mistycznym, legendarnym rajem, do którego nie ma powrotu. Liczne święta i rytuały przypominały o utraconym domu, w każdej hobbickiej osadzie czytano księgi i kultywowano opowieści o Velidzie. Jednak hobbici nigdy nie poprzestawali na wzdychaniu za przeszłością. Wrodzona pracowitość i obrotność znajdywały im przychylność niemal w każdym kraju, do którego zawędrowali. Tym bardziej, że pomaganie sobie nawzajem w latach wygnania było zawsze ich pierwszym przykazaniem, zaraz po tym, które brzmiało "Pamiętaj Velidę!"

==Hobbici i wojna==
Podczas najazdu Qa hobbici podzielili losy krain w których zamieszkiwali. Faktem było, że niziołki mimo wszystko cieszyły się względami i pewną ochroną ze strony Qa. Podobno miało to coś wspólnego z przywódczynią antyteistycznej organizacji Imperium, Primulą Severeid, którą przez długie lata łączyła osobista przyjaźń z władczynią ludu Qa, Neyestecae. Qa nie krzywdzili niziołków, choć niejednokrotnie budziło to właśnie wrogość sąsiadów i posądzenia o kolaborację. Mimo wszystko hobbici nie mogli zupełnie uniknąć wszystkich niedogodności wojny. Mały lud miał początkowo ogromne problemy z zaakceptowaniem kultu Opiekunów, ze względu na ich zupełnie odmienny od dotychczasowych bogów charakter, jednak z czasem i niziołki potrafią się przystosować do zmian. Nie wyparli się jednak starych świąt, czy tradycji, która łączy wszystkich rozproszonych po świecie.

==Zagłada Birki==
W 937 r. wyjaśniona została sprawa zagłady miasta. Moc minerałowej bomby, którą zdetonowali Qa w czasie wojny, została powielona i przekształcona przez istotę z Pustki, żądną krzywdy istot żywych. Niewielu dowiedziało się (gdyż sprawę zatajono, aby nie wywoływać wrogości wobec niziołków), że ów demon zwiódł lokalnych hobbitów w jedną społeczność i oszukańczo przedstawił jako opiekun i wspomożyciel. Sprawa miała swój pozytywny aspekt – świat ludzi poznał bliżej hobbickich Oświeconych, mędrców, którzy wiedzieli więcej o istotach z Pustki, zwanych eskhara. Stało się to szczególnie ważne w obliczu licznych wystąpień tych istot w kolejnych latach.

==Czas Ciemności==
Czas Ciemności wielokrotnie był także dla niziołków tragiczny. Od czasu wybuchu II Wojny o Północ coraz częściej jednak hobbici interesowali się losami krajów, w których mieszkali i angażowali w życie publiczne. Szczególnie wyraźnie widać to było w odradzającej się pod wergundzką protekcją Liryzji, gdzie społeczność hobbicka mimo wrogiego nastawienia ludzi aktywnie dołożyła starań do odbudowy wojennych zniszczeń. Mówi się też, że wielu hobbitów pojawiło się w tajnych stowarzyszeniach i gremiach, siłą rzeczy jednak niezbyt wiele o tym wiadomo.

==Powrót do Velidy==
W 939 r. reprezentanci gmin hobbickich wynegocjowali z senatorami Messyny ponowną dzierżawę Doliny Velidy. Poprowadzono tam kilka ekspedycji, bowiem Velida po latach zniszczenia stanowiła połać spalonej, zdewastowanej ziemi, porośniętej jedynie cierniem i zamieszkiwanej przez potwory. Kolejne lata miały pokazać, czy wystarczy determinacji hobbickim gminom, by odbudować Velidę z takich zniszczeń.

Misja Izaaka Goldbauma w Velidzie w zimie 939 roku otrzymała poparcie reprezentantów messyńskiego senatu. Co prawda warunki nie były łatwe – Messyna za oddanie hoobitom w dzierżawę wieczystą wypalonej i opustoszałej doliny zażądała 20% plonów rocznie i dodatkowych danin pieniężnych. Warunki zostały przyjęte i wiosną na obrzeżach doliny powstały pierwsze osady.

==Wielka powódź==
[[File:hobbit1.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Rok później, w 940 r. przez dolinę przetoczył się potężny żywioł. Gwałtowne roztopy spowodowały osunięcie się zboczy, wzbierająca rzeka zmieniła koryto, wody skumulowały się i potężna fala powodziowa runęła w dół przez Dolinę Velidy, niosąc na równiny tony popiołów i szczątków. Wiosną 940 r. epokowa powódź spowodowała hekatombę w niespodziewającym się niczego mieście. Kamienne uregulowane brzegi tylko spotęgowały siłę żywiołu.

Dla samej Velidy było to jednak odrodzenie. Zniknęła gruba warstwa popiołów, uniemożliwiających odrodzenie się roślinności, a do tego w Dolinie pojawiły się Driady, o których mówiono że są pasterkami drzew. Z całego świata zaczęli wracać także hobbici. Osadnictwu w Velidzie towarzyszył niespotykany urodzaj. Z każdego ziarna wyrastało dziesięć kłosów, w każdym miocie rodziło się trzykrotnie więcej zwierząt, każdej hobbickiej parze rodziły się przynajmniej bliźnięta. Mówiono o błogosławieństwie powracającej Gabony, o magii driad, złośliwi szeptali o tym, że hobbitom służą demony. Same hobbity nie zaprzątały sobie tym głowy, bo pracy było dość i bez tego. Faktem było, że po roku społeczność Velidy ze wzruszeniem i namaszczeniem miała przystąpić do pierwszych zbiorów. I nawet biorąc pod uwagę horrendalne daniny dla Messyny – były to olbrzymie zbiory.

Zaszczytną funkcję Szomera Velidy objął Izaak Blumstein. Jesienią 939 wydał on wielką odezwę, rozesłaną do wszystkich krajów zamieszkiwanych przez hobbity. Tekst ów, nazwany później Pieśnią Powrotu, był wezwaniem do odzyskanego domu.

Hobbici przejęli się bardzo tragedią powodzian, zatem zaproponowały pomoc humanitarną dla pokrzywdzonych i ich rodzin. Zorganizowana została zbiórka żywności dla powodzian przeprowadzona przez hobbitów, którzy tylko tak mogą pomóc, bo sami zbytnio pieniędzy nie mają. Mówiło się też po cichu, że hobbici udzielili schronienia uciekinierom związanym z powstaniem niewolniczym. Nikt tego nie udowodnił, choć oddziały kratistosa kilkakrotnie odwiedzały dolinę. Hobbici zasłaniali się tym, że mogą pomagać przez swoją gościnność strudzonym drogą wędrowcom, nie pytając, skąd pochodzą, żadnego z powstańców w Dolinie jednak nie znaleziono.

==Odrodzenie==
W autonomicznej Velidzie rozwinęła się i rozkwitła hobbicka kultura. W każdy szósty dzień tygodnia poza ucztą urządzano spotkania społeczności, starsi opowiadali o dawnych czasach, uczono młodych obyczajów, pieśni i praw. Hobbici dążyli także do tego, by Velida była miejscem bez przemocy. Każdy mógł tu znaleźć schronienie. No chyba, że ktoś był ścigany przez prawo, to inne władze mogły wkroczyć na teren Velidy, by takiego delikwenta znaleźć. Nie zezwalano na walki zbrojne, no chyba, że umowne pojedynki, nie zmierzające do śmierci np. pojedynek na twarde bagietki, bo dwóch piekarzy się pokłóciło, albo kochasiów, co walczą o rękę jakiejś dziewczyny.

Spisano także wreszcie prawa hobbickie. Zawsze one były umowne albo ogólnie przyswojone np. jeśli pożyczy się coś bez pytania (ludzie to nazywają kradzieżą), to lepiej to oddać w przeciągu dnia lub trzech. Nowa Velida oznaczała nowe zasady, a hobbici zyskali wreszcie kodeks, dokument, aby oceniać niecne występki. Najgorszą karą/wyrokiem miało być dołączenie do Zwiadowców- jednostki badających dalsze ziemie Velidy, bo nigdy nie wiadomo co może w górach i lasach siedzieć. Jednostka powstała jeszcze, gdy tajemnicza mgła spowijała Velidę, a z takich wypraw mało kto wracał, a już na pewno nie w komplecie.

Hobbici, pamiętając o tym, dzięki komu ziemia znów zaczęła rodzić, starali się o polepszenie kontaktów z driadami, ujmując to w zasadach “Nie tykamy. Nie ingerujemy. Miło witamy. Jeśli chcą jakiejś pomocy, to pomagamy.” Hobbici starali się ograniczyć wycinkę drzew, domy częściej powstawały w formie tradycyjnych ziemianek, drewno jest jak już używane, to do budynków używanych przez całą społeczność, ze względu na rozmiary.

Powstały licznie nowe kaplice i duża świątynia Gabony. Powstał także druidzki Kowen Akacji w miejscu, gdzie ziarno zasiane przez trójkę dzielnych hobbitów i wyrosło na wielką, piękną Akację. Składa się głównie z hobbitów.
Podobno istnieje kapliczka wszystkich bogów (taka, gdzie można pomodlić się do każdego boga), która spełnia życzenia. Znajduje się praktycznie przy granicy nizin z górami. Trzeba tylko napisać z czym ma się problem, albo życzenie; być dobrym Hobbitem, a może życzenie się spełni.

Finansowo Velida musiała opierać się na datkach i składkach hobbickich społeczności z całego świata, w każdym razie dopóki ziemia w Velidzie nie zacznie rodzić tyle płodów rolnych, by można było utrzymać się ze sprzedaży jej nadwyżek. Hobbici jednocześnie spłacają dalej podatki “Panu Bazylemu” (senator Bazyli ev Flores, który doprowadził do wydzielenia enklawy dla hobbitów) starając się utrzymać dobre kontakty z nim i całym senatem Messyny. Ponadto hobbity zbierają od każdego 10% dochodów do „Banku Velidy” by zbierać pieniądze na jakieś niespodziewane sytuacja np. zawalenie mostu, lawina błotna, zaraza itp.

Liczebność ludności Velidy wzrastała niemalże wykładniczo, bo wszystkie gminy hobbickie na świecie rozpoczęły wielką akcję powrotu do domu. Jednak nie rezygnowano z już istniejących siedzib, z wypracowanych kontaktów z ludzkimi, krasnoludzkimi i elfickimi społecznościami. Dzięki temu państwo Velidy miało swoich sprzymierzeńców (niektórzy mówili - agentów) w niemal każdym kraju świata.

==Dolina Wierna Ei==

Po dekadzie od powrotu do Velidy Dolina zyskała tak dobrą sytuację ekonomiczną, że stała się wsparciem dla rozsianych po całym świecie gmin hobbickich (tych oczywiście, które nie powróciły do ojczyzny). Hobbicka enklawa śmiało konkurowała w handlu żywnością z ofirskimi latyfundiami, specjalizując się szczególnie w uprawie warzyw i winorośli.

Sytuacja pogorszyła się nieco, gdy w Dormenos wybudowano eaformator. Hobbici bardzo jasno potępili ten wynalazek, Najwyższy Szomer Velidy wystąpił nawet przed połączonym Senatem, przemawiając przeciwko Nowej Magii. Choć stanowisko hobbitów poparli druidzi, nie wpłynęło ono specjalnie na decyzje senatorów.

Swoje wystąpienie hobbici powtarzali wielokrotnie, także na forum nowo założonego Kongresu Wolnych Narodów, do którego Velida dumnie przystąpiła. Pod wpływem zaostrzającego się sporu wokół kwestii Nowej Magii, Velida jasno określiła swoje stanowisko, stając się jednocześnie centrum ruchu Sairolome (zrzeszenie czcicieli Ei). Od 948 roku na terenie Doliny zostało zakazane używanie Nowej Magii, a korzystanie z zaklęć magii akademickiej bardzo poważnie ograniczone (w praktyce stała się ona nielegalna).

===Kataklizm===
Dolina Niziołków w niewielkim stopniu została dotknięta skutkami kryzysu geomantycznego. Podobnie jak w całym Ofirze, tak i w Velidzie od lat notowano niesłychanie wysokie plony, choc wyjątkiem był rok 950. Velida ortodoksyjnie podchodziła do zakazu stosowania Nowej Magii i pomimo uczestniczenia w inicjatywie Kongresu Wolnych Narodów konsekwentnie nie zezwalała na jej używanie w swoich granicach. Dzięki temu zresztą Hobbicki Bank Velidy wzmocnił swoją pozycję na rynku jako alternatywa dla KNM, dedykowana dla przeciwników geomancji.

Liryzja/Historia

2026-03-23T20:28:29Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Liryzja|Etnos}}

[[File:liryzja2.jpg|upright=|frameless|border|right]]

='''Sytuacja Obecna'''=
Pod wpływem samnijskiego ataku na Ofir, przyspieszono rozmowy o sojuszu Liryzji z unią Tryntu i Fiordu. Do potwierdzenia owego układu doszło w marcu 958 roku. Przed boskimi obliczami swoje losy związała Feyra Askoldottir Rosgalen - Księżna Liryzji - z synem tryntyjskiej pary książęcej - Tearlachem. Tym samym Liryzja wkroczyła do Paktu Wedry, zastępując miejsce podbitego Ofiru.

='''Zapis historii'''=

==Początki==
Liryzja rozpoczęła swoją historię wraz wędrówką ludów Fiordu w dół Sankary. W przeciągu kilku dekad stała się centrum politycznym i gospodarczym całego ludzkiego świata na zachód od Bramy Itharos. Stamtąd też ruszyła ekspansja na północ, aż po dalekie fiordy według legend mających być krainą “miodem i mlekiem” płynącą. Połowa V wieku była szczytem potęgi Liryzji. Jej terytoria obejmowały wszystkie wybrzeża: od najdalej wysuniętych peryferii Fiordu, przez wybrzeża Tryntu, ujście Wielkich Rzek, aż po Mercję i granicę z Talsoi - wyłączając półwysep Shamaroth. Kres potęgi Liryzji przyszedł wraz z końcem V wieku. Najpierw doszło do buntu jarlów na Fiordzie i utraty owej bezcennej kolonii. Krótko potem zbuntowany książę Hakon Tradamon doprowadził do oderwania się Askaronu i utworzenia księstwa Tryntu. Nim Liryzowie zdołali przedsięwziąć jakiekolwiek kroki przeciw jarlom czy Tradamonitom, przez północne dorzecze Sankary przetoczyły się nowe ludy, zwane Ludami Rzeki. Liryzja, ostatecznie zrezygnowawszy z mocarstwowych ambicji, stała się niedużym państwem, który jednak skupiał w sobie niemal cały ludzki handel morski i rzeczny na świecie. Z biegiem lat coraz większą kontrolę nad państwem zaczęła przejmować Liga Kupiecka, dodatkowo wzmacniając powiązania handlowe Liryzji ze światem i zwiększając jej bogactwo, lecz ubezwłasnowolniając ją pod względem militarnym.

Pod względem ekonomicznym i rozwojowym dla Liryzji najlepsze okazały się być lata 896-900, kiedy to Birka stała się portem macierzystym większości ekspedycji na Za-południe. Birka była neutralna, Birka dzięki swojemu bogactwu i kontaktom potrzebna była wszystkim krajom na równi. Birka była nietykalną potęgą... Wszyscy o tym wiedzieli, dopóki nie pojawił się ktoś, kto nie wiedział.

Neyestecae, władczyni państwa Qa na Zapołudniu, decydując o inwazji na wybrzeże Wergundii, zażądała od władz Birki bezwzględnej kapitulacji. Po odmowie miasto Birka zostało zmiecione z powierzchni ziemi najpotężniejszą bombą minerałową, jakiej użyto w czasie całej wojny.

Dla Zapołudnia bowiem port w Birce był symbolem kolonialnych wypraw, jakie podejmowano na ziemie Qa, i upokorzeń z tym związanych. Wybuch położył kres największemu miastu Liryzji i największemu portowi znanego świata, ruiny, pokryte minerałową mgłą, uniemożliwiały wejście tam przez kolejne dziesięciolecia.
Liryzja, w wyniku powyższych działań wojennych, stała się państwem zależnym od najeźdźcy i gubernatora Qa, stacjonującego na tych ziemiach.

==Ruiny miasta Birka==
W 911 roku ruiny miasta Birka zostały odgrodzone wojskowym kordonem i szerokim pasem bezpieczeństwa od reszty Liryzji. Przyczyny tego stanu rzeczy poznano dopiero później, w 937 roku, kiedy wyszły na jaw mechanizmy działania bomby minerałowej, która wybuchła w Birce. Przerażający stopień zniszczeń okazał się być dziełem nie tylko bomby, ale także mieszających się w to sił nadprzyrodzonych.

==Czas Ciemności==
Lata okupacji Zapołudnia były dla Liryzji czasem anarchii i chaosu. Kraj został wydrenowany z bogactw i właściwie pozostawiony sam sobie. Więzi między poszczególnymi regionami, miastami i osadami pękły. Zapołudniowym okupantom była na rękę rosnąca anarchia, rozpad więzi społecznych i struktur państwa. Liryzja funkcjonowała dzięki szlakowi handlowemu wzdłuż Sankary, gdy tego zabrakło, zabrakło też podstawy ekonomii kraju.

==Po odzyskaniu wolności==
W roku 937 Liryzja stanowiła smutny obraz anarchii i zniszczenia. Mieszkańcy funkcjonowali w mafijnych układach, próbując zastąpić strukturę państwa jakimkolwiek aparatem wprowadzającym porządek, w efekcie otrzymując społeczeństwo przesiąknięte przestępczością i zbrodnią.

==Thing Liryzyjski==
Najsilniejsza z rodzin liryzyjskich, Rosgalenowie, doprowadziła w 937 r. do zwołania ogólnokrajowego Thingu, który podjął decyzje o dalszych losach kraju. Liryzja odrzuciła propozycję dołączeniem do Tryntu i Fiordu jako trzecie księstwo unii, odrzuciła także wizję samodzielnego zaprowadzenia porządku na własnym terenie. Zwyciężyła koncepcja dołączenia do Federacji Wergundzkiej jako księstwo elekcyjne.

Księciem elektorem wybrany został bohater z III bitwy pod Arden, Rorik Rosgalen, paladyn Modwita.

==Ponowna inwazja==
Rok później przez kraj przetoczyła się kolejna fala najazdu Zapołudnia. Wergundzkie tymeny nie były w stanie zatrzymać inwazji armii Utzyao, która zatrzymała się dopiero pod Akwirgranem. Paradoksalnie jednak mobilizacja i wspólna obrona wybrzeża odniosły pozytywny skutek w mentalności zniszczonego kraju. Ludzie odzyskiwali poczucie godności i wiarę w możliwość decydowania o sobie.

==Odbudowa==
Po dwóch latach od przejścia Utzyao odbudowa Liryzji trwała na dobre. Wsparcie wielkiego mocarstwa dawało stabilność ekonomiczną, dobrą podstawę do odbudowy ładu społecznego. Ród Rosgalenów stał się najpotężniejszą siłą polityczną małego księstwa, sprawnie zarządzając wojskiem, handlem i innymi aspektami państwa.

Najpoważniejszym projektem była Nowa Birka (z czasem to dawne ruiny zaczęto określać jako Stara Birka). Port powstawał dzięki przekopaniu kanałów, umożliwiających dostęp z wszystkich czterech, łączących się w delcie rzek. Obejmował rozmaite nowatorskie rozwiązania technologiczne i pomysły uzdolnionych inżynierów, takich jak Patlin. Patlin był Qa, obrał sobie za cel życiowy naprawienie wyrządzonych w Birce zniszczeń, służąc swoją wiedzą i wizjonerskim podejściem.

Mimo zaangażowania znacznych środków, także przez Federację i inne zainteresowane podmioty, budowa miała potrwać jeszcze wiele lat. Zdawało się jednak, że Liryzja ma szansę po latach upadku powrócić na drogę rozwoju i dobrobytu.

==Nowe technologie i nowa przyszłość==
[[File:liryzja1.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Sytuację znacząco zmienił lawinowy rozwój technologii magicznych. W Nowej Birce już pod koniec 942 r. ruszyła eksperymentalna maszyna, służąca do pogłębiania sztucznych kanałów. Maszyna zastępowała pracę kilkuset ludzi, a energię czerpała bezpośrednio z sieci geomantycznej.

Zaplanowane na 950 r. otwarcie głównego portu zostało przesunięte na lato 944 r., a port Nowa Birka stawał się najbardziej nowoczesnym i rozwiniętym miastem całej Północy.

W wergundzkiej wojnie domowej Liryzja stanęła po stronie książęcej. Dzięki inwestycjom w Birce prowergundzkie rządy rodu Rosgalenów miały spore poparcie. Przez ostatnie lata przestępczość została zredukowana, odtworzono stocznie na wybrzeżu, odbudowano handel wzdłuż Sankary, a zakończenie prac nad kanałem miało stać się zwieńczeniem olbrzymiego wysiłku odbudowy przedwojennej metropolii handlowej.

==Kataklizm==
W 950 roku w czasie kryzysu geomantycznego w ataku eskhar poległ książę elektor Rorik Rosgalen. Wraz z jego śmiercią skończyła się okres pro-wergundzki w historii kraju. Wkrótce liryzyjski thang zdecydował o zerwaniu umowy z Federacją i zniesieniu protektoratu. Pozostawiono co prawda korzystne umowy celne, ale Liryzja trwale odłączyła się od Wergundii, korzystając z absolutnego braku możliwości reakcji protektora. Po roku wybrano także nowego władcę, była to Freyra Aslodottir Rosgalen.

Port w Nowej Birce rozwijał się z każdym rokiem, bogacąc się teraz na obsłudze dwóch szlakow handlowych - starego na Sankarze i nowego Szlaku Wedry. Towary z Ofiru, a przez Ofir także z Pethabanu, podążały na Zapołudnie, stamtąd zaś docierały transporty mineralu do rdzeni, zas jedni i drudzy płacili miastu cło i skład. Nowa Birka stała się także główną siedzibą Kompanii Nowej Magii, a także stolicą Kongresu Wolnych Narodów.

==Koniec protektoratu Wergundii==
Po śmierci Księcia elektora Rorika Rosgalena, skończył się okres pro-wergundzki. Wkrótce liryzyjski thang zdecydował o zerwaniu umowy z Federacją i zniesieniu protektoratu. Pozostawiono co prawda korzystne umowy celne, ale Liryzja trwale odłączyła się od Wergundii, korzystając z absolutnego braku możliwości reakcji protektora. W roku 951 wybrano także nowego władcę, była to Freyra Aslodottir Rosgalen.

Port w Nowej Birce rozwija się z każdym rokiem, bogacąc się teraz na obsłudze dwóch szlakow handlowych - starego na Sankarze i nowego Szlaku Wedry. Towary z Ofiru, a przez Ofir także z Pethabanu, podążały na Zapołudnie, stamtąd zaś docierały transporty mineralu do rdzeni, zas jedni i drudzy płacili miastu cło i skład. Nowa Birka stała się także główną siedzibą Kompanii Nowej Magii, a także stolicą Kongresu Wolnych Narodów.

Wergundia/Liryzja - rozszerzenie/Historia

2026-03-23T20:28:05Z

Wydra:

Wergundia/Historia

2026-03-23T20:27:41Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Wergundia|Etnos}}
[[File:wergund2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
='''Sytuacja Obecna'''=
Po ośmiu latach Radzie Książęcej udało się znaleźć odpowiedniego kandydata na stanowisko Księcia Protektora. Po licznych perturbacjach tytuł ten uzyskał Teoderick dar Erenbach, wsparty przez większość zasiadającą w radzie. Ze względu na pewne połączenia mężczyzny z separatystą, Leofricka dar Marenthal, wybór ten nie należał do prostych.

Teoderick jednak udowodnił, że najważniejsza jest dla niego przyszłość Federacji - silnej i zjednoczonej. Zwłaszcza po tak długim czasie podziałów, spowodowanych brakiem kogoś kto wytyczał by kierunek. Do tego dar Erenbach uzyskał poparcie i protekcję przebywającej na wygnaniu księżnej dar Domitius, co zyskało mu poparcie dawnych separatystów. W obliczu wojny trawiącej sąsiadujący kraj, Rada nie zwlekała dłużej z przypieczętowaniem swojej decyzji.

Został koronowany we wrześniu 957 roku, podczas gdy za wschodnią granicą płonął Ofir. Nim arbany samnijskie zatrzymały się na Itharyjskiej Bramie, Federacja świętowała.

Książe Protektor pierwsze czym się zajął, to wzmocnieniem pozycji Instytutu Badań Magicznych na rzecz osłabienia Kompanii Nowej Magii. Po pertraktacjach z kowenami druidzkimi udało się doprowadzić do zniesienia zakazu korzystania z Nowej Magii we Wschodniej Wergundii oraz Parve. Postawionym warunkiem było to, że posługujący się nią członkowie IBM pozostaną pod stałym nadzorem wyznaczonych przez koweny druidów. Miało to na celu nadzorowanie używanych zasobów w danych prowincjach. Tym samym wprowadzono podobny nadzór dla wytworów IBM w pozostałych krajach Federacji, dążąc do unifikacji działań.

W styczniu 958 roku, podczas ślubu Księcia Protektora z hrabianką Gizelą dar Veronnet, w pałacu ciepło przyjęto samnijskich ambasadorów. Był to jasny znak dla krajów północy, a przede wszystkim dla Paktu Wedry - Książe Protektor wraz z Federacją nie pragną wojny z Kaganatem.

===Nordewarda===
W odpowiedzi na cichą deklarację Federacji, że nie będzie przeciwstawiać się ona działaniom Kaganatu przeciwko Paktowi Wedry, pojawiły się pewne głosy niezadowolenia. Wśród Wergundów żyli jeszcze tacy, dla których pamięć Wojen o Północ sprawiała, że poparcie dla ludu stepu było obelgą dla honoru. Jednak żaden z tych głosów nie mógł zmienić woli rządzących. W ten sposób narodziła się idea, mogąca kiedyś przerodzić się w coś więcej, mająca na celu zebranie tych, którzy chcą walczyć przeciwko zakusom samnijskim. Kto stoi na ich czele? Kto ich finansuje? Czy to tylko głosy niezadowolenia, czy też realni uzbrojeni ludzie, gotowi do walki? Odpowiedzi na te pytania do czerwca 958 roku nikt nie poznał.
 
='''Zapis historii'''=
==Czasy najdawniejsze==
 Wergundowie pojawili się na arenie historii około V w. jako kolejna grupa etniczna tzw. Wielkiej Ekspansji, wędrówki ludów, spowodowanej podniesieniem się poziomu wód. Określani czasem mianem Ludów Rzeki osiedlili się oni w Dolinie Sankary. Z czasem luźne przymierze zastąpiła federacja pod rządami władcy z tytułem księcia –protektora.
 
==Epoka Danwigów==
 W VIII w. pod rządami ambitnych i zdolnych książąt z rodu Danwiga Wergundowie rozpoczęli podbój północnych krain dzięki genialnie prowadzonej taktyce wojennej oraz świetnie zorganizowanej i bitnej armii. Największym z wergundzkich wodzów był Elmeryk. W latach 30-tych IX w. opanował całe dorzecze rzeki Sankary, a połączone w federację ludy złożyły mu hołd i zasiliły książęce oddziały. Następnie podbił (838 r) całą północ, Liryzję, Trynt, Teralę i Samnię aż po Shamaroth i północne stepy, dążąc do utworzenia ogromnego imperium północy. Wiedziony proroczą wizją wielkiego zagrożenia, jakie miało nadejść z południa, dążył do zjednoczenia, choćby siłą, wszystkich ludów Północy w jedno silne państwo. Jego przedwczesna śmierć zniweczyła te plany. Trynt i Samnia uwolniły się spod wergundzkiej władzy, a pozostałą część imperium syn Elmeryka, Olaf, przekształcił w federację państw, dbając jednak o jej stopniową konsolidację. Rządy Olafa, któremu już po dwóch latach panowania nadano przydomek „Szalony” pełne były niejasnych działań i niewyjaśnionych decyzji. Z drugiej zaś strony wprowadził szereg reform mających na celu podniesienie poziomu życia swoich podwładnych, a także zapobiegnięcie klęskom głodu, które stopniowo pustoszyły kraj.
 
==Wielka Wojna==
 Całe swoje panowanie Olaf Szalony spędził w cieniu rosnącej na południu potęgi styryjskiej, którą uważał za największe zagrożenie dla Wergundii i w ogóle dla świata, w ten sposób interpretując wizję swojego ojca. Z pomocą zdobytego artefaktu książę Olaf zdecydował się zadać potężny cios styryjskiej bogini, po czym sam zginął z rąk styryjskich zamachowców. Rozpętała się wojna wergundzko-styryjska, nazwana później Wielką Wojną (896-900 r). Trwający 5 lat konflikt zaangażował większość krain północy, a zakończył go w 900 roku pokój vekowarski, który stworzył Trójprzymierze.
 

==I Wojna o Północ==
 Jeszcze za czasów Wielkiej Wojny Wergundia, podobnie jak inne państwa północy, wysyłała swoje misje zwiadowcze na teren zwany Zapołudniem – teren położony na południe od Styrii dawał możliwość okrążenia przeciwnika. Na ziemiach zapołudnia założono miasto Vekowar, które miało stać się przyczółkiem kolonizacji. Efekt wejścia na ów teren przerósł jednak wszelkie oczekiwania. Na Zapołudniu odrodziła się potęga, która w przeciągu kilkunastu lat zniszczyła wielkie imperia północy. Zwycięstwa na północy były niczym w obliczu nowego rodzącego się na południe od Styrii zagrożenia. Zrekonstruowane po wiekach państwo Qa uderzyło z całą potęgą, na którą nie poradziły nawet sojusznicze od niedawna tymeny wergundzkie. Działające w ramach zjednoczonego Trójprzymierza tymeny wergundzkie podjęły walkę z prącą na północ nową potęgą na terenie Zapołudnia i Styrii. Być może trójprzymierze zdołałoby powstrzymać inwazję, gdyby nie zdradziecko wbity nóż w plecy – w walkach nad brzegami Loranis, prawie u przedmieść Styrgradu, Aenthil ujawniło dawno przygotowaną zdradę, przechodząc na stronę Zapołudnia. Armie Północy cudem (i pracą wywiadu) ocalały, ale cofały się na całej linii.
 

==Klęska==
 Władzę po Olafie Szalonym przejęła księżna regentka Ermengerda. Za jej panowania doszło do zawiązania sojuszu państw północy przeciw siłom Zapołudnia. Księżna zmarła w wyniku epidemii, niedługo przed atakiem wojsk Szamanki na Akwirgran. Na tron wstąpił młody książę Arnulf, nie posiadający daru ani do polityki, ani wojny. Zapadł ludziom w pamięć, jako ten, który haniebnie poddał stolicę. W roku 903 na północ runął najazd ludów Qa, którego potęgi nikt nie przewidział i się nie spodziewał. Połączone wojska Styrii i Wergundii nie zdołały zatrzymać wroga. Po upadku swojego sojusznika i zdobyciu Styrgradu przez Qa Wergundia broniła się przez cztery lata wojny, zakończonej upokarzającą klęską i kapitulacją Akwirgranu. W 911 roku rozpoczęły się dla Wergundii lata niewoli, nazwane potem "Czasem Ciemności".
 

==Pod panowaniem Qa==
[[File:wergund3.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Od zdobycia Akwirgranu nie minęło wiele czasu nim armia Qa dotarła do granicy z Tryntem, tym samym obejmując strefą okupacyjną całe terytorium Federacji Wergundzkiej. Wojna jednak jeszcze trwała, na terenie Tryntu aż do końca 915 r. walczyły pozostałości Czarnego Tymenu i inne oddziały wergundzkie. Za ostatnie wydarzenie Wojny o Północ uznano klęskę wojsk teralsko-tryntyjskich, prowadzonych przez kniazia Vlada Jastrzębca, pod Dhe Sleibhte. Dalsza pacyfikacja była już kwestią czasu. W 916 r. zostały zgniecione resztki sił oporu w Terali, upadło także księstwo dar Bregena na Przełęczy Visnohora. Tereny, na które wkraczała armia Qa, były szybko pacyfikowane. Prawa ograniczające wolności obywateli wprowadzano jednak stopniowo, z obawy przed desperacką reakcją podbitych. Gdy jednak opanowano sytuację na północy, zwycięzcy wprowadzili nowe porządki. Władza przypadła marionetkowemu księciu-namiestnikowi, koronowanemu w Akwirgranie przez arcykapłankę Qa. Był to niesławnej pamięci książę Arnulf z rodu Dawniga. W krainach federacji mianowani zostali również książęta prowincji, w samej Wergundii został wyniesiony na to stanowisko diuk Joachim dar Nittel. Prawdziwą władzę mieli jednak w rękach gubernatorzy, najwyżsi zarządcy ziem podbitych z ramienia władczyni Qa. Represje aresztowania, sądy pokazowe, podnoszenie danin na rzecz władców mające na celu zaostrzenie konfliktu szlachty z ziemiaństwem oraz zakaz wszelkich organizacji oddolnych powodowały zastraszenie i paraliż więzi społecznych. Jednym z późniejszych (po Wielkim Powstaniu) edyktów okupacyjnej władzy było rozbrojenie narodu który słynął przecież z umiłowania wojny. Rozbrojenia uniknęli tylko ci którzy postanowili współpracować z Qa – zastraszona bądź wiedziona przykładem Ofirczyków arystokracja szła często na układ z okupantem by nie stracić majątku i pozycji społecznej. Lojalistyczna szlachta była jednak wyjątkiem wśród społeczeństwa Wergundii, resztę obowiązywał surowy zakaz posiadania broni, karany, podobnie jak wiele innych wykroczeń, wyrokiem śmierci. Wprowadzono zakaz korzystania z magii, choć na takie praktyki również można było uzyskać zezwolenie władz (np. w ramach zasług na rzecz gubernatora lub władz wojskowych). Oczywistym był absolutny zakaz czczenia „starych, bluźnierczych bogów”, będących znakiem dawnego porządku. Często nawet podejrzenie o udział w zakazanych obrzędach skutkowało wyrokiem, co wprowadzało wraz z innymi elementami kontroli obywateli, atmosferę terroru, zastraszenia i wzajemnych oskarżeń. Pobór do armii. Po pierwszym zrywie przeciw władzy - buncie chłopów z południa Wergundii, w życie wszedł edykt księcia-namiestnika o utworzeniu Wergundzkich Sił Pomocniczych. Początkowa euforia optymistów przewidujących rozluźnienie ucisku i oddanie części kontroli w państwie Wergundom została szybko rozwiana przez warunki istnienia wergundzkiej „armii”. Młodych rekrutów – postrzeganych przez Qa jako potencjalne zagrożenie – brutalnie trenowano i formowano w oddziały. Takie jednostki wysyłano następnie do innych państw na długą służbę w beznadziejnych warunkach. Żołnierze wergundzcy służyli więc Qa jako tanie siły porządkowe jednocześnie zmniejszając szanse na bunt w kraju. W samej Wergundii natomiast pojawiły się oddziały poborowe z krajów sąsiednich, Tryntu, Terali i Liryzji. Upowszechniono szeroko karę śmierci, jednak najbardziej dotkliwą i upokarzającą represją było wprowadzenie do kodeksów prawnych niewolnictwa. Wolny mieszkaniec Wergundii mógł stać się niewolnikiem na skutek wyroku lub długu (czasem stworzonego sztucznie) przekraczającego możliwości jego majątku. Ze względu na ogromny opór społeczny i ryzyko buntu niewolnicy byli sprzedawani na Zapołudnie, a także do Ofiru i Samni, gdzie przywrócono ów mało chwalebny zwyczaj. W wyjątkowo trudnej sytuacji znalazła się szlachta średnia i arystokracja która nie współpracowała z Qa. Wywłaszczenia były na porządku dziennym, a częste oskarżenia o czczenie bogów północy w przypadku szlachcica skutkowały natychmiastową karą śmierci. Zabiegi te miały na celu wyniszczenie grupy społecznej najbardziej związanej z dawną władzą, federacją i ideą zjednoczonej i wolnej Wergundii.
 

==Naznaczenia==
 Zaraz po zakończeniu wojny rozpoczęto akcję masowych naznaczeń. Rytuał ten, wbrew początkowym obawom nie był niczym w rodzaju "przejęcia umysłu" ani innej ingerencji w psychikę czy duszę naznaczanego. Poprzedzony absolutnie konieczną dobrowolną zgodą oznaczał dołączenie do grona wyznawców Opiekunów i oddanie się pod ich opiekę. Dopiero później okazało się, że najwyżsi kapłani Qa są w stanie z pomocą naznaczeń uzyskiwać pewną, ograniczoną wiedzę o poczynaniach i zamierzeniach. Szantaże elity społecznej i propaganda wśród niższych warstw skutkowały szybkimi rezultatami. W ciągu pierwszych kilku lat okupacji kult Opiekunów rozprzestrzenił się na niemalże całą populację Wergundii. Osoby niewyznające Opiekunów były prześladowane, pozbawione praw, często stawały się ofiarami bezpodstawnych aresztowań i były obciążone dodatkowymi daninami na rzecz skarbu Naczelnego Gubernatora. Po roku 920 – roku Wielkiego Powstania – kult bogów północy zaniknął w Wergundii nie licząc niektórych, odciętych od reszty świata oddziałów leśnej partyzantki.
 
==Bunty chłopców parveńskich 916 r.==
 Po klęsce pod Dhe Sleibhte z końcem roku 915 i pacyfikacji przełęczy visnohorskiej wiosną roku następnego, trzy wielkie korpusy armii Qa rozpoczęły marsz na południe. Chaos przy ruchach tak licznych wojsk spowodował, że korpusy te od początku lata 916 roku aż do jesieni przebyły tylko drogę do pogranicza wergundzko-styryjskiego. Ludność owych terenów liczyła na pierwszą spokojną zimę, gdyż poprzednie lato było dość obfite w plony, jednak mimo licznych zapasów nie udało się wyżywić licznych oddziałów Qa bez szkody dla ludności cywilnej, nie obyło się również bez aktów terroru i przez znudzonych żołnierzy Qa. W tej sytuacji doszło do krótkiego zrywu przeciw włądzy zaborcy. Incydent rozpoczął się od podpalenia baraków wojskowych i siedzib administracji. Zamieszki przerodziły się w rzeź kiedy na oddziały chłopów ruszyły ciężkie pułki pancernej piechoty. Incydent poczytano jako bunt przeciw władzy Qa. Odziały powstańców liczące około 500 osób zostały wybite do nogi w czym zaborcę wsparła lokalna arystokracja gdyż wśród buntowników licznie podnoszono hasła walki z lojalistyczną i chciwą szlachtą.
 
==Wielkie powstanie 920 r.==
 Krwawe stłumienie buntu chłopów parveńskich był silnym przekazem dla wszystkich Wergundów, ale nie powtrzymał wybuchu kolejnego powstania . W roku 920 wybuchło przygotowywane od kilku lat Wielkie powstanie, nazywane tak ze względu na skalę terytorium i liczbę żołnierzy które obięło. Do walki stanęli byli żołnierze z resztek zielonego i burego tymenu. Dobrze uzbrojeni i dowodzeni przez Marszałka Francisa dar Ittigena, ostatniego z dowódców tymenów z czasów wojny, żołnierze zdołali opanować tereny północnej i wschodniej Wergundii i fragment Dakonii. Siły Ittigena, wsparte przez liczną szlachtę z objętych powstaniem terenów podjęły odważną próbę ataku na siły pacyfikacyjne gromadzące się w okolicach Akwirgranu. Ruch ten zaskoczył dowództwo Qa oddelegowane do stłumienia powstania. W bitwie pod Akwirgranem określanej mianem „ostatniego zwyciestwa Wergundii” siły powstańcze liczące około siedem i pół tysiąca żołnierzy pokonały dziesięciotysięczny korpus sił Qa i wspomagające go oddziały ofirskie. Mimo sporego sukcesu militarnego Ittigenowi nie udało się uzyskać trwałej przewagi nad wrogiem i w ciągu dwóch miesięcy po bitwie (październik roku 920) powstanie upadło. Zryw kończy przegrana bitwa pod przełęczą Visnohora, w której resztki armii powstańczej próbowały przebić się do Terali. Sam marszałek dar Ittigen nie złożył broni i zginął z rąk wojowników Qa. Jeńców pojmanych podczas bitwy powieszono wzdłuż drogi prowadzącej od Akwizgranu do przełęczy visnohorskiej, tym zaś, którzy skapitulowali po śmierci Ittigena, zaoferowano naznaczenie lub śmierć. Podobnie naznaczenia wymuszono na ludności cywilnej z terenów objętych powstaniem.
 
==Rewolta szlachty wergundzkiej 923 r.==
 Wstępna reakcja Gubernatora Naczelnego nie wskazywała na dalsze represje, jednak około dwa lata po stłumieniu Wielkiego powstania rozpoczęły się nagłe i niezapowiedziane wywłaszczenia szlachty i wysokiej arystokracji. Sprytnie przeprowadzona akcja zakładała że Qa będą wywłaszczać rody, których posiadłości były od siebie oddalone co miało zapobiec konsolidacji oporu wśród ziemian. Przyspieszenie akcji jesienią 923 roku spowodowało, że liczni przedstawiciele szlachty, nie mający już nic do stracenia, wstępowali do oddziałów nielicznej dotychczas leśnej partyzantki. Niewielkie ogniska oporu rozsiane po całej Wergundii podjęły desperacką walkę. Bunt szlachty trwał aż do końca roku 924, prowadzony przez głowę najmożniejszego z rodów Salicji Adalberta dar Ascon i jednego z dowódców partyzantki leśnej Cedrica dar Welsa odnosił drobne lokalne sukcesy. Problemem buntowników było rozdrobnienie brak zaopatrzenia i brak większego poparcia wśród społeczeństwa. Szczególnie widać to było w południowej Wergundii i Parve gdzie ludność pamiętała jeszcze jak szlachta wspierała Qa w zwalczaniu buntu chłopskiego. Ostatecznie wzmożona akcja sił porządkowych i ostra zima roku 924 dobiły bunt szlachecki. Graf dar Ascon został schwytany i powieszony na murze rezydencji gubernatora Salicji, a Cedric dar Wels zginął w walce z siłami Qa. Po śmierci liderów buntu spacyfikowano siedziby wszystkich największych rodów. Z tej masakry ocaleli jedynie lojalni we współpracy wielcy arystokraci, ponadto dokończono rozpoczętą kilka lat wcześniej akcję wywłaszczenia.
 

==Rebellion des centiemes (powstanie setników) 927 r.==
 Paradoksalnie represje wywołane upadkiem buntu spowodowały zwiększenie liczebności oddziałów leśnej partyzantki które wzmocnili zniechęceni do Qa, wywłaszczeni dziedzice dawniej bogatych i potężnych rodów. W tym czasie powszechne były już obowiązkowe zaciągi do armii dowodzonej przez Qa, a delegowanej do innych części podbitego świata. Zwykle armia poborowa, której zwierzchnikiem był Naczelny Gubernator Qa stacjonowała na terenie południowego Tryntu. Wynikało to z zadawnionych niechęci Tryntyjczyków do Wergundów, którą Qa sprawnie wykorzystywali propagandowo. Armia ta liczyła około dziewięć tysięcy żołnierzy podzielonych na trzy korpusy: pierwszy stojący na granicy z Ziemiami Halfdana Borgh Du, drugi w Askaronie, trzeci zaś był rozciągnięty wzdłuż granicy z Daramonem i granicy teralskiej. Złe traktowanie poborowych przez oficerów Qa, ogólne niedożywienie oraz przedłużana w nieskończoność dekretami gubernatora służba wywołały sprzeciw jednostek wergundzkich. Bunt, nazwany od najwyższych oficerów pochodzenia wergundzkiego rebellion des centiemes (powstanie setników) trwał zaledwie miesiąc mimo, pozornej silnej kontroli oddziałów wergundzkich nad dolnym Tryntem. Pozbawione skoordynowanego dowodzenia, zaopatrzenia i przede wszystkim poparcia ludności lokalnej siły wergundzkie skapitulowały. Spore znaczenia miał tu również wypad sił teralskich na garnizony Wergundów pod koniec trwania zrywu. Większość jednostek rozwiązano, oficerów ukarano śmiercią, zaś wszystkie oddziały, które dopuściły się udziału w buncie, zostały zdziesiątkowane. To wydarzenia zmieniło również system kontroli Qa nad ziemiami podbitymi. Do upadku rebellion des centimes, opór Wergundów wyrażał się już tylko w drobnych akcjach wciąż prężnie działającej partyzantki leśnej.
 
==Powstanie w Wergundii Wschodniej 935 r. – Odzyskanie wolności==
 Pomimo degeneracji i skundlenia czasów niewoli Wergundowie nie poddali się, tym bardziej, że cierpliwe przygotowania po latach wreszcie zaczynały przynosić owoce. Stworzony przez styryjski wywiad Sztab Konspiracji dysponował wiedzą, ludźmi i pieniędzmi, sprawnie i mądrze monitorując buzujące w grupach partyzanckich emocje, negocjując, łącząc i przesyłając informacje. Wiosną 933 roku w ruinach dawnej modwitowej świątyni na Eberstein odkryto aktywność. Tak oto ludność pod Eberstein dowiedziała się o istnieniu Sanktuarium, w którym ukrył się jeden z wygnanych bogów, Pan Szeregów, Bóg Wojny Sprawiedliwej, Modwit. Było to preludium do wybuchu, który powstrzymywano do momentu, kiedy miała sprawdzić się Przepowiednia, dając powstańcom maksymalne szanse. To były ciężkie dwa lata, jako że okupant bezustannie dążył do sprowokowania kontrolowanego zrywu, by móc go utopić we krwi. W ukryciu powstawała konspiracyjna siatka, przygotowywano struktury dowódcze, broń, schronienia, a w tym samym czasie więzienia zapełniały się kolejnymi skazanymi, za południe zmierzały karawany niewolników, szafoty spływały krwią. Sztab Konspiracji Północy, dzięki gotowym na wszystko desperatom z obozu więziennego, zgromadził w sprzysiężeniu partyzantów wergundzkich, paladynów modwitowych, tryntyjskich sojuszników, itaryjska i wergundzką mafię, nie udało się tylko do końca przekonać miejscowych chłopów. Niespodziewany splot okoliczności pozwolił także pozyskać najcenniejszego sojusznika – dotychczas uparcie neutralne elfy z Larionu. Choć planowany od dawna, wybuch nastąpił niespodziewanie, pod wpływem nieprzewidzianych wydarzeń. Zaczęło się od obozu więziennego w Silberburgu, który odbity z rąk Qa i chroniony przez partyzantów stał się centrum dowodzenia dla powstania. Na placu, na którym jeszcze dzień wcześniej umierali w kajdanach bohaterowie ruchu oporu, zaprzysiężono nowych magniferów i wzniesiono, po raz pierwszy od kilku dekad, sztandar wolnej Wergundii. Gdy przeprowadzono następnie udany atak na wielką Świątynię Opiekunów, ogień gniewu, tłumiony od 20 lat, wybuchnął z pełną siłą, od Wschodniej Wergundii i Itharos, przez Parve i Dakonię, Trynt i Fiord, Styrię i Talsoi, Leth Caer i Larion… Rozpoczęła się kolejna wielka wojna.
 Wergundzka armia, szkolona i budowana naprędce, nie była w stanie panować nad gniewem ludzi. Zaś Wergundia po gorzkim doświadczeniu niewoli nie była już taka sama. W wielu umysłach umarły zasady, godność i honor. W Lusignan po zdobyciu zamku doszło do masakry jeńców i ataku na ludzi w wergundzkich mundurach. Na włosku zawisła wojna domowa i bunt. Sprawę załagodziły zdolności dyplomatyczne magniferów, jednak brak kary zachęcał do lekceważenia prawa i władzy powstańczej. Trzeba było długich miesięcy, by ta sytuacja uległa zmianie.
 
==II Wojna o Północ==
 Konsekwencje wydarzeń lata 935 roku miały trwać długo, prawdopodobnie całe pokolenia. Przywódcy powstania zaczęli zdawać sobie sprawę, że wojny tej nie da się wygrać w kilka miesięcy, a może nawet w kilka lat. Gigantyczny potencjał ludzki Qasyran stawiał Północ nieustannie na przegranej pozycji i zmuszał do bezbłędnego planowania poczynań.
 
==Akwirgran==
 Pierwsze uderzenie powstańców zmiotło większość oporu ze strony wojsk okupacyjnych, zaskoczonych, zdradzonych przez oddziały armii podległej (czyli przymusowo służących w niewolniczej formie poborowych z Północy) i zagonionych do największych twierdz. Jednak dopiero jesienią, po kilku miesiącach oblężenia, połączone siły I i II tymenu wkroczyły do oswobodzonej stolicy. Nad murami Akwirgranu po 20 latach załopotał wergundzki sztandar. Do zakończenia wojny było jeszcze daleko. Wergundzka armia, zasilana przez ochotników, rosła w siłę, stając się decydującą siłą militarną północy, i podjęła zdecydowaną walkę z przeważąjącą liczebnie armią Qasyran. Nie był to jednak już desperacji zryw ani partyzancka szarpanina. Północ podniosła się z kolan i stanęła do regularnej wojny o swoją wolność.
 
==Wyzwolenie kraju==
[[File:wergund4.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Zryw rozpoczęty we Wschodniej Wergundii wyswobodził w przeciągu kilku miesięcy teren w granicach państwa. Okupacyjna władza przestała istnieć, nowa – z trudem była rekonstruowana. Rządy w kraju objęła grupa wojskowych (tzw. rada magniferów), zaś funkcję dyktatora powstania powierzono Severo dar Rodlingenowi, magniferowi pierwszego tymenu, który rozpoczął powstanie. Choć Wergundia była wolna, wzięła na siebie ciężar prowadzenia wojny, jako że oczywistym było, że wolność szybko się skończy, jeśli Qa przełamią front i ruszą ponownie na północ. Po szeroko zakrojonej akcji propagandowej w szeregi odrodzonych tymenów zgłaszały się tysiące ochotników, wojska wergundzkie walczyły na terenie Styrii, Laro, Terali i Tryntu, będąc trzonem sił północy. Oprócz decydującego znaczenia wojny zajęto się także cywilną stroną rzeczywistości. Przejęto skarb, wprowadzono sprawnie działający fundusz ekonomiczny, finansując regularną odbudowę kraju po zniszczeniach i wsparcie dla rodzin poległych. Przywrócono szkoły i uczelnie, odbudowano świątynie Modwita, którego kult powrócił z nową siłą, uzupełniając się z odnowionym i oddzielonym od Qa kultem Opiekunów. Nie ustrzeżono się także potknięć. Wiosną 936 r. konieczne było siłowe stłumienie buntu chłopstwa we wschodniej Wergundii, z trudem także uniknięto rozłamu wewnątrz dawnej federacji, opanowując dążenia separatystyczne Dakonii.
 Po kilku latach wojny, chcąc wzmocnić stabilność państwa i ukrócić polityczne spory, środowisko skupione wokół dowództwa wojskowego przeforsowało zebranie rady elektorskiej i wybór Rodlingena na tron księcia-protektora.
 Najważniejsze etapy wojny (dla Wergundii):
* Harnkott – pogranicze Tryntu i Wergundii, pierwsze wielkie zwycięstwo nad Qa, otworzyło drogę do wsparcia przez Wergundię tryntyjskich powstańców Brynjolfa Gunnarsona. W efekcie siły Qa w Tryncie zostały zmuszone do cofniecia się do dwóch twierdz – Arden i Askaronu. Harnkott było pierwszym wielkim zwycięstwem odrodzonej armii i miało wielkie znaczenie dla morale.
* Odzyskanie Akwirgranu – stolica Wergundii została odbita jesienią 935 r.
* Kocioł pod Erwick – skomplikowana bitwa na pograniczu Styrii i Wergundii, trwająca od jesieni 935 do wiosny 937 r. Ostatecznie siły wergundzko-laryjsko-styryjskie pokonały opór armii Qasyran dzięki ostrzałowi magicznemu z twierdzy Telfamba. Przełamanie punktu pod Erwick pozwoliło tymenom wejść na obszar Styrii i zabezpieczyć front na linii rzeki Loranis, daleko od granic Federacji.
* Visnohora – potężna górska Twierdza na pograniczu Terali i Wergundii została zajęta przez wojska Qasyran wraz z głównodowodzącym, huei Seitirim. W zimie 936 r. Seitiri został zamordowany w skrytobójczym ataku Czarnej Tercji. Visnohora stała się podstawowym celem północnych tymenów armii, jednak operacja przebicia się do fortecy od strony Terali nie powiodła się ze względu na wojnę domową i brak porozumienia z kniaziami teralskimi.
* Arden i Przełęcz Cor – tryntyjska forteca graniczna po raz trzeci w historii stała się punktem zwrotnym frontu na Północy i po raz trzeci brały w tym udział wergundzkie tymeny. Arden zostało odbite z rąk Qa w lecie 917 r., umożliwiając – również dzięki znakomitej akcji dywersyjnej na Przełęczy Cor – wejście na teren zajętej przez Qa Terali.
* Styrgrad – walki o stolicę Styrii zaczęły się jeszcze jesienią 935 r., kiedy w rejonie sąsiedniego miasta Gereja siły styryjskie rozpoczęły budowanie regularnych oddziałow. Miasto zostało zdobyte przez powstańców i regularne siły styryjskie 14 listopada 936 roku. W drugiej fazie wojny - po nadejściu kontruderzenia Zapołudnia – Strygrad został oblężony ponownie. Trzy wergundzkie tymeny (tzw. tymen Rodlingena – po abdykacji tegoż ze stanowiska księcia protektora) broniły przeprawy przez Loranis oraz murów Styrgradu łącznie przez ponad 15 miesięcy. Ostatecznie po zawarciu pokoju vistanijskiego wojska Qa ustąpiły spod miasta.
* Liryzja (larp „Cienie i Popioły” ) – po pierwszej fazie wojny Wergundia rozpoczęła przygotowania do odparcia kontrataku Qasyran, spodziewanego od strony wybrzeża. W ogarniętej bezprawiem i chaosem Liryzji Federacja rozpoczęła misję polityczną, mającą na celu ponowne przyłączenie tego kraju. Rywalizacja z Tryntem na tym tle pogłębiła niechęć i animozje miedzy sojusznikami. Finalnie Liryzja wybrała Federację i tym samym militarną ochronę, jaką ta mogła oferować.
* Wybrzeże Mercji i Liryzji - Flota Utzyao została zatrzymana przez Czarny Szkwał na niemal rok i zmniejszona o niemal 30 tys. żołnierzy, ale ostatecznie rozpoczęła uderzenie na wybrzeża Wergundii. Jedna część desantu zajęła zamki i miasta w rejonie Zachodniego Klifu w Wergundii, armia wergundzka chwilowo cofa się wgłąb kraju. Druga część wylądowała w ruinach miasta Birka, niedostępnych dla ludzi północy ze względu na skażenie Minerałem. Próba starcia z wergundzkim siłami broniącymi Liryzji zakończyła się klęską i wycofaniem Qa.
* Talsoi - Państwo morskich elfów w pierwszej fazie wojny podjęło wysiłek samodzielnego wyzwolenia się spod władzy Qa, co początkowo się udało, stolica została wyzwolona jeszcze w 936 r. Talsoi jednak wzięli na siebie ciężar zatrzymania floty inwazyjnej Utzyao i w toku Czarnego Szkwału poświęcili całą swoją flotę i armię, aby opóźnić i osłabić przeciwnika. Ich ofiara umożliwiła dalszą walkę całej Północy, jednak zaowocowała ponownym zajęciem ich terytorium przez Qa. Po bitwie o Akwirgran elfy Talsoi zadecydowały o dołączeniu do Federacji, a książę -protektor osobiście poprowadził armię, gotową do odbicia terytorium z rąk Qa.
* Bitwa o Akwirgran – Bitwa Narodów - Starcie rozegrało się w lecie 938 r. Dwie armie Qasyran dotarły pod stolicę Wergundii, zmuszając Federację do wstrzymania działań na innych frontach. Klęska oznaczałaby konieczność porzucenia sojuszników – Styrii, Laro i Talsoi. Część maszerującej od strony Visnohory armii udało się zatrzymać na starych umocnieniach Linii Matfrida, fortyfikacjach górskich na północny zachód od stolicy. To dało czas na stawienie oporu pozostałym wojskom agresora, dzięki czemu co prawda nie pokonano go w starciu bezpośrednim, ale uniemożliwiono zdobycie stolicy z marszu, zaś oblężenie stało się strategicznie nieopłacalne. W Bitwie Narodów wzięły udział sojusznicze tymeny tryntyjskie, styryjska Czarna Tercja, ochotnicy z Talsoi, Terali, Laro, Leth Caer, podziemne elfy, a także najemne wojska Ormurinu i korpusy medyczne Concordii.
 
==Pokój Vistanijski==
 Bitwa o Akwirgran pozwoliła Federacji przerzucić siły na pomoc sojusznikom na południu, zmuszając Qa do przegrupowania. Dalsza wojna była możliwa, jednak Wergundia zdobyła przewagę na niemal wszystkich frontach i dowództwo Qasyran zdawało sobie sprawę, że dalsza walka to już tylko tracenie kolejnych zasobów ludzkich. W styczniu 939 r. w Itharos pod patronatem senatorskiego rodu Vistaniuszy został podpisany traktat, kończący Wojny o Północ. Armia Qa odstąpiła od oblężenia Styrgradu, wycofując się na południe poza linię Hawren – Perdagan - Kavelia. Jedyną zdobyczą na Północy pozostała Visnohora, stanowiąca dla Wergundii nowe zagrożenie. Układ stanowił wielkie zwycięstwo Sojuszu Północy, który jednak w chwili podpisywania traktatu już praktycznie nie istniał.
 
==Pakt Szlaku Wedry==
 Efektem rosnącej niechęci między Wergundią a Tryntem (w efekcie tryntyjskich obaw przed wergundzką dominacją) był rozpad Sojuszu Północy i stworzenie nowej siły politycznej – Paktu Szlaku Wedry. Wyraźnie skierowany przeciwko Wergundii układ zawarł Trynt, Ofir, obydwa kraje teralskie, a także północni Qa z Visnohory. Trzonem koncepcji politycznej była izolacja ekonomiczna Wergundii poprzez budowę szlaku handlowego wzdłuż rzeki Wedry z pominięciem terytorium Federacji.
 
==Visnohora==
 Forteca pozostała jedynym punktem utrzymanym przez Qa na Północy. Siłę mikro-państewka stanowiła wielotysięczna armia Iltepe Moe, usytuowana pomiędzy Teralą a Wergundią, mając w szachu oba te kraje. W tej formie jako praktycznie niezależny podmiot państwowy Visnohora weszła do polityki Północy.
 
==Nowe oblicze Sojuszu Północy==
 Po Wojnach o Północ terytorium Federacji powiększyło się o Liryzję, która stała się księstwem elekcyjnym, oraz Talsoi ze statusem protektoratu. W sojuszu wojskowym i politycznym z Federacją pozostała Styria, natomiast nowym krajem, który dołączył do Sojuszu, było Księstwo Larionu. Sojusz Północy pozostawał w konflikcie z dwoma pozostałymi siłami politycznymi – Zapołudniem i Paktem Wedry.
 
==Polityka wewnętrzna==
 W czasie II Wojny o Północ w Wergundii wyodrębniły się dwa główne stronnictwa polityczne. Stare rody, które ocalały po okresie niewoli, prezentowały stanowisko zachowawcze, dyktowane potrzebą odbudowy i umocnienia wewnętrznego kraju w obliczu olbrzymiego wysiłku wojennego. Nowością w wergundzkich realiach było tzw. stronnictwo magniferów, oparte na postaciach w większości młodych dowódców wojskowych, osób w przeważającej większości z niższych warstwo społecznych, którzy wybili się jako przywódcy powstania i poprowadzili strategicznie pierwszy etap wojny wyzwoleńczej. Ludzie ci, najczęściej nie posiadający żadnego zaplecza oprócz miłości swoich żołnierzy, dążyli do ofensywnej wojny, uważając, że zapewnienie militarnego bezpieczeństwa krajowi jest najważniejsze. Tuz po odzyskaniu stolicy księciem -protektorem obwołano jednego z magniferów, Severo Rodlingena. Był to człowiek bez szlachectwa i majątku, związany wyłącznie ze stronnictwem wojskowych. Ostry podział w Radzie Książęcej zagrażał stabilności kraju i sprawności sztabu. W trakcie Bitwy Narodów szef sztabu Federacji, wielki mistrz Tergor dar Toller namówił księcia do abdykacji na rzecz Einharda margrabiego dar Avarette – żołnierza, a jednocześnie możnowładcę, który pogodził obydwa stronnictwa. Nowy książę-protektor skupił się na wzmocnieniu sytuacji politycznej Wergundii poprzez możliwe odsunięcie od granic żywiołu Zapołudnia. Silny sojusz ze Styrią i Larionem dawał Wergundii bufor od strony największego rywala militarnego. Dzięki temu główną uwagę Federacja mogła skierować na północ, gdzie mniejsze państwa dążyły do sukcesywnego osłabiania Wergundii w obawie przed jej dominacją w regionie. Narastający konflikt połączony z euforią po zwycięskim traktacie powodował w Wergundii zdecydowany wzrost nastrojów imperialnych. W zamian za gigantyczny wysiłek wojenny – ostatecznie Wergundia praktycznie obroniła Północ – przywrócenie potęgi i zwierzchnictwa nad Północą wielu zaczęło wydawać się właściwą nagrodą.
 
==Po wojnach o Północ==
 Po zakończeniu wojny Federacja miała prawo nazwać się zwycięzcą, ale było to dość gorzkie zwycięstwo, zwłaszcza w cieniu potężnej Visnohory, zajętej przez armię Qasyran. Wielki wysiłek wojenny zaowocował gigantycznymi stratami – Mercja, Daramon, Dakonia, Parve były spustoszone i wypalone. Straty w ludziach sięgnęły setek tysięcy. Zimy 938 i 939 były głodowe, tym bardziej, że armia, która sięgnęła 400 tys. dusz, wymagała zaopatrzenia.
 Wiosną 940 rozpoczęto szereg działań zaradczych.
 Zdecydowano o demobilizacji do poziomu 200 tys. ludzi, jednocześnie bardzo starannie zapewniając wsparcie weteranom. Zajął się tym Zakon Modwitowy oraz Kościół Pięciu i jego kapłani. Kościół Pięciu zaangażował się także w naprawianie sytuacji społecznej w kraju, organizację sierocińców, domów opieki, gildii rzemieślniczych. Duże wydatki przeznaczono także na wojskowe badania nad nowo odkrytą siatką geomantyczną i jej właściwościami.
 
==Pakt Szlaku Wedry – Próba neutralizacji zagrożenia==
 Podjęta przez zagrożone wergundzką dominacją kraje Północy próba zjednoczenia i wykluczenia handlowego Federacji potknęła się o Kaganat Samnijski. Wergundia przebiła oferty, złożone samnijskiej kagani, w zamian za co ta zamknęła swoje granice dla handlu wzdłuż nurtu Wedry. Ofir nie ustawał w staraniach o zmianę tej sytuacji, jednak wybuch powstania niewolniczego oraz najazd orków na ziemie pograniczne skutecznie zahamował jakąkolwiek politykę zewnętrzną tego kraju. Sytuacja Wergundii zatem była bliska sukcesu, tym niemniej nie ustawano w staraniach, aby odsunąć polityczne zagrożenie. W związku z najazdem orków Ofir oficjalnie oskarżył Federację o inspirowanie najazdu rękami mistrza Zakonu Mieczowego, Tergora dar Tollera.
 
==Incydent w Terali==
 Latem 939 w Terali Wschodniej w działaniach przeciwko Swartowi-Szakalowi, wzięli udział oficjalni przedstawiciele Federacji. Przy okazji spraw mistycznych wypłynęła skrywana przez kniazia Terali, Gosława, akcja budowy wyjątkowej broni, opartej na technologii minerałowej i krasnoludzkich mechanizmach. Sytacja była trudna – szczegóły sprawy konfliktowały Gosława nie tylko z Visnohorą, której ukradł minerał, krasnoludami, którzy mieli pretensje o plany mechanizmu, al.e także z kniaziem Nitry, którego córka zupełnie przypadkowo zginęła w czasie testów broni. Dodatkowo przedstawiciele kniazia posunęli się do internowania wergundzkiej reprezentacji. Napięta sytuacja ewoluowała w kierunku kolejnej teralskiej wojny domowej. Początkowe wsparcie dla Nitry nie dało tej ostatniej wielkiej przewagi, zwłaszcza, że rychło Federacja wycofała się z tego. Jednak przedstawiciele Wergundii wstrzymali się od oficjalnego wsparcia któreś ze stron.
 
==Powrót orków do tymenów==
 Pobyt dar Tollera w Terali wiązał się także z jego misją wobec plemienia Tar-zul, którego przychylność wielki mistrz zdobył sobie jeszcze w kampanii pod Akwirgranem. Tym razem dar Toller posunął się do osobistego starcia z charyzmatycznym wodzem Turulem, którego pokonał i przejął kontrolę nad znakomitą większością szczepów. Efektem tego był powrót orkowych najemników oraz kohort auxiliów w tymenach, a także szeroka misja religijna Zakonu Mieczowego w Górach Maegros.
 
==Zakon Mieczowy Modwita i korpusy ekspedycyjne==
 Po wojnie rola Zakonu w Federacji ugruntowała się, paladyni przejęli rolę opiekunów nad weteranami i ofiarami wojennymi, ale także podjęli zadania misyjne w sąsiednich krajach. Głównym celem były góry Maegros i plemiona orków, które wahały się pomiędzy animizmem, kultem Ręki (Opiekunów) oraz kultem Swarta- Szakala. Drugim kierunkiem było księstwo Larionu, gdzie na zaproszenie t'antsana mieli pomóc laryjskim elfom po tym, jak odebrano im Ikni.
 
==Kryzys ofirski==
 Wiosną 940 r. na Ofir runął najazd orków z plemienia Tar-zul. Pomimo braku niezbitych dowodów Ofir głośno na forum międzynarodowym oskarżył Wergundię o inspirację owego ataku, o wyposażenie orków w wergundzki sprzęt oraz podburzanie ich, głównie rękami mistrza Zakonu Mieczowego, Tergora dar Tollera. W rozesłanych po wszystkich dworach listach dyplomatycznych Oligoi żądało ukarania winnych oraz rekompensaty finansowej na rzecz ofiar najazdu. Żądanie poparły kraje Paktu Szlaku Wedry.
 
==Nowe relacje z Aenthil==
 Po udziale elfiej dyplomatki, Toruviel Meilaor, w rytuale w Biborgu, relacje Wergundii z państwem leśnych elfów zostały nawiązane od nowa. Aenthil podjęło projekt budowy traktów Akwirgan-Styrgrad oraz Itharos – Talsoi przez swoje terytorium, zapraszając Wergundię do współpracy. Aenthil zgodziło się także na wypłatę reparacji wojennych na rzecz zniszczonego Parve w zamian za otwarcie granicy na handel.
 
==Wzmacnianie Federacji==
 Choć bez wątpienia najsilniejszy kraj Północy, to jednak Federacja wyszła z wojny bardzo zniszczona. Pilnie potrzebne były działania poprawy ekonomii i warunków społecznych. Podjęto także dwie wielkie inwestycje na wybrzeżu:
* Port Nowa Birka – projekt stworzony przez qasyrańskiego inżyniera zakładał budowę olbrzymiego, nowoczesnego portu nieco na północ od ruin zniszczonego miasta. Projekt zakładał budowę sieci kanałów i przesmyków, pozwalających na przekierowanie żeglugi do nowego ujścia. Pierwsze zabudowania Nowej Birki stanęły jeszcze w 938 roku, dwa lata później, w obecności księcia protektora i księcia elektora Rorika Rosgalena, otwarto uroczyście pierwszy drożny kanał żeglugowy.
* Budowa floty – oprócz inwestycji we flotę talsojską, która miała stać się szpicą nowej Classis, rozpoczęto budowę tej ostatniej, a dokładnie bazy szkutniczej w Mercji, która w najbliższych latach miała wykonać setki nowych jednostek.
 
==Kryzys Visnohorski==
 Sprawa Visnohory stała się żywą raną, dowodem na to, że Północ zdradziła Wergundię, której żołnierze umierali za inne kraje. Sytuacja stawała się praktycznie nierozwiązywalna – wergundzkie społeczeństwo domagało się reakcji, tym bardziej, że nieubłagane prawa ekonomii wymagały demobilizacji armii lub jej użycia. Nie mogąc dłużej zawieszać sprawy Wergundia zdecydowała się na działanie.
 Wergundia wprowadziła wojska do Terali z planem zablokowania przełęczy od Północy. Nieoficjalnie sprowokowany przez Wergundię rajd plemion orków pozwolił na uchwycenie przyczółków wzdłuż Wedry bez wchodzenia w bezpośredni kontakt z wojskami Tryntu i Terali Zachodniej, Terala Wschodnia zaś miała sprzyjać Wergundii i stanowić zaplecze. Równocześnie flota Federacji, w tym także okręty Talsoi, wypłynęła na wody Wielkiej Zatoki, aby zablokować możliwość morskiej pomocy dla Visnohory. Wszystko jednak poszło nie tak, jak powinno.
 Jesienią 942 r. Fiord zajął wyspę Tyndhur wraz z węzłem geomantycznym o kluczowym położeniu, zagrażając portom w Birce i Talsoi. Flota Fiordu, który zdecydowanie zdeklarował się po stronie Paktu Wedry, rozszczelniła blokadę zatoki. Wschodnia Terala ogłosiła przejście na stronę Paktu, rozpoczynając z Derwanem Jastrzębcem negocjacje zjednoczeniowe - i jednocześnie blokując Wergundii zaplecze dla IV tymenu. Atak na Visnohorę, zamiast kilku miesięcy, przeciągnął się na dwa lata. Zła passa Federacji na tym się nie kończyła.
 
==Wojna domowa==
 Na wieść o porażce polityki Einharda część krajów związkowych Federacji, z Dakonią na czele, ogłosiła secesję, rozpoczynając wojnę domową. Do buntu Dakonii dołączyły się Wschodnia Wergundia, Parve, Salicja i Mercja, a także duża część rodów arystokratycznych z Wergundii, Daramonu i Liryzji. Secesjoniści ogłosili powrót do idei Elmeryka (oraz do rządów krwi Danwigów), pod tymi hasłami stojąca na czele separatystów księżna Dakonii Arminia dar Domittius zgromadziła przeszło 50 tys. wojska, głównie z prywatnych armii starych rodów, ale w skład oddziałów secesji weszli licznie dezerterujący z tymenów żołnierze, przekonani, że tutaj znajdą cel i uznanie ich bojowej wartości.
 W dalszej części swoich planów secesjoniści nie kryli, że ich priorytetowym celem będzie otwarta inwazja na Trynt i Teralę zgodnie z tzw. ideą Elmeryka. Pierwsza bitwa między siłami książęcymi, a wojskami secesjonistów było właściwie niewielką potyczką na granicy Dakonii i Wergundii, o wielkim znaczeniu dla morale. Oddział wojsk książęcych wycofał się z mało ważnego przyczółka, nie chcąc tracić sił na mało ważny posterunek, wszem i wobec jednak ogłoszono potyczkę pod Larencotte jako wielkie zwycięstwo secesji.
 Największa z bitew miała miejsce wiosną 944 r. w pobliżu miasta Ligmell w Salicji. Była wynikiem ofensywy sił książęcych, nakierowanej na rozdzielenie sił rebeliantów i odbicie dwóch ważnych obszarów – wybrzeża Mercji wraz ze stoczniami i portami oraz linii obronnej u podnóża Maegros, blokującej Visnohorę od południa. Tamtejszy garnizon, składający się niemal wyłącznie z żołnierzy dakońskich, jeszcze na początku wojny domowej przeszedł w całości na stronę secesjonistów. Pod Ligmell starły się siły II tymenu Federacji z połączonymi wojskami książąt elekcyjnych. Trwająca dwa dni bitwa nie została ostatecznie rozstrzygnięta.
 Wojna domowa przyniosła paraliż kraju i pogłębiła istniejące już problemy. Po słabych zbiorach w lecie 942 r. dodatkowo Wergundii zaczął grozić głód, w wielu miejscach ludność siłą odebrała rezerwy z książęcych magazynów. Wydatki na działania wojenne nadwyrężały i tak już naciągnięty budżet, osłabiony dodatkowo brakiem wpływów ze zbuntowanych prowincji. Zakończenie wojny w taki czy inny sposób stawało się koniecznością, ale żadna ze stron nie była skłonna do ustępstw.
 Wojna domowa wytworzyła dziwną sytuację – od południa bowiem oblegały Visnohorę wojska secesji, od północy – nieodmiennie wierny Federacji IV tymen magnifer Ittigen. W granicach Federacji pozostał także Daramon, po tym, jak tron elekcyjny przejęła tam Carmen dar Bettany, księżna Haermont, oraz rządzona przez Rorika Rosgalena Liryzja. Dzięki temu książę -protektor zachował kontrolę nad flotą oraz szlakiem zaopatrzeniowym dla IV tymenu.
 Między 942 a 944 r. odbyły się łącznie szczyty polityczne, które miały doprowadzić do konsensusu w sprawie Visnohory, za każdym razem jednak absolutnie przeciwstawne interesy obydwu stron uniemożliwiły porozumienie.
 
==Odzyskanie Visnohory==
 Po wyprawie do Agade Wergundia zyskała dostęp do technologii wytwarzania kolchidyry - substancji, z której stworzyć można pancerze chroniące przed promieniowaniem minerałowym. Dla będącego na granicy swoich możliwości IV tymenu, który od dwóch lat działał na terenie obcego, nieprzyjaznego kraju, było to wybawieniem.
 Krasnoludy dysponowały technologią tworzenia kolchidyry, Kompania Nowej Magii z kolei dużą ilością surowca. Współpraca z jendymi i drugimi zaowocowała wytworzeniem w krótkim czasie (po zjeździe w Dormenos) wystarczającej ilości pancerzy, by podjąć szturm na Visnohorę. Okazał się on jednak być niepotrzebny. W Dormenos został bowiem zawarty układ pomiędzy reprezentacją separatystów wergundzkich, a Qasyran, w którym ci ostatni zadeklarowali ustąpienie i poddanie fortecy Visnohora, pod warunkiem, że oddziały Iltepe Moe będą mogły, nieatakowane, odejść z przełęczy na stronę teralską.
 Realizacja tego układu okazała się jednak niełatwa. Układ pomijał zupełnie wojska książęce, których reprezentant, z niejasnych przyczyn, nie dotarł do Dormenos. Jego kilkuosobowe poselstwo zaginęło w drodze przez góry. Ostatecznie, obie strony wergundzkie doszły do kruchego porozumienia, które prysło równie szybko, jak zostało zawarte. Dowodząca wojskami Qa Iltepe Moe złożyła akt kapitulacji na ręce przedstawicieli obydwu stron, po czym jej oddziały, z bronią i sztandarami, wycofały się w kierunku Terali i dalej do Tryntu. Szybko okazało się, że strona separatystów przejęła visnohorskie zapasy minerału, doszło także do starć, gdy oddziały dakońskie próbowały zająć visnohorski donjon. Zaplanowane rozmowy pokojowe między zwaśnionymi stronami wojny domowej zostały zerwane, zanim się rozpoczęły.
 Ostatecznie fortecę przejęły oddziały IV tymenu, była to jednak wyjątkowo desperackie starcie. Wypuszczone z oblężenia oddziały qasyrańskie w przeciągu tygodnia unicestwiły całkowicie funkcjonujące wzdłuż Wedry wergundzkie linie zaopatrzenia, w efekcie czego tymen magnifer Ittigen, odcięty wojskami separatystów od reszty swoich sił, znalazł się w oblężeniu, przez głód tracąc więcej ludzi, niż w czasie dwuletnich walk o przełęcz.
 
==Apogeum wojny domowej==
 Los IV tymenu spowodował gwałtowną reakcję księcia-protektora i rady magniferów. Wojska książęce przeprowadziły natychmiastowe uderzenie na Dakonię od strony Hagrimont w Wergundii, celem przejęcia kontroli nad traktem wiodącym na przełęcz, jednak zima sparaliżowała działania wojenne i mimo wysiłków magniferów nie udało się przełamać frontu aż do wiosny.
 Po krwawej bitwie pod sanktuarium Viran (15-16 marca 945 r.) wojska książęce dotarły do Visnohory, zastając tam mogiłę samej magnifer Ittigen i kilku tysięcy jej ludzi, którzy zmarli w przeciągu 5 miesięcy blokady fortecy. Liczebność IV tymenu spadła z 30 do 17 tysięcy żołnierzy. Straszny los żołnierzy IV tymenu na Visnohorze stał się symbolem i punktem zwrotnym całej wojny. Decyzja, by zablokować i zagłodzić książęcą załogę na Visnohorze, była powszechnie potępiana i spowodowała tak odpływ ochotników z szeregów separatystów, jak i determinację i zawziętość po stronie książęcej. Zawołanie “Visnohora!” jako okrzyk bojowy książęcych tymenów stało się wyrazem wściekłości i żądzy zemsty za los magnifer Ittigen, bohaterki wojennej.
W efekcie, pod koniec roku 947, oddziały separatystów zostały zepchnięte do obrony w północnej Dakoni (Febrris) i Wschodniej Wergundii.
 
==Krew Elmeryka==
[[File:wergund8.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Po serii klęsk separatystów nastąpiła ostatnia, desperacka próba zmiany sytuacji. Zimą 948 r. pierwszy raz na czele wojsk dakońskich pojawił się młodziutki, utalentowany dowódca, Leofric dar Marenthal. Udało mu się czasowo odzyskać tereny aż do Urbinum i Darmagan. Głośno stało się o jego płomiennych przemówieniach, zwłaszcza po tym, jak dotychczasowi przywódcy buntu ogłosili go dziedzicem Elmeryka.
 Leofric, w dniu swego pierwszego wystąpienia mający około 12 -13 lat, był synem lady Marisy dar Marenthal, jak udowadniano, ta z kolei była nieślubnym dzieckiem Arnulfa, syna Olafa, wnuka Elmeryka, ostatniego władcy Wergundii przed podbojem Qa. Miała być owocem jego romansu ze szlachcianką dakońską, Teligardą dar Vette. Dziecko zostało ukryte po klęsce Akwirgranu i oddane pod opiekę rodu Marenthal, mała Marissa została zaręczona z hrabią Euderykiem dar Marenthal, para pobrała się w 930 roku, a ich dziecko urodziło się dopiero osiem lat później. Wszystkie naukowe, magiczne i duchowe testy, jakim poddano młodego Leofrica, potwierdzały, że naprawdę nosi on w sobie krew Danwigów.
 Leofric wszem i wobec ogłosił się prawowitym księciem - protektorem Federacji, ogłosił także wierność dziedzictwu swego pradziadka, tym niemniej twierdził, że wizję nieuchronnego zjednoczenia Północy realizować zamierza nie mieczem, a słowem i ideą. Wśród nowatorskich, jak na wergundzkie warunki, poglądów znalazł się także ten, głoszący, iż nie tylko o swoich wojowników powinna troszczyć się Wergundia. Etos walki jest ważny, ale to nie liczne tymeny są sensem istnienia Federacji, ale to, czego bronią - cywilny lud, pracujący na dobre życie.
 ''Na litość Modwita, to kraj nas wszystkich! Ktokolwiek zwycięży w tej wojnie, my wszyscy już dawno przegraliśmy. Wojna, która rozlewa krew bratnią, to klęska i nie sposób jej wygrać. Płaczę wraz z każdą matką, która pochowała swoje dziecko, z każdym dzieckiem, które utraciło rodzica. Chylę czoła przed bohaterami Visnohory, przed niezłomną bohaterką, magnifer Ittigen, a naszych przeciwników wzywam - odłóżmy broń, zasiądźmy przy stole rozmów, zanim całe dziedzictwo mego pradziadka zamieni się w ziemię szkieletów!''
 ''Wergundia pełna jest granic. Tych między prowincjami, krajami federacji. Tych między nami, a nimi. Tych między szlachtą, a niżej urodzonymi. Tych wreszcie między żołnierzami, a zwykłymi ludźmi. Jak mamy mieszkać w domu, podzielonym tyloma granicami! Jak mamy stać na czele całej Północy, jeśli nie umiemy sami, w swoim domu, zapewnić szczęścia własnym rodakom! Od lat jedynym sensem naszych działań jest wojaczka. A teraz wręcz - i przeciw temu właśnie powstaliśmy! - teraz wręcz na czele kraju stanęli wojenni dowódcy, nie władcy władają, a Rada Magniferów! A przecież, chyląc czoła przed ich męstwem wojennym, uznać trzeba, że wojna jest tylko narzędziem, a nie celem samym w sobie! Trzeba nam mądrych przywódców, którzy zakopią podziały, rozbiorą barykady wewnątrz naszego domu, trzeba nam by wodzowie armii wycofali się do dowodzenia armią. Trzeba nam, byśmy docenili nie tylko tych, którzy przelewają krew, ale byśmy wreszcie zrozumieli, dla kogo i dla czego tę krew warto jest przelewać. Byśmy uszanowali zwykłego człowieka, trudzącego się uprawą roli, nawet jeśli nie jest on krwi szlacheckiej.''
 Pojednawczy ton i wiele głoszonych przez Leofroica poglądów, zjednało mu wiernych, wręcz fanatycznych, zwolenników, ale nie przekonało księcia-protektora ani popierających go Wergundów. Nawet kontrowersyjne posunięcie, jakim było skazanie i egzekucja Orhana dar Mawarot, bezpośrednio odpowiedzialnego za rozkaz zagłodzenia Visnohory, nie spowodowało zmiany sytuacji. Po kilku (trzeba przyznać, że fenomenalnych, pod Darmaganem, Oubreville i Cotteny) zwycięstwach, wojska separatystów zostały ostatecznie zmuszone do walnej bitwy, 13 kwietnia 950 roku w pobliżu wioski Arlettain, i całkowicie rozbite. W bitwie poległ Leodwig dar Bregen, jeden z przywódców buntu, Arminia dar Domitius z garstką zwolenników zdołała zbiec do Ofiru. Uznaje się, że poległ także sam Leofric dar Marenthal lecz jego ciała nie udało się odnaleźć.
 
==Amnestia dla separatystów==
 Po zwycięstwie książę Einhard ogłosił amnestię i przebaczenie dla wszystkich żołnierzy walczących w szeregach sił separatystów, pod warunkiem złożenia publicznie przysięgi na wierność Federacji i tronowi.
 Amnestia nie obejmowała najwyższych stopniem dowódców, głównie głów arystokratycznych rodów. Pojmani w bitwie pod Arlettain możni zostali postawieni przed sądem pod zarzutem zdrady i zbrodni przeciwko własnemu narodowi, i skazani na śmierć lub banicję. Za tymi, których nie udało się pojmać, wysłano listy gończe. Ich majątki zostały skonfiskowane i przeznaczone na pomoc ofiarom wojny. A tych było dramatycznie wiele. Po ośmiu latach wojny kraj był w ruinie.
 
==Katastrofy naturalne==
 Od 945 roku coraz bardziej opadał poziom wód Sankary. Stan ten dramatycznie wpływał na żeglugę rzeczną i rybołówstwo, ale także na nawodnienie pól w Wergundii i Parve. Niski poziom wód nie powstrzymał gwałtownej powodzi w lipcu 947 roku, która zniszczyła Akkreton, Bibraktborg, Rodan, Ligmell i liczne mniejsze miejscowości. Zerwane zostały mosty na Sankarze, dodatkowo paraliżując komunikację w kraju.
 Sytuację pogorszyły jeszcze kolejne lata. Wiosną 946 r. przez kraj przetoczyła się seria katastrofalnych wichur, które spowodowały wielkie zniszczenia i śmierć wielu ludzi i zwierząt. Niespotykane wahania temperatur - zbyt ciepłe zimy i fale mrozów późną wiosną - spowodowały zniszczenie zasiewów w 947 r i kolejnych dwóch latach. Wojna uniemożliwiała sprowadzanie zboża zza granicy, więc w 949 roku sytuacja stała się poważnie dramatyczna.
 
==Klęska głodu na wshodzie i południu, pogromy magów==
 W Wergundii, zwłaszcza wschodniej, szerzył się głód, pola z każdym rokiem dawały coraz gorsze plony, podobnie było w hodowli i rybołówstwie. Obszar Wschodniej Wergundii nie był teatrem działań wojennych, tym niemniej sytuacja tam była najgorsza. Kumulacja dramatycznych zjawisk w tej części Federacji zaowocowała konkretnymi efektami. Tysiące ludzi opuściło swoje domy (niejednokrotnie zniszczone przez katastrofy naturalne lub wojnę) i pola, kierując się na południe, ku granicy styryjskiej. Wśród tej ludności szczególnie uwidaczniała się wrogość wobec tzw. Nowej Magii, a czasem wręcz wobec magii akademickiej w ogóle. Magów (przede wszystkim powiązanych z Kompanią) powszechnie oskarżano o spisek i sprowadzenie na ludność katastrof, frustracja wybuchła kilkakrotnie w postaci bardzo gwałtownych wystąpień, wręcz pogromów, w których tłum zaatakował magów (lub osoby posądzone o bycie nimi). Największe takie tumulty miały miejsce w 949 r. w Akkreton, Lusignan i w 950 r. w Tremoille. Po głośnym wystąpieniu druidów na forum Kongresu Wolnych, które dodatkowo podgrzało tę atmosferę, Wschodnia Wergundia i Parve wprowadziły prawa zakazujące używania tzw. Nowej Magii czyli tej opartej o trwałe zaklęcia na geosiatce.
 
==Nowa Magia==
 Sytuację w ogarniętych bezpośrednio wojną Dakonii i Wergundii ratowały olbrzymie rdzenie minerałowe, wybudowane w Akwirgranie, Bibraktborgu i Ferrbis (ten ostatni powstał z minerału, sprowadzonego z Visnohory przez Arminię dar Domitius, za pieniądze jej rodu, dzięki temu arystokratka została zapamiętana jako dobroczyńca ludności). Rdzenie zapewniały energię magiczną, generującą ciepło, umożliwiającą transport i działanie magimaszyn budowlanych, dzięki temu miasta i obszary wokół nich stawały się enklawami w miarę komfortowego życia.
 Liryzja zainwestowała z kolei w eaformator (w Wergundii nie ma makrowęzłów geomantycznych, na których można je montować), dzięki czemu stała się jedynym na terenie Federacji obszarem względnego dobrobytu i urodzaju. Urządzenie zostało zamontowane na węźle w ruinach starej Birki, gdzie dotarcie stało się możliwe dzięki wynalezieniu kolchidyry. Część terenu została tam wydzierżawiona Kompanii Nowej Magii jako teren badawczy, połączony z siedzibą organizacji w Nowej Birce.
 Pod koniec wojny sytuacja w Federacji, a zwłaszcza we Wschodniej Wergundii stała się dramatyczna. Uciekając przed głodem setki ludzi próbowało szukać bezpiecznego miejsca w Ofirze (Itharos szybko jednak zamknęło granice) w Aenthil i w Styrii. Dopiero zakończenie wojny pozwoliło na poważne zajęcie się sytuacją gospodarczą Federacji.
 
==Kryzys wergundzki==
 Rok 950 był dla Wergundii trudny, nawet w kontekście lat poprzednich, wypełnionych bratobójczymi walkami. Choć w czerwcu uroczyście obchodzono w Akwirgranie zakończenie wojny domowej, to już miesiąc później krajem wstrząsnęła wieść o śmierci Einharda dar Avarette. Okoliczności zamachu nie zostały ujawnione, ale plotka głosiła, ze książę protektor Federacji został zamordowany przez swojego osobistego adiutanta.
 Już kilka dni później wiadomości te zbladły w obliczu wydarzeń kryzysu geomantycznego. W wielu miejscach widziane były armie eskhara, zanotowano masowe opętania ludzi, a wkrótce potem trzęsienia ziemi oznajmiły kres ich władcy, samego Swarta- Szakala. Informacja ta, doniosła dla całego świata, utonęła w chaosie po wybuchach reaktorów minerałowych.
 Władzę w kraju objęła odtworzona Rada Książęca. Po informacjach o tym, kim naprawdę był Leofric dar Marenthal, ogłoszono kolejną amnestię dla stronników pokonanych separatystów. Zostali uznani za omamionych, oszukanych przez Szakala, może nawet opętanych, a tym samym niewinnych swoich czynow. Do Rady Książęcej powołano Hilderyka dar Domittius, bratanka księżnej Arminii, której darowano karę wygnania w uznaniu jej zasług dla Dakonii, oraz Emmę dar Bregen, córkę hrabiego Leodwiga i siostrę, której zasługi i poświęcenie w walce z Szakalem uznano w ten sposób i uhonorowano.
 Polityka Rady Książęcej zdążała w kierunku zabliźniania ran i zasypywania podziałów po wojnie. Nie udalo się jednak osiągnac porozumienia w kwestii elekcji nowego władcy.
 Po śmierci księcia Einharda od Federacji odłączyły się protektoraty Talsoi i Liryzji, wskazując na brak pomocy Akwirgranu w trakcie kryzysu. Poszczególne kraje Federacji nie ustalily także konsensusu względem Nowej Magii, ostatecznie więc Rada pozwoliła na podjęcie tej decyzji poszczególnym elektorom. Tym samym Nowa Magia dodatkowo podzieliła Federację - Parve zakazało jej praktycznie całkowicie (nawet magia akademicka została objęta restrykcjami), Dakonia i Daramon uczyniły z niej narzędzie odbudowy i rozwoju, a inne kraje federacyjne pozostały gdzieś po środku. Tak nierówne prawodawstwo stało się przyczyną pogłębiania podziałów i zubożenia kraju w następnych latach.

==Lata rządów rady książęcej==
Od roku 950 Wergundia pozostaje pod władzą Rady Książęcej nie mogąc wyłonić kandydata na nowego Księcia Protektora. Stronnictwa Starych Rodów i Nowych Rodów próbowały motać, i szukać sojuszników a kandydaci zmieniani byli jak rękawiczki bo żaden nie był dość dobry, by przeciągnąć na swoją stronę większość. Przez skupienie na problemie braku jednego władcy, rada zaniedbała inne problemy kraju. Wyjście spod protektoratu Talsoi oraz Liryzji mocno uszczupliło flotę wergudzką, a brak wpływów z handlowego giganta jakim była Nowa Birka uderzyło w budżet państwowy. Gdyby nie kryzys geomantyczny pewnie nie byłby to aż tak ogromny problem, jednak w sytuacji gdy kraje należące do federacji próbują podnieść się z efektów wybuchu rdzeni to okazało się to znaczącym problemem.

Dopiero w roku 955 sytuacja się ustabilizowała na tyle, że Wergundia zaczęła inwestować swoje środki ciągłym strumieniem. Widząc jak bardzo Kompania Nowej Magii stała się niezależną państwowo korporacją, postanowiono zacząć inwestować w dość wiekowy już twór jakim jest Instytut Badań Magicznych aby uniezależnić się chociaż częściowo od KNM.

Pod koniec roku 956 Rada Książęca ponownie starła się odnośnie kandydata, który mógłby objąć tytuł Księcia Protektora co kończy się fiaskiem. Kryzys ten powoli zaczynał grozić ponownym podziałem i być może rozpadem Federacji jako takiej, co odbiłoby się na całej światowej polityce. Chodziły po kątach opinie, że jedyne co może uratować stałość państwa jako całości to wojna, bo nic innego nie umie tak dobrze zjednoczyć wergundów.

Wergundia/Historia

2026-03-23T20:27:22Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Wergundia|Etnos}}
[[File:wergund2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
='''Sytuacja Obecna'''=
Po ośmiu latach Radzie Książęcej udało się znaleźć odpowiedniego kandydata na stanowisko Księcia Protektora. Po licznych perturbacjach tytuł ten uzyskał Teoderick dar Erenbach, wsparty przez większość zasiadającą w radzie. Ze względu na pewne połączenia mężczyzny z separatystą, Leofricka dar Marenthal, wybór ten nie należał do prostych.

Teoderick jednak udowodnił, że najważniejsza jest dla niego przyszłość Federacji - silnej i zjednoczonej. Zwłaszcza po tak długim czasie podziałów, spowodowanych brakiem kogoś kto wytyczał by kierunek. Do tego dar Erenbach uzyskał poparcie i protekcję przebywającej na wygnaniu księżnej dar Domitius, co zyskało mu poparcie dawnych separatystów. W obliczu wojny trawiącej sąsiadujący kraj, Rada nie zwlekała dłużej z przypieczętowaniem swojej decyzji.

Został koronowany we wrześniu 957 roku, podczas gdy za wschodnią granicą płonął Ofir. Nim arbany samnijskie zatrzymały się na Itharyjskiej Bramie, Federacja świętowała.

Książe Protektor pierwsze czym się zajął, to wzmocnieniem pozycji Instytutu Badań Magicznych na rzecz osłabienia Kompanii Nowej Magii. Po pertraktacjach z kowenami druidzkimi udało się doprowadzić do zniesienia zakazu korzystania z Nowej Magii we Wschodniej Wergundii oraz Parve. Postawionym warunkiem było to, że posługujący się nią członkowie IBM pozostaną pod stałym nadzorem wyznaczonych przez koweny druidów. Miało to na celu nadzorowanie używanych zasobów w danych prowincjach. Tym samym wprowadzono podobny nadzór dla wytworów IBM w pozostałych krajach Federacji, dążąc do unifikacji działań.

W styczniu 958 roku, podczas ślubu Księcia Protektora z hrabianką Gizelą dar Veronnet, w pałacu ciepło przyjęto samnijskich ambasadorów. Był to jasny znak dla krajów północy, a przede wszystkim dla Paktu Wedry - Książe Protektor wraz z Federacją nie pragną wojny z Kaganatem.

*Nordewarda
W odpowiedzi na cichą deklarację Federacji, że nie będzie przeciwstawiać się ona działaniom Kaganatu przeciwko Paktowi Wedry, pojawiły się pewne głosy niezadowolenia. Wśród Wergundów żyli jeszcze tacy, dla których pamięć Wojen o Północ sprawiała, że poparcie dla ludu stepu było obelgą dla honoru. Jednak żaden z tych głosów nie mógł zmienić woli rządzących. W ten sposób narodziła się idea, mogąca kiedyś przerodzić się w coś więcej, mająca na celu zebranie tych, którzy chcą walczyć przeciwko zakusom samnijskim. Kto stoi na ich czele? Kto ich finansuje? Czy to tylko głosy niezadowolenia, czy też realni uzbrojeni ludzie, gotowi do walki? Odpowiedzi na te pytania do czerwca 958 roku nikt nie poznał.
 
='''Zapis historii'''=
==Czasy najdawniejsze==
 Wergundowie pojawili się na arenie historii około V w. jako kolejna grupa etniczna tzw. Wielkiej Ekspansji, wędrówki ludów, spowodowanej podniesieniem się poziomu wód. Określani czasem mianem Ludów Rzeki osiedlili się oni w Dolinie Sankary. Z czasem luźne przymierze zastąpiła federacja pod rządami władcy z tytułem księcia –protektora.
 
==Epoka Danwigów==
 W VIII w. pod rządami ambitnych i zdolnych książąt z rodu Danwiga Wergundowie rozpoczęli podbój północnych krain dzięki genialnie prowadzonej taktyce wojennej oraz świetnie zorganizowanej i bitnej armii. Największym z wergundzkich wodzów był Elmeryk. W latach 30-tych IX w. opanował całe dorzecze rzeki Sankary, a połączone w federację ludy złożyły mu hołd i zasiliły książęce oddziały. Następnie podbił (838 r) całą północ, Liryzję, Trynt, Teralę i Samnię aż po Shamaroth i północne stepy, dążąc do utworzenia ogromnego imperium północy. Wiedziony proroczą wizją wielkiego zagrożenia, jakie miało nadejść z południa, dążył do zjednoczenia, choćby siłą, wszystkich ludów Północy w jedno silne państwo. Jego przedwczesna śmierć zniweczyła te plany. Trynt i Samnia uwolniły się spod wergundzkiej władzy, a pozostałą część imperium syn Elmeryka, Olaf, przekształcił w federację państw, dbając jednak o jej stopniową konsolidację. Rządy Olafa, któremu już po dwóch latach panowania nadano przydomek „Szalony” pełne były niejasnych działań i niewyjaśnionych decyzji. Z drugiej zaś strony wprowadził szereg reform mających na celu podniesienie poziomu życia swoich podwładnych, a także zapobiegnięcie klęskom głodu, które stopniowo pustoszyły kraj.
 
==Wielka Wojna==
 Całe swoje panowanie Olaf Szalony spędził w cieniu rosnącej na południu potęgi styryjskiej, którą uważał za największe zagrożenie dla Wergundii i w ogóle dla świata, w ten sposób interpretując wizję swojego ojca. Z pomocą zdobytego artefaktu książę Olaf zdecydował się zadać potężny cios styryjskiej bogini, po czym sam zginął z rąk styryjskich zamachowców. Rozpętała się wojna wergundzko-styryjska, nazwana później Wielką Wojną (896-900 r). Trwający 5 lat konflikt zaangażował większość krain północy, a zakończył go w 900 roku pokój vekowarski, który stworzył Trójprzymierze.
 

==I Wojna o Północ==
 Jeszcze za czasów Wielkiej Wojny Wergundia, podobnie jak inne państwa północy, wysyłała swoje misje zwiadowcze na teren zwany Zapołudniem – teren położony na południe od Styrii dawał możliwość okrążenia przeciwnika. Na ziemiach zapołudnia założono miasto Vekowar, które miało stać się przyczółkiem kolonizacji. Efekt wejścia na ów teren przerósł jednak wszelkie oczekiwania. Na Zapołudniu odrodziła się potęga, która w przeciągu kilkunastu lat zniszczyła wielkie imperia północy. Zwycięstwa na północy były niczym w obliczu nowego rodzącego się na południe od Styrii zagrożenia. Zrekonstruowane po wiekach państwo Qa uderzyło z całą potęgą, na którą nie poradziły nawet sojusznicze od niedawna tymeny wergundzkie. Działające w ramach zjednoczonego Trójprzymierza tymeny wergundzkie podjęły walkę z prącą na północ nową potęgą na terenie Zapołudnia i Styrii. Być może trójprzymierze zdołałoby powstrzymać inwazję, gdyby nie zdradziecko wbity nóż w plecy – w walkach nad brzegami Loranis, prawie u przedmieść Styrgradu, Aenthil ujawniło dawno przygotowaną zdradę, przechodząc na stronę Zapołudnia. Armie Północy cudem (i pracą wywiadu) ocalały, ale cofały się na całej linii.
 

==Klęska==
 Władzę po Olafie Szalonym przejęła księżna regentka Ermengerda. Za jej panowania doszło do zawiązania sojuszu państw północy przeciw siłom Zapołudnia. Księżna zmarła w wyniku epidemii, niedługo przed atakiem wojsk Szamanki na Akwirgran. Na tron wstąpił młody książę Arnulf, nie posiadający daru ani do polityki, ani wojny. Zapadł ludziom w pamięć, jako ten, który haniebnie poddał stolicę. W roku 903 na północ runął najazd ludów Qa, którego potęgi nikt nie przewidział i się nie spodziewał. Połączone wojska Styrii i Wergundii nie zdołały zatrzymać wroga. Po upadku swojego sojusznika i zdobyciu Styrgradu przez Qa Wergundia broniła się przez cztery lata wojny, zakończonej upokarzającą klęską i kapitulacją Akwirgranu. W 911 roku rozpoczęły się dla Wergundii lata niewoli, nazwane potem "Czasem Ciemności".
 

==Pod panowaniem Qa==
[[File:wergund3.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Od zdobycia Akwirgranu nie minęło wiele czasu nim armia Qa dotarła do granicy z Tryntem, tym samym obejmując strefą okupacyjną całe terytorium Federacji Wergundzkiej. Wojna jednak jeszcze trwała, na terenie Tryntu aż do końca 915 r. walczyły pozostałości Czarnego Tymenu i inne oddziały wergundzkie. Za ostatnie wydarzenie Wojny o Północ uznano klęskę wojsk teralsko-tryntyjskich, prowadzonych przez kniazia Vlada Jastrzębca, pod Dhe Sleibhte. Dalsza pacyfikacja była już kwestią czasu. W 916 r. zostały zgniecione resztki sił oporu w Terali, upadło także księstwo dar Bregena na Przełęczy Visnohora. Tereny, na które wkraczała armia Qa, były szybko pacyfikowane. Prawa ograniczające wolności obywateli wprowadzano jednak stopniowo, z obawy przed desperacką reakcją podbitych. Gdy jednak opanowano sytuację na północy, zwycięzcy wprowadzili nowe porządki. Władza przypadła marionetkowemu księciu-namiestnikowi, koronowanemu w Akwirgranie przez arcykapłankę Qa. Był to niesławnej pamięci książę Arnulf z rodu Dawniga. W krainach federacji mianowani zostali również książęta prowincji, w samej Wergundii został wyniesiony na to stanowisko diuk Joachim dar Nittel. Prawdziwą władzę mieli jednak w rękach gubernatorzy, najwyżsi zarządcy ziem podbitych z ramienia władczyni Qa. Represje aresztowania, sądy pokazowe, podnoszenie danin na rzecz władców mające na celu zaostrzenie konfliktu szlachty z ziemiaństwem oraz zakaz wszelkich organizacji oddolnych powodowały zastraszenie i paraliż więzi społecznych. Jednym z późniejszych (po Wielkim Powstaniu) edyktów okupacyjnej władzy było rozbrojenie narodu który słynął przecież z umiłowania wojny. Rozbrojenia uniknęli tylko ci którzy postanowili współpracować z Qa – zastraszona bądź wiedziona przykładem Ofirczyków arystokracja szła często na układ z okupantem by nie stracić majątku i pozycji społecznej. Lojalistyczna szlachta była jednak wyjątkiem wśród społeczeństwa Wergundii, resztę obowiązywał surowy zakaz posiadania broni, karany, podobnie jak wiele innych wykroczeń, wyrokiem śmierci. Wprowadzono zakaz korzystania z magii, choć na takie praktyki również można było uzyskać zezwolenie władz (np. w ramach zasług na rzecz gubernatora lub władz wojskowych). Oczywistym był absolutny zakaz czczenia „starych, bluźnierczych bogów”, będących znakiem dawnego porządku. Często nawet podejrzenie o udział w zakazanych obrzędach skutkowało wyrokiem, co wprowadzało wraz z innymi elementami kontroli obywateli, atmosferę terroru, zastraszenia i wzajemnych oskarżeń. Pobór do armii. Po pierwszym zrywie przeciw władzy - buncie chłopów z południa Wergundii, w życie wszedł edykt księcia-namiestnika o utworzeniu Wergundzkich Sił Pomocniczych. Początkowa euforia optymistów przewidujących rozluźnienie ucisku i oddanie części kontroli w państwie Wergundom została szybko rozwiana przez warunki istnienia wergundzkiej „armii”. Młodych rekrutów – postrzeganych przez Qa jako potencjalne zagrożenie – brutalnie trenowano i formowano w oddziały. Takie jednostki wysyłano następnie do innych państw na długą służbę w beznadziejnych warunkach. Żołnierze wergundzcy służyli więc Qa jako tanie siły porządkowe jednocześnie zmniejszając szanse na bunt w kraju. W samej Wergundii natomiast pojawiły się oddziały poborowe z krajów sąsiednich, Tryntu, Terali i Liryzji. Upowszechniono szeroko karę śmierci, jednak najbardziej dotkliwą i upokarzającą represją było wprowadzenie do kodeksów prawnych niewolnictwa. Wolny mieszkaniec Wergundii mógł stać się niewolnikiem na skutek wyroku lub długu (czasem stworzonego sztucznie) przekraczającego możliwości jego majątku. Ze względu na ogromny opór społeczny i ryzyko buntu niewolnicy byli sprzedawani na Zapołudnie, a także do Ofiru i Samni, gdzie przywrócono ów mało chwalebny zwyczaj. W wyjątkowo trudnej sytuacji znalazła się szlachta średnia i arystokracja która nie współpracowała z Qa. Wywłaszczenia były na porządku dziennym, a częste oskarżenia o czczenie bogów północy w przypadku szlachcica skutkowały natychmiastową karą śmierci. Zabiegi te miały na celu wyniszczenie grupy społecznej najbardziej związanej z dawną władzą, federacją i ideą zjednoczonej i wolnej Wergundii.
 

==Naznaczenia==
 Zaraz po zakończeniu wojny rozpoczęto akcję masowych naznaczeń. Rytuał ten, wbrew początkowym obawom nie był niczym w rodzaju "przejęcia umysłu" ani innej ingerencji w psychikę czy duszę naznaczanego. Poprzedzony absolutnie konieczną dobrowolną zgodą oznaczał dołączenie do grona wyznawców Opiekunów i oddanie się pod ich opiekę. Dopiero później okazało się, że najwyżsi kapłani Qa są w stanie z pomocą naznaczeń uzyskiwać pewną, ograniczoną wiedzę o poczynaniach i zamierzeniach. Szantaże elity społecznej i propaganda wśród niższych warstw skutkowały szybkimi rezultatami. W ciągu pierwszych kilku lat okupacji kult Opiekunów rozprzestrzenił się na niemalże całą populację Wergundii. Osoby niewyznające Opiekunów były prześladowane, pozbawione praw, często stawały się ofiarami bezpodstawnych aresztowań i były obciążone dodatkowymi daninami na rzecz skarbu Naczelnego Gubernatora. Po roku 920 – roku Wielkiego Powstania – kult bogów północy zaniknął w Wergundii nie licząc niektórych, odciętych od reszty świata oddziałów leśnej partyzantki.
 
==Bunty chłopców parveńskich 916 r.==
 Po klęsce pod Dhe Sleibhte z końcem roku 915 i pacyfikacji przełęczy visnohorskiej wiosną roku następnego, trzy wielkie korpusy armii Qa rozpoczęły marsz na południe. Chaos przy ruchach tak licznych wojsk spowodował, że korpusy te od początku lata 916 roku aż do jesieni przebyły tylko drogę do pogranicza wergundzko-styryjskiego. Ludność owych terenów liczyła na pierwszą spokojną zimę, gdyż poprzednie lato było dość obfite w plony, jednak mimo licznych zapasów nie udało się wyżywić licznych oddziałów Qa bez szkody dla ludności cywilnej, nie obyło się również bez aktów terroru i przez znudzonych żołnierzy Qa. W tej sytuacji doszło do krótkiego zrywu przeciw włądzy zaborcy. Incydent rozpoczął się od podpalenia baraków wojskowych i siedzib administracji. Zamieszki przerodziły się w rzeź kiedy na oddziały chłopów ruszyły ciężkie pułki pancernej piechoty. Incydent poczytano jako bunt przeciw władzy Qa. Odziały powstańców liczące około 500 osób zostały wybite do nogi w czym zaborcę wsparła lokalna arystokracja gdyż wśród buntowników licznie podnoszono hasła walki z lojalistyczną i chciwą szlachtą.
 
==Wielkie powstanie 920 r.==
 Krwawe stłumienie buntu chłopów parveńskich był silnym przekazem dla wszystkich Wergundów, ale nie powtrzymał wybuchu kolejnego powstania . W roku 920 wybuchło przygotowywane od kilku lat Wielkie powstanie, nazywane tak ze względu na skalę terytorium i liczbę żołnierzy które obięło. Do walki stanęli byli żołnierze z resztek zielonego i burego tymenu. Dobrze uzbrojeni i dowodzeni przez Marszałka Francisa dar Ittigena, ostatniego z dowódców tymenów z czasów wojny, żołnierze zdołali opanować tereny północnej i wschodniej Wergundii i fragment Dakonii. Siły Ittigena, wsparte przez liczną szlachtę z objętych powstaniem terenów podjęły odważną próbę ataku na siły pacyfikacyjne gromadzące się w okolicach Akwirgranu. Ruch ten zaskoczył dowództwo Qa oddelegowane do stłumienia powstania. W bitwie pod Akwirgranem określanej mianem „ostatniego zwyciestwa Wergundii” siły powstańcze liczące około siedem i pół tysiąca żołnierzy pokonały dziesięciotysięczny korpus sił Qa i wspomagające go oddziały ofirskie. Mimo sporego sukcesu militarnego Ittigenowi nie udało się uzyskać trwałej przewagi nad wrogiem i w ciągu dwóch miesięcy po bitwie (październik roku 920) powstanie upadło. Zryw kończy przegrana bitwa pod przełęczą Visnohora, w której resztki armii powstańczej próbowały przebić się do Terali. Sam marszałek dar Ittigen nie złożył broni i zginął z rąk wojowników Qa. Jeńców pojmanych podczas bitwy powieszono wzdłuż drogi prowadzącej od Akwizgranu do przełęczy visnohorskiej, tym zaś, którzy skapitulowali po śmierci Ittigena, zaoferowano naznaczenie lub śmierć. Podobnie naznaczenia wymuszono na ludności cywilnej z terenów objętych powstaniem.
 
==Rewolta szlachty wergundzkiej 923 r.==
 Wstępna reakcja Gubernatora Naczelnego nie wskazywała na dalsze represje, jednak około dwa lata po stłumieniu Wielkiego powstania rozpoczęły się nagłe i niezapowiedziane wywłaszczenia szlachty i wysokiej arystokracji. Sprytnie przeprowadzona akcja zakładała że Qa będą wywłaszczać rody, których posiadłości były od siebie oddalone co miało zapobiec konsolidacji oporu wśród ziemian. Przyspieszenie akcji jesienią 923 roku spowodowało, że liczni przedstawiciele szlachty, nie mający już nic do stracenia, wstępowali do oddziałów nielicznej dotychczas leśnej partyzantki. Niewielkie ogniska oporu rozsiane po całej Wergundii podjęły desperacką walkę. Bunt szlachty trwał aż do końca roku 924, prowadzony przez głowę najmożniejszego z rodów Salicji Adalberta dar Ascon i jednego z dowódców partyzantki leśnej Cedrica dar Welsa odnosił drobne lokalne sukcesy. Problemem buntowników było rozdrobnienie brak zaopatrzenia i brak większego poparcia wśród społeczeństwa. Szczególnie widać to było w południowej Wergundii i Parve gdzie ludność pamiętała jeszcze jak szlachta wspierała Qa w zwalczaniu buntu chłopskiego. Ostatecznie wzmożona akcja sił porządkowych i ostra zima roku 924 dobiły bunt szlachecki. Graf dar Ascon został schwytany i powieszony na murze rezydencji gubernatora Salicji, a Cedric dar Wels zginął w walce z siłami Qa. Po śmierci liderów buntu spacyfikowano siedziby wszystkich największych rodów. Z tej masakry ocaleli jedynie lojalni we współpracy wielcy arystokraci, ponadto dokończono rozpoczętą kilka lat wcześniej akcję wywłaszczenia.
 

==Rebellion des centiemes (powstanie setników) 927 r.==
 Paradoksalnie represje wywołane upadkiem buntu spowodowały zwiększenie liczebności oddziałów leśnej partyzantki które wzmocnili zniechęceni do Qa, wywłaszczeni dziedzice dawniej bogatych i potężnych rodów. W tym czasie powszechne były już obowiązkowe zaciągi do armii dowodzonej przez Qa, a delegowanej do innych części podbitego świata. Zwykle armia poborowa, której zwierzchnikiem był Naczelny Gubernator Qa stacjonowała na terenie południowego Tryntu. Wynikało to z zadawnionych niechęci Tryntyjczyków do Wergundów, którą Qa sprawnie wykorzystywali propagandowo. Armia ta liczyła około dziewięć tysięcy żołnierzy podzielonych na trzy korpusy: pierwszy stojący na granicy z Ziemiami Halfdana Borgh Du, drugi w Askaronie, trzeci zaś był rozciągnięty wzdłuż granicy z Daramonem i granicy teralskiej. Złe traktowanie poborowych przez oficerów Qa, ogólne niedożywienie oraz przedłużana w nieskończoność dekretami gubernatora służba wywołały sprzeciw jednostek wergundzkich. Bunt, nazwany od najwyższych oficerów pochodzenia wergundzkiego rebellion des centiemes (powstanie setników) trwał zaledwie miesiąc mimo, pozornej silnej kontroli oddziałów wergundzkich nad dolnym Tryntem. Pozbawione skoordynowanego dowodzenia, zaopatrzenia i przede wszystkim poparcia ludności lokalnej siły wergundzkie skapitulowały. Spore znaczenia miał tu również wypad sił teralskich na garnizony Wergundów pod koniec trwania zrywu. Większość jednostek rozwiązano, oficerów ukarano śmiercią, zaś wszystkie oddziały, które dopuściły się udziału w buncie, zostały zdziesiątkowane. To wydarzenia zmieniło również system kontroli Qa nad ziemiami podbitymi. Do upadku rebellion des centimes, opór Wergundów wyrażał się już tylko w drobnych akcjach wciąż prężnie działającej partyzantki leśnej.
 
==Powstanie w Wergundii Wschodniej 935 r. – Odzyskanie wolności==
 Pomimo degeneracji i skundlenia czasów niewoli Wergundowie nie poddali się, tym bardziej, że cierpliwe przygotowania po latach wreszcie zaczynały przynosić owoce. Stworzony przez styryjski wywiad Sztab Konspiracji dysponował wiedzą, ludźmi i pieniędzmi, sprawnie i mądrze monitorując buzujące w grupach partyzanckich emocje, negocjując, łącząc i przesyłając informacje. Wiosną 933 roku w ruinach dawnej modwitowej świątyni na Eberstein odkryto aktywność. Tak oto ludność pod Eberstein dowiedziała się o istnieniu Sanktuarium, w którym ukrył się jeden z wygnanych bogów, Pan Szeregów, Bóg Wojny Sprawiedliwej, Modwit. Było to preludium do wybuchu, który powstrzymywano do momentu, kiedy miała sprawdzić się Przepowiednia, dając powstańcom maksymalne szanse. To były ciężkie dwa lata, jako że okupant bezustannie dążył do sprowokowania kontrolowanego zrywu, by móc go utopić we krwi. W ukryciu powstawała konspiracyjna siatka, przygotowywano struktury dowódcze, broń, schronienia, a w tym samym czasie więzienia zapełniały się kolejnymi skazanymi, za południe zmierzały karawany niewolników, szafoty spływały krwią. Sztab Konspiracji Północy, dzięki gotowym na wszystko desperatom z obozu więziennego, zgromadził w sprzysiężeniu partyzantów wergundzkich, paladynów modwitowych, tryntyjskich sojuszników, itaryjska i wergundzką mafię, nie udało się tylko do końca przekonać miejscowych chłopów. Niespodziewany splot okoliczności pozwolił także pozyskać najcenniejszego sojusznika – dotychczas uparcie neutralne elfy z Larionu. Choć planowany od dawna, wybuch nastąpił niespodziewanie, pod wpływem nieprzewidzianych wydarzeń. Zaczęło się od obozu więziennego w Silberburgu, który odbity z rąk Qa i chroniony przez partyzantów stał się centrum dowodzenia dla powstania. Na placu, na którym jeszcze dzień wcześniej umierali w kajdanach bohaterowie ruchu oporu, zaprzysiężono nowych magniferów i wzniesiono, po raz pierwszy od kilku dekad, sztandar wolnej Wergundii. Gdy przeprowadzono następnie udany atak na wielką Świątynię Opiekunów, ogień gniewu, tłumiony od 20 lat, wybuchnął z pełną siłą, od Wschodniej Wergundii i Itharos, przez Parve i Dakonię, Trynt i Fiord, Styrię i Talsoi, Leth Caer i Larion… Rozpoczęła się kolejna wielka wojna.
 Wergundzka armia, szkolona i budowana naprędce, nie była w stanie panować nad gniewem ludzi. Zaś Wergundia po gorzkim doświadczeniu niewoli nie była już taka sama. W wielu umysłach umarły zasady, godność i honor. W Lusignan po zdobyciu zamku doszło do masakry jeńców i ataku na ludzi w wergundzkich mundurach. Na włosku zawisła wojna domowa i bunt. Sprawę załagodziły zdolności dyplomatyczne magniferów, jednak brak kary zachęcał do lekceważenia prawa i władzy powstańczej. Trzeba było długich miesięcy, by ta sytuacja uległa zmianie.
 
==II Wojna o Północ==
 Konsekwencje wydarzeń lata 935 roku miały trwać długo, prawdopodobnie całe pokolenia. Przywódcy powstania zaczęli zdawać sobie sprawę, że wojny tej nie da się wygrać w kilka miesięcy, a może nawet w kilka lat. Gigantyczny potencjał ludzki Qasyran stawiał Północ nieustannie na przegranej pozycji i zmuszał do bezbłędnego planowania poczynań.
 
==Akwirgran==
 Pierwsze uderzenie powstańców zmiotło większość oporu ze strony wojsk okupacyjnych, zaskoczonych, zdradzonych przez oddziały armii podległej (czyli przymusowo służących w niewolniczej formie poborowych z Północy) i zagonionych do największych twierdz. Jednak dopiero jesienią, po kilku miesiącach oblężenia, połączone siły I i II tymenu wkroczyły do oswobodzonej stolicy. Nad murami Akwirgranu po 20 latach załopotał wergundzki sztandar. Do zakończenia wojny było jeszcze daleko. Wergundzka armia, zasilana przez ochotników, rosła w siłę, stając się decydującą siłą militarną północy, i podjęła zdecydowaną walkę z przeważąjącą liczebnie armią Qasyran. Nie był to jednak już desperacji zryw ani partyzancka szarpanina. Północ podniosła się z kolan i stanęła do regularnej wojny o swoją wolność.
 
==Wyzwolenie kraju==
[[File:wergund4.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Zryw rozpoczęty we Wschodniej Wergundii wyswobodził w przeciągu kilku miesięcy teren w granicach państwa. Okupacyjna władza przestała istnieć, nowa – z trudem była rekonstruowana. Rządy w kraju objęła grupa wojskowych (tzw. rada magniferów), zaś funkcję dyktatora powstania powierzono Severo dar Rodlingenowi, magniferowi pierwszego tymenu, który rozpoczął powstanie. Choć Wergundia była wolna, wzięła na siebie ciężar prowadzenia wojny, jako że oczywistym było, że wolność szybko się skończy, jeśli Qa przełamią front i ruszą ponownie na północ. Po szeroko zakrojonej akcji propagandowej w szeregi odrodzonych tymenów zgłaszały się tysiące ochotników, wojska wergundzkie walczyły na terenie Styrii, Laro, Terali i Tryntu, będąc trzonem sił północy. Oprócz decydującego znaczenia wojny zajęto się także cywilną stroną rzeczywistości. Przejęto skarb, wprowadzono sprawnie działający fundusz ekonomiczny, finansując regularną odbudowę kraju po zniszczeniach i wsparcie dla rodzin poległych. Przywrócono szkoły i uczelnie, odbudowano świątynie Modwita, którego kult powrócił z nową siłą, uzupełniając się z odnowionym i oddzielonym od Qa kultem Opiekunów. Nie ustrzeżono się także potknięć. Wiosną 936 r. konieczne było siłowe stłumienie buntu chłopstwa we wschodniej Wergundii, z trudem także uniknięto rozłamu wewnątrz dawnej federacji, opanowując dążenia separatystyczne Dakonii.
 Po kilku latach wojny, chcąc wzmocnić stabilność państwa i ukrócić polityczne spory, środowisko skupione wokół dowództwa wojskowego przeforsowało zebranie rady elektorskiej i wybór Rodlingena na tron księcia-protektora.
 Najważniejsze etapy wojny (dla Wergundii):
* Harnkott – pogranicze Tryntu i Wergundii, pierwsze wielkie zwycięstwo nad Qa, otworzyło drogę do wsparcia przez Wergundię tryntyjskich powstańców Brynjolfa Gunnarsona. W efekcie siły Qa w Tryncie zostały zmuszone do cofniecia się do dwóch twierdz – Arden i Askaronu. Harnkott było pierwszym wielkim zwycięstwem odrodzonej armii i miało wielkie znaczenie dla morale.
* Odzyskanie Akwirgranu – stolica Wergundii została odbita jesienią 935 r.
* Kocioł pod Erwick – skomplikowana bitwa na pograniczu Styrii i Wergundii, trwająca od jesieni 935 do wiosny 937 r. Ostatecznie siły wergundzko-laryjsko-styryjskie pokonały opór armii Qasyran dzięki ostrzałowi magicznemu z twierdzy Telfamba. Przełamanie punktu pod Erwick pozwoliło tymenom wejść na obszar Styrii i zabezpieczyć front na linii rzeki Loranis, daleko od granic Federacji.
* Visnohora – potężna górska Twierdza na pograniczu Terali i Wergundii została zajęta przez wojska Qasyran wraz z głównodowodzącym, huei Seitirim. W zimie 936 r. Seitiri został zamordowany w skrytobójczym ataku Czarnej Tercji. Visnohora stała się podstawowym celem północnych tymenów armii, jednak operacja przebicia się do fortecy od strony Terali nie powiodła się ze względu na wojnę domową i brak porozumienia z kniaziami teralskimi.
* Arden i Przełęcz Cor – tryntyjska forteca graniczna po raz trzeci w historii stała się punktem zwrotnym frontu na Północy i po raz trzeci brały w tym udział wergundzkie tymeny. Arden zostało odbite z rąk Qa w lecie 917 r., umożliwiając – również dzięki znakomitej akcji dywersyjnej na Przełęczy Cor – wejście na teren zajętej przez Qa Terali.
* Styrgrad – walki o stolicę Styrii zaczęły się jeszcze jesienią 935 r., kiedy w rejonie sąsiedniego miasta Gereja siły styryjskie rozpoczęły budowanie regularnych oddziałow. Miasto zostało zdobyte przez powstańców i regularne siły styryjskie 14 listopada 936 roku. W drugiej fazie wojny - po nadejściu kontruderzenia Zapołudnia – Strygrad został oblężony ponownie. Trzy wergundzkie tymeny (tzw. tymen Rodlingena – po abdykacji tegoż ze stanowiska księcia protektora) broniły przeprawy przez Loranis oraz murów Styrgradu łącznie przez ponad 15 miesięcy. Ostatecznie po zawarciu pokoju vistanijskiego wojska Qa ustąpiły spod miasta.
* Liryzja (larp „Cienie i Popioły” ) – po pierwszej fazie wojny Wergundia rozpoczęła przygotowania do odparcia kontrataku Qasyran, spodziewanego od strony wybrzeża. W ogarniętej bezprawiem i chaosem Liryzji Federacja rozpoczęła misję polityczną, mającą na celu ponowne przyłączenie tego kraju. Rywalizacja z Tryntem na tym tle pogłębiła niechęć i animozje miedzy sojusznikami. Finalnie Liryzja wybrała Federację i tym samym militarną ochronę, jaką ta mogła oferować.
* Wybrzeże Mercji i Liryzji - Flota Utzyao została zatrzymana przez Czarny Szkwał na niemal rok i zmniejszona o niemal 30 tys. żołnierzy, ale ostatecznie rozpoczęła uderzenie na wybrzeża Wergundii. Jedna część desantu zajęła zamki i miasta w rejonie Zachodniego Klifu w Wergundii, armia wergundzka chwilowo cofa się wgłąb kraju. Druga część wylądowała w ruinach miasta Birka, niedostępnych dla ludzi północy ze względu na skażenie Minerałem. Próba starcia z wergundzkim siłami broniącymi Liryzji zakończyła się klęską i wycofaniem Qa.
* Talsoi - Państwo morskich elfów w pierwszej fazie wojny podjęło wysiłek samodzielnego wyzwolenia się spod władzy Qa, co początkowo się udało, stolica została wyzwolona jeszcze w 936 r. Talsoi jednak wzięli na siebie ciężar zatrzymania floty inwazyjnej Utzyao i w toku Czarnego Szkwału poświęcili całą swoją flotę i armię, aby opóźnić i osłabić przeciwnika. Ich ofiara umożliwiła dalszą walkę całej Północy, jednak zaowocowała ponownym zajęciem ich terytorium przez Qa. Po bitwie o Akwirgran elfy Talsoi zadecydowały o dołączeniu do Federacji, a książę -protektor osobiście poprowadził armię, gotową do odbicia terytorium z rąk Qa.
* Bitwa o Akwirgran – Bitwa Narodów - Starcie rozegrało się w lecie 938 r. Dwie armie Qasyran dotarły pod stolicę Wergundii, zmuszając Federację do wstrzymania działań na innych frontach. Klęska oznaczałaby konieczność porzucenia sojuszników – Styrii, Laro i Talsoi. Część maszerującej od strony Visnohory armii udało się zatrzymać na starych umocnieniach Linii Matfrida, fortyfikacjach górskich na północny zachód od stolicy. To dało czas na stawienie oporu pozostałym wojskom agresora, dzięki czemu co prawda nie pokonano go w starciu bezpośrednim, ale uniemożliwiono zdobycie stolicy z marszu, zaś oblężenie stało się strategicznie nieopłacalne. W Bitwie Narodów wzięły udział sojusznicze tymeny tryntyjskie, styryjska Czarna Tercja, ochotnicy z Talsoi, Terali, Laro, Leth Caer, podziemne elfy, a także najemne wojska Ormurinu i korpusy medyczne Concordii.
 
==Pokój Vistanijski==
 Bitwa o Akwirgran pozwoliła Federacji przerzucić siły na pomoc sojusznikom na południu, zmuszając Qa do przegrupowania. Dalsza wojna była możliwa, jednak Wergundia zdobyła przewagę na niemal wszystkich frontach i dowództwo Qasyran zdawało sobie sprawę, że dalsza walka to już tylko tracenie kolejnych zasobów ludzkich. W styczniu 939 r. w Itharos pod patronatem senatorskiego rodu Vistaniuszy został podpisany traktat, kończący Wojny o Północ. Armia Qa odstąpiła od oblężenia Styrgradu, wycofując się na południe poza linię Hawren – Perdagan - Kavelia. Jedyną zdobyczą na Północy pozostała Visnohora, stanowiąca dla Wergundii nowe zagrożenie. Układ stanowił wielkie zwycięstwo Sojuszu Północy, który jednak w chwili podpisywania traktatu już praktycznie nie istniał.
 
==Pakt Szlaku Wedry==
 Efektem rosnącej niechęci między Wergundią a Tryntem (w efekcie tryntyjskich obaw przed wergundzką dominacją) był rozpad Sojuszu Północy i stworzenie nowej siły politycznej – Paktu Szlaku Wedry. Wyraźnie skierowany przeciwko Wergundii układ zawarł Trynt, Ofir, obydwa kraje teralskie, a także północni Qa z Visnohory. Trzonem koncepcji politycznej była izolacja ekonomiczna Wergundii poprzez budowę szlaku handlowego wzdłuż rzeki Wedry z pominięciem terytorium Federacji.
 
==Visnohora==
 Forteca pozostała jedynym punktem utrzymanym przez Qa na Północy. Siłę mikro-państewka stanowiła wielotysięczna armia Iltepe Moe, usytuowana pomiędzy Teralą a Wergundią, mając w szachu oba te kraje. W tej formie jako praktycznie niezależny podmiot państwowy Visnohora weszła do polityki Północy.
 
==Nowe oblicze Sojuszu Północy==
 Po Wojnach o Północ terytorium Federacji powiększyło się o Liryzję, która stała się księstwem elekcyjnym, oraz Talsoi ze statusem protektoratu. W sojuszu wojskowym i politycznym z Federacją pozostała Styria, natomiast nowym krajem, który dołączył do Sojuszu, było Księstwo Larionu. Sojusz Północy pozostawał w konflikcie z dwoma pozostałymi siłami politycznymi – Zapołudniem i Paktem Wedry.
 
==Polityka wewnętrzna==
 W czasie II Wojny o Północ w Wergundii wyodrębniły się dwa główne stronnictwa polityczne. Stare rody, które ocalały po okresie niewoli, prezentowały stanowisko zachowawcze, dyktowane potrzebą odbudowy i umocnienia wewnętrznego kraju w obliczu olbrzymiego wysiłku wojennego. Nowością w wergundzkich realiach było tzw. stronnictwo magniferów, oparte na postaciach w większości młodych dowódców wojskowych, osób w przeważającej większości z niższych warstwo społecznych, którzy wybili się jako przywódcy powstania i poprowadzili strategicznie pierwszy etap wojny wyzwoleńczej. Ludzie ci, najczęściej nie posiadający żadnego zaplecza oprócz miłości swoich żołnierzy, dążyli do ofensywnej wojny, uważając, że zapewnienie militarnego bezpieczeństwa krajowi jest najważniejsze. Tuz po odzyskaniu stolicy księciem -protektorem obwołano jednego z magniferów, Severo Rodlingena. Był to człowiek bez szlachectwa i majątku, związany wyłącznie ze stronnictwem wojskowych. Ostry podział w Radzie Książęcej zagrażał stabilności kraju i sprawności sztabu. W trakcie Bitwy Narodów szef sztabu Federacji, wielki mistrz Tergor dar Toller namówił księcia do abdykacji na rzecz Einharda margrabiego dar Avarette – żołnierza, a jednocześnie możnowładcę, który pogodził obydwa stronnictwa. Nowy książę-protektor skupił się na wzmocnieniu sytuacji politycznej Wergundii poprzez możliwe odsunięcie od granic żywiołu Zapołudnia. Silny sojusz ze Styrią i Larionem dawał Wergundii bufor od strony największego rywala militarnego. Dzięki temu główną uwagę Federacja mogła skierować na północ, gdzie mniejsze państwa dążyły do sukcesywnego osłabiania Wergundii w obawie przed jej dominacją w regionie. Narastający konflikt połączony z euforią po zwycięskim traktacie powodował w Wergundii zdecydowany wzrost nastrojów imperialnych. W zamian za gigantyczny wysiłek wojenny – ostatecznie Wergundia praktycznie obroniła Północ – przywrócenie potęgi i zwierzchnictwa nad Północą wielu zaczęło wydawać się właściwą nagrodą.
 
==Po wojnach o Północ==
 Po zakończeniu wojny Federacja miała prawo nazwać się zwycięzcą, ale było to dość gorzkie zwycięstwo, zwłaszcza w cieniu potężnej Visnohory, zajętej przez armię Qasyran. Wielki wysiłek wojenny zaowocował gigantycznymi stratami – Mercja, Daramon, Dakonia, Parve były spustoszone i wypalone. Straty w ludziach sięgnęły setek tysięcy. Zimy 938 i 939 były głodowe, tym bardziej, że armia, która sięgnęła 400 tys. dusz, wymagała zaopatrzenia.
 Wiosną 940 rozpoczęto szereg działań zaradczych.
 Zdecydowano o demobilizacji do poziomu 200 tys. ludzi, jednocześnie bardzo starannie zapewniając wsparcie weteranom. Zajął się tym Zakon Modwitowy oraz Kościół Pięciu i jego kapłani. Kościół Pięciu zaangażował się także w naprawianie sytuacji społecznej w kraju, organizację sierocińców, domów opieki, gildii rzemieślniczych. Duże wydatki przeznaczono także na wojskowe badania nad nowo odkrytą siatką geomantyczną i jej właściwościami.
 
==Pakt Szlaku Wedry – Próba neutralizacji zagrożenia==
 Podjęta przez zagrożone wergundzką dominacją kraje Północy próba zjednoczenia i wykluczenia handlowego Federacji potknęła się o Kaganat Samnijski. Wergundia przebiła oferty, złożone samnijskiej kagani, w zamian za co ta zamknęła swoje granice dla handlu wzdłuż nurtu Wedry. Ofir nie ustawał w staraniach o zmianę tej sytuacji, jednak wybuch powstania niewolniczego oraz najazd orków na ziemie pograniczne skutecznie zahamował jakąkolwiek politykę zewnętrzną tego kraju. Sytuacja Wergundii zatem była bliska sukcesu, tym niemniej nie ustawano w staraniach, aby odsunąć polityczne zagrożenie. W związku z najazdem orków Ofir oficjalnie oskarżył Federację o inspirowanie najazdu rękami mistrza Zakonu Mieczowego, Tergora dar Tollera.
 
==Incydent w Terali==
 Latem 939 w Terali Wschodniej w działaniach przeciwko Swartowi-Szakalowi, wzięli udział oficjalni przedstawiciele Federacji. Przy okazji spraw mistycznych wypłynęła skrywana przez kniazia Terali, Gosława, akcja budowy wyjątkowej broni, opartej na technologii minerałowej i krasnoludzkich mechanizmach. Sytacja była trudna – szczegóły sprawy konfliktowały Gosława nie tylko z Visnohorą, której ukradł minerał, krasnoludami, którzy mieli pretensje o plany mechanizmu, al.e także z kniaziem Nitry, którego córka zupełnie przypadkowo zginęła w czasie testów broni. Dodatkowo przedstawiciele kniazia posunęli się do internowania wergundzkiej reprezentacji. Napięta sytuacja ewoluowała w kierunku kolejnej teralskiej wojny domowej. Początkowe wsparcie dla Nitry nie dało tej ostatniej wielkiej przewagi, zwłaszcza, że rychło Federacja wycofała się z tego. Jednak przedstawiciele Wergundii wstrzymali się od oficjalnego wsparcia któreś ze stron.
 
==Powrót orków do tymenów==
 Pobyt dar Tollera w Terali wiązał się także z jego misją wobec plemienia Tar-zul, którego przychylność wielki mistrz zdobył sobie jeszcze w kampanii pod Akwirgranem. Tym razem dar Toller posunął się do osobistego starcia z charyzmatycznym wodzem Turulem, którego pokonał i przejął kontrolę nad znakomitą większością szczepów. Efektem tego był powrót orkowych najemników oraz kohort auxiliów w tymenach, a także szeroka misja religijna Zakonu Mieczowego w Górach Maegros.
 
==Zakon Mieczowy Modwita i korpusy ekspedycyjne==
 Po wojnie rola Zakonu w Federacji ugruntowała się, paladyni przejęli rolę opiekunów nad weteranami i ofiarami wojennymi, ale także podjęli zadania misyjne w sąsiednich krajach. Głównym celem były góry Maegros i plemiona orków, które wahały się pomiędzy animizmem, kultem Ręki (Opiekunów) oraz kultem Swarta- Szakala. Drugim kierunkiem było księstwo Larionu, gdzie na zaproszenie t'antsana mieli pomóc laryjskim elfom po tym, jak odebrano im Ikni.
 
==Kryzys ofirski==
 Wiosną 940 r. na Ofir runął najazd orków z plemienia Tar-zul. Pomimo braku niezbitych dowodów Ofir głośno na forum międzynarodowym oskarżył Wergundię o inspirację owego ataku, o wyposażenie orków w wergundzki sprzęt oraz podburzanie ich, głównie rękami mistrza Zakonu Mieczowego, Tergora dar Tollera. W rozesłanych po wszystkich dworach listach dyplomatycznych Oligoi żądało ukarania winnych oraz rekompensaty finansowej na rzecz ofiar najazdu. Żądanie poparły kraje Paktu Szlaku Wedry.
 
==Nowe relacje z Aenthil==
 Po udziale elfiej dyplomatki, Toruviel Meilaor, w rytuale w Biborgu, relacje Wergundii z państwem leśnych elfów zostały nawiązane od nowa. Aenthil podjęło projekt budowy traktów Akwirgan-Styrgrad oraz Itharos – Talsoi przez swoje terytorium, zapraszając Wergundię do współpracy. Aenthil zgodziło się także na wypłatę reparacji wojennych na rzecz zniszczonego Parve w zamian za otwarcie granicy na handel.
 
==Wzmacnianie Federacji==
 Choć bez wątpienia najsilniejszy kraj Północy, to jednak Federacja wyszła z wojny bardzo zniszczona. Pilnie potrzebne były działania poprawy ekonomii i warunków społecznych. Podjęto także dwie wielkie inwestycje na wybrzeżu:
* Port Nowa Birka – projekt stworzony przez qasyrańskiego inżyniera zakładał budowę olbrzymiego, nowoczesnego portu nieco na północ od ruin zniszczonego miasta. Projekt zakładał budowę sieci kanałów i przesmyków, pozwalających na przekierowanie żeglugi do nowego ujścia. Pierwsze zabudowania Nowej Birki stanęły jeszcze w 938 roku, dwa lata później, w obecności księcia protektora i księcia elektora Rorika Rosgalena, otwarto uroczyście pierwszy drożny kanał żeglugowy.
* Budowa floty – oprócz inwestycji we flotę talsojską, która miała stać się szpicą nowej Classis, rozpoczęto budowę tej ostatniej, a dokładnie bazy szkutniczej w Mercji, która w najbliższych latach miała wykonać setki nowych jednostek.
 
==Kryzys Visnohorski==
 Sprawa Visnohory stała się żywą raną, dowodem na to, że Północ zdradziła Wergundię, której żołnierze umierali za inne kraje. Sytuacja stawała się praktycznie nierozwiązywalna – wergundzkie społeczeństwo domagało się reakcji, tym bardziej, że nieubłagane prawa ekonomii wymagały demobilizacji armii lub jej użycia. Nie mogąc dłużej zawieszać sprawy Wergundia zdecydowała się na działanie.
 Wergundia wprowadziła wojska do Terali z planem zablokowania przełęczy od Północy. Nieoficjalnie sprowokowany przez Wergundię rajd plemion orków pozwolił na uchwycenie przyczółków wzdłuż Wedry bez wchodzenia w bezpośredni kontakt z wojskami Tryntu i Terali Zachodniej, Terala Wschodnia zaś miała sprzyjać Wergundii i stanowić zaplecze. Równocześnie flota Federacji, w tym także okręty Talsoi, wypłynęła na wody Wielkiej Zatoki, aby zablokować możliwość morskiej pomocy dla Visnohory. Wszystko jednak poszło nie tak, jak powinno.
 Jesienią 942 r. Fiord zajął wyspę Tyndhur wraz z węzłem geomantycznym o kluczowym położeniu, zagrażając portom w Birce i Talsoi. Flota Fiordu, który zdecydowanie zdeklarował się po stronie Paktu Wedry, rozszczelniła blokadę zatoki. Wschodnia Terala ogłosiła przejście na stronę Paktu, rozpoczynając z Derwanem Jastrzębcem negocjacje zjednoczeniowe - i jednocześnie blokując Wergundii zaplecze dla IV tymenu. Atak na Visnohorę, zamiast kilku miesięcy, przeciągnął się na dwa lata. Zła passa Federacji na tym się nie kończyła.
 
==Wojna domowa==
 Na wieść o porażce polityki Einharda część krajów związkowych Federacji, z Dakonią na czele, ogłosiła secesję, rozpoczynając wojnę domową. Do buntu Dakonii dołączyły się Wschodnia Wergundia, Parve, Salicja i Mercja, a także duża część rodów arystokratycznych z Wergundii, Daramonu i Liryzji. Secesjoniści ogłosili powrót do idei Elmeryka (oraz do rządów krwi Danwigów), pod tymi hasłami stojąca na czele separatystów księżna Dakonii Arminia dar Domittius zgromadziła przeszło 50 tys. wojska, głównie z prywatnych armii starych rodów, ale w skład oddziałów secesji weszli licznie dezerterujący z tymenów żołnierze, przekonani, że tutaj znajdą cel i uznanie ich bojowej wartości.
 W dalszej części swoich planów secesjoniści nie kryli, że ich priorytetowym celem będzie otwarta inwazja na Trynt i Teralę zgodnie z tzw. ideą Elmeryka. Pierwsza bitwa między siłami książęcymi, a wojskami secesjonistów było właściwie niewielką potyczką na granicy Dakonii i Wergundii, o wielkim znaczeniu dla morale. Oddział wojsk książęcych wycofał się z mało ważnego przyczółka, nie chcąc tracić sił na mało ważny posterunek, wszem i wobec jednak ogłoszono potyczkę pod Larencotte jako wielkie zwycięstwo secesji.
 Największa z bitew miała miejsce wiosną 944 r. w pobliżu miasta Ligmell w Salicji. Była wynikiem ofensywy sił książęcych, nakierowanej na rozdzielenie sił rebeliantów i odbicie dwóch ważnych obszarów – wybrzeża Mercji wraz ze stoczniami i portami oraz linii obronnej u podnóża Maegros, blokującej Visnohorę od południa. Tamtejszy garnizon, składający się niemal wyłącznie z żołnierzy dakońskich, jeszcze na początku wojny domowej przeszedł w całości na stronę secesjonistów. Pod Ligmell starły się siły II tymenu Federacji z połączonymi wojskami książąt elekcyjnych. Trwająca dwa dni bitwa nie została ostatecznie rozstrzygnięta.
 Wojna domowa przyniosła paraliż kraju i pogłębiła istniejące już problemy. Po słabych zbiorach w lecie 942 r. dodatkowo Wergundii zaczął grozić głód, w wielu miejscach ludność siłą odebrała rezerwy z książęcych magazynów. Wydatki na działania wojenne nadwyrężały i tak już naciągnięty budżet, osłabiony dodatkowo brakiem wpływów ze zbuntowanych prowincji. Zakończenie wojny w taki czy inny sposób stawało się koniecznością, ale żadna ze stron nie była skłonna do ustępstw.
 Wojna domowa wytworzyła dziwną sytuację – od południa bowiem oblegały Visnohorę wojska secesji, od północy – nieodmiennie wierny Federacji IV tymen magnifer Ittigen. W granicach Federacji pozostał także Daramon, po tym, jak tron elekcyjny przejęła tam Carmen dar Bettany, księżna Haermont, oraz rządzona przez Rorika Rosgalena Liryzja. Dzięki temu książę -protektor zachował kontrolę nad flotą oraz szlakiem zaopatrzeniowym dla IV tymenu.
 Między 942 a 944 r. odbyły się łącznie szczyty polityczne, które miały doprowadzić do konsensusu w sprawie Visnohory, za każdym razem jednak absolutnie przeciwstawne interesy obydwu stron uniemożliwiły porozumienie.
 
==Odzyskanie Visnohory==
 Po wyprawie do Agade Wergundia zyskała dostęp do technologii wytwarzania kolchidyry - substancji, z której stworzyć można pancerze chroniące przed promieniowaniem minerałowym. Dla będącego na granicy swoich możliwości IV tymenu, który od dwóch lat działał na terenie obcego, nieprzyjaznego kraju, było to wybawieniem.
 Krasnoludy dysponowały technologią tworzenia kolchidyry, Kompania Nowej Magii z kolei dużą ilością surowca. Współpraca z jendymi i drugimi zaowocowała wytworzeniem w krótkim czasie (po zjeździe w Dormenos) wystarczającej ilości pancerzy, by podjąć szturm na Visnohorę. Okazał się on jednak być niepotrzebny. W Dormenos został bowiem zawarty układ pomiędzy reprezentacją separatystów wergundzkich, a Qasyran, w którym ci ostatni zadeklarowali ustąpienie i poddanie fortecy Visnohora, pod warunkiem, że oddziały Iltepe Moe będą mogły, nieatakowane, odejść z przełęczy na stronę teralską.
 Realizacja tego układu okazała się jednak niełatwa. Układ pomijał zupełnie wojska książęce, których reprezentant, z niejasnych przyczyn, nie dotarł do Dormenos. Jego kilkuosobowe poselstwo zaginęło w drodze przez góry. Ostatecznie, obie strony wergundzkie doszły do kruchego porozumienia, które prysło równie szybko, jak zostało zawarte. Dowodząca wojskami Qa Iltepe Moe złożyła akt kapitulacji na ręce przedstawicieli obydwu stron, po czym jej oddziały, z bronią i sztandarami, wycofały się w kierunku Terali i dalej do Tryntu. Szybko okazało się, że strona separatystów przejęła visnohorskie zapasy minerału, doszło także do starć, gdy oddziały dakońskie próbowały zająć visnohorski donjon. Zaplanowane rozmowy pokojowe między zwaśnionymi stronami wojny domowej zostały zerwane, zanim się rozpoczęły.
 Ostatecznie fortecę przejęły oddziały IV tymenu, była to jednak wyjątkowo desperackie starcie. Wypuszczone z oblężenia oddziały qasyrańskie w przeciągu tygodnia unicestwiły całkowicie funkcjonujące wzdłuż Wedry wergundzkie linie zaopatrzenia, w efekcie czego tymen magnifer Ittigen, odcięty wojskami separatystów od reszty swoich sił, znalazł się w oblężeniu, przez głód tracąc więcej ludzi, niż w czasie dwuletnich walk o przełęcz.
 
==Apogeum wojny domowej==
 Los IV tymenu spowodował gwałtowną reakcję księcia-protektora i rady magniferów. Wojska książęce przeprowadziły natychmiastowe uderzenie na Dakonię od strony Hagrimont w Wergundii, celem przejęcia kontroli nad traktem wiodącym na przełęcz, jednak zima sparaliżowała działania wojenne i mimo wysiłków magniferów nie udało się przełamać frontu aż do wiosny.
 Po krwawej bitwie pod sanktuarium Viran (15-16 marca 945 r.) wojska książęce dotarły do Visnohory, zastając tam mogiłę samej magnifer Ittigen i kilku tysięcy jej ludzi, którzy zmarli w przeciągu 5 miesięcy blokady fortecy. Liczebność IV tymenu spadła z 30 do 17 tysięcy żołnierzy. Straszny los żołnierzy IV tymenu na Visnohorze stał się symbolem i punktem zwrotnym całej wojny. Decyzja, by zablokować i zagłodzić książęcą załogę na Visnohorze, była powszechnie potępiana i spowodowała tak odpływ ochotników z szeregów separatystów, jak i determinację i zawziętość po stronie książęcej. Zawołanie “Visnohora!” jako okrzyk bojowy książęcych tymenów stało się wyrazem wściekłości i żądzy zemsty za los magnifer Ittigen, bohaterki wojennej.
W efekcie, pod koniec roku 947, oddziały separatystów zostały zepchnięte do obrony w północnej Dakoni (Febrris) i Wschodniej Wergundii.
 
==Krew Elmeryka==
[[File:wergund8.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Po serii klęsk separatystów nastąpiła ostatnia, desperacka próba zmiany sytuacji. Zimą 948 r. pierwszy raz na czele wojsk dakońskich pojawił się młodziutki, utalentowany dowódca, Leofric dar Marenthal. Udało mu się czasowo odzyskać tereny aż do Urbinum i Darmagan. Głośno stało się o jego płomiennych przemówieniach, zwłaszcza po tym, jak dotychczasowi przywódcy buntu ogłosili go dziedzicem Elmeryka.
 Leofric, w dniu swego pierwszego wystąpienia mający około 12 -13 lat, był synem lady Marisy dar Marenthal, jak udowadniano, ta z kolei była nieślubnym dzieckiem Arnulfa, syna Olafa, wnuka Elmeryka, ostatniego władcy Wergundii przed podbojem Qa. Miała być owocem jego romansu ze szlachcianką dakońską, Teligardą dar Vette. Dziecko zostało ukryte po klęsce Akwirgranu i oddane pod opiekę rodu Marenthal, mała Marissa została zaręczona z hrabią Euderykiem dar Marenthal, para pobrała się w 930 roku, a ich dziecko urodziło się dopiero osiem lat później. Wszystkie naukowe, magiczne i duchowe testy, jakim poddano młodego Leofrica, potwierdzały, że naprawdę nosi on w sobie krew Danwigów.
 Leofric wszem i wobec ogłosił się prawowitym księciem - protektorem Federacji, ogłosił także wierność dziedzictwu swego pradziadka, tym niemniej twierdził, że wizję nieuchronnego zjednoczenia Północy realizować zamierza nie mieczem, a słowem i ideą. Wśród nowatorskich, jak na wergundzkie warunki, poglądów znalazł się także ten, głoszący, iż nie tylko o swoich wojowników powinna troszczyć się Wergundia. Etos walki jest ważny, ale to nie liczne tymeny są sensem istnienia Federacji, ale to, czego bronią - cywilny lud, pracujący na dobre życie.
 ''Na litość Modwita, to kraj nas wszystkich! Ktokolwiek zwycięży w tej wojnie, my wszyscy już dawno przegraliśmy. Wojna, która rozlewa krew bratnią, to klęska i nie sposób jej wygrać. Płaczę wraz z każdą matką, która pochowała swoje dziecko, z każdym dzieckiem, które utraciło rodzica. Chylę czoła przed bohaterami Visnohory, przed niezłomną bohaterką, magnifer Ittigen, a naszych przeciwników wzywam - odłóżmy broń, zasiądźmy przy stole rozmów, zanim całe dziedzictwo mego pradziadka zamieni się w ziemię szkieletów!''
 ''Wergundia pełna jest granic. Tych między prowincjami, krajami federacji. Tych między nami, a nimi. Tych między szlachtą, a niżej urodzonymi. Tych wreszcie między żołnierzami, a zwykłymi ludźmi. Jak mamy mieszkać w domu, podzielonym tyloma granicami! Jak mamy stać na czele całej Północy, jeśli nie umiemy sami, w swoim domu, zapewnić szczęścia własnym rodakom! Od lat jedynym sensem naszych działań jest wojaczka. A teraz wręcz - i przeciw temu właśnie powstaliśmy! - teraz wręcz na czele kraju stanęli wojenni dowódcy, nie władcy władają, a Rada Magniferów! A przecież, chyląc czoła przed ich męstwem wojennym, uznać trzeba, że wojna jest tylko narzędziem, a nie celem samym w sobie! Trzeba nam mądrych przywódców, którzy zakopią podziały, rozbiorą barykady wewnątrz naszego domu, trzeba nam by wodzowie armii wycofali się do dowodzenia armią. Trzeba nam, byśmy docenili nie tylko tych, którzy przelewają krew, ale byśmy wreszcie zrozumieli, dla kogo i dla czego tę krew warto jest przelewać. Byśmy uszanowali zwykłego człowieka, trudzącego się uprawą roli, nawet jeśli nie jest on krwi szlacheckiej.''
 Pojednawczy ton i wiele głoszonych przez Leofroica poglądów, zjednało mu wiernych, wręcz fanatycznych, zwolenników, ale nie przekonało księcia-protektora ani popierających go Wergundów. Nawet kontrowersyjne posunięcie, jakim było skazanie i egzekucja Orhana dar Mawarot, bezpośrednio odpowiedzialnego za rozkaz zagłodzenia Visnohory, nie spowodowało zmiany sytuacji. Po kilku (trzeba przyznać, że fenomenalnych, pod Darmaganem, Oubreville i Cotteny) zwycięstwach, wojska separatystów zostały ostatecznie zmuszone do walnej bitwy, 13 kwietnia 950 roku w pobliżu wioski Arlettain, i całkowicie rozbite. W bitwie poległ Leodwig dar Bregen, jeden z przywódców buntu, Arminia dar Domitius z garstką zwolenników zdołała zbiec do Ofiru. Uznaje się, że poległ także sam Leofric dar Marenthal lecz jego ciała nie udało się odnaleźć.
 
==Amnestia dla separatystów==
 Po zwycięstwie książę Einhard ogłosił amnestię i przebaczenie dla wszystkich żołnierzy walczących w szeregach sił separatystów, pod warunkiem złożenia publicznie przysięgi na wierność Federacji i tronowi.
 Amnestia nie obejmowała najwyższych stopniem dowódców, głównie głów arystokratycznych rodów. Pojmani w bitwie pod Arlettain możni zostali postawieni przed sądem pod zarzutem zdrady i zbrodni przeciwko własnemu narodowi, i skazani na śmierć lub banicję. Za tymi, których nie udało się pojmać, wysłano listy gończe. Ich majątki zostały skonfiskowane i przeznaczone na pomoc ofiarom wojny. A tych było dramatycznie wiele. Po ośmiu latach wojny kraj był w ruinie.
 
==Katastrofy naturalne==
 Od 945 roku coraz bardziej opadał poziom wód Sankary. Stan ten dramatycznie wpływał na żeglugę rzeczną i rybołówstwo, ale także na nawodnienie pól w Wergundii i Parve. Niski poziom wód nie powstrzymał gwałtownej powodzi w lipcu 947 roku, która zniszczyła Akkreton, Bibraktborg, Rodan, Ligmell i liczne mniejsze miejscowości. Zerwane zostały mosty na Sankarze, dodatkowo paraliżując komunikację w kraju.
 Sytuację pogorszyły jeszcze kolejne lata. Wiosną 946 r. przez kraj przetoczyła się seria katastrofalnych wichur, które spowodowały wielkie zniszczenia i śmierć wielu ludzi i zwierząt. Niespotykane wahania temperatur - zbyt ciepłe zimy i fale mrozów późną wiosną - spowodowały zniszczenie zasiewów w 947 r i kolejnych dwóch latach. Wojna uniemożliwiała sprowadzanie zboża zza granicy, więc w 949 roku sytuacja stała się poważnie dramatyczna.
 
==Klęska głodu na wshodzie i południu, pogromy magów==
 W Wergundii, zwłaszcza wschodniej, szerzył się głód, pola z każdym rokiem dawały coraz gorsze plony, podobnie było w hodowli i rybołówstwie. Obszar Wschodniej Wergundii nie był teatrem działań wojennych, tym niemniej sytuacja tam była najgorsza. Kumulacja dramatycznych zjawisk w tej części Federacji zaowocowała konkretnymi efektami. Tysiące ludzi opuściło swoje domy (niejednokrotnie zniszczone przez katastrofy naturalne lub wojnę) i pola, kierując się na południe, ku granicy styryjskiej. Wśród tej ludności szczególnie uwidaczniała się wrogość wobec tzw. Nowej Magii, a czasem wręcz wobec magii akademickiej w ogóle. Magów (przede wszystkim powiązanych z Kompanią) powszechnie oskarżano o spisek i sprowadzenie na ludność katastrof, frustracja wybuchła kilkakrotnie w postaci bardzo gwałtownych wystąpień, wręcz pogromów, w których tłum zaatakował magów (lub osoby posądzone o bycie nimi). Największe takie tumulty miały miejsce w 949 r. w Akkreton, Lusignan i w 950 r. w Tremoille. Po głośnym wystąpieniu druidów na forum Kongresu Wolnych, które dodatkowo podgrzało tę atmosferę, Wschodnia Wergundia i Parve wprowadziły prawa zakazujące używania tzw. Nowej Magii czyli tej opartej o trwałe zaklęcia na geosiatce.
 
==Nowa Magia==
 Sytuację w ogarniętych bezpośrednio wojną Dakonii i Wergundii ratowały olbrzymie rdzenie minerałowe, wybudowane w Akwirgranie, Bibraktborgu i Ferrbis (ten ostatni powstał z minerału, sprowadzonego z Visnohory przez Arminię dar Domitius, za pieniądze jej rodu, dzięki temu arystokratka została zapamiętana jako dobroczyńca ludności). Rdzenie zapewniały energię magiczną, generującą ciepło, umożliwiającą transport i działanie magimaszyn budowlanych, dzięki temu miasta i obszary wokół nich stawały się enklawami w miarę komfortowego życia.
 Liryzja zainwestowała z kolei w eaformator (w Wergundii nie ma makrowęzłów geomantycznych, na których można je montować), dzięki czemu stała się jedynym na terenie Federacji obszarem względnego dobrobytu i urodzaju. Urządzenie zostało zamontowane na węźle w ruinach starej Birki, gdzie dotarcie stało się możliwe dzięki wynalezieniu kolchidyry. Część terenu została tam wydzierżawiona Kompanii Nowej Magii jako teren badawczy, połączony z siedzibą organizacji w Nowej Birce.
 Pod koniec wojny sytuacja w Federacji, a zwłaszcza we Wschodniej Wergundii stała się dramatyczna. Uciekając przed głodem setki ludzi próbowało szukać bezpiecznego miejsca w Ofirze (Itharos szybko jednak zamknęło granice) w Aenthil i w Styrii. Dopiero zakończenie wojny pozwoliło na poważne zajęcie się sytuacją gospodarczą Federacji.
 
==Kryzys wergundzki==
 Rok 950 był dla Wergundii trudny, nawet w kontekście lat poprzednich, wypełnionych bratobójczymi walkami. Choć w czerwcu uroczyście obchodzono w Akwirgranie zakończenie wojny domowej, to już miesiąc później krajem wstrząsnęła wieść o śmierci Einharda dar Avarette. Okoliczności zamachu nie zostały ujawnione, ale plotka głosiła, ze książę protektor Federacji został zamordowany przez swojego osobistego adiutanta.
 Już kilka dni później wiadomości te zbladły w obliczu wydarzeń kryzysu geomantycznego. W wielu miejscach widziane były armie eskhara, zanotowano masowe opętania ludzi, a wkrótce potem trzęsienia ziemi oznajmiły kres ich władcy, samego Swarta- Szakala. Informacja ta, doniosła dla całego świata, utonęła w chaosie po wybuchach reaktorów minerałowych.
 Władzę w kraju objęła odtworzona Rada Książęca. Po informacjach o tym, kim naprawdę był Leofric dar Marenthal, ogłoszono kolejną amnestię dla stronników pokonanych separatystów. Zostali uznani za omamionych, oszukanych przez Szakala, może nawet opętanych, a tym samym niewinnych swoich czynow. Do Rady Książęcej powołano Hilderyka dar Domittius, bratanka księżnej Arminii, której darowano karę wygnania w uznaniu jej zasług dla Dakonii, oraz Emmę dar Bregen, córkę hrabiego Leodwiga i siostrę, której zasługi i poświęcenie w walce z Szakalem uznano w ten sposób i uhonorowano.
 Polityka Rady Książęcej zdążała w kierunku zabliźniania ran i zasypywania podziałów po wojnie. Nie udalo się jednak osiągnac porozumienia w kwestii elekcji nowego władcy.
 Po śmierci księcia Einharda od Federacji odłączyły się protektoraty Talsoi i Liryzji, wskazując na brak pomocy Akwirgranu w trakcie kryzysu. Poszczególne kraje Federacji nie ustalily także konsensusu względem Nowej Magii, ostatecznie więc Rada pozwoliła na podjęcie tej decyzji poszczególnym elektorom. Tym samym Nowa Magia dodatkowo podzieliła Federację - Parve zakazało jej praktycznie całkowicie (nawet magia akademicka została objęta restrykcjami), Dakonia i Daramon uczyniły z niej narzędzie odbudowy i rozwoju, a inne kraje federacyjne pozostały gdzieś po środku. Tak nierówne prawodawstwo stało się przyczyną pogłębiania podziałów i zubożenia kraju w następnych latach.

==Lata rządów rady książęcej==
Od roku 950 Wergundia pozostaje pod władzą Rady Książęcej nie mogąc wyłonić kandydata na nowego Księcia Protektora. Stronnictwa Starych Rodów i Nowych Rodów próbowały motać, i szukać sojuszników a kandydaci zmieniani byli jak rękawiczki bo żaden nie był dość dobry, by przeciągnąć na swoją stronę większość. Przez skupienie na problemie braku jednego władcy, rada zaniedbała inne problemy kraju. Wyjście spod protektoratu Talsoi oraz Liryzji mocno uszczupliło flotę wergudzką, a brak wpływów z handlowego giganta jakim była Nowa Birka uderzyło w budżet państwowy. Gdyby nie kryzys geomantyczny pewnie nie byłby to aż tak ogromny problem, jednak w sytuacji gdy kraje należące do federacji próbują podnieść się z efektów wybuchu rdzeni to okazało się to znaczącym problemem.

Dopiero w roku 955 sytuacja się ustabilizowała na tyle, że Wergundia zaczęła inwestować swoje środki ciągłym strumieniem. Widząc jak bardzo Kompania Nowej Magii stała się niezależną państwowo korporacją, postanowiono zacząć inwestować w dość wiekowy już twór jakim jest Instytut Badań Magicznych aby uniezależnić się chociaż częściowo od KNM.

Pod koniec roku 956 Rada Książęca ponownie starła się odnośnie kandydata, który mógłby objąć tytuł Księcia Protektora co kończy się fiaskiem. Kryzys ten powoli zaczynał grozić ponownym podziałem i być może rozpadem Federacji jako takiej, co odbiłoby się na całej światowej polityce. Chodziły po kątach opinie, że jedyne co może uratować stałość państwa jako całości to wojna, bo nic innego nie umie tak dobrze zjednoczyć wergundów.

Wergundia/Historia

2026-03-23T20:27:09Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Wergundia|Etnos}}
[[File:wergund2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
='''Sytuacja Obecna'''=
Po ośmiu latach Radzie Książęcej udało się znaleźć odpowiedniego kandydata na stanowisko Księcia Protektora. Po licznych perturbacjach tytuł ten uzyskał Teoderick dar Erenbach, wsparty przez większość zasiadającą w radzie. Ze względu na pewne połączenia mężczyzny z separatystą, Leofricka dar Marenthal, wybór ten nie należał do prostych.

Teoderick jednak udowodnił, że najważniejsza jest dla niego przyszłość Federacji - silnej i zjednoczonej. Zwłaszcza po tak długim czasie podziałów, spowodowanych brakiem kogoś kto wytyczał by kierunek. Do tego dar Erenbach uzyskał poparcie i protekcję przebywającej na wygnaniu księżnej dar Domitius, co zyskało mu poparcie dawnych separatystów. W obliczu wojny trawiącej sąsiadujący kraj, Rada nie zwlekała dłużej z przypieczętowaniem swojej decyzji.

Został koronowany we wrześniu 957 roku, podczas gdy za wschodnią granicą płonął Ofir. Nim arbany samnijskie zatrzymały się na Itharyjskiej Bramie, Federacja świętowała.

Książe Protektor pierwsze czym się zajął, to wzmocnieniem pozycji Instytutu Badań Magicznych na rzecz osłabienia Kompanii Nowej Magii. Po pertraktacjach z kowenami druidzkimi udało się doprowadzić do zniesienia zakazu korzystania z Nowej Magii we Wschodniej Wergundii oraz Parve. Postawionym warunkiem było to, że posługujący się nią członkowie IBM pozostaną pod stałym nadzorem wyznaczonych przez koweny druidów. Miało to na celu nadzorowanie używanych zasobów w danych prowincjach. Tym samym wprowadzono podobny nadzór dla wytworów IBM w pozostałych krajach Federacji, dążąc do unifikacji działań.

W styczniu 958 roku, podczas ślubu Księcia Protektora z hrabianką Gizelą dar Veronnet, w pałacu ciepło przyjęto samnijskich ambasadorów. Był to jasny znak dla krajów północy, a przede wszystkim dla Paktu Wedry - Książe Protektor wraz z Federacją nie pragną wojny z Kaganatem.

Nordewarda
W odpowiedzi na cichą deklarację Federacji, że nie będzie przeciwstawiać się ona działaniom Kaganatu przeciwko Paktowi Wedry, pojawiły się pewne głosy niezadowolenia. Wśród Wergundów żyli jeszcze tacy, dla których pamięć Wojen o Północ sprawiała, że poparcie dla ludu stepu było obelgą dla honoru. Jednak żaden z tych głosów nie mógł zmienić woli rządzących. W ten sposób narodziła się idea, mogąca kiedyś przerodzić się w coś więcej, mająca na celu zebranie tych, którzy chcą walczyć przeciwko zakusom samnijskim. Kto stoi na ich czele? Kto ich finansuje? Czy to tylko głosy niezadowolenia, czy też realni uzbrojeni ludzie, gotowi do walki? Odpowiedzi na te pytania do czerwca 958 roku nikt nie poznał.
 
='''Zapis historii'''=
==Czasy najdawniejsze==
 Wergundowie pojawili się na arenie historii około V w. jako kolejna grupa etniczna tzw. Wielkiej Ekspansji, wędrówki ludów, spowodowanej podniesieniem się poziomu wód. Określani czasem mianem Ludów Rzeki osiedlili się oni w Dolinie Sankary. Z czasem luźne przymierze zastąpiła federacja pod rządami władcy z tytułem księcia –protektora.
 
==Epoka Danwigów==
 W VIII w. pod rządami ambitnych i zdolnych książąt z rodu Danwiga Wergundowie rozpoczęli podbój północnych krain dzięki genialnie prowadzonej taktyce wojennej oraz świetnie zorganizowanej i bitnej armii. Największym z wergundzkich wodzów był Elmeryk. W latach 30-tych IX w. opanował całe dorzecze rzeki Sankary, a połączone w federację ludy złożyły mu hołd i zasiliły książęce oddziały. Następnie podbił (838 r) całą północ, Liryzję, Trynt, Teralę i Samnię aż po Shamaroth i północne stepy, dążąc do utworzenia ogromnego imperium północy. Wiedziony proroczą wizją wielkiego zagrożenia, jakie miało nadejść z południa, dążył do zjednoczenia, choćby siłą, wszystkich ludów Północy w jedno silne państwo. Jego przedwczesna śmierć zniweczyła te plany. Trynt i Samnia uwolniły się spod wergundzkiej władzy, a pozostałą część imperium syn Elmeryka, Olaf, przekształcił w federację państw, dbając jednak o jej stopniową konsolidację. Rządy Olafa, któremu już po dwóch latach panowania nadano przydomek „Szalony” pełne były niejasnych działań i niewyjaśnionych decyzji. Z drugiej zaś strony wprowadził szereg reform mających na celu podniesienie poziomu życia swoich podwładnych, a także zapobiegnięcie klęskom głodu, które stopniowo pustoszyły kraj.
 
==Wielka Wojna==
 Całe swoje panowanie Olaf Szalony spędził w cieniu rosnącej na południu potęgi styryjskiej, którą uważał za największe zagrożenie dla Wergundii i w ogóle dla świata, w ten sposób interpretując wizję swojego ojca. Z pomocą zdobytego artefaktu książę Olaf zdecydował się zadać potężny cios styryjskiej bogini, po czym sam zginął z rąk styryjskich zamachowców. Rozpętała się wojna wergundzko-styryjska, nazwana później Wielką Wojną (896-900 r). Trwający 5 lat konflikt zaangażował większość krain północy, a zakończył go w 900 roku pokój vekowarski, który stworzył Trójprzymierze.
 

==I Wojna o Północ==
 Jeszcze za czasów Wielkiej Wojny Wergundia, podobnie jak inne państwa północy, wysyłała swoje misje zwiadowcze na teren zwany Zapołudniem – teren położony na południe od Styrii dawał możliwość okrążenia przeciwnika. Na ziemiach zapołudnia założono miasto Vekowar, które miało stać się przyczółkiem kolonizacji. Efekt wejścia na ów teren przerósł jednak wszelkie oczekiwania. Na Zapołudniu odrodziła się potęga, która w przeciągu kilkunastu lat zniszczyła wielkie imperia północy. Zwycięstwa na północy były niczym w obliczu nowego rodzącego się na południe od Styrii zagrożenia. Zrekonstruowane po wiekach państwo Qa uderzyło z całą potęgą, na którą nie poradziły nawet sojusznicze od niedawna tymeny wergundzkie. Działające w ramach zjednoczonego Trójprzymierza tymeny wergundzkie podjęły walkę z prącą na północ nową potęgą na terenie Zapołudnia i Styrii. Być może trójprzymierze zdołałoby powstrzymać inwazję, gdyby nie zdradziecko wbity nóż w plecy – w walkach nad brzegami Loranis, prawie u przedmieść Styrgradu, Aenthil ujawniło dawno przygotowaną zdradę, przechodząc na stronę Zapołudnia. Armie Północy cudem (i pracą wywiadu) ocalały, ale cofały się na całej linii.
 

==Klęska==
 Władzę po Olafie Szalonym przejęła księżna regentka Ermengerda. Za jej panowania doszło do zawiązania sojuszu państw północy przeciw siłom Zapołudnia. Księżna zmarła w wyniku epidemii, niedługo przed atakiem wojsk Szamanki na Akwirgran. Na tron wstąpił młody książę Arnulf, nie posiadający daru ani do polityki, ani wojny. Zapadł ludziom w pamięć, jako ten, który haniebnie poddał stolicę. W roku 903 na północ runął najazd ludów Qa, którego potęgi nikt nie przewidział i się nie spodziewał. Połączone wojska Styrii i Wergundii nie zdołały zatrzymać wroga. Po upadku swojego sojusznika i zdobyciu Styrgradu przez Qa Wergundia broniła się przez cztery lata wojny, zakończonej upokarzającą klęską i kapitulacją Akwirgranu. W 911 roku rozpoczęły się dla Wergundii lata niewoli, nazwane potem "Czasem Ciemności".
 

==Pod panowaniem Qa==
[[File:wergund3.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Od zdobycia Akwirgranu nie minęło wiele czasu nim armia Qa dotarła do granicy z Tryntem, tym samym obejmując strefą okupacyjną całe terytorium Federacji Wergundzkiej. Wojna jednak jeszcze trwała, na terenie Tryntu aż do końca 915 r. walczyły pozostałości Czarnego Tymenu i inne oddziały wergundzkie. Za ostatnie wydarzenie Wojny o Północ uznano klęskę wojsk teralsko-tryntyjskich, prowadzonych przez kniazia Vlada Jastrzębca, pod Dhe Sleibhte. Dalsza pacyfikacja była już kwestią czasu. W 916 r. zostały zgniecione resztki sił oporu w Terali, upadło także księstwo dar Bregena na Przełęczy Visnohora. Tereny, na które wkraczała armia Qa, były szybko pacyfikowane. Prawa ograniczające wolności obywateli wprowadzano jednak stopniowo, z obawy przed desperacką reakcją podbitych. Gdy jednak opanowano sytuację na północy, zwycięzcy wprowadzili nowe porządki. Władza przypadła marionetkowemu księciu-namiestnikowi, koronowanemu w Akwirgranie przez arcykapłankę Qa. Był to niesławnej pamięci książę Arnulf z rodu Dawniga. W krainach federacji mianowani zostali również książęta prowincji, w samej Wergundii został wyniesiony na to stanowisko diuk Joachim dar Nittel. Prawdziwą władzę mieli jednak w rękach gubernatorzy, najwyżsi zarządcy ziem podbitych z ramienia władczyni Qa. Represje aresztowania, sądy pokazowe, podnoszenie danin na rzecz władców mające na celu zaostrzenie konfliktu szlachty z ziemiaństwem oraz zakaz wszelkich organizacji oddolnych powodowały zastraszenie i paraliż więzi społecznych. Jednym z późniejszych (po Wielkim Powstaniu) edyktów okupacyjnej władzy było rozbrojenie narodu który słynął przecież z umiłowania wojny. Rozbrojenia uniknęli tylko ci którzy postanowili współpracować z Qa – zastraszona bądź wiedziona przykładem Ofirczyków arystokracja szła często na układ z okupantem by nie stracić majątku i pozycji społecznej. Lojalistyczna szlachta była jednak wyjątkiem wśród społeczeństwa Wergundii, resztę obowiązywał surowy zakaz posiadania broni, karany, podobnie jak wiele innych wykroczeń, wyrokiem śmierci. Wprowadzono zakaz korzystania z magii, choć na takie praktyki również można było uzyskać zezwolenie władz (np. w ramach zasług na rzecz gubernatora lub władz wojskowych). Oczywistym był absolutny zakaz czczenia „starych, bluźnierczych bogów”, będących znakiem dawnego porządku. Często nawet podejrzenie o udział w zakazanych obrzędach skutkowało wyrokiem, co wprowadzało wraz z innymi elementami kontroli obywateli, atmosferę terroru, zastraszenia i wzajemnych oskarżeń. Pobór do armii. Po pierwszym zrywie przeciw władzy - buncie chłopów z południa Wergundii, w życie wszedł edykt księcia-namiestnika o utworzeniu Wergundzkich Sił Pomocniczych. Początkowa euforia optymistów przewidujących rozluźnienie ucisku i oddanie części kontroli w państwie Wergundom została szybko rozwiana przez warunki istnienia wergundzkiej „armii”. Młodych rekrutów – postrzeganych przez Qa jako potencjalne zagrożenie – brutalnie trenowano i formowano w oddziały. Takie jednostki wysyłano następnie do innych państw na długą służbę w beznadziejnych warunkach. Żołnierze wergundzcy służyli więc Qa jako tanie siły porządkowe jednocześnie zmniejszając szanse na bunt w kraju. W samej Wergundii natomiast pojawiły się oddziały poborowe z krajów sąsiednich, Tryntu, Terali i Liryzji. Upowszechniono szeroko karę śmierci, jednak najbardziej dotkliwą i upokarzającą represją było wprowadzenie do kodeksów prawnych niewolnictwa. Wolny mieszkaniec Wergundii mógł stać się niewolnikiem na skutek wyroku lub długu (czasem stworzonego sztucznie) przekraczającego możliwości jego majątku. Ze względu na ogromny opór społeczny i ryzyko buntu niewolnicy byli sprzedawani na Zapołudnie, a także do Ofiru i Samni, gdzie przywrócono ów mało chwalebny zwyczaj. W wyjątkowo trudnej sytuacji znalazła się szlachta średnia i arystokracja która nie współpracowała z Qa. Wywłaszczenia były na porządku dziennym, a częste oskarżenia o czczenie bogów północy w przypadku szlachcica skutkowały natychmiastową karą śmierci. Zabiegi te miały na celu wyniszczenie grupy społecznej najbardziej związanej z dawną władzą, federacją i ideą zjednoczonej i wolnej Wergundii.
 

==Naznaczenia==
 Zaraz po zakończeniu wojny rozpoczęto akcję masowych naznaczeń. Rytuał ten, wbrew początkowym obawom nie był niczym w rodzaju "przejęcia umysłu" ani innej ingerencji w psychikę czy duszę naznaczanego. Poprzedzony absolutnie konieczną dobrowolną zgodą oznaczał dołączenie do grona wyznawców Opiekunów i oddanie się pod ich opiekę. Dopiero później okazało się, że najwyżsi kapłani Qa są w stanie z pomocą naznaczeń uzyskiwać pewną, ograniczoną wiedzę o poczynaniach i zamierzeniach. Szantaże elity społecznej i propaganda wśród niższych warstw skutkowały szybkimi rezultatami. W ciągu pierwszych kilku lat okupacji kult Opiekunów rozprzestrzenił się na niemalże całą populację Wergundii. Osoby niewyznające Opiekunów były prześladowane, pozbawione praw, często stawały się ofiarami bezpodstawnych aresztowań i były obciążone dodatkowymi daninami na rzecz skarbu Naczelnego Gubernatora. Po roku 920 – roku Wielkiego Powstania – kult bogów północy zaniknął w Wergundii nie licząc niektórych, odciętych od reszty świata oddziałów leśnej partyzantki.
 
==Bunty chłopców parveńskich 916 r.==
 Po klęsce pod Dhe Sleibhte z końcem roku 915 i pacyfikacji przełęczy visnohorskiej wiosną roku następnego, trzy wielkie korpusy armii Qa rozpoczęły marsz na południe. Chaos przy ruchach tak licznych wojsk spowodował, że korpusy te od początku lata 916 roku aż do jesieni przebyły tylko drogę do pogranicza wergundzko-styryjskiego. Ludność owych terenów liczyła na pierwszą spokojną zimę, gdyż poprzednie lato było dość obfite w plony, jednak mimo licznych zapasów nie udało się wyżywić licznych oddziałów Qa bez szkody dla ludności cywilnej, nie obyło się również bez aktów terroru i przez znudzonych żołnierzy Qa. W tej sytuacji doszło do krótkiego zrywu przeciw włądzy zaborcy. Incydent rozpoczął się od podpalenia baraków wojskowych i siedzib administracji. Zamieszki przerodziły się w rzeź kiedy na oddziały chłopów ruszyły ciężkie pułki pancernej piechoty. Incydent poczytano jako bunt przeciw władzy Qa. Odziały powstańców liczące około 500 osób zostały wybite do nogi w czym zaborcę wsparła lokalna arystokracja gdyż wśród buntowników licznie podnoszono hasła walki z lojalistyczną i chciwą szlachtą.
 
==Wielkie powstanie 920 r.==
 Krwawe stłumienie buntu chłopów parveńskich był silnym przekazem dla wszystkich Wergundów, ale nie powtrzymał wybuchu kolejnego powstania . W roku 920 wybuchło przygotowywane od kilku lat Wielkie powstanie, nazywane tak ze względu na skalę terytorium i liczbę żołnierzy które obięło. Do walki stanęli byli żołnierze z resztek zielonego i burego tymenu. Dobrze uzbrojeni i dowodzeni przez Marszałka Francisa dar Ittigena, ostatniego z dowódców tymenów z czasów wojny, żołnierze zdołali opanować tereny północnej i wschodniej Wergundii i fragment Dakonii. Siły Ittigena, wsparte przez liczną szlachtę z objętych powstaniem terenów podjęły odważną próbę ataku na siły pacyfikacyjne gromadzące się w okolicach Akwirgranu. Ruch ten zaskoczył dowództwo Qa oddelegowane do stłumienia powstania. W bitwie pod Akwirgranem określanej mianem „ostatniego zwyciestwa Wergundii” siły powstańcze liczące około siedem i pół tysiąca żołnierzy pokonały dziesięciotysięczny korpus sił Qa i wspomagające go oddziały ofirskie. Mimo sporego sukcesu militarnego Ittigenowi nie udało się uzyskać trwałej przewagi nad wrogiem i w ciągu dwóch miesięcy po bitwie (październik roku 920) powstanie upadło. Zryw kończy przegrana bitwa pod przełęczą Visnohora, w której resztki armii powstańczej próbowały przebić się do Terali. Sam marszałek dar Ittigen nie złożył broni i zginął z rąk wojowników Qa. Jeńców pojmanych podczas bitwy powieszono wzdłuż drogi prowadzącej od Akwizgranu do przełęczy visnohorskiej, tym zaś, którzy skapitulowali po śmierci Ittigena, zaoferowano naznaczenie lub śmierć. Podobnie naznaczenia wymuszono na ludności cywilnej z terenów objętych powstaniem.
 
==Rewolta szlachty wergundzkiej 923 r.==
 Wstępna reakcja Gubernatora Naczelnego nie wskazywała na dalsze represje, jednak około dwa lata po stłumieniu Wielkiego powstania rozpoczęły się nagłe i niezapowiedziane wywłaszczenia szlachty i wysokiej arystokracji. Sprytnie przeprowadzona akcja zakładała że Qa będą wywłaszczać rody, których posiadłości były od siebie oddalone co miało zapobiec konsolidacji oporu wśród ziemian. Przyspieszenie akcji jesienią 923 roku spowodowało, że liczni przedstawiciele szlachty, nie mający już nic do stracenia, wstępowali do oddziałów nielicznej dotychczas leśnej partyzantki. Niewielkie ogniska oporu rozsiane po całej Wergundii podjęły desperacką walkę. Bunt szlachty trwał aż do końca roku 924, prowadzony przez głowę najmożniejszego z rodów Salicji Adalberta dar Ascon i jednego z dowódców partyzantki leśnej Cedrica dar Welsa odnosił drobne lokalne sukcesy. Problemem buntowników było rozdrobnienie brak zaopatrzenia i brak większego poparcia wśród społeczeństwa. Szczególnie widać to było w południowej Wergundii i Parve gdzie ludność pamiętała jeszcze jak szlachta wspierała Qa w zwalczaniu buntu chłopskiego. Ostatecznie wzmożona akcja sił porządkowych i ostra zima roku 924 dobiły bunt szlachecki. Graf dar Ascon został schwytany i powieszony na murze rezydencji gubernatora Salicji, a Cedric dar Wels zginął w walce z siłami Qa. Po śmierci liderów buntu spacyfikowano siedziby wszystkich największych rodów. Z tej masakry ocaleli jedynie lojalni we współpracy wielcy arystokraci, ponadto dokończono rozpoczętą kilka lat wcześniej akcję wywłaszczenia.
 

==Rebellion des centiemes (powstanie setników) 927 r.==
 Paradoksalnie represje wywołane upadkiem buntu spowodowały zwiększenie liczebności oddziałów leśnej partyzantki które wzmocnili zniechęceni do Qa, wywłaszczeni dziedzice dawniej bogatych i potężnych rodów. W tym czasie powszechne były już obowiązkowe zaciągi do armii dowodzonej przez Qa, a delegowanej do innych części podbitego świata. Zwykle armia poborowa, której zwierzchnikiem był Naczelny Gubernator Qa stacjonowała na terenie południowego Tryntu. Wynikało to z zadawnionych niechęci Tryntyjczyków do Wergundów, którą Qa sprawnie wykorzystywali propagandowo. Armia ta liczyła około dziewięć tysięcy żołnierzy podzielonych na trzy korpusy: pierwszy stojący na granicy z Ziemiami Halfdana Borgh Du, drugi w Askaronie, trzeci zaś był rozciągnięty wzdłuż granicy z Daramonem i granicy teralskiej. Złe traktowanie poborowych przez oficerów Qa, ogólne niedożywienie oraz przedłużana w nieskończoność dekretami gubernatora służba wywołały sprzeciw jednostek wergundzkich. Bunt, nazwany od najwyższych oficerów pochodzenia wergundzkiego rebellion des centiemes (powstanie setników) trwał zaledwie miesiąc mimo, pozornej silnej kontroli oddziałów wergundzkich nad dolnym Tryntem. Pozbawione skoordynowanego dowodzenia, zaopatrzenia i przede wszystkim poparcia ludności lokalnej siły wergundzkie skapitulowały. Spore znaczenia miał tu również wypad sił teralskich na garnizony Wergundów pod koniec trwania zrywu. Większość jednostek rozwiązano, oficerów ukarano śmiercią, zaś wszystkie oddziały, które dopuściły się udziału w buncie, zostały zdziesiątkowane. To wydarzenia zmieniło również system kontroli Qa nad ziemiami podbitymi. Do upadku rebellion des centimes, opór Wergundów wyrażał się już tylko w drobnych akcjach wciąż prężnie działającej partyzantki leśnej.
 
==Powstanie w Wergundii Wschodniej 935 r. – Odzyskanie wolności==
 Pomimo degeneracji i skundlenia czasów niewoli Wergundowie nie poddali się, tym bardziej, że cierpliwe przygotowania po latach wreszcie zaczynały przynosić owoce. Stworzony przez styryjski wywiad Sztab Konspiracji dysponował wiedzą, ludźmi i pieniędzmi, sprawnie i mądrze monitorując buzujące w grupach partyzanckich emocje, negocjując, łącząc i przesyłając informacje. Wiosną 933 roku w ruinach dawnej modwitowej świątyni na Eberstein odkryto aktywność. Tak oto ludność pod Eberstein dowiedziała się o istnieniu Sanktuarium, w którym ukrył się jeden z wygnanych bogów, Pan Szeregów, Bóg Wojny Sprawiedliwej, Modwit. Było to preludium do wybuchu, który powstrzymywano do momentu, kiedy miała sprawdzić się Przepowiednia, dając powstańcom maksymalne szanse. To były ciężkie dwa lata, jako że okupant bezustannie dążył do sprowokowania kontrolowanego zrywu, by móc go utopić we krwi. W ukryciu powstawała konspiracyjna siatka, przygotowywano struktury dowódcze, broń, schronienia, a w tym samym czasie więzienia zapełniały się kolejnymi skazanymi, za południe zmierzały karawany niewolników, szafoty spływały krwią. Sztab Konspiracji Północy, dzięki gotowym na wszystko desperatom z obozu więziennego, zgromadził w sprzysiężeniu partyzantów wergundzkich, paladynów modwitowych, tryntyjskich sojuszników, itaryjska i wergundzką mafię, nie udało się tylko do końca przekonać miejscowych chłopów. Niespodziewany splot okoliczności pozwolił także pozyskać najcenniejszego sojusznika – dotychczas uparcie neutralne elfy z Larionu. Choć planowany od dawna, wybuch nastąpił niespodziewanie, pod wpływem nieprzewidzianych wydarzeń. Zaczęło się od obozu więziennego w Silberburgu, który odbity z rąk Qa i chroniony przez partyzantów stał się centrum dowodzenia dla powstania. Na placu, na którym jeszcze dzień wcześniej umierali w kajdanach bohaterowie ruchu oporu, zaprzysiężono nowych magniferów i wzniesiono, po raz pierwszy od kilku dekad, sztandar wolnej Wergundii. Gdy przeprowadzono następnie udany atak na wielką Świątynię Opiekunów, ogień gniewu, tłumiony od 20 lat, wybuchnął z pełną siłą, od Wschodniej Wergundii i Itharos, przez Parve i Dakonię, Trynt i Fiord, Styrię i Talsoi, Leth Caer i Larion… Rozpoczęła się kolejna wielka wojna.
 Wergundzka armia, szkolona i budowana naprędce, nie była w stanie panować nad gniewem ludzi. Zaś Wergundia po gorzkim doświadczeniu niewoli nie była już taka sama. W wielu umysłach umarły zasady, godność i honor. W Lusignan po zdobyciu zamku doszło do masakry jeńców i ataku na ludzi w wergundzkich mundurach. Na włosku zawisła wojna domowa i bunt. Sprawę załagodziły zdolności dyplomatyczne magniferów, jednak brak kary zachęcał do lekceważenia prawa i władzy powstańczej. Trzeba było długich miesięcy, by ta sytuacja uległa zmianie.
 
==II Wojna o Północ==
 Konsekwencje wydarzeń lata 935 roku miały trwać długo, prawdopodobnie całe pokolenia. Przywódcy powstania zaczęli zdawać sobie sprawę, że wojny tej nie da się wygrać w kilka miesięcy, a może nawet w kilka lat. Gigantyczny potencjał ludzki Qasyran stawiał Północ nieustannie na przegranej pozycji i zmuszał do bezbłędnego planowania poczynań.
 
==Akwirgran==
 Pierwsze uderzenie powstańców zmiotło większość oporu ze strony wojsk okupacyjnych, zaskoczonych, zdradzonych przez oddziały armii podległej (czyli przymusowo służących w niewolniczej formie poborowych z Północy) i zagonionych do największych twierdz. Jednak dopiero jesienią, po kilku miesiącach oblężenia, połączone siły I i II tymenu wkroczyły do oswobodzonej stolicy. Nad murami Akwirgranu po 20 latach załopotał wergundzki sztandar. Do zakończenia wojny było jeszcze daleko. Wergundzka armia, zasilana przez ochotników, rosła w siłę, stając się decydującą siłą militarną północy, i podjęła zdecydowaną walkę z przeważąjącą liczebnie armią Qasyran. Nie był to jednak już desperacji zryw ani partyzancka szarpanina. Północ podniosła się z kolan i stanęła do regularnej wojny o swoją wolność.
 
==Wyzwolenie kraju==
[[File:wergund4.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Zryw rozpoczęty we Wschodniej Wergundii wyswobodził w przeciągu kilku miesięcy teren w granicach państwa. Okupacyjna władza przestała istnieć, nowa – z trudem była rekonstruowana. Rządy w kraju objęła grupa wojskowych (tzw. rada magniferów), zaś funkcję dyktatora powstania powierzono Severo dar Rodlingenowi, magniferowi pierwszego tymenu, który rozpoczął powstanie. Choć Wergundia była wolna, wzięła na siebie ciężar prowadzenia wojny, jako że oczywistym było, że wolność szybko się skończy, jeśli Qa przełamią front i ruszą ponownie na północ. Po szeroko zakrojonej akcji propagandowej w szeregi odrodzonych tymenów zgłaszały się tysiące ochotników, wojska wergundzkie walczyły na terenie Styrii, Laro, Terali i Tryntu, będąc trzonem sił północy. Oprócz decydującego znaczenia wojny zajęto się także cywilną stroną rzeczywistości. Przejęto skarb, wprowadzono sprawnie działający fundusz ekonomiczny, finansując regularną odbudowę kraju po zniszczeniach i wsparcie dla rodzin poległych. Przywrócono szkoły i uczelnie, odbudowano świątynie Modwita, którego kult powrócił z nową siłą, uzupełniając się z odnowionym i oddzielonym od Qa kultem Opiekunów. Nie ustrzeżono się także potknięć. Wiosną 936 r. konieczne było siłowe stłumienie buntu chłopstwa we wschodniej Wergundii, z trudem także uniknięto rozłamu wewnątrz dawnej federacji, opanowując dążenia separatystyczne Dakonii.
 Po kilku latach wojny, chcąc wzmocnić stabilność państwa i ukrócić polityczne spory, środowisko skupione wokół dowództwa wojskowego przeforsowało zebranie rady elektorskiej i wybór Rodlingena na tron księcia-protektora.
 Najważniejsze etapy wojny (dla Wergundii):
* Harnkott – pogranicze Tryntu i Wergundii, pierwsze wielkie zwycięstwo nad Qa, otworzyło drogę do wsparcia przez Wergundię tryntyjskich powstańców Brynjolfa Gunnarsona. W efekcie siły Qa w Tryncie zostały zmuszone do cofniecia się do dwóch twierdz – Arden i Askaronu. Harnkott było pierwszym wielkim zwycięstwem odrodzonej armii i miało wielkie znaczenie dla morale.
* Odzyskanie Akwirgranu – stolica Wergundii została odbita jesienią 935 r.
* Kocioł pod Erwick – skomplikowana bitwa na pograniczu Styrii i Wergundii, trwająca od jesieni 935 do wiosny 937 r. Ostatecznie siły wergundzko-laryjsko-styryjskie pokonały opór armii Qasyran dzięki ostrzałowi magicznemu z twierdzy Telfamba. Przełamanie punktu pod Erwick pozwoliło tymenom wejść na obszar Styrii i zabezpieczyć front na linii rzeki Loranis, daleko od granic Federacji.
* Visnohora – potężna górska Twierdza na pograniczu Terali i Wergundii została zajęta przez wojska Qasyran wraz z głównodowodzącym, huei Seitirim. W zimie 936 r. Seitiri został zamordowany w skrytobójczym ataku Czarnej Tercji. Visnohora stała się podstawowym celem północnych tymenów armii, jednak operacja przebicia się do fortecy od strony Terali nie powiodła się ze względu na wojnę domową i brak porozumienia z kniaziami teralskimi.
* Arden i Przełęcz Cor – tryntyjska forteca graniczna po raz trzeci w historii stała się punktem zwrotnym frontu na Północy i po raz trzeci brały w tym udział wergundzkie tymeny. Arden zostało odbite z rąk Qa w lecie 917 r., umożliwiając – również dzięki znakomitej akcji dywersyjnej na Przełęczy Cor – wejście na teren zajętej przez Qa Terali.
* Styrgrad – walki o stolicę Styrii zaczęły się jeszcze jesienią 935 r., kiedy w rejonie sąsiedniego miasta Gereja siły styryjskie rozpoczęły budowanie regularnych oddziałow. Miasto zostało zdobyte przez powstańców i regularne siły styryjskie 14 listopada 936 roku. W drugiej fazie wojny - po nadejściu kontruderzenia Zapołudnia – Strygrad został oblężony ponownie. Trzy wergundzkie tymeny (tzw. tymen Rodlingena – po abdykacji tegoż ze stanowiska księcia protektora) broniły przeprawy przez Loranis oraz murów Styrgradu łącznie przez ponad 15 miesięcy. Ostatecznie po zawarciu pokoju vistanijskiego wojska Qa ustąpiły spod miasta.
* Liryzja (larp „Cienie i Popioły” ) – po pierwszej fazie wojny Wergundia rozpoczęła przygotowania do odparcia kontrataku Qasyran, spodziewanego od strony wybrzeża. W ogarniętej bezprawiem i chaosem Liryzji Federacja rozpoczęła misję polityczną, mającą na celu ponowne przyłączenie tego kraju. Rywalizacja z Tryntem na tym tle pogłębiła niechęć i animozje miedzy sojusznikami. Finalnie Liryzja wybrała Federację i tym samym militarną ochronę, jaką ta mogła oferować.
* Wybrzeże Mercji i Liryzji - Flota Utzyao została zatrzymana przez Czarny Szkwał na niemal rok i zmniejszona o niemal 30 tys. żołnierzy, ale ostatecznie rozpoczęła uderzenie na wybrzeża Wergundii. Jedna część desantu zajęła zamki i miasta w rejonie Zachodniego Klifu w Wergundii, armia wergundzka chwilowo cofa się wgłąb kraju. Druga część wylądowała w ruinach miasta Birka, niedostępnych dla ludzi północy ze względu na skażenie Minerałem. Próba starcia z wergundzkim siłami broniącymi Liryzji zakończyła się klęską i wycofaniem Qa.
* Talsoi - Państwo morskich elfów w pierwszej fazie wojny podjęło wysiłek samodzielnego wyzwolenia się spod władzy Qa, co początkowo się udało, stolica została wyzwolona jeszcze w 936 r. Talsoi jednak wzięli na siebie ciężar zatrzymania floty inwazyjnej Utzyao i w toku Czarnego Szkwału poświęcili całą swoją flotę i armię, aby opóźnić i osłabić przeciwnika. Ich ofiara umożliwiła dalszą walkę całej Północy, jednak zaowocowała ponownym zajęciem ich terytorium przez Qa. Po bitwie o Akwirgran elfy Talsoi zadecydowały o dołączeniu do Federacji, a książę -protektor osobiście poprowadził armię, gotową do odbicia terytorium z rąk Qa.
* Bitwa o Akwirgran – Bitwa Narodów - Starcie rozegrało się w lecie 938 r. Dwie armie Qasyran dotarły pod stolicę Wergundii, zmuszając Federację do wstrzymania działań na innych frontach. Klęska oznaczałaby konieczność porzucenia sojuszników – Styrii, Laro i Talsoi. Część maszerującej od strony Visnohory armii udało się zatrzymać na starych umocnieniach Linii Matfrida, fortyfikacjach górskich na północny zachód od stolicy. To dało czas na stawienie oporu pozostałym wojskom agresora, dzięki czemu co prawda nie pokonano go w starciu bezpośrednim, ale uniemożliwiono zdobycie stolicy z marszu, zaś oblężenie stało się strategicznie nieopłacalne. W Bitwie Narodów wzięły udział sojusznicze tymeny tryntyjskie, styryjska Czarna Tercja, ochotnicy z Talsoi, Terali, Laro, Leth Caer, podziemne elfy, a także najemne wojska Ormurinu i korpusy medyczne Concordii.
 
==Pokój Vistanijski==
 Bitwa o Akwirgran pozwoliła Federacji przerzucić siły na pomoc sojusznikom na południu, zmuszając Qa do przegrupowania. Dalsza wojna była możliwa, jednak Wergundia zdobyła przewagę na niemal wszystkich frontach i dowództwo Qasyran zdawało sobie sprawę, że dalsza walka to już tylko tracenie kolejnych zasobów ludzkich. W styczniu 939 r. w Itharos pod patronatem senatorskiego rodu Vistaniuszy został podpisany traktat, kończący Wojny o Północ. Armia Qa odstąpiła od oblężenia Styrgradu, wycofując się na południe poza linię Hawren – Perdagan - Kavelia. Jedyną zdobyczą na Północy pozostała Visnohora, stanowiąca dla Wergundii nowe zagrożenie. Układ stanowił wielkie zwycięstwo Sojuszu Północy, który jednak w chwili podpisywania traktatu już praktycznie nie istniał.
 
==Pakt Szlaku Wedry==
 Efektem rosnącej niechęci między Wergundią a Tryntem (w efekcie tryntyjskich obaw przed wergundzką dominacją) był rozpad Sojuszu Północy i stworzenie nowej siły politycznej – Paktu Szlaku Wedry. Wyraźnie skierowany przeciwko Wergundii układ zawarł Trynt, Ofir, obydwa kraje teralskie, a także północni Qa z Visnohory. Trzonem koncepcji politycznej była izolacja ekonomiczna Wergundii poprzez budowę szlaku handlowego wzdłuż rzeki Wedry z pominięciem terytorium Federacji.
 
==Visnohora==
 Forteca pozostała jedynym punktem utrzymanym przez Qa na Północy. Siłę mikro-państewka stanowiła wielotysięczna armia Iltepe Moe, usytuowana pomiędzy Teralą a Wergundią, mając w szachu oba te kraje. W tej formie jako praktycznie niezależny podmiot państwowy Visnohora weszła do polityki Północy.
 
==Nowe oblicze Sojuszu Północy==
 Po Wojnach o Północ terytorium Federacji powiększyło się o Liryzję, która stała się księstwem elekcyjnym, oraz Talsoi ze statusem protektoratu. W sojuszu wojskowym i politycznym z Federacją pozostała Styria, natomiast nowym krajem, który dołączył do Sojuszu, było Księstwo Larionu. Sojusz Północy pozostawał w konflikcie z dwoma pozostałymi siłami politycznymi – Zapołudniem i Paktem Wedry.
 
==Polityka wewnętrzna==
 W czasie II Wojny o Północ w Wergundii wyodrębniły się dwa główne stronnictwa polityczne. Stare rody, które ocalały po okresie niewoli, prezentowały stanowisko zachowawcze, dyktowane potrzebą odbudowy i umocnienia wewnętrznego kraju w obliczu olbrzymiego wysiłku wojennego. Nowością w wergundzkich realiach było tzw. stronnictwo magniferów, oparte na postaciach w większości młodych dowódców wojskowych, osób w przeważającej większości z niższych warstwo społecznych, którzy wybili się jako przywódcy powstania i poprowadzili strategicznie pierwszy etap wojny wyzwoleńczej. Ludzie ci, najczęściej nie posiadający żadnego zaplecza oprócz miłości swoich żołnierzy, dążyli do ofensywnej wojny, uważając, że zapewnienie militarnego bezpieczeństwa krajowi jest najważniejsze. Tuz po odzyskaniu stolicy księciem -protektorem obwołano jednego z magniferów, Severo Rodlingena. Był to człowiek bez szlachectwa i majątku, związany wyłącznie ze stronnictwem wojskowych. Ostry podział w Radzie Książęcej zagrażał stabilności kraju i sprawności sztabu. W trakcie Bitwy Narodów szef sztabu Federacji, wielki mistrz Tergor dar Toller namówił księcia do abdykacji na rzecz Einharda margrabiego dar Avarette – żołnierza, a jednocześnie możnowładcę, który pogodził obydwa stronnictwa. Nowy książę-protektor skupił się na wzmocnieniu sytuacji politycznej Wergundii poprzez możliwe odsunięcie od granic żywiołu Zapołudnia. Silny sojusz ze Styrią i Larionem dawał Wergundii bufor od strony największego rywala militarnego. Dzięki temu główną uwagę Federacja mogła skierować na północ, gdzie mniejsze państwa dążyły do sukcesywnego osłabiania Wergundii w obawie przed jej dominacją w regionie. Narastający konflikt połączony z euforią po zwycięskim traktacie powodował w Wergundii zdecydowany wzrost nastrojów imperialnych. W zamian za gigantyczny wysiłek wojenny – ostatecznie Wergundia praktycznie obroniła Północ – przywrócenie potęgi i zwierzchnictwa nad Północą wielu zaczęło wydawać się właściwą nagrodą.
 
==Po wojnach o Północ==
 Po zakończeniu wojny Federacja miała prawo nazwać się zwycięzcą, ale było to dość gorzkie zwycięstwo, zwłaszcza w cieniu potężnej Visnohory, zajętej przez armię Qasyran. Wielki wysiłek wojenny zaowocował gigantycznymi stratami – Mercja, Daramon, Dakonia, Parve były spustoszone i wypalone. Straty w ludziach sięgnęły setek tysięcy. Zimy 938 i 939 były głodowe, tym bardziej, że armia, która sięgnęła 400 tys. dusz, wymagała zaopatrzenia.
 Wiosną 940 rozpoczęto szereg działań zaradczych.
 Zdecydowano o demobilizacji do poziomu 200 tys. ludzi, jednocześnie bardzo starannie zapewniając wsparcie weteranom. Zajął się tym Zakon Modwitowy oraz Kościół Pięciu i jego kapłani. Kościół Pięciu zaangażował się także w naprawianie sytuacji społecznej w kraju, organizację sierocińców, domów opieki, gildii rzemieślniczych. Duże wydatki przeznaczono także na wojskowe badania nad nowo odkrytą siatką geomantyczną i jej właściwościami.
 
==Pakt Szlaku Wedry – Próba neutralizacji zagrożenia==
 Podjęta przez zagrożone wergundzką dominacją kraje Północy próba zjednoczenia i wykluczenia handlowego Federacji potknęła się o Kaganat Samnijski. Wergundia przebiła oferty, złożone samnijskiej kagani, w zamian za co ta zamknęła swoje granice dla handlu wzdłuż nurtu Wedry. Ofir nie ustawał w staraniach o zmianę tej sytuacji, jednak wybuch powstania niewolniczego oraz najazd orków na ziemie pograniczne skutecznie zahamował jakąkolwiek politykę zewnętrzną tego kraju. Sytuacja Wergundii zatem była bliska sukcesu, tym niemniej nie ustawano w staraniach, aby odsunąć polityczne zagrożenie. W związku z najazdem orków Ofir oficjalnie oskarżył Federację o inspirowanie najazdu rękami mistrza Zakonu Mieczowego, Tergora dar Tollera.
 
==Incydent w Terali==
 Latem 939 w Terali Wschodniej w działaniach przeciwko Swartowi-Szakalowi, wzięli udział oficjalni przedstawiciele Federacji. Przy okazji spraw mistycznych wypłynęła skrywana przez kniazia Terali, Gosława, akcja budowy wyjątkowej broni, opartej na technologii minerałowej i krasnoludzkich mechanizmach. Sytacja była trudna – szczegóły sprawy konfliktowały Gosława nie tylko z Visnohorą, której ukradł minerał, krasnoludami, którzy mieli pretensje o plany mechanizmu, al.e także z kniaziem Nitry, którego córka zupełnie przypadkowo zginęła w czasie testów broni. Dodatkowo przedstawiciele kniazia posunęli się do internowania wergundzkiej reprezentacji. Napięta sytuacja ewoluowała w kierunku kolejnej teralskiej wojny domowej. Początkowe wsparcie dla Nitry nie dało tej ostatniej wielkiej przewagi, zwłaszcza, że rychło Federacja wycofała się z tego. Jednak przedstawiciele Wergundii wstrzymali się od oficjalnego wsparcia któreś ze stron.
 
==Powrót orków do tymenów==
 Pobyt dar Tollera w Terali wiązał się także z jego misją wobec plemienia Tar-zul, którego przychylność wielki mistrz zdobył sobie jeszcze w kampanii pod Akwirgranem. Tym razem dar Toller posunął się do osobistego starcia z charyzmatycznym wodzem Turulem, którego pokonał i przejął kontrolę nad znakomitą większością szczepów. Efektem tego był powrót orkowych najemników oraz kohort auxiliów w tymenach, a także szeroka misja religijna Zakonu Mieczowego w Górach Maegros.
 
==Zakon Mieczowy Modwita i korpusy ekspedycyjne==
 Po wojnie rola Zakonu w Federacji ugruntowała się, paladyni przejęli rolę opiekunów nad weteranami i ofiarami wojennymi, ale także podjęli zadania misyjne w sąsiednich krajach. Głównym celem były góry Maegros i plemiona orków, które wahały się pomiędzy animizmem, kultem Ręki (Opiekunów) oraz kultem Swarta- Szakala. Drugim kierunkiem było księstwo Larionu, gdzie na zaproszenie t'antsana mieli pomóc laryjskim elfom po tym, jak odebrano im Ikni.
 
==Kryzys ofirski==
 Wiosną 940 r. na Ofir runął najazd orków z plemienia Tar-zul. Pomimo braku niezbitych dowodów Ofir głośno na forum międzynarodowym oskarżył Wergundię o inspirację owego ataku, o wyposażenie orków w wergundzki sprzęt oraz podburzanie ich, głównie rękami mistrza Zakonu Mieczowego, Tergora dar Tollera. W rozesłanych po wszystkich dworach listach dyplomatycznych Oligoi żądało ukarania winnych oraz rekompensaty finansowej na rzecz ofiar najazdu. Żądanie poparły kraje Paktu Szlaku Wedry.
 
==Nowe relacje z Aenthil==
 Po udziale elfiej dyplomatki, Toruviel Meilaor, w rytuale w Biborgu, relacje Wergundii z państwem leśnych elfów zostały nawiązane od nowa. Aenthil podjęło projekt budowy traktów Akwirgan-Styrgrad oraz Itharos – Talsoi przez swoje terytorium, zapraszając Wergundię do współpracy. Aenthil zgodziło się także na wypłatę reparacji wojennych na rzecz zniszczonego Parve w zamian za otwarcie granicy na handel.
 
==Wzmacnianie Federacji==
 Choć bez wątpienia najsilniejszy kraj Północy, to jednak Federacja wyszła z wojny bardzo zniszczona. Pilnie potrzebne były działania poprawy ekonomii i warunków społecznych. Podjęto także dwie wielkie inwestycje na wybrzeżu:
* Port Nowa Birka – projekt stworzony przez qasyrańskiego inżyniera zakładał budowę olbrzymiego, nowoczesnego portu nieco na północ od ruin zniszczonego miasta. Projekt zakładał budowę sieci kanałów i przesmyków, pozwalających na przekierowanie żeglugi do nowego ujścia. Pierwsze zabudowania Nowej Birki stanęły jeszcze w 938 roku, dwa lata później, w obecności księcia protektora i księcia elektora Rorika Rosgalena, otwarto uroczyście pierwszy drożny kanał żeglugowy.
* Budowa floty – oprócz inwestycji we flotę talsojską, która miała stać się szpicą nowej Classis, rozpoczęto budowę tej ostatniej, a dokładnie bazy szkutniczej w Mercji, która w najbliższych latach miała wykonać setki nowych jednostek.
 
==Kryzys Visnohorski==
 Sprawa Visnohory stała się żywą raną, dowodem na to, że Północ zdradziła Wergundię, której żołnierze umierali za inne kraje. Sytuacja stawała się praktycznie nierozwiązywalna – wergundzkie społeczeństwo domagało się reakcji, tym bardziej, że nieubłagane prawa ekonomii wymagały demobilizacji armii lub jej użycia. Nie mogąc dłużej zawieszać sprawy Wergundia zdecydowała się na działanie.
 Wergundia wprowadziła wojska do Terali z planem zablokowania przełęczy od Północy. Nieoficjalnie sprowokowany przez Wergundię rajd plemion orków pozwolił na uchwycenie przyczółków wzdłuż Wedry bez wchodzenia w bezpośredni kontakt z wojskami Tryntu i Terali Zachodniej, Terala Wschodnia zaś miała sprzyjać Wergundii i stanowić zaplecze. Równocześnie flota Federacji, w tym także okręty Talsoi, wypłynęła na wody Wielkiej Zatoki, aby zablokować możliwość morskiej pomocy dla Visnohory. Wszystko jednak poszło nie tak, jak powinno.
 Jesienią 942 r. Fiord zajął wyspę Tyndhur wraz z węzłem geomantycznym o kluczowym położeniu, zagrażając portom w Birce i Talsoi. Flota Fiordu, który zdecydowanie zdeklarował się po stronie Paktu Wedry, rozszczelniła blokadę zatoki. Wschodnia Terala ogłosiła przejście na stronę Paktu, rozpoczynając z Derwanem Jastrzębcem negocjacje zjednoczeniowe - i jednocześnie blokując Wergundii zaplecze dla IV tymenu. Atak na Visnohorę, zamiast kilku miesięcy, przeciągnął się na dwa lata. Zła passa Federacji na tym się nie kończyła.
 
==Wojna domowa==
 Na wieść o porażce polityki Einharda część krajów związkowych Federacji, z Dakonią na czele, ogłosiła secesję, rozpoczynając wojnę domową. Do buntu Dakonii dołączyły się Wschodnia Wergundia, Parve, Salicja i Mercja, a także duża część rodów arystokratycznych z Wergundii, Daramonu i Liryzji. Secesjoniści ogłosili powrót do idei Elmeryka (oraz do rządów krwi Danwigów), pod tymi hasłami stojąca na czele separatystów księżna Dakonii Arminia dar Domittius zgromadziła przeszło 50 tys. wojska, głównie z prywatnych armii starych rodów, ale w skład oddziałów secesji weszli licznie dezerterujący z tymenów żołnierze, przekonani, że tutaj znajdą cel i uznanie ich bojowej wartości.
 W dalszej części swoich planów secesjoniści nie kryli, że ich priorytetowym celem będzie otwarta inwazja na Trynt i Teralę zgodnie z tzw. ideą Elmeryka. Pierwsza bitwa między siłami książęcymi, a wojskami secesjonistów było właściwie niewielką potyczką na granicy Dakonii i Wergundii, o wielkim znaczeniu dla morale. Oddział wojsk książęcych wycofał się z mało ważnego przyczółka, nie chcąc tracić sił na mało ważny posterunek, wszem i wobec jednak ogłoszono potyczkę pod Larencotte jako wielkie zwycięstwo secesji.
 Największa z bitew miała miejsce wiosną 944 r. w pobliżu miasta Ligmell w Salicji. Była wynikiem ofensywy sił książęcych, nakierowanej na rozdzielenie sił rebeliantów i odbicie dwóch ważnych obszarów – wybrzeża Mercji wraz ze stoczniami i portami oraz linii obronnej u podnóża Maegros, blokującej Visnohorę od południa. Tamtejszy garnizon, składający się niemal wyłącznie z żołnierzy dakońskich, jeszcze na początku wojny domowej przeszedł w całości na stronę secesjonistów. Pod Ligmell starły się siły II tymenu Federacji z połączonymi wojskami książąt elekcyjnych. Trwająca dwa dni bitwa nie została ostatecznie rozstrzygnięta.
 Wojna domowa przyniosła paraliż kraju i pogłębiła istniejące już problemy. Po słabych zbiorach w lecie 942 r. dodatkowo Wergundii zaczął grozić głód, w wielu miejscach ludność siłą odebrała rezerwy z książęcych magazynów. Wydatki na działania wojenne nadwyrężały i tak już naciągnięty budżet, osłabiony dodatkowo brakiem wpływów ze zbuntowanych prowincji. Zakończenie wojny w taki czy inny sposób stawało się koniecznością, ale żadna ze stron nie była skłonna do ustępstw.
 Wojna domowa wytworzyła dziwną sytuację – od południa bowiem oblegały Visnohorę wojska secesji, od północy – nieodmiennie wierny Federacji IV tymen magnifer Ittigen. W granicach Federacji pozostał także Daramon, po tym, jak tron elekcyjny przejęła tam Carmen dar Bettany, księżna Haermont, oraz rządzona przez Rorika Rosgalena Liryzja. Dzięki temu książę -protektor zachował kontrolę nad flotą oraz szlakiem zaopatrzeniowym dla IV tymenu.
 Między 942 a 944 r. odbyły się łącznie szczyty polityczne, które miały doprowadzić do konsensusu w sprawie Visnohory, za każdym razem jednak absolutnie przeciwstawne interesy obydwu stron uniemożliwiły porozumienie.
 
==Odzyskanie Visnohory==
 Po wyprawie do Agade Wergundia zyskała dostęp do technologii wytwarzania kolchidyry - substancji, z której stworzyć można pancerze chroniące przed promieniowaniem minerałowym. Dla będącego na granicy swoich możliwości IV tymenu, który od dwóch lat działał na terenie obcego, nieprzyjaznego kraju, było to wybawieniem.
 Krasnoludy dysponowały technologią tworzenia kolchidyry, Kompania Nowej Magii z kolei dużą ilością surowca. Współpraca z jendymi i drugimi zaowocowała wytworzeniem w krótkim czasie (po zjeździe w Dormenos) wystarczającej ilości pancerzy, by podjąć szturm na Visnohorę. Okazał się on jednak być niepotrzebny. W Dormenos został bowiem zawarty układ pomiędzy reprezentacją separatystów wergundzkich, a Qasyran, w którym ci ostatni zadeklarowali ustąpienie i poddanie fortecy Visnohora, pod warunkiem, że oddziały Iltepe Moe będą mogły, nieatakowane, odejść z przełęczy na stronę teralską.
 Realizacja tego układu okazała się jednak niełatwa. Układ pomijał zupełnie wojska książęce, których reprezentant, z niejasnych przyczyn, nie dotarł do Dormenos. Jego kilkuosobowe poselstwo zaginęło w drodze przez góry. Ostatecznie, obie strony wergundzkie doszły do kruchego porozumienia, które prysło równie szybko, jak zostało zawarte. Dowodząca wojskami Qa Iltepe Moe złożyła akt kapitulacji na ręce przedstawicieli obydwu stron, po czym jej oddziały, z bronią i sztandarami, wycofały się w kierunku Terali i dalej do Tryntu. Szybko okazało się, że strona separatystów przejęła visnohorskie zapasy minerału, doszło także do starć, gdy oddziały dakońskie próbowały zająć visnohorski donjon. Zaplanowane rozmowy pokojowe między zwaśnionymi stronami wojny domowej zostały zerwane, zanim się rozpoczęły.
 Ostatecznie fortecę przejęły oddziały IV tymenu, była to jednak wyjątkowo desperackie starcie. Wypuszczone z oblężenia oddziały qasyrańskie w przeciągu tygodnia unicestwiły całkowicie funkcjonujące wzdłuż Wedry wergundzkie linie zaopatrzenia, w efekcie czego tymen magnifer Ittigen, odcięty wojskami separatystów od reszty swoich sił, znalazł się w oblężeniu, przez głód tracąc więcej ludzi, niż w czasie dwuletnich walk o przełęcz.
 
==Apogeum wojny domowej==
 Los IV tymenu spowodował gwałtowną reakcję księcia-protektora i rady magniferów. Wojska książęce przeprowadziły natychmiastowe uderzenie na Dakonię od strony Hagrimont w Wergundii, celem przejęcia kontroli nad traktem wiodącym na przełęcz, jednak zima sparaliżowała działania wojenne i mimo wysiłków magniferów nie udało się przełamać frontu aż do wiosny.
 Po krwawej bitwie pod sanktuarium Viran (15-16 marca 945 r.) wojska książęce dotarły do Visnohory, zastając tam mogiłę samej magnifer Ittigen i kilku tysięcy jej ludzi, którzy zmarli w przeciągu 5 miesięcy blokady fortecy. Liczebność IV tymenu spadła z 30 do 17 tysięcy żołnierzy. Straszny los żołnierzy IV tymenu na Visnohorze stał się symbolem i punktem zwrotnym całej wojny. Decyzja, by zablokować i zagłodzić książęcą załogę na Visnohorze, była powszechnie potępiana i spowodowała tak odpływ ochotników z szeregów separatystów, jak i determinację i zawziętość po stronie książęcej. Zawołanie “Visnohora!” jako okrzyk bojowy książęcych tymenów stało się wyrazem wściekłości i żądzy zemsty za los magnifer Ittigen, bohaterki wojennej.
W efekcie, pod koniec roku 947, oddziały separatystów zostały zepchnięte do obrony w północnej Dakoni (Febrris) i Wschodniej Wergundii.
 
==Krew Elmeryka==
[[File:wergund8.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Po serii klęsk separatystów nastąpiła ostatnia, desperacka próba zmiany sytuacji. Zimą 948 r. pierwszy raz na czele wojsk dakońskich pojawił się młodziutki, utalentowany dowódca, Leofric dar Marenthal. Udało mu się czasowo odzyskać tereny aż do Urbinum i Darmagan. Głośno stało się o jego płomiennych przemówieniach, zwłaszcza po tym, jak dotychczasowi przywódcy buntu ogłosili go dziedzicem Elmeryka.
 Leofric, w dniu swego pierwszego wystąpienia mający około 12 -13 lat, był synem lady Marisy dar Marenthal, jak udowadniano, ta z kolei była nieślubnym dzieckiem Arnulfa, syna Olafa, wnuka Elmeryka, ostatniego władcy Wergundii przed podbojem Qa. Miała być owocem jego romansu ze szlachcianką dakońską, Teligardą dar Vette. Dziecko zostało ukryte po klęsce Akwirgranu i oddane pod opiekę rodu Marenthal, mała Marissa została zaręczona z hrabią Euderykiem dar Marenthal, para pobrała się w 930 roku, a ich dziecko urodziło się dopiero osiem lat później. Wszystkie naukowe, magiczne i duchowe testy, jakim poddano młodego Leofrica, potwierdzały, że naprawdę nosi on w sobie krew Danwigów.
 Leofric wszem i wobec ogłosił się prawowitym księciem - protektorem Federacji, ogłosił także wierność dziedzictwu swego pradziadka, tym niemniej twierdził, że wizję nieuchronnego zjednoczenia Północy realizować zamierza nie mieczem, a słowem i ideą. Wśród nowatorskich, jak na wergundzkie warunki, poglądów znalazł się także ten, głoszący, iż nie tylko o swoich wojowników powinna troszczyć się Wergundia. Etos walki jest ważny, ale to nie liczne tymeny są sensem istnienia Federacji, ale to, czego bronią - cywilny lud, pracujący na dobre życie.
 ''Na litość Modwita, to kraj nas wszystkich! Ktokolwiek zwycięży w tej wojnie, my wszyscy już dawno przegraliśmy. Wojna, która rozlewa krew bratnią, to klęska i nie sposób jej wygrać. Płaczę wraz z każdą matką, która pochowała swoje dziecko, z każdym dzieckiem, które utraciło rodzica. Chylę czoła przed bohaterami Visnohory, przed niezłomną bohaterką, magnifer Ittigen, a naszych przeciwników wzywam - odłóżmy broń, zasiądźmy przy stole rozmów, zanim całe dziedzictwo mego pradziadka zamieni się w ziemię szkieletów!''
 ''Wergundia pełna jest granic. Tych między prowincjami, krajami federacji. Tych między nami, a nimi. Tych między szlachtą, a niżej urodzonymi. Tych wreszcie między żołnierzami, a zwykłymi ludźmi. Jak mamy mieszkać w domu, podzielonym tyloma granicami! Jak mamy stać na czele całej Północy, jeśli nie umiemy sami, w swoim domu, zapewnić szczęścia własnym rodakom! Od lat jedynym sensem naszych działań jest wojaczka. A teraz wręcz - i przeciw temu właśnie powstaliśmy! - teraz wręcz na czele kraju stanęli wojenni dowódcy, nie władcy władają, a Rada Magniferów! A przecież, chyląc czoła przed ich męstwem wojennym, uznać trzeba, że wojna jest tylko narzędziem, a nie celem samym w sobie! Trzeba nam mądrych przywódców, którzy zakopią podziały, rozbiorą barykady wewnątrz naszego domu, trzeba nam by wodzowie armii wycofali się do dowodzenia armią. Trzeba nam, byśmy docenili nie tylko tych, którzy przelewają krew, ale byśmy wreszcie zrozumieli, dla kogo i dla czego tę krew warto jest przelewać. Byśmy uszanowali zwykłego człowieka, trudzącego się uprawą roli, nawet jeśli nie jest on krwi szlacheckiej.''
 Pojednawczy ton i wiele głoszonych przez Leofroica poglądów, zjednało mu wiernych, wręcz fanatycznych, zwolenników, ale nie przekonało księcia-protektora ani popierających go Wergundów. Nawet kontrowersyjne posunięcie, jakim było skazanie i egzekucja Orhana dar Mawarot, bezpośrednio odpowiedzialnego za rozkaz zagłodzenia Visnohory, nie spowodowało zmiany sytuacji. Po kilku (trzeba przyznać, że fenomenalnych, pod Darmaganem, Oubreville i Cotteny) zwycięstwach, wojska separatystów zostały ostatecznie zmuszone do walnej bitwy, 13 kwietnia 950 roku w pobliżu wioski Arlettain, i całkowicie rozbite. W bitwie poległ Leodwig dar Bregen, jeden z przywódców buntu, Arminia dar Domitius z garstką zwolenników zdołała zbiec do Ofiru. Uznaje się, że poległ także sam Leofric dar Marenthal lecz jego ciała nie udało się odnaleźć.
 
==Amnestia dla separatystów==
 Po zwycięstwie książę Einhard ogłosił amnestię i przebaczenie dla wszystkich żołnierzy walczących w szeregach sił separatystów, pod warunkiem złożenia publicznie przysięgi na wierność Federacji i tronowi.
 Amnestia nie obejmowała najwyższych stopniem dowódców, głównie głów arystokratycznych rodów. Pojmani w bitwie pod Arlettain możni zostali postawieni przed sądem pod zarzutem zdrady i zbrodni przeciwko własnemu narodowi, i skazani na śmierć lub banicję. Za tymi, których nie udało się pojmać, wysłano listy gończe. Ich majątki zostały skonfiskowane i przeznaczone na pomoc ofiarom wojny. A tych było dramatycznie wiele. Po ośmiu latach wojny kraj był w ruinie.
 
==Katastrofy naturalne==
 Od 945 roku coraz bardziej opadał poziom wód Sankary. Stan ten dramatycznie wpływał na żeglugę rzeczną i rybołówstwo, ale także na nawodnienie pól w Wergundii i Parve. Niski poziom wód nie powstrzymał gwałtownej powodzi w lipcu 947 roku, która zniszczyła Akkreton, Bibraktborg, Rodan, Ligmell i liczne mniejsze miejscowości. Zerwane zostały mosty na Sankarze, dodatkowo paraliżując komunikację w kraju.
 Sytuację pogorszyły jeszcze kolejne lata. Wiosną 946 r. przez kraj przetoczyła się seria katastrofalnych wichur, które spowodowały wielkie zniszczenia i śmierć wielu ludzi i zwierząt. Niespotykane wahania temperatur - zbyt ciepłe zimy i fale mrozów późną wiosną - spowodowały zniszczenie zasiewów w 947 r i kolejnych dwóch latach. Wojna uniemożliwiała sprowadzanie zboża zza granicy, więc w 949 roku sytuacja stała się poważnie dramatyczna.
 
==Klęska głodu na wshodzie i południu, pogromy magów==
 W Wergundii, zwłaszcza wschodniej, szerzył się głód, pola z każdym rokiem dawały coraz gorsze plony, podobnie było w hodowli i rybołówstwie. Obszar Wschodniej Wergundii nie był teatrem działań wojennych, tym niemniej sytuacja tam była najgorsza. Kumulacja dramatycznych zjawisk w tej części Federacji zaowocowała konkretnymi efektami. Tysiące ludzi opuściło swoje domy (niejednokrotnie zniszczone przez katastrofy naturalne lub wojnę) i pola, kierując się na południe, ku granicy styryjskiej. Wśród tej ludności szczególnie uwidaczniała się wrogość wobec tzw. Nowej Magii, a czasem wręcz wobec magii akademickiej w ogóle. Magów (przede wszystkim powiązanych z Kompanią) powszechnie oskarżano o spisek i sprowadzenie na ludność katastrof, frustracja wybuchła kilkakrotnie w postaci bardzo gwałtownych wystąpień, wręcz pogromów, w których tłum zaatakował magów (lub osoby posądzone o bycie nimi). Największe takie tumulty miały miejsce w 949 r. w Akkreton, Lusignan i w 950 r. w Tremoille. Po głośnym wystąpieniu druidów na forum Kongresu Wolnych, które dodatkowo podgrzało tę atmosferę, Wschodnia Wergundia i Parve wprowadziły prawa zakazujące używania tzw. Nowej Magii czyli tej opartej o trwałe zaklęcia na geosiatce.
 
==Nowa Magia==
 Sytuację w ogarniętych bezpośrednio wojną Dakonii i Wergundii ratowały olbrzymie rdzenie minerałowe, wybudowane w Akwirgranie, Bibraktborgu i Ferrbis (ten ostatni powstał z minerału, sprowadzonego z Visnohory przez Arminię dar Domitius, za pieniądze jej rodu, dzięki temu arystokratka została zapamiętana jako dobroczyńca ludności). Rdzenie zapewniały energię magiczną, generującą ciepło, umożliwiającą transport i działanie magimaszyn budowlanych, dzięki temu miasta i obszary wokół nich stawały się enklawami w miarę komfortowego życia.
 Liryzja zainwestowała z kolei w eaformator (w Wergundii nie ma makrowęzłów geomantycznych, na których można je montować), dzięki czemu stała się jedynym na terenie Federacji obszarem względnego dobrobytu i urodzaju. Urządzenie zostało zamontowane na węźle w ruinach starej Birki, gdzie dotarcie stało się możliwe dzięki wynalezieniu kolchidyry. Część terenu została tam wydzierżawiona Kompanii Nowej Magii jako teren badawczy, połączony z siedzibą organizacji w Nowej Birce.
 Pod koniec wojny sytuacja w Federacji, a zwłaszcza we Wschodniej Wergundii stała się dramatyczna. Uciekając przed głodem setki ludzi próbowało szukać bezpiecznego miejsca w Ofirze (Itharos szybko jednak zamknęło granice) w Aenthil i w Styrii. Dopiero zakończenie wojny pozwoliło na poważne zajęcie się sytuacją gospodarczą Federacji.
 
==Kryzys wergundzki==
 Rok 950 był dla Wergundii trudny, nawet w kontekście lat poprzednich, wypełnionych bratobójczymi walkami. Choć w czerwcu uroczyście obchodzono w Akwirgranie zakończenie wojny domowej, to już miesiąc później krajem wstrząsnęła wieść o śmierci Einharda dar Avarette. Okoliczności zamachu nie zostały ujawnione, ale plotka głosiła, ze książę protektor Federacji został zamordowany przez swojego osobistego adiutanta.
 Już kilka dni później wiadomości te zbladły w obliczu wydarzeń kryzysu geomantycznego. W wielu miejscach widziane były armie eskhara, zanotowano masowe opętania ludzi, a wkrótce potem trzęsienia ziemi oznajmiły kres ich władcy, samego Swarta- Szakala. Informacja ta, doniosła dla całego świata, utonęła w chaosie po wybuchach reaktorów minerałowych.
 Władzę w kraju objęła odtworzona Rada Książęca. Po informacjach o tym, kim naprawdę był Leofric dar Marenthal, ogłoszono kolejną amnestię dla stronników pokonanych separatystów. Zostali uznani za omamionych, oszukanych przez Szakala, może nawet opętanych, a tym samym niewinnych swoich czynow. Do Rady Książęcej powołano Hilderyka dar Domittius, bratanka księżnej Arminii, której darowano karę wygnania w uznaniu jej zasług dla Dakonii, oraz Emmę dar Bregen, córkę hrabiego Leodwiga i siostrę, której zasługi i poświęcenie w walce z Szakalem uznano w ten sposób i uhonorowano.
 Polityka Rady Książęcej zdążała w kierunku zabliźniania ran i zasypywania podziałów po wojnie. Nie udalo się jednak osiągnac porozumienia w kwestii elekcji nowego władcy.
 Po śmierci księcia Einharda od Federacji odłączyły się protektoraty Talsoi i Liryzji, wskazując na brak pomocy Akwirgranu w trakcie kryzysu. Poszczególne kraje Federacji nie ustalily także konsensusu względem Nowej Magii, ostatecznie więc Rada pozwoliła na podjęcie tej decyzji poszczególnym elektorom. Tym samym Nowa Magia dodatkowo podzieliła Federację - Parve zakazało jej praktycznie całkowicie (nawet magia akademicka została objęta restrykcjami), Dakonia i Daramon uczyniły z niej narzędzie odbudowy i rozwoju, a inne kraje federacyjne pozostały gdzieś po środku. Tak nierówne prawodawstwo stało się przyczyną pogłębiania podziałów i zubożenia kraju w następnych latach.

==Lata rządów rady książęcej==
Od roku 950 Wergundia pozostaje pod władzą Rady Książęcej nie mogąc wyłonić kandydata na nowego Księcia Protektora. Stronnictwa Starych Rodów i Nowych Rodów próbowały motać, i szukać sojuszników a kandydaci zmieniani byli jak rękawiczki bo żaden nie był dość dobry, by przeciągnąć na swoją stronę większość. Przez skupienie na problemie braku jednego władcy, rada zaniedbała inne problemy kraju. Wyjście spod protektoratu Talsoi oraz Liryzji mocno uszczupliło flotę wergudzką, a brak wpływów z handlowego giganta jakim była Nowa Birka uderzyło w budżet państwowy. Gdyby nie kryzys geomantyczny pewnie nie byłby to aż tak ogromny problem, jednak w sytuacji gdy kraje należące do federacji próbują podnieść się z efektów wybuchu rdzeni to okazało się to znaczącym problemem.

Dopiero w roku 955 sytuacja się ustabilizowała na tyle, że Wergundia zaczęła inwestować swoje środki ciągłym strumieniem. Widząc jak bardzo Kompania Nowej Magii stała się niezależną państwowo korporacją, postanowiono zacząć inwestować w dość wiekowy już twór jakim jest Instytut Badań Magicznych aby uniezależnić się chociaż częściowo od KNM.

Pod koniec roku 956 Rada Książęca ponownie starła się odnośnie kandydata, który mógłby objąć tytuł Księcia Protektora co kończy się fiaskiem. Kryzys ten powoli zaczynał grozić ponownym podziałem i być może rozpadem Federacji jako takiej, co odbiłoby się na całej światowej polityce. Chodziły po kątach opinie, że jedyne co może uratować stałość państwa jako całości to wojna, bo nic innego nie umie tak dobrze zjednoczyć wergundów.

Trynt i Fiord/Historia

2026-03-23T20:25:56Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Trynt i Fiord|Etnos}}

[[File:trynt9.jpg|upright=|frameless|border|right]]

='''Sytuacja Obecna'''=
===Trynt - Przedgórze===
Utrata Ofiru, który był aktywnym członkiem Paktu Wedry spowodowała, że Księżna Givienne zaczęła mocniej naciskać na Liryzję i oficjalne zawiązanie sojuszu. Do mariażu potwierdzającego zawarcie nowego przymierza doszło w marcu 958 roku. Przed boskimi obliczami swoje losy związała Feyra Askoldottir Rosgalen - Księżna Liryzji - z synem tryntyjskiej pary książęcej - Tearlachem. Nie chodziło tylko o to, by posiadać pewnego sojusznika w przypadku wojny, a o coś ważniejszego - o przetrwanie. Ofir był największym dostawcą zboża na rynku światowym, a wraz z jego podbojem, to Samnia będąca przeciwnikiem politycznym Tryntu, będzie dyktować rynkowe ceny. Jedyna nadzieja pozostawała w portach. Bez nich handel kończył się u ujścia rzeki i nie mógł przekroczyć granic morskich. Dzięki potwierdzeniu sojuszu, największe miasta położone u ujść rzecznych trafiają w dłonie Paktu Wedry. Tym samym Trynt miał nadzieję na zabezpieczenie swoich obywateli przed klęską głodu.

===Trynt - Wysokie Ziemie===
Górale, pod czujnym okiem Skaggiradów wiernych Koronie Tryntyjskiej, nie odpowiedzieli na roszczenia córki dawnej Księżnej Aoife. Choć do lata roku 958 granica nie została naruszona, to już na długo przed tym, za jej północną stroną, po zmroku doskonale było widać łunę światła bijącą od ognisk arbanów, obozujących w głębi stepu. Od najazdu na Ofir, załoga największej góralskiej twierdzy, jaką jest Silberfjell, została podwojona, a zarządzający nią z nadania książęcego Hammond, Skaggirad, nie pozwolił sobie na opieszałość. Zwiadowcy spod hirdu słońca byli widywani codziennie, gdy wracali lub opuszczali mury twierdzy.

===Fiord===
Podczas gdy główna część kontynentu drżała w cieniu nadchodzącego samnijskiego podboju, fiordy wygrały walkę z innym niewidzialnym wrogiem. Zdawać by się mogło, że trwająca tam od lat dziwna zaraza postanowiła w końcu odpuścić. Jednakże, nagła poprawa sytuacji przyprawiała o zmarszczki tamtejszych Mędrców. To, co się działo za bardzo przypominało ciszę przed burzą.

Życie jednak trwało dalej. Mieszkańcy musieli mieć co jeść. Spustoszona zarazą ludność zaczęła się stanowczo domagać, aby jarl Yrny Ynnear zezwoliła łodzią opuścić w końcu doki i powrócić na stare szlaki. Ostatecznie jarl nie poparła oficjalnie ów planu, choć co należy zaznaczyć, również go nie zabroniła. Jedyny rozkaz, jaki został wydany, obejmował kategoryczny zakaz dobijania statków Liryzyjskich oraz Wergundzkich do wybrzeży Unii. W obliczu samnijskich najazdów bano się utrzymywania jakichkolwiek kontaktów z Wergundami.

Fiordowie ruszyli więc na wiking, a ich łodzie wiatr pognał na południe i w głąb oceanu. Ofiarą, jaką sobie obrali, zostały talsojskie oraz felnorskie okręty.

='''Zapis historii'''=
 
==Wielka Migracja==
Niewiele wiadomo o pierwotnej ojczyźnie Ludów Fiordu. Niektórzy uważają, że to właśnie ta grupa etniczna pochodzi bezpośrednio od zatopionej przed wiekami Starej Styrii. Są to jednak na ogół tylko biesiadne przechwałki samych Fiordów, którym ciężko dać jakąkolwiek historyczną wartość. Pierwsze pewne i potwierdzone informacje o Ludach Fiordu można znaleźć dopiero w kronikach ofirskich, które opisują potężne rzesze dzikich plemion przybywających z południowego-zachodu przed podnoszącymi się gwałtownie morzami. Wydarzenie to zostało nazwane Wielką Ekspansją i uznane za rok zerowy w powszechnie przyjmowanym przez ludzi datowaniu.

Wtedy to, podczas Wielkiej Ekspansji, niezliczone rzesze ludów nazywających same siebie Ludami Fiordu zalały tereny północnego dorzecza Sankary i Przegórza Tryntyjskiego, zatrzymując się dopiero na masywie gór Silber, Selbras i Maegros na północnym wschodzie, oraz na bramie Itharos i Sankarze na południu. Dotychczas zamieszkujące te ziemie pierwotne, barbarzyńskie ludy uszły w góry Maegros i dalej, nad Wedrę, gdzie musiały radzić sobie z mieszkającymi tam orkami. Niewiele wiadomo o tych pierwszych ludach z czasów Wielkiej Ekspansji. Pierwsze trzy wieki po przybyciu Ludów Fiordu na te ziemie owiane są tajemnicą. Ich kultura oraz organizacja przez owe lata zmieniały się chaotycznie. Wiele księstw powstawało i upadało. Najprężniej rozwijały się ludy osiadłe nad Sankarą, gdyż miały tam najkorzystniejszy do rozwoju klimat. Ich rozwój, choć szybki, nie trwał jednak długo.

Gdy w połowie IV wieku hordy Terali przetoczyły się przez północne brzegi Sankary, wielu zamieszkujących te ziemie Fiordów musiało uciec na północny-zachód. Co gorsza, dotarłszy do Bramy Itharos, Terale zawrócili i przemierzyli te ziemie raz jeszcze. Tak więc nawet jeśli jakieś ksiąstewka nad Sankarą przetrwały pierwszą inwazję, to po drugim przemarszu Terali, północne dorzecza Sankary były już tylko połaciami ograbionej do naga, pustej ziemi.

Uchodzący przed grabieżami dotychczasowi mieszkańcy tych ziem docierali na ogół do ujścia Wielkich Rzek. Zamieszkujący te ziemie Liryzowie wykorzystywali owe potężne masy osadników, nakłaniając je do składania hołdu władzom Liryzji i prowadzenia osadnictwa na północy. W ten sposób państwo Liryzów w szybkim czasie rozrosło się i zyskało wielką potęgę – za uchodźcami szedł bowiem ich majątek oraz ambicja by odbudować utracony dobrobyt.

W przeciągu kilku dekad Liryzja stała się centrum politycznym i gospodarczym całego ludzkiego świata na zachód od Bramy Itharos. O rosnącej potędze państwa Liryzów może świadczyć fakt, że już pod koniec IV wieku ich stolica – Birka – w kronikach ofirskich jest opisywana jako Miasto. Dotychczas ten termin zarezerwowany był wyłącznie dla Miast Ofiru.

Całą pierwszą połowę V wieku Liryzowie walczyli z Teralami, którzy przez ten czas osiedlili się na rozległej Wyżynie Tryntyjskiej. Jednocześnie władcy Birki nakłaniali wciąż napływających do ich państwa uchodźców, by prowadzili osadnictwo na dotychczas dzikim i niezbadanym Fiordzie. Osadnictwo to przynosiło Liryzji gigantyczne zyski, dzięki którym zdobyli przewagę nad Teralami, ostatecznie zmuszając ich do ucieczki na niziny między górami Silber i Maegros.

Połowa V wieku była więc szczytem potęgi Liryzji. Jej terytoria obejmowały wszystkie wybrzeża: od najdalej wysuniętych peryferii Fiordu, przez wybrzeża Tryntu, ujście Wielkich Rzek, aż po Mercję i granicę z Talsoi (z wyłączeniem półwyspu Shamaroth, z którym trwał jednakże ożywiony handel i utrzymywane były doskonałe stosunki). Terytoria Liryzji sięgały też głęboko w ląd, gdzie nie istniało żadne państwo zdolne zagrozić potędze Birki. Ci nieliczni niechętni władzy Liryzów osiedlali się z powrotem na północnym dorzeczu Sankary. Jednakże spalona przez Terali ziemia długo jeszcze miała nie wydawać owocnych plonów.
Kres potęgi Liryzji przyszedł wraz z końcem V wieku. Najpierw doszło do buntu jarlów na Fiordzie i utraty owej bezcennej kolonii. Krótko potem zbuntowany książę Hakon Tradamon doprowadził do oderwania się Askaronu i utworzenia księstwa Tryntu. Nim Liryzowie zdołali przedsięwziąć jakiekolwiek kroki przeciw jarlom czy Tradamonitom, przez północne dorzecze Sankary przetoczyły się nowe ludy, zwane Ludami Rzeki. Ich inwazja ponownie wprowadziła chaos i rzesze osadników uchodzących na zachód. Tym razem jednak Liryzowie nie zdołali zhołdować sobie tych imigrantów, gdyż pochodzili oni w większości od ludzi, którzy jeszcze kilka dekad wcześniej opuścili Liryzję właśnie z powodu niechęci wobec władz Birki. Sytuacja wymknęła się spod kontroli. Potężne imperium Liryzów rozleciało się. VI wiek był okresem, kiedy w Birce przeprowadzano w szaleńczym wręcz tempie serie reform mających uratować to co się dało. Większość dóbr przetransportowano do Birki. Liryzja stała się niewielkim, acz nieprawdopodobnie bogatym państewkiem kontrolującym już tylko ujście Wielkich Rzek.

='''Dzieje Tryntu'''=
==Dziedzictwo Tradamonów==
Nowe państwo na Przegórzu Tryntyjskim rozwijało się prężnie. Tajemnicą pozostaje skąd Hakon, a następnie jego córka Sigdrine zdobyli tak potężne fundusze, dzięki którym byli w stanie utworzyć i zorganizować własne, szybko rosnące w potęgę księstwo Tryntyjskie. Niektórzy uważają, że miało to związek z wielką przyjaźnią, jaką darzyli się Tradomonici z krasnoludami od czasów ojca Hakona – Sagnuda, który to wspierał krasnoludy w ich wojnie z goblinami i orkami. Inni snują teorie spiskowe o legendarnych skarbach z jaskiń leżących rzekomo pod Askaronem. Pewne jest jedynie, że Tradamonici dysponowali wielkimi ilościami krasnoludzkiego złota, dzięki któremu stworzyli duże i silne państwo.

Trynt przejął terytoria całego Przedgórza Tryntyjskiego, opierając się o góry Shamaroth, Silber oraz Selbras. Z biegiem lat państwo Tradamonitów coraz chętniej zaczęło sięgać po tereny za niskimi górami Selbras, najeżdżając grody Teralskie. W ówczesnym czasie oba te ludy darzyły się ogromną nienawiścią.

==Wergundzka ekspansja==
[[File:trynt3.jpg|upright=|frameless|border|right]]
W wyniku wergundzkiej ekspansji, po bitwie o brody Arden, dynastia Tradamonitów wygasła, zaś Trynt znalazł się na wiele lat pod wergundzką okupacją. Po odzyskaniu niepodległości państwo pogrążyło się w ogniu wojny domowej, z której zwycięsko wyszła Sigdrine Audottir. Trynt pozostaje krajem spustoszonym nie tylko wieloletnią okupacją i wojnami, ale również samnijskimi najazdami, podzielonym przez dawne konflikty na liczne, wrogie frakcje, których księżnej nie udało się pogodzić. Większość z nich skupiała się na dzikszej i trudniejszej do kontrolowania górzystej północy kraju.

Wśród tych frakcji jedną z najpotężniejszych były hirdy, same siebie nazywające ‘Ludźmi Leifa” na cześć legendarnego dowódcy partyzantki, ostatniego obrońcy Askaronu z czasów najazdu wergundzkiego. Nie zgodzili się oni nigdy na rozejm i pokój z Wergundią, zaprzysiężona przed dekadami krwawa zemsta na najeźdźcach stała się ich podstawowym prawem. Obok Ludzi Leifa liczne były też rodowe klany, wrogie władzy w Askaronie, jak choćby ród Moreigh, tytułujący się książętami Tryntu, jako że rządzili oni tymi ziemiami przed przybyciem wojsk Hakona z Tradamonu, czy też klan Borgh Du, najbogatszy z rodów północy, którego przedstawiciel bezskutecznie rywalizował z Sigdrine Audottir o książęcy diadem. Południem Tryntu natomiast trząsł ród Varden, z którego wywodziła się księżna, wielu twierdzi, że potęga Vardenów wyrosła na kolaboracji z Wergundią, z którą rzeczywiście ród ten miał bardzo szerokie kontakty, a księżna stała na straży paktu sojuszniczego z południowym sąsiadem. Jeśli nałożyć na to także etnicznie różnice od fiordyjskich Tryntyjczyków społeczności, żyjące na tych ziemiach na długo przed ich przybyciem, spokrewnione z samnijskimi koczownikami czy ludami lasów Terali, żyjących na stokach gór orków, zamknięte i niedostępne enklawy leśnych driad, krasnoludzkie osady na granicy z Shamarothem, ukaże się dopiero skomplikowana i trudna kraina, jaką było Tryntyjskie Przedgórze.

W wyniku wergundzkiej ekspansji, po bitwie o brody Arden Trynt znalazł się na wiele lat pod wergundzką okupacją. Po odzyskaniu niepodległości państwo pogrążyło się w ogniu wojny domowej, z której zwycięsko wyszła Sigdrine Audottir, budując na kilkadziesiąt lat wolne i silne państwo.

==I Wojna o Północ==
Wojna o Północ rozpoczęła się dla Tryntu wraz z wkroczeniem na jego teren wycofujących się pozostałości armii wergundzkich po klęsce Akwirgranu w 913 r. Kolejnym krokiem była II bitwa o Adren, (którego Wergundowie tym razem bronili). Dla złamania obrońców Qa posłużyli się bombami minerałowymi, unicestwiając między innymi siedzibę klanu Sliabh Ard.

Reszta kampanii była nieustannym cofaniem się połączonych sił tryntyjsko-wergundzkich, zakończonym w fortecy Silberfjell u progu Wysokich Ziem. Klęska pod Silbrfjell zakończyła kampanię wojenną – Trynt złożył kapitulację w osobie dowódcy obrony, Brynjolfa Gunarsona. Obrona fortecy była na tyle skuteczna, że wywalczono autonomię dla Wysokich Ziem pod przywództwem klanu Borgh Du, Wysokie Ziemie stały się enklawą wolności na podbitych terenach.

==Czas Ciemności w Tryncie==
Okres pod okupacją Qa był szczególnie trudny dla Tryntu. Północna część Tryntu została oddana Samni, która walnie przyczyniła się do klęski pod Silbrfjell. Południowa z kolei stała się dominium Qa, bezwzględnie drenowanym z zasobów i ludności.
Qa sprawnie używali taktyki "dziel i rządz", w Tryncie stacjonowały oddziały armii podległej, rekrutowanej spośród Wergundów. Okupant grał na dawnych animozjach, skutecznie nakręcając tryntyjskie obawy przed Wergundią i ich dawne traumy.

W 923 r. z kolei wybuchło Powstanie Setników, bunt oficerów wergundzkich w armii podległej. Sprawna propaganda Qa sprawiła, że powstanie to zostało stłumione rękami tryntyjskich pasterzy, przekonanych o wrogich zamiarach Wergundów.
Ten okres znacząco wpłynął na na pogłębiającą się wrogość między obiema narodami.

==Wyzwolenie i II Wojna o Północ==
W lecie 935 roku wybuchło długo przygotowywane powstanie, skoordynowane we wszystkich krajach Północy przez Sztab Konspiracji. Na czele sił tryntyjskich stanął długoletni przywódca partyzantki, Brynjolf Gunarson Sliabh Ard.

Z pomocą sprzymierzonych sił fiordyjskich i krasnoludzkich w przeciągu roku kampanii zostały odbite z rąk Qa niemal wszystkie zamki i fortece, za wyjątkiem Arden i Askaronu.
Zaraz na początku 936 roku koronowany został na księcia dotychczasowy dowódca partyzantki, Brynjolf Gunnarson Sliabh Ard. Ze względu na to, że Askaron pozostawał w rękach Qa, koronacja odbyła się w Bon Carraigh. Krótko po tym wydarzeniu do nowego księcia przybyła delegacja jarlów z Fiordu. Złożyli oni przysięgę lenną, łącząc oba państwa unią personalną, a przede wszystkim ofiarowując swoją flotę do walki o Północ. Do thangu weszło 6 jarolów z Fiordu, zyskali oni też możliwość wyboru na przyszłego władcę Księstwa.

Na wiosnę świeżo zmobilizowana armia ruszyła, by wyprzeć Qa z Północy. Pierwszym ważnym punktem było oblężenie Askaronu.

===''Przełęcz Cor, Arden i Terala''===
Przełęcz Cor blokowała możliwość ataku na potężną fortecę Arden, która z kolei uniemożliwiała uderzenie na wciąż oficjalnie lojalną wobec Qa Teralę. Sytuacja w Terali była skomplikowana i prowadziła do wojny domowej między zbliżonymi siłami zwolenników Północy i popleczników władzy Zapołudnia. Istotne było, że bez opanowania Terali nie było możliwe uderzenie na Visnohorę.

W czerwcu 937 r. siły Północy zdobyły Przełęcz, a w lipcu - fortecę Arden. Jesienią wergundzki IV Tymen wkroczył do Terali.

===''Askaron''===
Gdy trwała kampania politycznej walki o Liryzję, w Tryncie właśnie nastąpił przełom frontu. Forteca w Arden, broniąca dostępu tak do dróg na Askaron jak i na przełęcze teralskie, została zdobyta siłami IV tymenu i części tryntyjskich hirdów. Po tym na terenie Tryntu w rękach Qa została już tylko broniona przez 20-tysięczny garnizon twierdza w samym Askaronie.

To, co stało się podczas szturmu na tryntyjską stolicę, było ukoronowaniem narastających w Sojuszu Północy zmian. Przede wszystkim Trynt z wszystkich państw północy jest jednym z najmniej narażonych na ponowną okupację Qa, natomiast bardzo – na ewentualną agresję ze strony Wergundii. Książę Brynjolf zatem bardzo poważnie rozważył złożoną mu przez Iltepe Moe propozycji zawarcia separatystycznego pokoju. Nie zdecydował się jednak na otwarte złamanie sojuszu. W zamian za to podjął szeroko zakrojony plan polityczny, mający na celu zjednoczenie małych państw na północ od Wergundii, jako równowagi dla dominacji tejże. Po klęsce w Liryzji celem stało się przyłączenie do sojuszu Terali i unieszkodliwienie sojusznika Wergundów, czyli Kesham.

Brynjolf wykonał to za pomocą jednego posunięcia.
Pod Askaronem zaakceptował plan ataku, opracowany przez krasnoludzkich generałów, zakładający szturm bezpośredni hirdów przy jednoczesnym ostrzale machin. W założeniu to armia tryntyjska miała się wykrwawić. Jednak zamiast swoich hirdów książęcych Brynjolf posłał do szturmu ochotników z zaciągu. Ponieśli rzeczywiście olbrzymie straty, jednak magiczny ostrzał stanowisk Kesham zmusił ostatecznie krasnoludy do szturmu na wyłom w murach. Szturm przebił się przez mury dolnego zamku, a zwycięstwo rękami krasnoludów wydawało się być przesądzone. Jednak Brynjolf wstrzymał atak, a do szturmu puścił upiory Hirdu Mgieł, uzyskując niemal błyskawicznie kapitulację załogi. Tym samym finalnie tytuł zdobywcy Askaronu został przy Tryntyjczykach. W efekcie tego manewru Kesham, które poniosło kilkutysięczne straty, oskarżyło Trynt o wykorzystanie ich. Krasnoludy wystąpiły z Sojuszu Północy i wycofały wszystkie swoje wojska z powierzchni.

Tym samym Brynjolf jednym posunięciem odzyskał stolicę oraz pozbył się z terenu kłopotliwych wergundzkich sprzymierzeńców.
Niemal równocześnie z atakiem na Askaron główne siły Tryntu przekroczyły granicę na przełęczach i wkroczyły do Terali.

===''Terala''===
Tymczasem oblężony w grodzie Szyszak kniaź Derwan był bliski niemal całkowitej klęski, tracąc większą część swoich sił. Od katastrofy uratował go rajd tryntyjskich hirdów, które przerwały oblężenie, odpychając siły Awdanów na wschód.
Sojusz Terali i Tryntu stał się bardziej realny.

===''Bitwa o Akwirgran''===
Dwie olbrzymie armie qasyrańskiej Utzyao latem 938 r. stanęły pod stolicą Wergundii, Akwirgranem. Przeciwko nim stanął pospiesznie sformowany V tymen, wielokrotnie mniej liczny niż wojska przeciwnika, a także wydelegowany przez Brynjolfa Hird Książęcy.
Książę podjął grę o przejęcie Visnohory, która dałaby mu możliwość szachowania Wergundii. Niestety, bitwa pod Akwirgranem nie przyniosła spodziewanego sukcesu i tym samym przekreśliła szanse Tryntu na uzyskanie przewagi na Północy.

===''Pakt Szlaku Wedry i koniec Sojuszu Północy''===
Szukając możliwości obrony przed rosnącą supremacją wergundzką Brynjolf w tajemnicy zdecydował o przystąpieniu do animowanego przez Ofir sojuszu, nazwanego później Paktem Szlaku Wedry. Układ, obejmujący Ofir, Teralę Wschodnią, Teralę Zachodnią, Trynt i Visnohorę, miał na celu przerzucenie handlu na rzekę Wedrę, odbierając Wergundii dochody z handlu wzdłuż nurtu Sankary. Było to jednocześnie złamanie Sojuszu Północy, jako że układ obejmował państwo pod administracją Qa. Wergundia oficjalnie zerwała Sojusz z Tryntem podczas negocjacji pokojowych. Wojny o Północ zakończyły się podpisaniem w 939 r. w Ofirze Traktatu Vistanijskiego. Trynt wyszedł z wojny bez strat, utrzymując unię z Fiordem, a także sojusze z obiema państwami Terali, Ofirem i qasyrańską Visnohorą.

== Po wojnie o Północ ==
Po zakończeniu wojny Trynt kontynuował politykę neutralizacji Wergundii. Sojusz Północy był oficjalnie rozwiązany, książę Brynjolf bez zobowiązań zatem podjął kontakty z Qasyran, a po rozpadzie państwa głównie z Imperium i Visnohorą.
Układ, oparty także o zgodę kniaziów teralskich, obejmował otwarcie portów tryntyjskich dla okrętów Qa oraz szlak zaopatrzeniowy dla Visnohory.
W zamian tryntyjska wełna zyskała gigantyczny rynek zbytu na Zapołudniu.

Zdecydowano się również na fortyfikację tzw. Północnej Bramy, czyli pasa równin na wschód od Wysokich Ziem. Fortece miały zabezpieczyć przed najazdami samnijskimi.

Głównym powodem słabości Tryntu było jego niskie zaludnienie – administracja Brynjolfa podjęła wielką akcję osadniczą, zmierzając do zapewnienia godziwego bytu wszystkim rodom klanowym. Nieużytki, część ziem książęcych oraz wyludnione obszary podzielono na działki, które można było itrzymać za darmo w zamian za zobowiązanie zagospodarowania.
Rosnąca koniunktura w związku z handlem z Qa umożliwiła wkrótce także rozdawanie nowym osadnikom zwierząt do założenia hodowli oraz maszyn i narzędzi.
Trynt był na najlepszej ścieżce do znacznego podniesienia zamożności.

Z posunięć militarnych – zdecydowano się na fortyfikację tzw. Północnej Bramy, czyli pasa równin na wschód od Wysokich Ziem. Fortece miały zabezpieczyć przed najazdami samnijskimi.

== Kryzys visnohorski ==
Polityka prewencyjnego osłabiania Federacji Wergundzkiej w obawie przed jej dominacją w regionie, po drugiej stronie granicy postrzegana była jako zaczepna. W 942 r. rozpoczął kryzys wokół Visnohory, dla Tryntu oznaczało to możliwe preludium do wojny. Wergundia przeprowadziła swoje wojska pod przełęcz, czyszcząc uprzednio drogę (w tym przyczółki na terenie Tryntu) rękami watah orków z plemienia Tar-Zul.
Przygotowując się do ewentualnej konfrontacji Trynt podjął liczne działania, zaczynając od umocnienia unii z Fiordem. Dzięki temu fiordyjska flota osłabiła blokadę na Wielkiej Zatoce. Zdobyto także potencjalną przewagę geomantyczną, zyskując kontrolę nad kluczowym węzłem. W latach 42-44 Trynt podjął również wielkie inwestycje wojenne, podnosząc stan armii do 30 tys., mając w zapasie drugie tyle. Trynt zawiązał też współpracę z Ormurinem, rekrutując kolejne 5 tys. Spore jednostki najemne zaczęły pojawiać się także bez flagi w okolicach granicy z Teralą i Wergundią.

Przyspieszono także prace nad kanałem Wedra - Gjovik oraz budową fortec na Północnej Bramie.

Wergundzka wojna domowa przyhamowała konflikt wokół Visnohory, a cała północ czekała na jej wynik, by wystosować reakcję.

== Czas Zamętu ==
===''Secesja Wysokich Ziem''===
[[File:trynt1.jpg|upright=|frameless|border|right]]
W kraju coraz większe poparcie Tryntyjczyków zyskiwała księżna Givienne (Żywia), która osobiście poprowadziła misję tryntyjską na fiordyjskiej Wyspe. W 942 r. Brynjolf i Givienne zdecydowali poprzeć małżeństwo kniaziewicza teralskiego, syna Derwana (ojca Żywii) z córką kniazia Gocława ze Wschodniej Terali. Malżeństwo rokowało w przyszłości zjednoczenie obu Terali, ale oznaczało dyplomatyczny zgrzyt - kniaziewicz był już żonaty z dziedziczką rodu Borgh Du z północnego Tryntu. Co prawda prawo teralskie dozwalało na wielożeństwo, ale pierwsza żona i kniahini mogła być tylko jedna.

W atmosferze skandalu Aoife Borgh Du wyjechała z Terali, zrywając małżeństwo z Witomirem Derwanowicem. Jednocześnie jej ojciec, jarl Wysokich Ziem Orm Halfdanson, ogłosił odłączenie Wysokich Ziem od korony tryntyjskiej, a jednocześnie ich wystąpienie z Paktu Wedry. Wysokie Ziemie zawarły wstępne porozumienie z Wergundią, utrzymując jednocześnie gwarancje od Samnii, że ich ziemie pozostaną bezpieczne.

W roku 945 w niejasnych okolicznościach (oficjalnie pod lawiną) zginął jarl Orm Borgh Du oraz, szykowany na jego następcę, jego syn - Jorund. Władzę objęła jedyna dziedziczka Orma, Aoife, wciąż tytułująca się kniahinią Zachodniej Terali.

Potwierdziła ona secesję Wysokich Ziem, obwołując się księżną i zwołując niezależny od Tryntu thang. W tym samym roku podpisała oficjalne przymierze z księciem-protektorem Wergundii, dotyczące współpracy i wzajemnego wsparcia na wypadek zagrożenia ze strony Tryntu.

Rok później, po straszliwej zimie 946 roku, księżna Aoife zawarła układ z Kompanią Nowej Magii, udzielając Kompanii pozwolenia na budowę eaformatora (urządzenia magicznego, kontrolującego żyzność obszaru przy węźle geomantycznym). Niepotwierdzone plotki głosiły, że pieniądze na ową inwestycję Aoife zyskała od Samnii, w zamian za bezczynność podczas samnijskiego najazdu na Trynt wiosną owego roku.

Aoife podjęła liczne działania, aby uczynić Wysokie Ziemie niezależnymi - zawarła układy z Kesham, Samnią, Wergundią i Kompanią Nowej Magii, zapewniające księstwu dostawy. W 946 r. Aoife osobiście reprezentowała Wysokie Ziemie na konferencji w Birce.

===''Najazd samnijski''===
Wiosną 946 roku na kraj spadł najazd samnijskich arbanów pod wodzą Tsagaana, pustosząc ziemie Przedgórza aż po Askaron, który został zmuszony do zamknięcia bram. Najazd był szczególnie dotkliwy, ponieważ tym razem nie został zatrzymany, ani nawet osłabiony przez fortece Wysokich Ziem. Niepotwierdzone plotki twierdziły wręcz, że księżna Aoife zawarła układ z Samnią, przepuszczając arbany na Trynt w akcie swojej zemsty za upokorzenie, jakiego doznała.

Najazd stał się jednym z tematów międzynarodowej konferencji, jaka została zwołana pod auspicjami Kompanii Nowej Magii zimą 946 roku.

===''Katastrofalna zima''===
Czwarta dekada stulecia dla dalekiej Północy była niełatwa. Kataklizmy zdarzały się coraz częściej, jednak wszystkie przyćmiła straszliwa zima, która nadeszła w roku 949. Pierwsze mrozy nadeszły we wrześniu, wyganiając gjeterów i ich stada z wyższych hal, a potem było tylko gorzej. Rekordowe mrozy, jakich nie pamiętali najstarsi highlanderzy, zabiły wiele setek ludzi, krew zamarzała w żyłach niemal dosłownie. Rzeka Szarka zamarzła całkowicie już w listopadzie, a Askaron został zasypany śniegiem do wysokości bram miejskich i stanął oko w oko z widmem głodu.

Tylko funkcjonujący w stolicy od 946 roku minerałowy rdzeń magiczny pozwolił na uniknięcie straszliwego losu prowincji, gdzie tej zimy zmarło z zimna i głodu kilka tysięcy osób.

===''Handlowy Szlak Wedry i kanał Wedra-Gjovik''===
Trwające od końca wojny prace nad kanałem zostały zakończone wiosną 947 r., dzięki znacznej pożyczce od Kompanii Nowej Magii. Po przejęciu przez Kompanię kontroli nad Południowym Stepem (po układzie z Kaganatem) szlak handlowy został uroczyście otwarty. Pierwszy statek, o nazwie “Octavius”, który wypłynął z Ofiru, dotarł do rzecznego portu w Gjovik 10 czerwca i został uroczyście przywitany przez samego księcia Brynjolfa, w towarzystwie reprezentantów Kompanii.

Towary, które dalej miały trafiać do portu morskiego w Akareim, zostały przepakowane na pokład prototypowego pojazdu transportowego, napędzanego mocą minerałowego rdzenia, który został umiejscowiony w faktorii Inveranan w połowie drogi pomiędzy obydwoma portami.

Rdzeń Inveranan ma także zasilać machiny, uruchomione celem stworzenia przekopu od Gjovik do Akareim, który ukoronuje Szlak Wedry, doprowadzając go do morza. Koniec budowy zapowiedziano na rok 950.

==Kryzys geomantyczny==
W roku 950 całą północą wstrząsnęły katastrofy naturalne. W efekcie zaburzeń geomantycznych fala energii zniszczyła rdzenie minerałowe w Askaronie i Iveranan, powodując wyciek Minerału i skażenie terenu. Kryzys został szybko opanowany, ale największy problem stanowił trwający już kilka lat kryzys żywnościowy. Dodatkowo wybuchy wulkanów na Fiordzie spowodowały zatrucie całej zatoki i kilka dramatycznie słabych lat połowów, na szczęście Trynt zyskał zupełnie inne już źródło dochodów.

Działający od kilku już lat pod zarządem Kompanii Nowej Magii kanał Wedra-Gjovik wiosną 950 roku został przedłużony o odcinek kanału między Gjovik, a portem morskim Akareim. Napływ towarów wzdłuż Wedry spowodował rozwój portów tryntyjskich i umożliwił krajowi szeroko zakrojony eksport głównego “złota” Tryntu - wełny. W 951 roku z Qasyran sprowadzono pierwsze modele krosien, opartych na goblińskiej mechanice magimaszyn, które w przeciągu roku podbiły tryntyjski rynek. Zgodnie z projektem gospodarczym księżnej Givienne Trynt miał wkrótce przekształcić się w tekstylną potęgę.

Wzrost zamożności kraju okazał się zbawienny w krytycznym 950 roku - zakupiono olbrzymie ilości zboża z Terali Zachodniej, której kryzys geomantyczny nie dotknął. Zapobieżono w ten sposób nieuchronnej klęsce głodu.

Od 950 r. datuje się też wycofanie z polityki księcia Brynjolfa - oficjalną ceremonią koronacyjną za zgodą Thangu potwierdzono status Givienne jako współ-władcy, nie zaś tylko księżnej małżonki. Plotki głosiły, że książę zapadł na tajemniczą chorobę, choć niektórzy twierdzili, że to efekt zetknięcia z minerałowym skażeniem. Żadna z tych wersji długo nie znalazła oficjalnego potwierdzenia.

===''Wysokie Ziemie''===
W roku 950 całą północą wstrząsnęły katastrofy naturalne. Trzęsienia ziemi. których epicentrum były półwyspy Fiordu, oraz wybuchy wulkanów były odczuwalne nawet w rejonie Silbrfjell. Efekty te jednak zbladły w efekcie katastrofy, jaką wywołał wybuch eaformatora, zamontowanego na węźle Silbrfjell kilka lat wcześniej. Księżna Aoife została zmuszona, by zamknąć dostęp do stolicy Wysokich Ziem z racji na skażenie terenu.

==Walka o zjednoczenie==
W trakcie kryzysu geomantycznego na terenie Wysokich Ziem powstała anomalii, która spowodowała aż do roku 952 zastój w konflikcie pomiędzy księżna Aoife Borgh Du a parą książęcą Tryntu. Jednak latem owego roku doszło w końcu do przełomu w sprawie skażenia jak i sytuacji politycznej podzielonego kraju. Spekulacje jakoby książę Brynjolf i księżna Givienne chcieli zakończyć konflikt poprzez mariaż, polityczny okazały się błędne, a jeśli nie błędne to w każdym razie nigdy nie zostały oficjalnie ogłoszone. Bowiem latem 952 roku na terenie Wysokich Ziem wybuchło powstanie przeciw księżnej Aoife prowadzone przeze ród Skaggirad. Siły hirdów północy rozłożyły się w taki sposób, że ostatecznie wierni księżnej przegrali potyczki. Zamieszanie to jednak wykorzystał jeden z samnijskich arbanów, wdzierając się na teren Tryntu aż pod twierdzę Silberfjell. Po zakończeniu potyczek odkryto, że księżna Aoife wraz z córką - Rangveig, będąca dziedziczką zarówno Wysokich Ziem jak i Terali - zniknęły, zaś świadkowie twierdzili, że udały się wraz z samnijskim baskakiem na północ. Twierdzą Silberfjell z nadania książęcego trafiła w ręce Hammonda Skaggirada, który złożył przysięgę lojalności wobec korony tryntyjskiej, zaś jedna trzecia ziem rodu Borgh Du trafiły do Skaggiradów. Tym samym Trynt zakończył wewnętrzny podział i odzyskał jedność mogąc bez przeszkód angażować się w politykę światową.

Księżna Givienne ponownie wystąpiła jako twarz ziem tryntyjskich pozwalając mężowi usunąć się w cień. Udowodniła tym samym, że chociaż nie jest tryntyjką z urodzenia to dla kraju jest gotowa walczyć do ostatniego tchu. Na scenę polityczną wprowadzono również oficjalnie dzieci pary książęcej, potencjalnego dziedzica - Tearlacha - oraz córkę - Sigdrin. Ze względu na wyjście Liryzji z protektoratu wergudzkiego, Trynt ponowił próby zbliżenia się do tych ziem przy pomocy dyplomacji. Pod koniec roku 956 zaczęto spekulacje, że być może dojdzie do poszerzenia Unii Tryntyjsko-Fiordyjskiej poprzez mariaż szesnastoletniego Tearlacha z kimś z linii Freyry Aslodottir Rosgalen, tym samym dążąc do stworzenia nowego mocarstwa.

='''Dzieje Fiordu'''=

==Początki wilków morskich==
Fiord od czasu uzyskania niepodległości nie stał się jednolitym państwem jako takim. Rządzona przez jarlów kraina stała się ostoją wolności i ojczyzną straszliwych wojowników. Jarlowie stworzyli luźną wspólnotę, która w ciągu historii co prawda momentami zacieśniała się a momentami rozluźniała, jednakże zawsze w pewnym stopniu pozostawała jedynie zdecentralizowanym związkiem. Fiordowie przez cały ten czas organizowali liczne wyprawy łupieżcze na wybrzeża oraz w górę Wielkich Rzek. Z biegiem lat ich celem przestała być walka z Liryzją o wolność Fiordu, a zwyczajna potrzeba zapełnienia brzuchów i kies.

Mieszkańcy fiordów na sposób utrzymania się przy życiu wybrali łupieżcze wyprawy których wynikiem były napełniające się skarbce oraz mieszanie krwii z innymi ludami.

==Rozwój niezależności==
Fiord angażował się w wojny między mocarstwami śródlądowymi, wspierając przeciwników Wergundii. Okręty fiordyjskie brały udział w licznych bitwach morskich, ponosząc jednak ciężkie straty, zwłaszcza po walkach nad głębiną Meite z flotą Talsoi. W drugiej połowie IX wieku Fiord zaprzestał prowadzenia wypraw łupieżczych na taką skalę, jak to miało miejsce – między innymi właśnie z powodu poniesionych w ostatnich dziesięcioleciach strat. Następnie już niemal nikt w Mercji i Salicji nie pamiętał o fiordyjskim dziedzictwie tych ziem. Wszyscy mieszkańcy uważali się za obywateli Wergundii z dziada-pradziada. Jedynie w Daramonie jeszcze co zagorzalsi przeciwnicy władz w Akwirgranie czasami podkreślali, iż w pewnym stopniu w ich żyłach płynęła fiordyjska krew.

==Unia z Tryntem==
W roku 936 delegacja sześciu najpotężniejszych jarlów udała się do nowo koronowanego księcia Brynjolfa Gunnarsona i złożyła na jego ręce hołd lenny włączając swoje ziemie do Księstwa Tryntu. Choć owi jarlowie nie byli wszystkimi władcami Fiordu, zaś brak centralnej władzy uniemożliwił jednoznaczną inkorporację, późniejszy Althing oraz brak sprzeciwu ze strony Jarla Ynneyar oznaczały, że de facto wszystkie ziemie Fiordu zostały przyłączone do Tryntu.
Ruch ten miał wielkie poparcie wśród Fiordyjczyków, dla wielu z nich było to bowiem zjednoczenie z rodzinami żyjącymi za tryntyjską granicą, jeszcze inni pomni podbojów Qa rozumieli potrzebę wzmocnienia obrony swojego terytorium. Co więcej, żaden z dwóch krajów nie należał do światowej czołówki gospodarczej, lecz razem posiadali najdłuższe wybrzeże na Północy, mogli doprowadzić niemal całkowitej monopolizacji handlu z krasnoludami oraz zdominować handel idący w górę Wedry, jednej z wielkich rzek Północy. Co więcej moment podpisania unii miał miejsce podczas szczytu potęgi Sojuszu Państw Północy, ferwor wyzwoleńczej wojny i duch jedności z dawnymi braćmi wzmagał nastroje pro-inkorporacyjne.

Sytuacja zaczęła się nieco zmieniać po zakończeniu II Wojny o Północ, gdy jasne stało się, że Trynt opuści Sojusz Państw Północy, oraz że jego polityka wobec Wergundii staje się coraz ostrzejsza. Kolejnym ciosem dla wielu Fiordyjczyków było rozpoczęcie rozmów z Qa i otwarcie dla nich portów. Choć Fiord nie darzy Ludu Zapołudnia choć namiastką nienawiści Talsoi czy Wergundów, to jednak fakt uziemienia fiordyjskiej floty pod groźbą zatopienia nie pozostał bez echa. Z tych powodów co poniektórzy jarlowie zaczęli podnosić głosy, iż decyzja o zjednoczeniu z Trynten była nazbyt pochopna, podjęta pod wpływem chwilowego entuzjazmu i powinna zostać ponownie poddana głosowaniu.
Wciąż jednak te głosy nie są zbyt liczne. Większość Fiordyjczyków nie przejmuje się zbytnio sojuszami międzynarodowymi zostawiając to brzemię jarlom. Interesuje ich własny dostatek, możliwość handlu i pływania po otwartej wodzie. Jednakże pogarszające się relacje z Federacją, teraz wspieraną bezpośrednio przez Talsoi, projekt odbudowy Classis i widmo wojny cłowej nakładają wielki ciężar na barki jarlów i styrsmanów.

Nastroje przychylne dla Tryntu znacząco wzrosły na Fiordzie po tym, jak jasno opowiedziała się po tej stronie nowa jarl z rodu Falarskadów, której drużynnicy jednocześnie zdobyli dla rodu nową ziemię i ogromne bogactwa na Wyspie.

==Kryzys geomantyczny==
W 950 roku Fiord nawiedziła seria katastrof naturalnych, jakich nigdy nie widziano w tych rejonach. Zaczęło się od serii trzęsień ziemi.

W łańcuchu gór Kanteverde obudziły się stare wulkany, w 951 roku lawa i pył wulkaniczny zmiotły z powierzchni ziemi miasta Sundsvall i Ulvebukt. Popioły zanieczyściły przybrzeżne wody, zabijając ryby i morskie zwierzęta, a w zimie głód zajrzał w oczy wyspiarzy.

==Przebudzenie koszmarów==
W Fiordzie natomiast pomimo zażegnania efektów kryzysu geomantycznego nie dzieje się najlepiej. Okazało się, że anomalie magiczne dotykające półwysep Falarskad nie miały źródła w wybuchu rdzeni. Dopatrując się wpływu mocy eshkar w tragediach, które rozpełzły się już po całym kraju jarl Yrna zwróciła się po pomoc do rodziny Książęcej Tryntu, a wraz z ich poparciem postanowiła zaangażować w to Inkwizycję. Wielu młodych Fiordyjczyków postanowiło szukać szczęścia poza rodzinną ziemią: większość z nich zaczęła zaciągać się na kontrakty najemnicze, w tym po raz pierwszy tak wielu ruszyło do Ofiru by dołączyć do Warangii.

Trynt i Fiord/Historia

2026-03-23T20:25:48Z

Wydra:

Terala/Historia

2026-03-23T20:24:53Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Terala|Etnos}}
[[File:terala6.jpg|upright=0.65|frameless|border|right]]

='''Sytuacja Obecna'''=
Podbój Ofiru w 957 roku doprowadził do ponownego podzielenia terali na dwa odrębne głosy. Tym razem jednak gra toczyła się o znacznie poważniejszą stawkę, niż tylko o to, po której stronie sporu opowiedzą się kniaziowie. Wynik podziału miał przesądzić o dalszych losach kraju grodów, który stanął w świetle nieuchronnego widma okupacji Kaganatu Samnijskiego.

Pokolenie kniazia Derwana i kniazia Gocława wciąż nosiło w sobie świeże i bolesne wspomnienia z czasów quasyrańskiej okupacji. Skutki tamtych wydarzeń wciąż przecież nie dawały o sobie w pełni zapomnieć. . Co więcej, wciąż miano w pamięci również decyzje Jastrzębca, która choć z jednej strony pogrążyła kraj, to z drugiej - dała mu szansę na oddech. Przed zakończeniem 957 roku większość kniaziów opowiedziała się za zbrojnym stawieniem czoła Samnijczykom, zwłaszcza, że na czele drużyn kniaziowskich stanął sam Kniaź Obiecany - Bolemir.

Wraz z przełomem roku nastąpiły pierwsze utarczki na granicy teralsko-samnijskiej. W ich wyniku młody kniaź Bolemir trafił do samnijskiej niewoli, chociaż, jak podkreślają ambasadorowie, włos mu z głowy nie spadł i miał on status gościa w Samarkandzie. Przybyły do Witomira Derawnowica posłaniec od małżonki Wielkiego Kagana Rangveig Aoifedottir Borgh Du ponoć takie słowa przekazał: 
Drogi ojcze, mój przyrodni brat jest cały i zdrów, oraz takim pozostanie niezależnie od naszych dalszych uprzejmości. Bolemir już nie jest dzieckiem, nie jest nim od dawna od kiedy ty i twoja kochanka pozwoliliście by Derwan, Gocław i druidzi przekazywali go sobie z rąk do rąk. Odebraliście mu dzieciństwo. Teraz jest gościem mym i mojego męża, nikt nie nakazuje mu co ma mówić i co robić. Do decyzji Kongresu Wolnych Narodów damy mu dom. I wierz mi, sami nauczyliście go akceptować ten stan. 

W tym samym czasie do Kongresu Wolnych Narodów wpłynęła prośba o spotkanie na terenie Terali i ustalenie jej losów.

Wraz z prośbą o zorganizowanie Kongresu Wolnych Narodów stało się też coś zaskakującego. Wśród przedstawicieli północnych kowenów druidzkich narodziło się rosnące poparcie dla uchylenia czoła pod władzą Kaganatu. Jako argumentację koweny podawały ratowanie cywili oraz oszczędzenie sobie kolejnego rozlewu krwii. Jako przykład służyła Velida, która gdy zgodziła się nad przejście pod władzę Kagana zachowała nie dość, że spokój, to zyskała jeszcze przywileje handlowe.

Przeciwko argumentom kowenów stanęło Bractwo Rugiewitowe i przedstawiciele kniazia Gocława - podkreślając, że Terali i Samnię dzieli ze względu na historię więcej ran niż Kaganat i hobbity. Dodatkowo, klarowna deklaracja córki Witomira Jastrzębca - Rangveig - wskazywała, że i rodzinne rany nie poszły w zapomnienie. A skoro pani Borgh Du jest małżonką Wielkiego Kagana Irinchebala, to nie czekał ich los słodki niczym miód.

='''Zapis historii'''=
==Początki Terali i organizacja społeczno-polityczna==
Nikt nie wie, skąd przybyli Terale. Według światowej historiografii zostali zepchnięci w lasy nad Wedrą przez ekspansywne ludy Rzeki i Fiordu, tworzące dzisiejsze Wergundię i Trynt. Teralskie podania wielokrotnie wskazują na motyw „przybywania z północy”, niektóre elementy językowe (np. nazwnictwo jak „kniaź” czy „ataman”) mogą wiązać ich z ludami Stepu.

Terale są ludem nastawionym pokojowo, lecz ogromnie przywiązanym do własnej niezależności. Stąd do niedawnych czasów brak wśród nich ścisłej organizacji państwowej. Dopiero rosnąca presja wrogich sąsiadów sprawiła, że Terale zgodzili się na jednego władcę. Wcześniej władzę sprawowali przywódcy możnych rodów, zwani podobnie jak w Samni, kniaziami. Po okresie podporządkowania Qa (Czas Ciemności) Terala rozpadła się na dwa organizmy państwowe.

Rody nigdy nie były sobie równe. Spośród najmożniejszych rodów kniaziowskich największym mirem cieszyły się rody haradeckie (od słowa hrad czyli gród), to jest pięć rodów, które władały pięcioma największymi grodami Terali. Podobnie także określało się te rody, które rządziły pomniejszymi grodami, lecz nigdy nie były one tak potężne.
Najpotężniejsi kniaziowie mieli władzę zwierzchnią całym obszarem wokół jednego grodu, jednak w skład owego obszaru wchodziła ich własna ojcowizna oraz tereny należące do rodów pomniejszych. Do tego mianowali oni palatynów, czyli zarządców z ramienia kniaziów (pierwotnie palatyni zarządzali „pałacem” czyli samą rezydencją kniaziowską). Ważni również byli mianowani przez wiece komesi, zarządzający grodami oraz zwierzchnicy kowenów. Nad nimi wszystkimi zwierzchnią władzę miał wiec, zgromadzenie ludu danej ziemi, pasujący komesów i wybierający spośród kniaziów wodzów wojennych (wojewodów).

W zetknięciu z ekspansywnymi i świetnie zorganizowanymi państwami drapieżnych sąsiadów system ten zaczynał zawodzić. Skłócone rody, ambitni kniaziowie i komesi, dawni kapłani, decydujący zamiast wodzów o sprawach wojennych... W efekcie Terala nie była w stanie przeciwstawić się nawet najazdom tryntyjskim, potem zaś całkowicie skapitulowała w obliczu potęgi wergundzkiego wodza Elmeryka i złożyła hołd Wergundii, na wiele lat stając się wergundzkim protektoratem. W grodach rezydowali książęcy namiestnicy z Akwirgranu, a wśród lasów pobudowano liczne drewniane fortalicje, w których stacjonowali wojownicy czarnego i burego tymenu. Terala płaciła lenno, a w zamian armia wergundzka chroniła mieszkańców lasów przed tryntyjskimi, samnijskimi i orkowymi najazdami.

==Czas Zjednoczenia i Wojny o Niepodległość==
Pod koniec IX wieku oblicze Terali zdało się zmieniać. W tzw. Drugiej Sukursji, wyprawie do Pethabanu organizowanej pod wergundzkim sztandarem, wzięło udział wielu mieszkańców Kraju Grodów. Przywieźli stamtąd nie tylko rozmaite bogactwa, ale również wiedzę. Mieli okazję oglądać wspaniałe kamienne miasta wschodu i południa, prężnie działające państwa i ich potężnych władców, przywieźli opowieści o pokonaniu pustyni, o wielkich i wspaniałych rzeczach, jakich ich krajani nigdy nie widzieli.
Na tle tych nastrojów społecznych i grożących zewsząd wrogich armii pojawienie się charyzmatycznego wodza i zdolnego polityka, Dragana Karanawica z rodu Awdanów, stało się szansą dla Kraju Grodów. Szansą, którą Terala wykorzystała. W roku 895 Dragan, kniaź karantyński został wybrany wojewodą najpierw wschodniej, potem całej Terali, rozpoczynając wielkie dzieło zjednoczenia.
W Wielkiej Wojnie (895-900, Wergundia vs Styria) Terala opowiedziała się po stronie styryjskiej, zrywając spektakularnie łączące ją z Wergundią więzi. Wojska teralskie zdradą zajęły Visnohorę i wtargnęły do Wergundii.
Po rozpoczęciu wojny północy, z Qa, Terala próbowała zachować neutralność. Wcześniejsze konflikty z Wergundami i Tryntyjczykami tylko zwiększały niechęć do wchodzenia w tę wojnę. Kraj Grodów ciągle nie przestał opłakiwać synów poległych po marszu Czarnego Tymenu w 902 (odwet za najazd 895 r.)
Jednak w wyniku upadku Wergundi (911) ród Jastrzębców postanowił działać, zmuszając rodaków do podjęcia walki. Przywódcą tego stronnictwa politycznego został Vlad syn Imisława Jastrzębiec rodu Gryfów. W wyniku działań brata Vlada, Derwana udało się namówić Dar’Bregena (sprawującego władzę na Visnohorze- przełęczy na południowym stoku gór Maegros) do dalszej walki. Zabezpieczenie tego strategicznego punktu okazało się czynnikiem decydującym w przekonaniu wojewody Dragana by ruszył przeciwko Qa. Po wypowiedzeniu wojny Zjednoczyciel został zamordowany przez wrogich agentów (lato 915), co nie zmniejszyło woli walki, choć stanowczo nie wszystkie teralskie rody były do niej przekonane.

==Czasy Ciemności==
Vlad Jastrzębiec prawie natychmiastowo został obwołany nowym wojewodą i kontynuował kampanię. W tym samym czasie Derwan dotarł do Tryntu, by poinformować walczących o utworzeniu drugiego frontu. Wbrew nadziejom teralskiego kniazia efekt był jednak odwrotny – dzięki jego walce wodzowie teralscy, Brynjolf Gunnarson i Halfdan Borgh Du zyskali lepsze warunki i skapitulowali, a Wielka Armia Qa zawróciła na południe , zgniatając osamotnione siły teralskie pod Dhe Sleibthe. W bitwie zginął wojewoda Vlad Jastrzębiec. W tym samym czasie Derwan lawirował między wojskami Qa w Tryncie, starając się nie dać pojmać. Po klęsce Vlada sam zdecydował o kapitulacji i wrócił do ojczyzny, wcześniej wynegocjowawszy zwolnienie z obozu jenieckiego Jastrzębców oraz znaczących kniaziów by łatwiej negocjować w kraju. Początkowo wezwania Derwana, by zaprzestać walki i oszczędzić część sił, nie przyniosły efektów i nad zachodnią Teralą zawisło widmo krwawej pacyfikacji.
Wiec ujawnił rywalizację pomiędzy od dawna dogadanym z Qasyran rodem Awdanów znaku Karana, a samym Derwanem, który starał się odgrywać kapitulację, by oszczędzić siły na właściwy moment do walki. Jastrzębiec okazal się być na Qa cenniejszym sojusznikiem i to on otrzymał władzę, potwierdzoną kilka dni później przez ambasadora Qasyran w formie naznaczenia w imieniu bogów-opiekunów. (916) Kapitulacja otworzyła Qa wolną drogę do Visnohory. Sojusznicy pod sztandarem dar Bregena, których wcześniej Jastrzębcy namówili do wojny, zostali wzięci w potrzask i rozgromieni. Wielu nazywa to „Hańbą rodu”.
Po zakończeniu wojennej zawieruchy. Derwan ożenił się z arystokratką Qa, Zilantelą. Kniaź namiestnik od tego czasu zachowywał się jednak nieco inaczej, wydawał się bardziej stonowany i mniej butny, jak to miał w zwyczaju. Zmiana ta spowodowała powstanie różnych opinii o żonie Derwana.
Derwan Jastrzębiec pełnił funkcję kniazia-namiestnika całej Terali, mianowanego przez wiec i zatwierdzonego przez Qa jako państwo nadrzędne, przez dwadzieścia lat. Postawił na wzmocnienie wewnętrzne Terali i jako priorytet przyjął możliwe złagodzenie qasyrańskiej okupacji. Założył Akademię Jastrzębiecką, która szybko zyskała prestiż jako miejsce szkolenia łowców potworów, a jednocześnie poniekąd stanowiła miejsce skupiające zwolenników przyszłej walki o niepodległości. Dzięki tej polityce w Terali w ciągu 20 lat Czasu Ciemności nie wybuchło ani jedno zbrojne powstanie. W Terali założono liczne obozy pracy dla buntującej się ludności północy, zgodnie z polityką Qa przetrzymywano tam głównie ludzi obcych narodowości, którym Terale byli niechętni, więc głównie Wergundów i Tryntyjczyków. Teralscy poborowi z tzw. Armii Zależnej służyli z kolei w Wergundii i Styrii.
Współpraca z Qa miała bardzo licznych zwolenników w Terali, przede wszystkim we wschodnich grodach, skupionych wokół rodów Awdanów, Bobrów i ich popleczników. Dragmira Awdanka, kuzynka zamordowanego Dragana Zjednoczyciela, otrzymała nawet w pewnym okresie godność gubernatora, nadrzędną nad stanowiskiem kniazia – namiestnika. Awdani ściśle współpracowali także z wywiadem Aenthil, w niektórych kręgach mówiło się o romansie Dragmiry z szefem lomin’yaro.

==Upadek Qa i podział Terali==
Gdy w 935 r. zgodnie z tzw. przepowiednią Aidana wybuchło powstanie w Wergundii Wschodniej, Derwan wahał się długo z przystąpieniem do powstania i uczynił to dopiero w trakcie bitwy pod Erwick, gdzie teralscy poborowi, przechodząc na stronę powstańców przeważyli szalę bitwy.
Ostatecznie Derwan przystąpił do Wojny o Północ na przełomie , zaraz po tym wergundzko-tryntyjskie wojska po zdobyciu Arden stanęły na teralskiej granicy (937 r.). Od razu jednak spotkał się z oporem ze strony rodów związanych z Qa i deklarujących dalszą współpracę z Qasyran.
Do 938 r. trwała wojna domowa, bowiem linia podziału stron przebiegała mniej więcej w połowie i siły obu były dość równoważne, choć chorągwie Awdanów wspomagały oddzialy Qa i Samni.
W 938 r., po zdobyciu tryntyjskiego Arden, na teren Terali wszedł wergundzki IV tymen, w ramach operacji odbijania Visnohory. Nie doszło jednak do połączenia sił z walczącym Derwanem, Wergundowie zajęli gród Lęda i kilka innych grodów na północy. Po odbiciu Askaronu na teren Terali weszły także tryntyjskie hirdy, łącząc siły z wojskami Jastrzębców. Książę tryntyjski Brynjolf dążył do budowy sojuszu z Teralą, który miał zabezpieczyć obydwa kraje przed ewentualną przyszłą agresją Wergundii. Derwan w tym samym celu wymusił na Wergundii gwarancje dla kraju na bazie świętej przysięgi przed obliczem Modwita.
Po bitwie o Akwirgran w rękach Qa pozostała Visnohora, stając się głównym centrum ich sił na północy. Wzrósł na sile konflikt Tryntu z Wergundią, która dążyła do dominacji nad całym regionem Północy, aby stworzyć równowagę dla Zapołudnia. Terala, pomimo gwarancji, jakie Derwan uzyskał od Federacji, stanęła po stronie tryntyjskiej

==Podział wewnętrzny==
Wojna domowa zakończyła się po układzie w Dargunie w 939 r. Terala podzieliła się na dwa osobne kraje – Zachodnią i Wschodnią, obydwa kraje jednocześnie przystąpiły do Paktu Szlaku Wedry, układu politycznego, łączącego Trynt, Ofir, północne Qasyran (Visnohora) i obie Terale, z silnym akcentem antywergundzkim. W obydwu częściach Terali ludność zmagała się z trudnymi realiami powojennymi, głodem, epidemiami i bandytyzmem, największym problemem jednak, zwłaszcza we wschodniej części, był brak silnej władzy i wyniszczająca walka między kniaziami o schedę po Suliborze z Awdanów Karanowicu, zamordowanym w czasie wojny domowej
Obie Terale były sygnatariuszami Traktatu Vistanijskiego, kończącego Wojny o Północ w 939 r. Traktat usankcjonował sektor Visnohory jako terytorium Qasyran oraz podział państwa teralskiego.

==Gosław Karanawic – odnowiciel Wschodniej Terali==
Nowy kniaź Karantanii zupełnie niespodziewanie okazał się mężem stanu i niezwykle charyzmatycznym przywódcą. Po podziale Terali skupił wysiłki na zapewnieniu swojemu krajowi bezpieczeństwa i jako takiej stabilizacji.

==Nowa broń==
Główne przedsięwzięcie Gosława wyszło na jaw przypadkiem, z powodu wypadku, jaki zdarzył się na Przełęczy pod Górą Otorten, nazwaną potem imieniem dowódcy wyprawy, która tam zginęła – Przełęczą Blizbora. Projekt "Gwiazda Wieczorna" łączył krasnoludzką mechanikę, pozwalającą na wystrzał dużego pocisku na spore odległości, z technologią aktywnego minerału. Powstała w efekcie broń miała możliwość rażenia wybuchem minerału na duże odległości. Posiadanie takiej broni dawało małej Terali poważne możliwości bojowe i było swoistą polisą bezpieczeństwa – zadałoby duże straty nawet wojskom Qa z Visnohory. Projekt naruszał spójność Paktu Wedry, gdyż ludzie Gosława zwyczajnie wykradli duże ilości minerału z magazynów na Visnohorze. Qa początkowo zareagowali poważnymi groźbami, wkrótce jednak sytuacja się zmieniła.

==Bunt Nitry==
W incydencie na przełęczy Blizbora zginęła córka kniazia nitrzańskiego, Olgierda. Dowody, wskazujące na okoliczności śmierci, zostały dostarczone ojcu prawdopodobnie przez wrogów kniazia Gosława i wkrótce potem Nitra wypowiedziała posłuszeństwo i podległość zwierzchnictwu Gosława. Dla dążącego do prywatnej zemsty kniazia nie liczyła się możliwość sporych strat w wojnie z suwerenem uzbrojonym w nową, śmiercionośną broń. Sytuacja szybko stała się obiektem mediacji ze strony innych państw Paktu Wedry, nie zainteresowanych w eskalacji konfliktu. Derwan Jastrzębiec i Iltepe Moe wystosowali oferty udzielenia swoich wojsk do stłumienia buntu. Gosław jednak zwlekał z przyjęciem propozycji, wzmocniony wynajętymi za niewiadome pieniądze oddziałami Ormurinu.
Wiosną 940 r. bunt zmierzał ku końcowi, siły Gosława zepchnęły zdziesiątkowane oddziały kniazia Olgierda w góry na północ od Nitry.

==Projekt fortyfikacji ściany wschodniej==
Jak długo istnieje Terala, jak długo istnieje Samnia obydwa kraje były swoimi wrogami. Nomadyczni Samnijczycy regularnie najeżdżają ziemię Terlów, wierząc iż nie ma sensu pracować na swoje jeśli można to po prostu komuś zrabować. Jak sięga pamięć Teralów ich wschodnie ziemie nękane były najazdami Ludu Stepów, zaś największe z tych ataków potrafiły przebić się przez całą Wyżynę Teralską, pustosząc wsie i paląc grody, wjeżdżając nawet do położonego na zachodzie Tryntu.
W obliczu tej groźby kniaź Gocław, Wojewoda Terali Wschodniej postanowił podjąć wysiłek fortyfikacji swoich ziem. Decyzję tę podjął we współpracy z Bractwem Tarczy Rugiewita, które zobowiązało się pomóc we wzniesieniu odpowiednich fortyfikacji. W myśl ambitnego planu na wschód od grodu Ogoniec, oraz nad brzegami Wedry ma powstać cała sieć fortyfikacji ziemno drewnianych, grodzisk, warowni i baszt. Najmniejsze z tych fortyfikacji mają za zadanie jedynie ostrzec pozostałe elementy umocnień, zaś największe mają być bastionami zdolnymi powstrzymać arbany, lub wyprowadzić zbrojny kontratak na Samnijskie bandy.
Podobne projekty istniały już w przeszłości lecz były skutecznie rozbijane przez Samnijskie najazdy. Teraz jednak uwaga Ludu Stepu zwrócona jest ku wschodowi i skrzącym się piaskom odległego Pethabanu. Co więcej, udana inicjatywa budowy może skłonić do współpracy także Teralę Wschodnią, pomagając zakopać przepaść między dwoma częściami dawnego państwa i być może po raz pierwszy dając Terali realną obronę przeciw Samnijskim najazdom. Jeśli ów projekt się powiedzie będzie to wielki sukces Wojewody Gocława, oraz pomagającego mu Bractwa Tarczy Rugiewita, o ile inicjatywa ta będzie owocna.

==Sanktuarium Magii na Otorten==
Ziemia pod naszymi stopami nieraz skrywa potworne sekrety, ale i wielkie cuda. Tak właśnie jest z ziemią na Otorten, górze położonej w Terali Wschodniej. Wewnątrz owej góry zaklęte zostało starożytne zło trzymane w ryzach przez potężną magię bijącą z samego szczytu. Magię, która jak się okazało należy do Wielkiej Sieci Geomantycznej, która to stała się języczkiem u wagi całego świata.
Odkrycia magiczne, jak również troska związana z istotą zaklętą w górze oraz presja ze strony Bractwa Tarczy Rugiewita zmotywowała władzę Terali Wschodniej do wzniesienia na terenie Otorten sanktuarium, którego celem jest badanie tego potężnego miejsca mocy i trzymanie w ryzach tego co zostało zamknięte w górze, lub potwierdzenie, iż istota ta została rzeczywiście przegnana. W budowie tego centrum magii, religii i nauki udział wzięło wiele różnych grup zainteresowań.
Z jednej strony władza świecka wyłożyła pieniądze goniąc za najnowszymi osiągnięciami magii i nauki, desperacko starając się zmniejszyć stopień zacofania Państwa Grodów. Z drugiej strony druidzi i magowie nie chcieli przepuścić okazji do położenia rąk na tak potężnym zjawisku magicznym, które dla sług Ei miało wręcz wymiar świętości jako jawny element ciała Matki Natury. W końcu kapłani, głównie z ramienia Bractwa chcieli upewnić się w tym, iż góra pozostawała oczyszczona z wpływów Pustki, choć mieli w tym jeszcze jeden motyw, licząc na zdobycie wpływów wśród pozostałych grup i pchanie ich ku zjednoczeniu.
Samo sanktuarium nie jest pojedynczym budynkiem, lecz kompleksem złożonym ze szkół i warsztatów magicznych, elementów kowenu druidzkiego, licznych świątyń i budynków mieszkalnych rozlokowanych wokół szczytu Otorten na którym stoi główny, monumentalny element kompleksu. Owo małe miasto magii i nauki stanowi tętniące serce rozwoju w do tej pory zacofanej Terali.

==Kryzys visnohorski==
W 942 r. rozpoczął kryzys wokół Visnohory, dla Tryntu oznaczało to możliwe preludium do wojny. Wergundia przeprowadziła swoje wojska pod przełęcz, czyszcząc uprzednio drogę rękami watah orków z plemienia Tar-Zul. Armia Zachodniej Terali zgromadzona pod grodem Szyszak, na wieść o tym, że ich wsie i domostwa płoną, rozpłynęła się w mgnieniu oka, a wergundzki tymen przemaszerował niezatrzymywany, utrzymując jednocześnie przyczółki wzdłuż rzeki Wedry. Derwan stracił jednak całkowicie możliwość reakcji.
Sytuacja zmieniła się wkrótce, po wydarzeniach na Wyspie.
Bractwo Rugiewita, posiadające spore wpływy we Wschodniej Terali, odmówiło poparcia dla obecności wergundzkich wojsk w Terali, stanowisko podtrzymał kniaź Gosław, wstrzymując dostawy żywności dla IV Tymenu. Jednocześnie pod patronatem Bractwa i księżnej tryntyjskiej, Żywii Derwanówny, rozpoczęły się negocjacje zjednoczeniowe, oparte na małżeństwie Witomira Derwanowica i Wojmiry Gosławówny.
Politycznie skończyło się to małym trzęsieniem ziemi. Małżeństwo rokowało w przyszłości zjednoczenie obu Terali, ale oznaczało dyplomatyczny zgrzyt - kniaziewicz był już żonaty z dziedziczką rodu Borgh Du z północnego Tryntu. Co prawda prawo teralskie dozwalało na wielożeństwo, ale pierwsza żona i kniahini mogła być tylko jedna.
W zimie 943 r. zawarta został umowa ślubna, w myśl której zjednoczenie w formie unii personalnej nastąpi w momencie, gdy oboje dziedziców zgodnie z prawami przejmie trony po swoich ojcach, pełne połączenie zaś - gdy władzę po obojgu przejmie dziedzic kniaziowskiej pary.
W atmosferze skandalu Aoife Borgh Du wyjechała z Terali, zrywając małżeństwo z Witomirem Derwanowicem. Jednocześnie jej ojciec, jarl Wysokich Ziem Orm Halfdanson, ogłosił odłączenie Wysokich Ziem od korony tryntyjskiej, a jednocześnie ich wystąpienie z Paktu Wedry. Wysokie Ziemie zawarły wstępne porozumienie z Wergundią, utrzymując jednocześnie gwarancje od Samnii, że ich ziemie pozostaną bezpieczne. Dla Terali z kolei perspektywy ze strony Samni były wprost przeciwne - wiosną 944 r. spodziewano się raczej najazdu ze strony arbanów Enktoi, wzbogaconych o tysiące pethabańskich janczarów.

==Ku zjednoczeniu?==
Stopniowe zjednoczenie Terali, choć przyjęte przez wszystkie teralskie stronnictwa, z każdym kolejnym rokiem natrafiało na kolejne przeszkody. W roku 945, na Wiecu Ziem, zainicjowano symboliczną uroczystość koronacji trzyletniego wówczas Bolemira, syna Witomira Derwanowica i Welirady Imiesławny. Insygnia koronacyjne, podarowane przez Wilczana Wilkomirowica, najwyższego zwierzchnika Bractwa Rugiewita, były dziełem najlepszych kowali i jubilerów z Kesham i wzbudziły powszechny zachwyt prawie wszystkich obecnych. Prawie - gdyż akt koronacji kilkuletniego dziecka został przez niektórych uznany za jawne wezwanie do pominięcia w sukcesji jego rodziców.
Wkrótce po tym wydarzeniu rozpoczęła się wieloletnia rywalizacja między Derwanem, a Gocławem o przejęcie kontroli nad nieletnim dziedzicem korony. Trzecią stroną sporu stali się rodzice kniazia Bolemira, którzy uzyskali poparcie kniaziowskiego rodu Orliczów, władających grodem Lędy. Niespodziewana wrogość pomiędzy parą kniaziowską, a starymi kniaziami skutecznie paraliżowała dążenia zjednoczeniowe. W kolejnych latach kniaziowskie dziecko nieustannie przechodziło pod opiekę raz któregoś z dziadków, raz swoich rodziców. Dochodziło do porwań i uprowadzeń między innymi z druidzkiego kowenu Fearn i Sanktuarium na Otorten.

==Terala Wschodnia==
Na dzierżawionym przez Kompanię Nowej Magii węźle geomantycznym na Otorten, został wybudowany rdzeń minerałowy, z którego energia zasiliła liczne magimachiny. W kolejnych latach rdzenie wybudowano także w Karantanii i Nitrze. Budowa wschodniej linii umocnień przeciwko Samnii ruszyła poważnie do przodu, głównie dzięki licznym pożyczkom zewnętrznym, głównie z funduszy Kompanii Nowej Magii.

==Pohryń==
Po zmianie przywództwa w Akademii Jastrzębieckiej jeszcze zimą 944 roku drużyny łowieckie podjęły wyprawę eksterminacyjną na Pohryń, opanowany przez plagę Roju. Dzięki wiedzy przywiezionej z Agade wyprawa odniosła głośny sukces, przynosząc sławę Dalimirowi, nowemu Wielkiemu Mistrzowi Łowieckiemu, a jego protektorowi, Derwanowi, poparcie wśród ludności.

==Terala Zachodnia – Druidzi vs Nowa Magia==
W kontrze do lawinowego rozwoju Nowej Magii największe koweny druidzkie na terenie Terali podjęły wspólne działania dla ograniczenia wpływów Kompanii. Odnowione zostały dawne powiązania z innymi kowenami, głównie z Velidy i Aenthil.
Olbrzymie wpływy kowenów w Terali czyniły je znaczącą siła polityczną i społeczną. Z tego powodu w wyniku ich sprzeciwu na wiecach, w Zachodniej Terali nie został uruchomiony żaden rdzeń minerałowy, nie wprowadzono także żadnych nowatorskich rozwiązań z dziedziny Nowej Magii, to z kolei generowało kolejne napięcia. Po głośnym wystąpieniu druidów przez Kongresem Wolnych Narodów, pod naciskiem kowenów, Wiec Zachodni zdecydował o zakazaniu Nowej Magii na terenie kraju, a używanie magii akademickiej poddał ograniczeniom (m.in. konieczna stała się pisemna zgoda Wiecu na jej używanie).

==Kataklizm==
Kryzys geomantyczny w roku 950 dotknął w największym stopniu Teralę Wschodnią. W sanktuarium na Otorten wybuchł rdzeń minerałowy, powodując skażenie terenu, podobne do tego sprzed kilkunastu lat. Przebywający tam wówczas młody kniaź Bolemir przez dłuższy czas nie pokazywał się publicznie, co spowodowało plotki o jego śmierci w katastrofie. Po kilku miesiącach on i jego dziadek, kniaź Gocław, wzięli udział w zimowych Godach Ognia i wiecu ziem.
Wydarzenia, które tam miały miejsce, trudne są do opisania, bowiem świadkowie podawali różne, rozbieżne relacje, a żadne nie były wiarygodne. Mówiono o emanacjach magicznych, lewitujących skałach, trąbach powietrznych i innych zjawiskach nienaturalnych, co prawdopodobnie spowodowane było dalszymi perturbacjami w siatce geomantycznej. Zachodnia Terala natomiast przeszła bez większych problemów przez kryzys geomantyczny. W obydwu krajach wzrosła pozycja polityczna kowenów druidzkich, jako głównej opozycji wobec Kompanii Nowej Magii. Znacznie większe straty przyniósł katastrofalny rajd orków Gruat na kraj Lędy wiosną 951 roku. Choć sam gród odparł najazd, liczni mieszkańcy zostali uprowadzeni w góry. Nieliczni, którym udało się wyrwać z rąk napastników, opowiadali o niezachwianej wierze w Szakala i jego moc, emanującej take z zaklęć ich kapłanów.
Kwestia rozwiązania problemu najazdów orków stała się głównym tematem Wiecu Ziem, na który zjechali obaj starzy kniaziowie, Witomir i Welirada, a także młody kniaź Bolemir. Wiec Święta Plonów owego roku stał się manifestacją woli zjednoczenia, wszystkie hrady, znaki i rody, wszystkie stany, koweny, zakony i chramy oddały cześć młodemu kniaziowi, który przysiągł uroczyście, że nim osiągnie lata męskie, sam poprowadzi chorągwie przeciw barbarzyńcom.

==Pierwsza wojna Bolemira==
Tak jak kniaź Bolemir przysięgał w 951 roku, tak w 956 uczynił. Nie osiągnął jeszcze wieku, w którym nazwano by go mężczyzną, a nie chłopcem, a faktycznie stał się twarzą walki z barbarzyńskim ludem. Gdy orkowie wiosną zeszli z gór gotowi na łatwy łup, zostali zaskoczeni przygotowaną zasadzką, a następnie przegani aż po stoki, z których wcześniej spełzli. Na czele chorągwi stanął sam Bolemir. Choć nie wdarł się do twierdz, zajmowanych przez barbarzyńców to straty Orków były znaczące. Młody kniaź rozpoczął też projekt mający na celu umocnienie grodów od strony gór i zabezpieczenie ich na przyszłość przed kolejnym próbami podjazdów. Tym samym Terale zaczęli upatrywać w nim zjednoczyciela pobłogosławionego przez samą Eę. Oczywiście nad młodym kniaziem wciąż wisi cień jego dziadka Gocława i nieliczni nieprzychylni Bolemirowi upatrują w nim marionetkę ambicji starego terala.

W czasie kryzysu geomatycznego Terala była jednym z nielicznych państw które skorzystały z pomocy oferowanej przez Quasyrańczyków. Wpływu na tą decyzję upatruje się w chęci sojuszu pomiędzy oboma państwami zwłaszcza ze względu na rosnąca potęgę gospodarczą Qa. Dodatkowym pozytywnym bodźcem dla stabilizacji po wybuchu rdzeni był brak najazdów samnijskich na graniczne grody. Lud stepu zajęty końcem wojny w Pethabanie oraz projektem zmiany Assury cofnął kańczug wyciągnięty w stronę Terali, co zaowocowało po raz pierwszy od lat rozkwitem kraju w jego północnej części.

Samnia/Historia

2026-03-23T20:23:49Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Samnia|Etnos}}

[[File:Samnia6.jpg|upright=|frameless|border|right]]

='''Sytuacja Obecna'''=
Wielu pamiętało przysięgę Wielkiej Kagani Enktoi, że póki żyje gwarantuje, iż arbany samnijskie nie przekroczą granicy z Ofirem. Nikt jednak się nie spodziewał, że potężna władczyni poświęci swoje życie, by jej dzieci mogły poprowadzić podbój. Na czele Wielkiego Kaganatu stanął jeden z synów Enktoi - Irinchebal - a przy jego boku nieprzerwanie trwała jego małżonka pochodząca z Wysokich Ziem - Rangveig Aoifedottir Borgh Du. Ten najazd przebiegał jednak zupełnie inaczej, niż jakikolwiek wcześniej. Arbany bowiem nie przekroczyły granic by palić, mordować i brać w jasyr. Na cel po raz pierwszy wybrały placówki wojskowe i umocnione miasta. Ofir, zaskoczony strategią przeciwnika, prędko począł padać na kolana. Całkowite dobicie go było jedynie kwestią czasu. Samnijskie sztandary powiewały na murach największych miast nim nastała zima.

Kagan Irinchebal na Wielkiego Namiestnika ofirskiego mianował Erdene Boro, Samnijczyka, który za czasów Wielkiej Kagani Enktoi poprowadził pierwsze karawany handlowe na linii Ofiru i Pethabanu oraz nadzorował działania w oazie Khorat. Erdene następnie mianował nowych zarządców miast, których wybrał spośród ofirskich kupców już wcześniej mających kontakty z Kaganatem. Wolą Wielkiego Kagana nie przesiedlano mieszkańców Ofiru, ani nie dokonano wielkich rzezi. Jedyne osoby, które straciły życie, to żołnierze w trakcie walk oraz głowy dawnych arystokratycznych rodów.

Niektórzy twierdzą, że Compagnie de Nouvelle Magies wiedziała o nadchodzącym ataku, bo gwałtownie wycofała swoich ludzi z Południowego Stepu, który dzierżawili od Kaganatu. Placówki KNM zostały nienaruszone, a personel, który nie zdążył się wycofać - nietknięty. Dowódcy arbanów wydawali się zdziwieni tą decyzją na tyle, że poinformowali o tym najbliższego dowódce wyższego szczebla. W głównej placówce mieszczącej się na Południowym Stepie pojawiła się osobiście Ochir Sukh'enei, zapewniając przedstawicieli KNM o bezpieczeństwie ich oraz ich własności. Tym, którzy postanowili wycofać się do Birki zapewniono pomoc. Reszcie zaś, która pozostała, zapewniono ochronę.

Wkrótce po pomyślnym zakończeniu walk ogłoszono wielkie świętowanie. Huczne uroczystości objęły zarówno step, jak i podbite terenu Ofiru i Pethabanu. Narodził się bowiem pierwszy syn Wielkiego Kagana. Nazwano go Altan Chono co rozumieć można jako Złoty Wilk. NIewątpliwą inspiracją była uroda chłopca, którą odziedziczył po swej matce góralce.
Wraz z przełomem roku nastąpiły pierwsze utarczki na granicy teralsko-samnijskiej, w wyniku których młody kniaź Bolemir trafił do samnijskiej niewoli,chociaż jak podkreślali ambasadorowie, włos mu z głowy nie spadł i miał on status gościa w Samarkandzie. Wysłany do Terali posłaniec od małżonki Kagana do Witomira Derwanowica ponoć takie słowa przekazał: 
Drogi ojcze, mój przyrodni brat jest cały i zdrów, oraz takim pozostanie niezależnie od naszych dalszych uprzejmości. Bolemir już nie jest dzieckiem. Nie jest nim od dawna, od kiedy ty i twoja kochanka pozwoliliście by Derwan, Gocław i druidzi przekazywali go sobie z rąk do rąk. Odebraliście mu dzieciństwo. Teraz jest gościem mym i mojego męża. Nikt nie nakazuje mu co ma mówić i co robić. Do decyzji Kongresu Wolnych Narodów damy mu dom. I wierz mi, sami nauczyliście go akceptować ten stan. 

W tym samym czasie, do Kongresu Wolnych Narodów wpłynęła prośba o spotkanie na terenie Terali i ustalenie jej losów. Samnijczycy nie pragneli krwawego podboju.

='''Zapis historii'''=
==Mity i początki Samnii==
 Mit stworzenia człowieka u Samnijczyków ma dwie wersje. Według pierwszej, starszej i powoli zapominanej, pierwsze duchy przemierzające świat, w swojej dzikiej naturze poróżniły się o sobie tylko znane powody, a ich pierwotne stado rozwiązało. Każdy odszedł w inną stronę, by dbać o swoje ziemie. Szybko okazało się, iż samotnie było to zadanie wyjątkowo mozolne, dlatego każdy duch postanowił stworzyć pomocników. I tak duch Samnii zaczerpnął garść stepowej, bogatej w metale gliny, obdarzył ją życiodajnym oddechem i po długim czasie prób i błędów, ulepił wspaniałego konia, zwierzę o dostojnej postawie, potężnych nogach, wspaniałej grzywie i mądrym spojrzeniu, które odzwierciedlało nieskończoną potrzebę wolności ducha Atta. Jednak ożywionej gliny pozostało jeszcze trochę, a duchowi szkoda było się jej pozbywać. Dlatego spędziwszy kolejne wieki, uformował kolejne stworzenie, znacznie różniące się od pierwszego tworu. Choć ustępował koniowi rozmiarem i siłą, cechowała go niezwykła wytrzymałość, a co ważniejsze, bystry umysł. Przez wspólną proweniencję z jednego źródła, koń i człowiek na stepie stanowią jedność.
 Wedle nowszej wersji mitu, dużo nowocześniejszej i mającej odpowiedniki wśród innych kultur świta, koń jest młodszym bratem człowieka stepu. Mit ten zatraca element równości na rzecz stawiania człowieka zawsze na szczycie.
 Historia Samnii, podobnie jak innych ludów, rozpoczyna się, kiedy spod wiecznego śniegu, topniejącego w wyniku globalnego ocieplenia, ukazała się stepowa trawa. Prawdopodobnie plemiona wędrownych łowców reniferów przybyły na północ w ślad za cofającym się lądolodem z terenów dzisiejszej pustyni Assura Makan, której nazwa wywodzi się z języka samnijskiego. Pierwotnie nomadyczne plemiona samnijskie były małe, skupiające kilka wielopokoleniowych rodzin. Ludzie żyli się z polowania i hodowli koni, bez których życie w trudnych stepowych warunkach było niemal niemożliwe. Byli samowystarczalni, wszystkie potrzebne do życia przedmioty byli w stanie wytworzyć samodzielnie w obrębie plemienia.
 Wszystko zmieniło się, gdy z południa nadeszły ludy, wypchnięte ze swoich siedzib na południu i zachodzie, najpierw Ofiryjczycy, potem Terale, Wergundowie i Tryntyjczycy. Sąsiedztwo osiadłych, rolniczych cywilizacji stworzyło nowe możliwości dla rozbitych dotychczas koczowników. Początkowe kontakty handlowe szybko zmieniły się w zorganizowane najazdy, znacznie bardziej opłacalne niż pokojowa wymiana towarów. Łupy stanowiły nie tylko źródło wzbogacania się poszczególnych jednostek, rodów czy plemion, sprowadzani z wypraw niewolnicy stanowili liczną i niejednokrotnie fachową siłę roboczą, dzięki której powstały osady i miasta takie jak Samarkanda.
 
==Powstanie imperium==
 Przejście od życia nomadów do rzeczywistości wojowników wymagało zorganizowania społeczeństwa, wybrania wodzów, stworzenia systemu i hierarchii władzy. W ten sposób wybiło się dziesięć wielkich plemion Samnii, wyprzedzając pozostałych pobratymców.
 I tak zwołano pierwszy kurułtaj, wielki wiec plemion. Każde z dziesięciu wielkich plemion stawiło się na stokach wzgórz Arga-Zam Sun, gdzie potem powstał gród Ghar. Po raz pierwszy radzono nad tym, czy wolne plemiona stepu potrzebują jednego wodza – chana chanów, czyli kagana. Przewodnictwo zebrania objął chan plemienia Urdu, jednocześnie zrzekając się kandydatury na Wielkiego Kagana. Wiele dni dyskusji, kłótni i nierzadko walk, potrwało wybranie pierwszego Wielkiego Kagana – Baladzyra z rodu Yotonkatów. Pod jego wodzą Samnia dorosła do rangi imperium, zdobywając ogromne tereny na wschód, południe i zachód od znanych dziś granic. Baladzyr osobiście przewodził wielu najazdom, prowadził nie tylko wyprawy łupieżcze, ale także przyłączył do Samnii wiele zewnętrznych plemion. Licznie wynosił na rozmaite stanowiska ludzi z niższych i mniej znaczących rodów, uzyskując grono wiernych mu i od niego uzależnionych. Warto też wspomnieć o wyjątkowej tolerancji religijnej Baladzyra, który w wyznawcach obcych bogów widział mniej oświeconych wyznawców Wielkiego Ducha.
 Po śmierci Balazyra system państwowy zaczął zawodzić. Wielu chanów zakwestionowało sens istnienia kaganatu i podległość kaganowi. Plemiona wschodniego stepu odłączyły się całkowicie od państwa samnijskiego, które powróciło na dawne tory. Nie zaprzestano łupieżczych najazdów na sąsiadów, były to jednak niewielkie wyprawy, prowadzone przez chanów bądź ich ming-bejów, w większości odpierane przez ludność, często kończące się klęską.
 Po kilkuset latach kolejną wielką postacią historii stepu był kniaź Garmad, wybrany władca Samni, ale bez tytułu kagana, co oznaczało, że na każdą jego decyzję chanowie i ming-beje wyrażali zgodę lub mogli odmówić posłuszeństwa w dowolnym momencie. W takim systemie nie dało się skutecznie zorganizować plemion przeciwko nadchodzącemu zagrożeniu.
 Co prawda Garmad podjął szereg poczynań, powołując stałą administrację państwową, urzędy zależne wyłącznie od władcy, wprowadził także powszechną daninę i system podatkowy, wreszcie dzięki zgromadzonym środkom i niewolnikom zamienił starą stolicę Baladzyra w olśniewające miasto, mogące konkurować z najpiękniejszymi ośrodkami świata. Samarkanda, „Kamienna”, i jej pałac kniaziowski, zwany keserajem, coraz częściej opisywali w zachwycie kupcy i podróżnicy, którzy licznie pod protektoratem władcy zaczęli przybywać do stolicy. Samnijczycy szybko zrozumieli korzyści, płynące z otwartego handlu i możliwość wymiany dóbr wywiezionych z obrabowanych krajów na dobra z całego świata.
 Dynastia Garmanidów wprowadziła Samnię w okres stabilizacji. Tymczasem wraz z konsolidacją sąsiednich państw i wzrostem imperialistycznych idei, rosło zagrożenie dla Samni.
 Wergundzkie wojska niedługo po bitwie pod Arden (832) zajęły Samarkandę, i przez blisko trzydzieści lat okupowały kraj, starając się narzucić swoją administrację i rozwiązania gospodarcze. Przegrany kniaź, Turin, udał się na wygnanie pod granicę z Teralą. Lud nim pogardził, on sam zaś załamał się nerwowo. Beznadziejna sytuacja trwa aż do 859 roku i słynnego Przewrotu Sojuszy. Mira Sartarian z rodu Garmada zerwała sojusz z Arethyną, poczuwającą się do roli protektora Samnii. Spektakularna reakcja na obelżywe słowa arethyńskich posłów, w postaci wyrzucenia ich z okien pałacu na bruk dziedzińca, zostało nazwane defenestracją samnijską. Na miejsce bliskiego sojusznika, Mira obrała wergundzkiego księcia-protektora Olafa, a rychło potem po raz pierwszy od stuleci zwołała kurłutaj, który ogłosił ją kaganią. Mira Śnieżna zjednoczyła plemiona Samnijczyków we wspólnym pod wspólnym hasłem – Wielki Step nie może być podległy komukolwiek, ludzie stepu są wolni. Wykorzystała panujące nastroje, zagrała na dawno przygasłych, lecz wciąż żywych wspomnieniach wielkiego imperium i przybrała tytuł Wielkiego Kagana, znany już raczej z legend niż potocznego języka.
 Pod jej wodzą, w Ofirze po wielokroć słychać było zajadłe hałłakowanie. Zaciekła obrona Ofirczyków jeszcze bardziej zachęcała lud Samnii do walki, kiedy już poczuli dawno zapomnianą, gorącą krew stepu. Arbany wracały obładowane złotem, wszelaką biżuterią, jedwabiami i tkanymi brokatami. Wojska samnijskie pozostawiły z Arethyny zgliszcza.
 
==Wojny o Północ==
[[File:Samnia2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Panowanie Miry Śnieżnej wspomina się jako pierwszy, najważniejszy krok ku odnowieniu potęgi stepu. Za jej władzy Samnijczycy wzbogacili się, a kraj zaczął być znów ważnym graczem na arenie międzynarodowej. Po jej śmierci (883) kurułtaj na wybrał syna Miry Śnieżnej, Utherysa Sartariana z rodu Tarhanitów. Czas jego władzy to przede wszystkim skanalizowanie wojennej energii Samnii na ponowne podporządkowanie Wschodniego Stepu i najazdy na Pethaban. Po raz kolejny arbany wracały do domu z bogactwami ponad miarę, a ponadto Samnijczycy, wspierający trwające wówczas wergundzkie sukursje, stali się cennym sojusznikiem i ważnym uczestnikiem światowej polityki. Samnia zawsze jednak pozostawała sojusznikiem niestabilnym, własny interes zawsze przeważał nad zobowiązaniami, których sformalizowane formuły niewiele znaczyły dla kraju kaganów. Wkrótce zatem (895) Utherys wypowiedział sojusz Wergundii i przystąpił do tzw. Wielkiej Wojny po stronie styryjskiej.
 Ważną postacią Samni tego okresu, jeszcze za czasów panowania Miry Sartarian, była córka Miry i Uthera Tarhanity, Selenge Uter’enei. Była nie tylko szamanką, ale także naturalnie uzdolnioną wieszczką, medium, mistyczką i uzdrowicielką. Rychło stała się przywódczynią wszystkich samnijskich szamanów i czarowników, a jej słowo bywało ważniejsze niż słowo kaganów.
 Wydarzenia na Zapołudniu i powstanie państwa Qasyran okazało się, pomimo odległości, niezwykle dla Samnii ważne z przyczyn umykających zasadom logicznej polityki, za to mających wiele wspólnego z mistycyzmem i siłami szamanów. Na czele Qasyran stanęła szamanka Neyestecae, która znalazła porozumienie z duchem legendarnego Mori Khana, szamana z czasów Baladzyra, który wedle podań znalazł drogę nieśmiertelności. Duch Mori Khana miał zawsze istotny wpływ na samnijskich szamanów, wiele wspólnego miała z nim siostra Utherysa, Selenge. To ona wskazała jako właściwą dla Samnii drogę sojuszu z Qasyran. W ten sposób Samnia w Wojnach o Północ stała się znaczącym sprzymierzeńcem prącego na północ Imperium Qasyran, walnie przyczyniając się do upadku Federacji Wergundzkiej i Tryntu.
 Utherys zmarł bezdzietnie w 921 r., po nim kurułtaj wybrał protegowanego Selenge, ming-beja plemienia Kyzył-tum, Sukh Ochiryna. Władca ten nie wykazał się niczym szczególnym, poza korzystaniem z profitów sojuszu z Qasyran, który to sojusz umożliwiał czerpanie dóbr z podbitych ludów. Ponieważ jednak ziemie Samnii zostały otoczone albo przez kraje pod władzą Qasyran, albo przez ich sojuszników, możliwości wypraw łupieżczych skurczyły się, a Samnia popadła w stagnację.
 Zimą 936 roku, tuż po wybuchu powstania w Wergundii, zmarł wielki kagan Sukh Ochiryn. Kurułtaj nie był w stanie wybrać żadnego z przywódców, zwłaszcza wobec pojawienia się frakcji przeciwnej Qasyran, prowadzonej przez córkę kagana, Ochir, oraz Ankh'munsaara z plemienia Urdu. Zdecydowano nie wybierać władcy, a pretendenci do buławy kagana zostali postawieni przed wyzwaniem wybicia się ponad konkurentów i zapewnienia wojownikom i atamanom lepszej propozycji.
 Ochir i Ankh'munsaar oraz brat Ochir, Gambataar, uderzyli dwukrotnie na Ofir, sojusznika Qasyran, zapewniając wielkie łupy i zdobycze. Inni ming-beje wybrali kierunek na Trynt i Teralę, współpracując z wojskami Qasyran przeciwko powstańcom Sojuszu Północy.
 Tymczasem wiosną przez stepy przetoczyła się straszliwa zaraza, objawiająca się wysoką gorączką, wypadaniem włosów i odłażeniem całych płatów skóry. Ponoć Wergundowie mieli dostarczyć Samnijczykom leki na chorobę, jednak wyprzedzili ich elfowie z Aenthil objawiając plan Wergundów na podanie ludom stepów fałszywego leku. Tym samym Samnia ma dług honorowy wobec elfów z południa, a Wergundia straciła zaufanie w oczach Samnijczyków. Pomimo zastosowania leków, zaraza szybko objęła prawie jedną trzecią ludności kraju, choć szacunki wskazywały, że bez tego Samnia straciłaby ponad 2/3 swojej populacji.
 
==Rządy Enktoi==
 Najazdy na Ofir skończyły się dość gwałtownie. Cała trójka wodzów została powalona zamachami, Gambataar zginął, Ochir i Ank Munksaar ledwie uszli z życiem, miesiącami lecząc się po truciźnie. Bliskie całkowitej klęski arbany przejęła Enktoia Bilguun’enei, dotychczas mało znana ming-bej z plemienia Urdu. Kilkoma ryzykownymi manewrami uchroniła arbany przed rozbiciem przez połączone ofiryjskie mory, przy mediacji Qasyran wypuściła jeńców w zamian za niebotyczny wręcz okup w złocie, po czym złożyła świętą przysięgę w obliczu Weilkiego Ducha że nie wróci z najazdem do Ofiru.
 Obracając klęskę w niemalże zwycięstwo Enktoia z dnia na dzień stała się najpopularniejszym z samnijskich wodzów. Rychło zawarła porozumienie z qasyrańskimi dowódcami i poprowadziła najazd na Wergundię, docierając aż pod Akwirgran i rabując po drodze duże wergundzkie miasta. Wróciła do Samni ze złotem i jeńcami, stając się niekwestionowanym przywódcą. Wiosenny kurułtaj 939 r. wybrał ją Wielką Kaganią.
 Nowa kagani stała się obiektem zabiegów dyplomatycznych wszystkich wielkich mocarstw. Powojenny świat, podzielony między trzy bloki polityczne, z realnych działań wojennych przeszedł do gromadzenia sojuszników i możliwości, Samnia zaś, a konkretniej droga przez jej Południowy Step, stała się niezwykle cenna. Rywalizacja między Sojuszem Północy pod protektoratem Wergundii oraz Paktem Szlaku Wedry skupiała się w tym regionie na budowie dróg handlowych, omijających Wergundię i wodny szlak Sankary. Samnia jednak konsekwentnie unikała zobowiązań, trzymając się swojej niezależności. Kagani czekała na dalszy rozwój sytuacji, szykując się powoli do podbudowania swojej rosnącej legendy wyprawą na Pethaban.
 
==Po wojnie o Północ==
 Wiosną 939 r. samnijska kagani odmówiła wstąpienia do Paktu Szlaku Wedry, uniemożliwiając tym samym realizację założeń paktu. Z jej inicjatywy samnijscy szamani aktywnie zaangażowali się w walkę w obronie Ei, przeciwko Wielkiemu Kłamcy, jak nazywali upadłego boga Swarta. Jeźdźcy Duchów, szamańscy wysłannicy, roznieśli w kluczowe miejsca najważniejsze informacje. Hayat, wysłanniczka Enktoi, wychowanica Emmerana, wergundzkiego doradcy kagani, uczestniczyła w rytuale w Biborgu. Dzięki temu Samnia powoli zaczęła wracać do międzynarodowej polityki.
 Odpowiadając na potrzeby swoich ludzi jesienią 939 roku kagani zarządziła przygotowania do wielkiej wyprawy na wschód, w domenę Pethabanu. Poza łupami wyprawa miała jeszcze jeden cel – rozeznanie sytuacji za Asurą w kontekście upadku Szakala. Podróżnicy od dawna przynosili wieści, że pethabańskie państewka były pod silnym wpływem eskhara. Co się stało z Pethabanem po Biborgu, pozostawało tajemnicą. Wiosną 940 r. wielka wyprawa wyruszyła w kierunku Pethabanu. Orun-basajem, czyli namiestnikiem, na czas nieobecności władczyni została jej niedawna rywalka, Ochir Sukh'enei. Na wyprawę wyruszyli najbliżsi doradcy i dowódcy Enktoi, Baavhain i Tsagaan, a także wergundzki ambasador, Emmeran.
 Kagani i część jej wojsk powróciła po trzech latach. Samnijczycy podbili jedno z pethabańskich królestw, najbardziej wysuniętą na północ Meghalayę. Enktoia ustanowiła tam swojego namiestnika, uprzednio pokonawszy rządzącego prowincją maharadżę Karhut-Atharwana. Tysiące jego zwolenników Samnijczycy wzięli w niewolę, dlatego powracająca wyprawa wiodła ze sobą tłumy jeńców, których większość wyznaczone jaghany natychmiast powiodły do Ofiru, na lokalne rynki.
 Dla Samni podbój Meghalayi był wydarzeniem historycznym. Enktoia zamierzała rozszerzyć kaganat i podnieść go na wyższy poziom cywilizacyjny, traktując pethabańskie królestwo jak kotwicę, która mogla w tym dopomóc. Oprócz niewolników sprowadziła z Meghalayi naukowców, rzemieślników i artystów, wprowadzajac w Samarkandzie epokę postępu i sztuki.
 Część niewolników, których nie sprzedano w Ofirze, została osiedlona na pustych obszarach stepu i zasiliła tysiącami ludzi arbany kagani, podnosząc liczebność dyspozycyjnych arbanów do 60 tysięcy ludzi.
 Jednocześnie utrzymany został luźny sojusz z Wergundią, wciąż jednym z najpotężniejszych ludzi na dworze kagani pozostawał Emmeran. Enktoia potwierdziła gwarancje dla Wysokich Ziem, jednocześnie nie kryjąc się z przygotowaniami do najazdu na Teralę latem 944 r. Po roku 944 rozwój potęgi Kaganatu nabrał znaczącego tempa. Po zawarciu umów z Kompanią Nowej Magii w Górach Sokolich (Orchil-tyyn) zaczął działać eaformator (urządzenie magiczne, kontrolujące żyzność obszaru przy węźle geomantycznym), wspomagany przez rdzenie minerałowe. W przeciągu kilku lat zmienił on oblicze północnej Assura Makan.
 Pustynia zakwitła.
 Khanem Orchil-tyyn mianowany został Nahrin, wychowanek słynnej Selenge. Jemu powierzono nadzór nad nowymi ziemiami Assury. Zgodnie z układami zawartymi w Agade granice Kaganatu Samnijskiego zostały przesunięte daleko na południe, aż po pustynną oazę w Wadi Gher, gdzie rozpoczęto prace nad dotarciem do węzła na słonym jeziorze Khorat.
 Do Kaganatu zostało także wcielone pethabańskie miasto-państwo Meghalaya, gdzie namiestnikiem i khanem została uroczyście mianowana jedna z wodzów samnijskich, Ochir Uterysenei. Meghalaya była niezwykle ludnym regionem i zasiliła armię Kaganatu o kolejne tysiące zbrojnych. Do Samnii sprowadzono licznych niewolników, a na wschodzie wprowadzono szkolenia janczarów, wojowników ukształtowanych od najmłodszych lat do służby w armii Kaganatu. Wielotysięczne oddziały janczarów stały się trzonem kolejnego uderzenia, które pod wodzą Baahavina miało dotrzeć do kolejnego pethabańskiego państwa, Tipura Nadu. W 948 roku armia przekroczyła góry Nokhandan, dzielące Megalayę i Tipura Nadu.
 W roku 946 przyboczny kagani Enktoi, Tsagaan, poprowadził arbany na Trynt, pustosząc ziemie Przedgórza, docierając daleko za Askaron. Było to zgodne z polityką samnijskiej neutralności - czyli utrzymania wszystkich stron światowych układów w równym strachu przed potęgą kaganów. Najazd nie wyrządził jednak żadnej szkody Wysokim Ziemiom, które oddzieliły się od Tryntu kilka lat wcześniej. Z tego powodu mówiono o tajnym układzie, jaki z kaganią zawarła księżna Aoife Borgh Du.
 W 946 roku kagani przyjęła ofertę Kompanii Nowej Magii w sprawie obszaru Południowego Stepu i górnego biegu Wedry. Teren został oddany Kompanii w lenno, z którego organizacja płaciła tradycyjny, gigantyczny zresztą, trybut. W zamian, pod administracją Kompanii, możliwe stało się uruchomienie rzecznego szlaku handlowego, wiodącego z Ofiru do portu Gjovik w Tryncie i dalej.
 Samnia przystąpiła do światowego układu na konferencji w Birce, jednak reprezentujący tam Samnię, Nehri, w imieniu kagani oświadczył, że nie zmienia to niczego w dotychczasowej polityce Kaganatu
 
==Kryzys geomantyczny==
 Kaganat od 948 roku toczył wojnę o dominację nad kolejnym z państw Pethabanu - Tipura Nadu. Po wydarzeniach roku 950 i ostatecznym zniszczeniu Szakala, stolica Tipura Nadu skapitulowała, uznając władzę samnijskiej kagani. W wyniku podboju Samnia rozszerzyła swoje granice niemal dwukrotnie, stając się największym i najzamożniejszym państwem znanego świata. Kryzys geomantyczny roku 950 dotknął Samnię głównie w kontekście wielkiego projektu rekultywacji Assury. Zniszczony eaformator w Górach Sokolich opóźnił prace nad dotarciem do kolejnego węzła na środku słonego jeziora Khorat. Już rok później magimachinę odtworzono, a z podbitego Tipua Nadu sprowadzono tysiące jeńców, których rękami wznowiono budowę szlaku.

==Karawany, miewolnicy i dyplomaci==
Po zakończeniu podboju Pethabanu Samnijczycy mogli w pełni skupić się na projekcie eaformatorowania Assury. W 953 roku pierwsze próby zmiany słonego jeziora Khorat spełzły na niczym, jednak półtora roku później wokół zbiornika wodnego zaczęła kwitnąć oaza, a sam lud stepu zajął się budowaniem tam punktu przerzutowego dla karawan. W 955 roku na Wielkim Targu na granicy z Ofirem samnijscy handlarze sprzedali ponad pół tysiąca jeńców z kampanii wojennej w Pethabanie na samą rzecz organizowanych przez Ofirczyków igrzysk. Drugie tyle istnień trafiło do prywatnych właścicieli. Świadkowie widzieli również, jak rzeką Wedrą zostaje wysłany transport z bogactwami zrabowanymi za Pustynią. Plotki głoszą, że dar miał trafić w ręce dawnego sojusznika Samniczyków z czasów Wojen o Północ - Quasyrańczyków.

Samnia rozpoczęła też pracę nad odczarowaniem swojego wizerunku barbarzyńskiego ludu. Ambasadorzy samnijscy zaczęli pojawiać się na salonach znacznie częściej, a nawet uczeni z tego kraju na kilku kongresach naukowych przedstawili własne opracowania badawcze, co zaowocowało seriami wykładów na największych uczelniach znanego świata. Wielu studentów z bogatych rodów było oczarowanych na tyle wystąpieniami, że zapoczątkowali “modę” na kulturę orientu.

Samnia/Historia

2026-03-23T20:23:13Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Samnia|Etnos}}

[[File:Samnia6.jpg|upright=|frameless|border|right]]

='''Sytuacja Obecna'''=
Wielu pamiętało przysięgę Wielkiej Kagani Enktoi, że póki żyje gwarantuje, iż arbany samnijskie nie przekroczą granicy z Ofirem. Nikt jednak się nie spodziewał, że potężna władczyni poświęci swoje życie, by jej dzieci mogły poprowadzić podbój. Na czele Wielkiego Kaganatu stanął jeden z synów Enktoi - Irinchebal - a przy jego boku nieprzerwanie trwała jego małżonka pochodząca z Wysokich Ziem - Rangveig Aoifedottir Borgh Du. Ten najazd przebiegał jednak zupełnie inaczej, niż jakikolwiek wcześniej. Arbany bowiem nie przekroczyły granic by palić, mordować i brać w jasyr. Na cel po raz pierwszy wybrały placówki wojskowe i umocnione miasta. Ofir, zaskoczony strategią przeciwnika, prędko począł padać na kolana. Całkowite dobicie go było jedynie kwestią czasu. Samnijskie sztandary powiewały na murach największych miast nim nastała zima.

Kagan Irinchebal na Wielkiego Namiestnika ofirskiego mianował Erdene Boro, Samnijczyka, który za czasów Wielkiej Kagani Enktoi poprowadził pierwsze karawany handlowe na linii Ofiru i Pethabanu oraz nadzorował działania w oazie Khorat. Erdene następnie mianował nowych zarządców miast, których wybrał spośród ofirskich kupców już wcześniej mających kontakty z Kaganatem. Wolą Wielkiego Kagana nie przesiedlano mieszkańców Ofiru, ani nie dokonano wielkich rzezi. Jedyne osoby, które straciły życie, to żołnierze w trakcie walk oraz głowy dawnych arystokratycznych rodów.

Niektórzy twierdzą, że Compagnie de Nouvelle Magies wiedziała o nadchodzącym ataku, bo gwałtownie wycofała swoich ludzi z Południowego Stepu, który dzierżawili od Kaganatu. Placówki KNM zostały nienaruszone, a personel, który nie zdążył się wycofać - nietknięty. Dowódcy arbanów wydawali się zdziwieni tą decyzją na tyle, że poinformowali o tym najbliższego dowódce wyższego szczebla. W głównej placówce mieszczącej się na Południowym Stepie pojawiła się osobiście Ochir Sukh'enei, zapewniając przedstawicieli KNM o bezpieczeństwie ich oraz ich własności. Tym, którzy postanowili wycofać się do Birki zapewniono pomoc. Reszcie zaś, która pozostała, zapewniono ochronę.

Wkrótce po pomyślnym zakończeniu walk ogłoszono wielkie świętowanie. Huczne uroczystości objęły zarówno step, jak i podbite terenu Ofiru i Pethabanu. Narodził się bowiem pierwszy syn Wielkiego Kagana. Nazwano go Altan Chono co rozumieć można jako Złoty Wilk. NIewątpliwą inspiracją była uroda chłopca, którą odziedziczył po swej matce góralce.
Wraz z przełomem roku nastąpiły pierwsze utarczki na granicy teralsko-samnijskiej, w wyniku których młody kniaź Bolemir trafił do samnijskiej niewoli,chociaż jak podkreślali ambasadorowie, włos mu z głowy nie spadł i miał on status gościa w Samarkandzie. Wysłany do Terali posłaniec od małżonki Kagana do Witomira Derwanowica ponoć takie słowa przekazał: 
Drogi ojcze, mój przyrodni brat jest cały i zdrów, oraz takim pozostanie niezależnie od naszych dalszych uprzejmości. Bolemir już nie jest dzieckiem. Nie jest nim od dawna, od kiedy ty i twoja kochanka pozwoliliście by Derwan, Gocław i druidzi przekazywali go sobie z rąk do rąk. Odebraliście mu dzieciństwo. Teraz jest gościem mym i mojego męża. Nikt nie nakazuje mu co ma mówić i co robić. Do decyzji Kongresu Wolnych Narodów damy mu dom. I wierz mi, sami nauczyliście go akceptować ten stan. 

W tym samym czasie, do Kongresu Wolnych Narodów wpłynęła prośba o spotkanie na terenie Terali i ustalenie jej losów. Samnijczycy nie pragneli krwawego podboju.

='''Zapis historii'''=
==Mity i początki Samnii==
 Mit stworzenia człowieka u Samnijczyków ma dwie wersje. Według pierwszej, starszej i powoli zapominanej, pierwsze duchy przemierzające świat, w swojej dzikiej naturze poróżniły się o sobie tylko znane powody, a ich pierwotne stado rozwiązało. Każdy odszedł w inną stronę, by dbać o swoje ziemie. Szybko okazało się, iż samotnie było to zadanie wyjątkowo mozolne, dlatego każdy duch postanowił stworzyć pomocników. I tak duch Samnii zaczerpnął garść stepowej, bogatej w metale gliny, obdarzył ją życiodajnym oddechem i po długim czasie prób i błędów, ulepił wspaniałego konia, zwierzę o dostojnej postawie, potężnych nogach, wspaniałej grzywie i mądrym spojrzeniu, które odzwierciedlało nieskończoną potrzebę wolności ducha Atta. Jednak ożywionej gliny pozostało jeszcze trochę, a duchowi szkoda było się jej pozbywać. Dlatego spędziwszy kolejne wieki, uformował kolejne stworzenie, znacznie różniące się od pierwszego tworu. Choć ustępował koniowi rozmiarem i siłą, cechowała go niezwykła wytrzymałość, a co ważniejsze, bystry umysł. Przez wspólną proweniencję z jednego źródła, koń i człowiek na stepie stanowią jedność.
 Wedle nowszej wersji mitu, dużo nowocześniejszej i mającej odpowiedniki wśród innych kultur świta, koń jest młodszym bratem człowieka stepu. Mit ten zatraca element równości na rzecz stawiania człowieka zawsze na szczycie.
 Historia Samnii, podobnie jak innych ludów, rozpoczyna się, kiedy spod wiecznego śniegu, topniejącego w wyniku globalnego ocieplenia, ukazała się stepowa trawa. Prawdopodobnie plemiona wędrownych łowców reniferów przybyły na północ w ślad za cofającym się lądolodem z terenów dzisiejszej pustyni Assura Makan, której nazwa wywodzi się z języka samnijskiego. Pierwotnie nomadyczne plemiona samnijskie były małe, skupiające kilka wielopokoleniowych rodzin. Ludzie żyli się z polowania i hodowli koni, bez których życie w trudnych stepowych warunkach było niemal niemożliwe. Byli samowystarczalni, wszystkie potrzebne do życia przedmioty byli w stanie wytworzyć samodzielnie w obrębie plemienia.
 Wszystko zmieniło się, gdy z południa nadeszły ludy, wypchnięte ze swoich siedzib na południu i zachodzie, najpierw Ofiryjczycy, potem Terale, Wergundowie i Tryntyjczycy. Sąsiedztwo osiadłych, rolniczych cywilizacji stworzyło nowe możliwości dla rozbitych dotychczas koczowników. Początkowe kontakty handlowe szybko zmieniły się w zorganizowane najazdy, znacznie bardziej opłacalne niż pokojowa wymiana towarów. Łupy stanowiły nie tylko źródło wzbogacania się poszczególnych jednostek, rodów czy plemion, sprowadzani z wypraw niewolnicy stanowili liczną i niejednokrotnie fachową siłę roboczą, dzięki której powstały osady i miasta takie jak Samarkanda.
 
==Powstanie imperium==
 Przejście od życia nomadów do rzeczywistości wojowników wymagało zorganizowania społeczeństwa, wybrania wodzów, stworzenia systemu i hierarchii władzy. W ten sposób wybiło się dziesięć wielkich plemion Samnii, wyprzedzając pozostałych pobratymców.
 I tak zwołano pierwszy kurułtaj, wielki wiec plemion. Każde z dziesięciu wielkich plemion stawiło się na stokach wzgórz Arga-Zam Sun, gdzie potem powstał gród Ghar. Po raz pierwszy radzono nad tym, czy wolne plemiona stepu potrzebują jednego wodza – chana chanów, czyli kagana. Przewodnictwo zebrania objął chan plemienia Urdu, jednocześnie zrzekając się kandydatury na Wielkiego Kagana. Wiele dni dyskusji, kłótni i nierzadko walk, potrwało wybranie pierwszego Wielkiego Kagana – Baladzyra z rodu Yotonkatów. Pod jego wodzą Samnia dorosła do rangi imperium, zdobywając ogromne tereny na wschód, południe i zachód od znanych dziś granic. Baladzyr osobiście przewodził wielu najazdom, prowadził nie tylko wyprawy łupieżcze, ale także przyłączył do Samnii wiele zewnętrznych plemion. Licznie wynosił na rozmaite stanowiska ludzi z niższych i mniej znaczących rodów, uzyskując grono wiernych mu i od niego uzależnionych. Warto też wspomnieć o wyjątkowej tolerancji religijnej Baladzyra, który w wyznawcach obcych bogów widział mniej oświeconych wyznawców Wielkiego Ducha.
 Po śmierci Balazyra system państwowy zaczął zawodzić. Wielu chanów zakwestionowało sens istnienia kaganatu i podległość kaganowi. Plemiona wschodniego stepu odłączyły się całkowicie od państwa samnijskiego, które powróciło na dawne tory. Nie zaprzestano łupieżczych najazdów na sąsiadów, były to jednak niewielkie wyprawy, prowadzone przez chanów bądź ich ming-bejów, w większości odpierane przez ludność, często kończące się klęską.
 Po kilkuset latach kolejną wielką postacią historii stepu był kniaź Garmad, wybrany władca Samni, ale bez tytułu kagana, co oznaczało, że na każdą jego decyzję chanowie i ming-beje wyrażali zgodę lub mogli odmówić posłuszeństwa w dowolnym momencie. W takim systemie nie dało się skutecznie zorganizować plemion przeciwko nadchodzącemu zagrożeniu.
 Co prawda Garmad podjął szereg poczynań, powołując stałą administrację państwową, urzędy zależne wyłącznie od władcy, wprowadził także powszechną daninę i system podatkowy, wreszcie dzięki zgromadzonym środkom i niewolnikom zamienił starą stolicę Baladzyra w olśniewające miasto, mogące konkurować z najpiękniejszymi ośrodkami świata. Samarkanda, „Kamienna”, i jej pałac kniaziowski, zwany keserajem, coraz częściej opisywali w zachwycie kupcy i podróżnicy, którzy licznie pod protektoratem władcy zaczęli przybywać do stolicy. Samnijczycy szybko zrozumieli korzyści, płynące z otwartego handlu i możliwość wymiany dóbr wywiezionych z obrabowanych krajów na dobra z całego świata.
 Dynastia Garmanidów wprowadziła Samnię w okres stabilizacji. Tymczasem wraz z konsolidacją sąsiednich państw i wzrostem imperialistycznych idei, rosło zagrożenie dla Samni.
 Wergundzkie wojska niedługo po bitwie pod Arden (832) zajęły Samarkandę, i przez blisko trzydzieści lat okupowały kraj, starając się narzucić swoją administrację i rozwiązania gospodarcze. Przegrany kniaź, Turin, udał się na wygnanie pod granicę z Teralą. Lud nim pogardził, on sam zaś załamał się nerwowo. Beznadziejna sytuacja trwa aż do 859 roku i słynnego Przewrotu Sojuszy. Mira Sartarian z rodu Garmada zerwała sojusz z Arethyną, poczuwającą się do roli protektora Samnii. Spektakularna reakcja na obelżywe słowa arethyńskich posłów, w postaci wyrzucenia ich z okien pałacu na bruk dziedzińca, zostało nazwane defenestracją samnijską. Na miejsce bliskiego sojusznika, Mira obrała wergundzkiego księcia-protektora Olafa, a rychło potem po raz pierwszy od stuleci zwołała kurłutaj, który ogłosił ją kaganią. Mira Śnieżna zjednoczyła plemiona Samnijczyków we wspólnym pod wspólnym hasłem – Wielki Step nie może być podległy komukolwiek, ludzie stepu są wolni. Wykorzystała panujące nastroje, zagrała na dawno przygasłych, lecz wciąż żywych wspomnieniach wielkiego imperium i przybrała tytuł Wielkiego Kagana, znany już raczej z legend niż potocznego języka.
 Pod jej wodzą, w Ofirze po wielokroć słychać było zajadłe hałłakowanie. Zaciekła obrona Ofirczyków jeszcze bardziej zachęcała lud Samnii do walki, kiedy już poczuli dawno zapomnianą, gorącą krew stepu. Arbany wracały obładowane złotem, wszelaką biżuterią, jedwabiami i tkanymi brokatami. Wojska samnijskie pozostawiły z Arethyny zgliszcza.
 
==Wojny o Północ==
[[File:Samnia2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Panowanie Miry Śnieżnej wspomina się jako pierwszy, najważniejszy krok ku odnowieniu potęgi stepu. Za jej władzy Samnijczycy wzbogacili się, a kraj zaczął być znów ważnym graczem na arenie międzynarodowej. Po jej śmierci (883) kurułtaj na wybrał syna Miry Śnieżnej, Utherysa Sartariana z rodu Tarhanitów. Czas jego władzy to przede wszystkim skanalizowanie wojennej energii Samnii na ponowne podporządkowanie Wschodniego Stepu i najazdy na Pethaban. Po raz kolejny arbany wracały do domu z bogactwami ponad miarę, a ponadto Samnijczycy, wspierający trwające wówczas wergundzkie sukursje, stali się cennym sojusznikiem i ważnym uczestnikiem światowej polityki. Samnia zawsze jednak pozostawała sojusznikiem niestabilnym, własny interes zawsze przeważał nad zobowiązaniami, których sformalizowane formuły niewiele znaczyły dla kraju kaganów. Wkrótce zatem (895) Utherys wypowiedział sojusz Wergundii i przystąpił do tzw. Wielkiej Wojny po stronie styryjskiej.
 Ważną postacią Samni tego okresu, jeszcze za czasów panowania Miry Sartarian, była córka Miry i Uthera Tarhanity, Selenge Uter’enei. Była nie tylko szamanką, ale także naturalnie uzdolnioną wieszczką, medium, mistyczką i uzdrowicielką. Rychło stała się przywódczynią wszystkich samnijskich szamanów i czarowników, a jej słowo bywało ważniejsze niż słowo kaganów.
 Wydarzenia na Zapołudniu i powstanie państwa Qasyran okazało się, pomimo odległości, niezwykle dla Samnii ważne z przyczyn umykających zasadom logicznej polityki, za to mających wiele wspólnego z mistycyzmem i siłami szamanów. Na czele Qasyran stanęła szamanka Neyestecae, która znalazła porozumienie z duchem legendarnego Mori Khana, szamana z czasów Baladzyra, który wedle podań znalazł drogę nieśmiertelności. Duch Mori Khana miał zawsze istotny wpływ na samnijskich szamanów, wiele wspólnego miała z nim siostra Utherysa, Selenge. To ona wskazała jako właściwą dla Samnii drogę sojuszu z Qasyran. W ten sposób Samnia w Wojnach o Północ stała się znaczącym sprzymierzeńcem prącego na północ Imperium Qasyran, walnie przyczyniając się do upadku Federacji Wergundzkiej i Tryntu.
 Utherys zmarł bezdzietnie w 921 r., po nim kurułtaj wybrał protegowanego Selenge, ming-beja plemienia Kyzył-tum, Sukh Ochiryna. Władca ten nie wykazał się niczym szczególnym, poza korzystaniem z profitów sojuszu z Qasyran, który to sojusz umożliwiał czerpanie dóbr z podbitych ludów. Ponieważ jednak ziemie Samnii zostały otoczone albo przez kraje pod władzą Qasyran, albo przez ich sojuszników, możliwości wypraw łupieżczych skurczyły się, a Samnia popadła w stagnację.
 Zimą 936 roku, tuż po wybuchu powstania w Wergundii, zmarł wielki kagan Sukh Ochiryn. Kurułtaj nie był w stanie wybrać żadnego z przywódców, zwłaszcza wobec pojawienia się frakcji przeciwnej Qasyran, prowadzonej przez córkę kagana, Ochir, oraz Ankh'munsaara z plemienia Urdu. Zdecydowano nie wybierać władcy, a pretendenci do buławy kagana zostali postawieni przed wyzwaniem wybicia się ponad konkurentów i zapewnienia wojownikom i atamanom lepszej propozycji.
 Ochir i Ankh'munsaar oraz brat Ochir, Gambataar, uderzyli dwukrotnie na Ofir, sojusznika Qasyran, zapewniając wielkie łupy i zdobycze. Inni ming-beje wybrali kierunek na Trynt i Teralę, współpracując z wojskami Qasyran przeciwko powstańcom Sojuszu Północy.
 Tymczasem wiosną przez stepy przetoczyła się straszliwa zaraza, objawiająca się wysoką gorączką, wypadaniem włosów i odłażeniem całych płatów skóry. Ponoć Wergundowie mieli dostarczyć Samnijczykom leki na chorobę, jednak wyprzedzili ich elfowie z Aenthil objawiając plan Wergundów na podanie ludom stepów fałszywego leku. Tym samym Samnia ma dług honorowy wobec elfów z południa, a Wergundia straciła zaufanie w oczach Samnijczyków. Pomimo zastosowania leków, zaraza szybko objęła prawie jedną trzecią ludności kraju, choć szacunki wskazywały, że bez tego Samnia straciłaby ponad 2/3 swojej populacji.
 
==Rządy Enktoi==
 Najazdy na Ofir skończyły się dość gwałtownie. Cała trójka wodzów została powalona zamachami, Gambataar zginął, Ochir i Ank Munksaar ledwie uszli z życiem, miesiącami lecząc się po truciźnie. Bliskie całkowitej klęski arbany przejęła Enktoia Bilguun’enei, dotychczas mało znana ming-bej z plemienia Urdu. Kilkoma ryzykownymi manewrami uchroniła arbany przed rozbiciem przez połączone ofiryjskie mory, przy mediacji Qasyran wypuściła jeńców w zamian za niebotyczny wręcz okup w złocie, po czym złożyła świętą przysięgę w obliczu Weilkiego Ducha że nie wróci z najazdem do Ofiru.
 Obracając klęskę w niemalże zwycięstwo Enktoia z dnia na dzień stała się najpopularniejszym z samnijskich wodzów. Rychło zawarła porozumienie z qasyrańskimi dowódcami i poprowadziła najazd na Wergundię, docierając aż pod Akwirgran i rabując po drodze duże wergundzkie miasta. Wróciła do Samni ze złotem i jeńcami, stając się niekwestionowanym przywódcą. Wiosenny kurułtaj 939 r. wybrał ją Wielką Kaganią.
 Nowa kagani stała się obiektem zabiegów dyplomatycznych wszystkich wielkich mocarstw. Powojenny świat, podzielony między trzy bloki polityczne, z realnych działań wojennych przeszedł do gromadzenia sojuszników i możliwości, Samnia zaś, a konkretniej droga przez jej Południowy Step, stała się niezwykle cenna. Rywalizacja między Sojuszem Północy pod protektoratem Wergundii oraz Paktem Szlaku Wedry skupiała się w tym regionie na budowie dróg handlowych, omijających Wergundię i wodny szlak Sankary. Samnia jednak konsekwentnie unikała zobowiązań, trzymając się swojej niezależności. Kagani czekała na dalszy rozwój sytuacji, szykując się powoli do podbudowania swojej rosnącej legendy wyprawą na Pethaban.
 
==Po wojnie o Północ==
 Wiosną 939 r. samnijska kagani odmówiła wstąpienia do Paktu Szlaku Wedry, uniemożliwiając tym samym realizację założeń paktu. Z jej inicjatywy samnijscy szamani aktywnie zaangażowali się w walkę w obronie Ei, przeciwko Wielkiemu Kłamcy, jak nazywali upadłego boga Swarta. Jeźdźcy Duchów, szamańscy wysłannicy, roznieśli w kluczowe miejsca najważniejsze informacje. Hayat, wysłanniczka Enktoi, wychowanica Emmerana, wergundzkiego doradcy kagani, uczestniczyła w rytuale w Biborgu. Dzięki temu Samnia powoli zaczęła wracać do międzynarodowej polityki.
 Odpowiadając na potrzeby swoich ludzi jesienią 939 roku kagani zarządziła przygotowania do wielkiej wyprawy na wschód, w domenę Pethabanu. Poza łupami wyprawa miała jeszcze jeden cel – rozeznanie sytuacji za Asurą w kontekście upadku Szakala. Podróżnicy od dawna przynosili wieści, że pethabańskie państewka były pod silnym wpływem eskhara. Co się stało z Pethabanem po Biborgu, pozostawało tajemnicą. Wiosną 940 r. wielka wyprawa wyruszyła w kierunku Pethabanu. Orun-basajem, czyli namiestnikiem, na czas nieobecności władczyni została jej niedawna rywalka, Ochir Sukh'enei. Na wyprawę wyruszyli najbliżsi doradcy i dowódcy Enktoi, Baavhain i Tsagaan, a także wergundzki ambasador, Emmeran.
 Kagani i część jej wojsk powróciła po trzech latach. Samnijczycy podbili jedno z pethabańskich królestw, najbardziej wysuniętą na północ Meghalayę. Enktoia ustanowiła tam swojego namiestnika, uprzednio pokonawszy rządzącego prowincją maharadżę Karhut-Atharwana. Tysiące jego zwolenników Samnijczycy wzięli w niewolę, dlatego powracająca wyprawa wiodła ze sobą tłumy jeńców, których większość wyznaczone jaghany natychmiast powiodły do Ofiru, na lokalne rynki.
 Dla Samni podbój Meghalayi był wydarzeniem historycznym. Enktoia zamierzała rozszerzyć kaganat i podnieść go na wyższy poziom cywilizacyjny, traktując pethabańskie królestwo jak kotwicę, która mogla w tym dopomóc. Oprócz niewolników sprowadziła z Meghalayi naukowców, rzemieślników i artystów, wprowadzajac w Samarkandzie epokę postępu i sztuki.
 Część niewolników, których nie sprzedano w Ofirze, została osiedlona na pustych obszarach stepu i zasiliła tysiącami ludzi arbany kagani, podnosząc liczebność dyspozycyjnych arbanów do 60 tysięcy ludzi.
 Jednocześnie utrzymany został luźny sojusz z Wergundią, wciąż jednym z najpotężniejszych ludzi na dworze kagani pozostawał Emmeran. Enktoia potwierdziła gwarancje dla Wysokich Ziem, jednocześnie nie kryjąc się z przygotowaniami do najazdu na Teralę latem 944 r. Po roku 944 rozwój potęgi Kaganatu nabrał znaczącego tempa. Po zawarciu umów z Kompanią Nowej Magii w Górach Sokolich (Orchil-tyyn) zaczął działać eaformator (urządzenie magiczne, kontrolujące żyzność obszaru przy węźle geomantycznym), wspomagany przez rdzenie minerałowe. W przeciągu kilku lat zmienił on oblicze północnej Assura Makan.
 Pustynia zakwitła.
 Khanem Orchil-tyyn mianowany został Nahrin, wychowanek słynnej Selenge. Jemu powierzono nadzór nad nowymi ziemiami Assury. Zgodnie z układami zawartymi w Agade granice Kaganatu Samnijskiego zostały przesunięte daleko na południe, aż po pustynną oazę w Wadi Gher, gdzie rozpoczęto prace nad dotarciem do węzła na słonym jeziorze Khorat.
 Do Kaganatu zostało także wcielone pethabańskie miasto-państwo Meghalaya, gdzie namiestnikiem i khanem została uroczyście mianowana jedna z wodzów samnijskich, Ochir Uterysenei. Meghalaya była niezwykle ludnym regionem i zasiliła armię Kaganatu o kolejne tysiące zbrojnych. Do Samnii sprowadzono licznych niewolników, a na wschodzie wprowadzono szkolenia janczarów, wojowników ukształtowanych od najmłodszych lat do służby w armii Kaganatu. Wielotysięczne oddziały janczarów stały się trzonem kolejnego uderzenia, które pod wodzą Baahavina miało dotrzeć do kolejnego pethabańskiego państwa, Tipura Nadu. W 948 roku armia przekroczyła góry Nokhandan, dzielące Megalayę i Tipura Nadu.
 W roku 946 przyboczny kagani Enktoi, Tsagaan, poprowadził arbany na Trynt, pustosząc ziemie Przedgórza, docierając daleko za Askaron. Było to zgodne z polityką samnijskiej neutralności - czyli utrzymania wszystkich stron światowych układów w równym strachu przed potęgą kaganów. Najazd nie wyrządził jednak żadnej szkody Wysokim Ziemiom, które oddzieliły się od Tryntu kilka lat wcześniej. Z tego powodu mówiono o tajnym układzie, jaki z kaganią zawarła księżna Aoife Borgh Du.
 W 946 roku kagani przyjęła ofertę Kompanii Nowej Magii w sprawie obszaru Południowego Stepu i górnego biegu Wedry. Teren został oddany Kompanii w lenno, z którego organizacja płaciła tradycyjny, gigantyczny zresztą, trybut. W zamian, pod administracją Kompanii, możliwe stało się uruchomienie rzecznego szlaku handlowego, wiodącego z Ofiru do portu Gjovik w Tryncie i dalej.
 Samnia przystąpiła do światowego układu na konferencji w Birce, jednak reprezentujący tam Samnię, Nehri, w imieniu kagani oświadczył, że nie zmienia to niczego w dotychczasowej polityce Kaganatu
 
==Kryzys geomantyczny==
 Kaganat od 948 roku toczył wojnę o dominację nad kolejnym z państw Pethabanu - Tipura Nadu. Po wydarzeniach roku 950 i ostatecznym zniszczeniu Szakala, stolica Tipura Nadu skapitulowała, uznając władzę samnijskiej kagani. W wyniku podboju Samnia rozszerzyła swoje granice niemal dwukrotnie, stając się największym i najzamożniejszym państwem znanego świata. Kryzys geomantyczny roku 950 dotknął Samnię głównie w kontekście wielkiego projektu rekultywacji Assury. Zniszczony eaformator w Górach Sokolich opóźnił prace nad dotarciem do kolejnego węzła na środku słonego jeziora Khorat. Już rok później magimachinę odtworzono, a z podbitego Tipua Nadu sprowadzono tysiące jeńców, których rękami wznowiono budowę szlaku.

==Karawany, miewolnicy i dyplomaci==
Po zakończeniu podboju Pethabanu Samnijczycy mogli w pełni skupić się na projekcie eaformatorowania Assury. W 953 roku pierwsze próby zmiany słonego jeziora Khorat spełzły na niczym, jednak półtora roku później wokół zbiornika wodnego zaczęła kwitnąć oaza, a sam lud stepu zajął się budowaniem tam punktu przerzutowego dla karawan. W 955 roku na Wielkim Targu na granicy z Ofirem samnijscy handlarze sprzedali ponad pół tysiąca jeńców z kampanii wojennej w Pethabanie na samą rzecz organizowanych przez Ofirczyków igrzysk. Drugie tyle istnień trafiło do prywatnych właścicieli. Świadkowie widzieli również, jak rzeką Wedrą zostaje wysłany transport z bogactwami zrabowanymi za Pustynią. Plotki głoszą, że dar miał trafić w ręce dawnego sojusznika Samniczyków z czasów Wojen o Północ - Quasyrańczyków.

Samnia rozpoczęła też pracę nad odczarowaniem swojego wizerunku barbarzyńskiego ludu. Ambasadorzy samnijscy zaczęli pojawiać się na salonach znacznie częściej, a nawet uczeni z tego kraju na kilku kongresach naukowych przedstawili własne opracowania badawcze, co zaowocowało seriami wykładów na największych uczelniach znanego świata. Wielu studentów z bogatych rodów było oczarowanych na tyle wystąpieniami, że zapoczątkowali “modę” na kulturę orientu.

Samnia/Historia

2026-03-23T20:22:55Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Samnia|Etnos}}

[[File:Samnia6.jpg|upright=|frameless|border|right]]

='''Sytuacja Obecna'''=
Wielu pamiętało przysięgę Wielkiej Kagani Enktoi, że póki żyje gwarantuje, iż arbany samnijskie nie przekroczą granicy z Ofirem. Nikt jednak się nie spodziewał, że potężna władczyni poświęci swoje życie, by jej dzieci mogły poprowadzić podbój. Na czele Wielkiego Kaganatu stanął jeden z synów Enktoi - Irinchebal - a przy jego boku nieprzerwanie trwała jego małżonka pochodząca z Wysokich Ziem - Rangveig Aoifedottir Borgh Du. Ten najazd przebiegał jednak zupełnie inaczej, niż jakikolwiek wcześniej. Arbany bowiem nie przekroczyły granic by palić, mordować i brać w jasyr. Na cel po raz pierwszy wybrały placówki wojskowe i umocnione miasta. Ofir, zaskoczony strategią przeciwnika, prędko począł padać na kolana. Całkowite dobicie go było jedynie kwestią czasu. Samnijskie sztandary powiewały na murach największych miast nim nastała zima.

Kagan Irinchebal na Wielkiego Namiestnika ofirskiego mianował Erdene Boro, Samnijczyka, który za czasów Wielkiej Kagani Enktoi poprowadził pierwsze karawany handlowe na linii Ofiru i Pethabanu oraz nadzorował działania w oazie Khorat. Erdene następnie mianował nowych zarządców miast, których wybrał spośród ofirskich kupców już wcześniej mających kontakty z Kaganatem. Wolą Wielkiego Kagana nie przesiedlano mieszkańców Ofiru, ani nie dokonano wielkich rzezi. Jedyne osoby, które straciły życie, to żołnierze w trakcie walk oraz głowy dawnych arystokratycznych rodów.

Niektórzy twierdzą, że Compagnie de Nouvelle Magies wiedziała o nadchodzącym ataku, bo gwałtownie wycofała swoich ludzi z Południowego Stepu, który dzierżawili od Kaganatu. Placówki KNM zostały nienaruszone, a personel, który nie zdążył się wycofać - nietknięty. Dowódcy arbanów wydawali się zdziwieni tą decyzją na tyle, że poinformowali o tym najbliższego dowódce wyższego szczebla. W głównej placówce mieszczącej się na Południowym Stepie pojawiła się osobiście Ochir Sukh'enei, zapewniając przedstawicieli KNM o bezpieczeństwie ich oraz ich własności. Tym, którzy postanowili wycofać się do Birki zapewniono pomoc. Reszcie zaś, która pozostała, zapewniono ochronę.

Wkrótce po pomyślnym zakończeniu walk ogłoszono wielkie świętowanie. Huczne uroczystości objęły zarówno step, jak i podbite terenu Ofiru i Pethabanu. Narodził się bowiem pierwszy syn Wielkiego Kagana. Nazwano go Altan Chono co rozumieć można jako Złoty Wilk. NIewątpliwą inspiracją była uroda chłopca, którą odziedziczył po swej matce góralce.
Wraz z przełomem roku nastąpiły pierwsze utarczki na granicy teralsko-samnijskiej, w wyniku których młody kniaź Bolemir trafił do samnijskiej niewoli,chociaż jak podkreślali ambasadorowie, włos mu z głowy nie spadł i miał on status gościa w Samarkandzie. Wysłany do Terali posłaniec od małżonki Kagana do Witomira Derwanowica ponoć takie słowa przekazał:
Drogi ojcze, mój przyrodni brat jest cały i zdrów, oraz takim pozostanie niezależnie od naszych dalszych uprzejmości. Bolemir już nie jest dzieckiem. Nie jest nim od dawna, od kiedy ty i twoja kochanka pozwoliliście by Derwan, Gocław i druidzi przekazywali go sobie z rąk do rąk. Odebraliście mu dzieciństwo. Teraz jest gościem mym i mojego męża. Nikt nie nakazuje mu co ma mówić i co robić. Do decyzji Kongresu Wolnych Narodów damy mu dom. I wierz mi, sami nauczyliście go akceptować ten stan. 

W tym samym czasie, do Kongresu Wolnych Narodów wpłynęła prośba o spotkanie na terenie Terali i ustalenie jej losów. Samnijczycy nie pragneli krwawego podboju.

='''Zapis historii'''=
==Mity i początki Samnii==
 Mit stworzenia człowieka u Samnijczyków ma dwie wersje. Według pierwszej, starszej i powoli zapominanej, pierwsze duchy przemierzające świat, w swojej dzikiej naturze poróżniły się o sobie tylko znane powody, a ich pierwotne stado rozwiązało. Każdy odszedł w inną stronę, by dbać o swoje ziemie. Szybko okazało się, iż samotnie było to zadanie wyjątkowo mozolne, dlatego każdy duch postanowił stworzyć pomocników. I tak duch Samnii zaczerpnął garść stepowej, bogatej w metale gliny, obdarzył ją życiodajnym oddechem i po długim czasie prób i błędów, ulepił wspaniałego konia, zwierzę o dostojnej postawie, potężnych nogach, wspaniałej grzywie i mądrym spojrzeniu, które odzwierciedlało nieskończoną potrzebę wolności ducha Atta. Jednak ożywionej gliny pozostało jeszcze trochę, a duchowi szkoda było się jej pozbywać. Dlatego spędziwszy kolejne wieki, uformował kolejne stworzenie, znacznie różniące się od pierwszego tworu. Choć ustępował koniowi rozmiarem i siłą, cechowała go niezwykła wytrzymałość, a co ważniejsze, bystry umysł. Przez wspólną proweniencję z jednego źródła, koń i człowiek na stepie stanowią jedność.
 Wedle nowszej wersji mitu, dużo nowocześniejszej i mającej odpowiedniki wśród innych kultur świta, koń jest młodszym bratem człowieka stepu. Mit ten zatraca element równości na rzecz stawiania człowieka zawsze na szczycie.
 Historia Samnii, podobnie jak innych ludów, rozpoczyna się, kiedy spod wiecznego śniegu, topniejącego w wyniku globalnego ocieplenia, ukazała się stepowa trawa. Prawdopodobnie plemiona wędrownych łowców reniferów przybyły na północ w ślad za cofającym się lądolodem z terenów dzisiejszej pustyni Assura Makan, której nazwa wywodzi się z języka samnijskiego. Pierwotnie nomadyczne plemiona samnijskie były małe, skupiające kilka wielopokoleniowych rodzin. Ludzie żyli się z polowania i hodowli koni, bez których życie w trudnych stepowych warunkach było niemal niemożliwe. Byli samowystarczalni, wszystkie potrzebne do życia przedmioty byli w stanie wytworzyć samodzielnie w obrębie plemienia.
 Wszystko zmieniło się, gdy z południa nadeszły ludy, wypchnięte ze swoich siedzib na południu i zachodzie, najpierw Ofiryjczycy, potem Terale, Wergundowie i Tryntyjczycy. Sąsiedztwo osiadłych, rolniczych cywilizacji stworzyło nowe możliwości dla rozbitych dotychczas koczowników. Początkowe kontakty handlowe szybko zmieniły się w zorganizowane najazdy, znacznie bardziej opłacalne niż pokojowa wymiana towarów. Łupy stanowiły nie tylko źródło wzbogacania się poszczególnych jednostek, rodów czy plemion, sprowadzani z wypraw niewolnicy stanowili liczną i niejednokrotnie fachową siłę roboczą, dzięki której powstały osady i miasta takie jak Samarkanda.
 
==Powstanie imperium==
 Przejście od życia nomadów do rzeczywistości wojowników wymagało zorganizowania społeczeństwa, wybrania wodzów, stworzenia systemu i hierarchii władzy. W ten sposób wybiło się dziesięć wielkich plemion Samnii, wyprzedzając pozostałych pobratymców.
 I tak zwołano pierwszy kurułtaj, wielki wiec plemion. Każde z dziesięciu wielkich plemion stawiło się na stokach wzgórz Arga-Zam Sun, gdzie potem powstał gród Ghar. Po raz pierwszy radzono nad tym, czy wolne plemiona stepu potrzebują jednego wodza – chana chanów, czyli kagana. Przewodnictwo zebrania objął chan plemienia Urdu, jednocześnie zrzekając się kandydatury na Wielkiego Kagana. Wiele dni dyskusji, kłótni i nierzadko walk, potrwało wybranie pierwszego Wielkiego Kagana – Baladzyra z rodu Yotonkatów. Pod jego wodzą Samnia dorosła do rangi imperium, zdobywając ogromne tereny na wschód, południe i zachód od znanych dziś granic. Baladzyr osobiście przewodził wielu najazdom, prowadził nie tylko wyprawy łupieżcze, ale także przyłączył do Samnii wiele zewnętrznych plemion. Licznie wynosił na rozmaite stanowiska ludzi z niższych i mniej znaczących rodów, uzyskując grono wiernych mu i od niego uzależnionych. Warto też wspomnieć o wyjątkowej tolerancji religijnej Baladzyra, który w wyznawcach obcych bogów widział mniej oświeconych wyznawców Wielkiego Ducha.
 Po śmierci Balazyra system państwowy zaczął zawodzić. Wielu chanów zakwestionowało sens istnienia kaganatu i podległość kaganowi. Plemiona wschodniego stepu odłączyły się całkowicie od państwa samnijskiego, które powróciło na dawne tory. Nie zaprzestano łupieżczych najazdów na sąsiadów, były to jednak niewielkie wyprawy, prowadzone przez chanów bądź ich ming-bejów, w większości odpierane przez ludność, często kończące się klęską.
 Po kilkuset latach kolejną wielką postacią historii stepu był kniaź Garmad, wybrany władca Samni, ale bez tytułu kagana, co oznaczało, że na każdą jego decyzję chanowie i ming-beje wyrażali zgodę lub mogli odmówić posłuszeństwa w dowolnym momencie. W takim systemie nie dało się skutecznie zorganizować plemion przeciwko nadchodzącemu zagrożeniu.
 Co prawda Garmad podjął szereg poczynań, powołując stałą administrację państwową, urzędy zależne wyłącznie od władcy, wprowadził także powszechną daninę i system podatkowy, wreszcie dzięki zgromadzonym środkom i niewolnikom zamienił starą stolicę Baladzyra w olśniewające miasto, mogące konkurować z najpiękniejszymi ośrodkami świata. Samarkanda, „Kamienna”, i jej pałac kniaziowski, zwany keserajem, coraz częściej opisywali w zachwycie kupcy i podróżnicy, którzy licznie pod protektoratem władcy zaczęli przybywać do stolicy. Samnijczycy szybko zrozumieli korzyści, płynące z otwartego handlu i możliwość wymiany dóbr wywiezionych z obrabowanych krajów na dobra z całego świata.
 Dynastia Garmanidów wprowadziła Samnię w okres stabilizacji. Tymczasem wraz z konsolidacją sąsiednich państw i wzrostem imperialistycznych idei, rosło zagrożenie dla Samni.
 Wergundzkie wojska niedługo po bitwie pod Arden (832) zajęły Samarkandę, i przez blisko trzydzieści lat okupowały kraj, starając się narzucić swoją administrację i rozwiązania gospodarcze. Przegrany kniaź, Turin, udał się na wygnanie pod granicę z Teralą. Lud nim pogardził, on sam zaś załamał się nerwowo. Beznadziejna sytuacja trwa aż do 859 roku i słynnego Przewrotu Sojuszy. Mira Sartarian z rodu Garmada zerwała sojusz z Arethyną, poczuwającą się do roli protektora Samnii. Spektakularna reakcja na obelżywe słowa arethyńskich posłów, w postaci wyrzucenia ich z okien pałacu na bruk dziedzińca, zostało nazwane defenestracją samnijską. Na miejsce bliskiego sojusznika, Mira obrała wergundzkiego księcia-protektora Olafa, a rychło potem po raz pierwszy od stuleci zwołała kurłutaj, który ogłosił ją kaganią. Mira Śnieżna zjednoczyła plemiona Samnijczyków we wspólnym pod wspólnym hasłem – Wielki Step nie może być podległy komukolwiek, ludzie stepu są wolni. Wykorzystała panujące nastroje, zagrała na dawno przygasłych, lecz wciąż żywych wspomnieniach wielkiego imperium i przybrała tytuł Wielkiego Kagana, znany już raczej z legend niż potocznego języka.
 Pod jej wodzą, w Ofirze po wielokroć słychać było zajadłe hałłakowanie. Zaciekła obrona Ofirczyków jeszcze bardziej zachęcała lud Samnii do walki, kiedy już poczuli dawno zapomnianą, gorącą krew stepu. Arbany wracały obładowane złotem, wszelaką biżuterią, jedwabiami i tkanymi brokatami. Wojska samnijskie pozostawiły z Arethyny zgliszcza.
 
==Wojny o Północ==
[[File:Samnia2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 Panowanie Miry Śnieżnej wspomina się jako pierwszy, najważniejszy krok ku odnowieniu potęgi stepu. Za jej władzy Samnijczycy wzbogacili się, a kraj zaczął być znów ważnym graczem na arenie międzynarodowej. Po jej śmierci (883) kurułtaj na wybrał syna Miry Śnieżnej, Utherysa Sartariana z rodu Tarhanitów. Czas jego władzy to przede wszystkim skanalizowanie wojennej energii Samnii na ponowne podporządkowanie Wschodniego Stepu i najazdy na Pethaban. Po raz kolejny arbany wracały do domu z bogactwami ponad miarę, a ponadto Samnijczycy, wspierający trwające wówczas wergundzkie sukursje, stali się cennym sojusznikiem i ważnym uczestnikiem światowej polityki. Samnia zawsze jednak pozostawała sojusznikiem niestabilnym, własny interes zawsze przeważał nad zobowiązaniami, których sformalizowane formuły niewiele znaczyły dla kraju kaganów. Wkrótce zatem (895) Utherys wypowiedział sojusz Wergundii i przystąpił do tzw. Wielkiej Wojny po stronie styryjskiej.
 Ważną postacią Samni tego okresu, jeszcze za czasów panowania Miry Sartarian, była córka Miry i Uthera Tarhanity, Selenge Uter’enei. Była nie tylko szamanką, ale także naturalnie uzdolnioną wieszczką, medium, mistyczką i uzdrowicielką. Rychło stała się przywódczynią wszystkich samnijskich szamanów i czarowników, a jej słowo bywało ważniejsze niż słowo kaganów.
 Wydarzenia na Zapołudniu i powstanie państwa Qasyran okazało się, pomimo odległości, niezwykle dla Samnii ważne z przyczyn umykających zasadom logicznej polityki, za to mających wiele wspólnego z mistycyzmem i siłami szamanów. Na czele Qasyran stanęła szamanka Neyestecae, która znalazła porozumienie z duchem legendarnego Mori Khana, szamana z czasów Baladzyra, który wedle podań znalazł drogę nieśmiertelności. Duch Mori Khana miał zawsze istotny wpływ na samnijskich szamanów, wiele wspólnego miała z nim siostra Utherysa, Selenge. To ona wskazała jako właściwą dla Samnii drogę sojuszu z Qasyran. W ten sposób Samnia w Wojnach o Północ stała się znaczącym sprzymierzeńcem prącego na północ Imperium Qasyran, walnie przyczyniając się do upadku Federacji Wergundzkiej i Tryntu.
 Utherys zmarł bezdzietnie w 921 r., po nim kurułtaj wybrał protegowanego Selenge, ming-beja plemienia Kyzył-tum, Sukh Ochiryna. Władca ten nie wykazał się niczym szczególnym, poza korzystaniem z profitów sojuszu z Qasyran, który to sojusz umożliwiał czerpanie dóbr z podbitych ludów. Ponieważ jednak ziemie Samnii zostały otoczone albo przez kraje pod władzą Qasyran, albo przez ich sojuszników, możliwości wypraw łupieżczych skurczyły się, a Samnia popadła w stagnację.
 Zimą 936 roku, tuż po wybuchu powstania w Wergundii, zmarł wielki kagan Sukh Ochiryn. Kurułtaj nie był w stanie wybrać żadnego z przywódców, zwłaszcza wobec pojawienia się frakcji przeciwnej Qasyran, prowadzonej przez córkę kagana, Ochir, oraz Ankh'munsaara z plemienia Urdu. Zdecydowano nie wybierać władcy, a pretendenci do buławy kagana zostali postawieni przed wyzwaniem wybicia się ponad konkurentów i zapewnienia wojownikom i atamanom lepszej propozycji.
 Ochir i Ankh'munsaar oraz brat Ochir, Gambataar, uderzyli dwukrotnie na Ofir, sojusznika Qasyran, zapewniając wielkie łupy i zdobycze. Inni ming-beje wybrali kierunek na Trynt i Teralę, współpracując z wojskami Qasyran przeciwko powstańcom Sojuszu Północy.
 Tymczasem wiosną przez stepy przetoczyła się straszliwa zaraza, objawiająca się wysoką gorączką, wypadaniem włosów i odłażeniem całych płatów skóry. Ponoć Wergundowie mieli dostarczyć Samnijczykom leki na chorobę, jednak wyprzedzili ich elfowie z Aenthil objawiając plan Wergundów na podanie ludom stepów fałszywego leku. Tym samym Samnia ma dług honorowy wobec elfów z południa, a Wergundia straciła zaufanie w oczach Samnijczyków. Pomimo zastosowania leków, zaraza szybko objęła prawie jedną trzecią ludności kraju, choć szacunki wskazywały, że bez tego Samnia straciłaby ponad 2/3 swojej populacji.
 
==Rządy Enktoi==
 Najazdy na Ofir skończyły się dość gwałtownie. Cała trójka wodzów została powalona zamachami, Gambataar zginął, Ochir i Ank Munksaar ledwie uszli z życiem, miesiącami lecząc się po truciźnie. Bliskie całkowitej klęski arbany przejęła Enktoia Bilguun’enei, dotychczas mało znana ming-bej z plemienia Urdu. Kilkoma ryzykownymi manewrami uchroniła arbany przed rozbiciem przez połączone ofiryjskie mory, przy mediacji Qasyran wypuściła jeńców w zamian za niebotyczny wręcz okup w złocie, po czym złożyła świętą przysięgę w obliczu Weilkiego Ducha że nie wróci z najazdem do Ofiru.
 Obracając klęskę w niemalże zwycięstwo Enktoia z dnia na dzień stała się najpopularniejszym z samnijskich wodzów. Rychło zawarła porozumienie z qasyrańskimi dowódcami i poprowadziła najazd na Wergundię, docierając aż pod Akwirgran i rabując po drodze duże wergundzkie miasta. Wróciła do Samni ze złotem i jeńcami, stając się niekwestionowanym przywódcą. Wiosenny kurułtaj 939 r. wybrał ją Wielką Kaganią.
 Nowa kagani stała się obiektem zabiegów dyplomatycznych wszystkich wielkich mocarstw. Powojenny świat, podzielony między trzy bloki polityczne, z realnych działań wojennych przeszedł do gromadzenia sojuszników i możliwości, Samnia zaś, a konkretniej droga przez jej Południowy Step, stała się niezwykle cenna. Rywalizacja między Sojuszem Północy pod protektoratem Wergundii oraz Paktem Szlaku Wedry skupiała się w tym regionie na budowie dróg handlowych, omijających Wergundię i wodny szlak Sankary. Samnia jednak konsekwentnie unikała zobowiązań, trzymając się swojej niezależności. Kagani czekała na dalszy rozwój sytuacji, szykując się powoli do podbudowania swojej rosnącej legendy wyprawą na Pethaban.
 
==Po wojnie o Północ==
 Wiosną 939 r. samnijska kagani odmówiła wstąpienia do Paktu Szlaku Wedry, uniemożliwiając tym samym realizację założeń paktu. Z jej inicjatywy samnijscy szamani aktywnie zaangażowali się w walkę w obronie Ei, przeciwko Wielkiemu Kłamcy, jak nazywali upadłego boga Swarta. Jeźdźcy Duchów, szamańscy wysłannicy, roznieśli w kluczowe miejsca najważniejsze informacje. Hayat, wysłanniczka Enktoi, wychowanica Emmerana, wergundzkiego doradcy kagani, uczestniczyła w rytuale w Biborgu. Dzięki temu Samnia powoli zaczęła wracać do międzynarodowej polityki.
 Odpowiadając na potrzeby swoich ludzi jesienią 939 roku kagani zarządziła przygotowania do wielkiej wyprawy na wschód, w domenę Pethabanu. Poza łupami wyprawa miała jeszcze jeden cel – rozeznanie sytuacji za Asurą w kontekście upadku Szakala. Podróżnicy od dawna przynosili wieści, że pethabańskie państewka były pod silnym wpływem eskhara. Co się stało z Pethabanem po Biborgu, pozostawało tajemnicą. Wiosną 940 r. wielka wyprawa wyruszyła w kierunku Pethabanu. Orun-basajem, czyli namiestnikiem, na czas nieobecności władczyni została jej niedawna rywalka, Ochir Sukh'enei. Na wyprawę wyruszyli najbliżsi doradcy i dowódcy Enktoi, Baavhain i Tsagaan, a także wergundzki ambasador, Emmeran.
 Kagani i część jej wojsk powróciła po trzech latach. Samnijczycy podbili jedno z pethabańskich królestw, najbardziej wysuniętą na północ Meghalayę. Enktoia ustanowiła tam swojego namiestnika, uprzednio pokonawszy rządzącego prowincją maharadżę Karhut-Atharwana. Tysiące jego zwolenników Samnijczycy wzięli w niewolę, dlatego powracająca wyprawa wiodła ze sobą tłumy jeńców, których większość wyznaczone jaghany natychmiast powiodły do Ofiru, na lokalne rynki.
 Dla Samni podbój Meghalayi był wydarzeniem historycznym. Enktoia zamierzała rozszerzyć kaganat i podnieść go na wyższy poziom cywilizacyjny, traktując pethabańskie królestwo jak kotwicę, która mogla w tym dopomóc. Oprócz niewolników sprowadziła z Meghalayi naukowców, rzemieślników i artystów, wprowadzajac w Samarkandzie epokę postępu i sztuki.
 Część niewolników, których nie sprzedano w Ofirze, została osiedlona na pustych obszarach stepu i zasiliła tysiącami ludzi arbany kagani, podnosząc liczebność dyspozycyjnych arbanów do 60 tysięcy ludzi.
 Jednocześnie utrzymany został luźny sojusz z Wergundią, wciąż jednym z najpotężniejszych ludzi na dworze kagani pozostawał Emmeran. Enktoia potwierdziła gwarancje dla Wysokich Ziem, jednocześnie nie kryjąc się z przygotowaniami do najazdu na Teralę latem 944 r. Po roku 944 rozwój potęgi Kaganatu nabrał znaczącego tempa. Po zawarciu umów z Kompanią Nowej Magii w Górach Sokolich (Orchil-tyyn) zaczął działać eaformator (urządzenie magiczne, kontrolujące żyzność obszaru przy węźle geomantycznym), wspomagany przez rdzenie minerałowe. W przeciągu kilku lat zmienił on oblicze północnej Assura Makan.
 Pustynia zakwitła.
 Khanem Orchil-tyyn mianowany został Nahrin, wychowanek słynnej Selenge. Jemu powierzono nadzór nad nowymi ziemiami Assury. Zgodnie z układami zawartymi w Agade granice Kaganatu Samnijskiego zostały przesunięte daleko na południe, aż po pustynną oazę w Wadi Gher, gdzie rozpoczęto prace nad dotarciem do węzła na słonym jeziorze Khorat.
 Do Kaganatu zostało także wcielone pethabańskie miasto-państwo Meghalaya, gdzie namiestnikiem i khanem została uroczyście mianowana jedna z wodzów samnijskich, Ochir Uterysenei. Meghalaya była niezwykle ludnym regionem i zasiliła armię Kaganatu o kolejne tysiące zbrojnych. Do Samnii sprowadzono licznych niewolników, a na wschodzie wprowadzono szkolenia janczarów, wojowników ukształtowanych od najmłodszych lat do służby w armii Kaganatu. Wielotysięczne oddziały janczarów stały się trzonem kolejnego uderzenia, które pod wodzą Baahavina miało dotrzeć do kolejnego pethabańskiego państwa, Tipura Nadu. W 948 roku armia przekroczyła góry Nokhandan, dzielące Megalayę i Tipura Nadu.
 W roku 946 przyboczny kagani Enktoi, Tsagaan, poprowadził arbany na Trynt, pustosząc ziemie Przedgórza, docierając daleko za Askaron. Było to zgodne z polityką samnijskiej neutralności - czyli utrzymania wszystkich stron światowych układów w równym strachu przed potęgą kaganów. Najazd nie wyrządził jednak żadnej szkody Wysokim Ziemiom, które oddzieliły się od Tryntu kilka lat wcześniej. Z tego powodu mówiono o tajnym układzie, jaki z kaganią zawarła księżna Aoife Borgh Du.
 W 946 roku kagani przyjęła ofertę Kompanii Nowej Magii w sprawie obszaru Południowego Stepu i górnego biegu Wedry. Teren został oddany Kompanii w lenno, z którego organizacja płaciła tradycyjny, gigantyczny zresztą, trybut. W zamian, pod administracją Kompanii, możliwe stało się uruchomienie rzecznego szlaku handlowego, wiodącego z Ofiru do portu Gjovik w Tryncie i dalej.
 Samnia przystąpiła do światowego układu na konferencji w Birce, jednak reprezentujący tam Samnię, Nehri, w imieniu kagani oświadczył, że nie zmienia to niczego w dotychczasowej polityce Kaganatu
 
==Kryzys geomantyczny==
 Kaganat od 948 roku toczył wojnę o dominację nad kolejnym z państw Pethabanu - Tipura Nadu. Po wydarzeniach roku 950 i ostatecznym zniszczeniu Szakala, stolica Tipura Nadu skapitulowała, uznając władzę samnijskiej kagani. W wyniku podboju Samnia rozszerzyła swoje granice niemal dwukrotnie, stając się największym i najzamożniejszym państwem znanego świata. Kryzys geomantyczny roku 950 dotknął Samnię głównie w kontekście wielkiego projektu rekultywacji Assury. Zniszczony eaformator w Górach Sokolich opóźnił prace nad dotarciem do kolejnego węzła na środku słonego jeziora Khorat. Już rok później magimachinę odtworzono, a z podbitego Tipua Nadu sprowadzono tysiące jeńców, których rękami wznowiono budowę szlaku.

==Karawany, miewolnicy i dyplomaci==
Po zakończeniu podboju Pethabanu Samnijczycy mogli w pełni skupić się na projekcie eaformatorowania Assury. W 953 roku pierwsze próby zmiany słonego jeziora Khorat spełzły na niczym, jednak półtora roku później wokół zbiornika wodnego zaczęła kwitnąć oaza, a sam lud stepu zajął się budowaniem tam punktu przerzutowego dla karawan. W 955 roku na Wielkim Targu na granicy z Ofirem samnijscy handlarze sprzedali ponad pół tysiąca jeńców z kampanii wojennej w Pethabanie na samą rzecz organizowanych przez Ofirczyków igrzysk. Drugie tyle istnień trafiło do prywatnych właścicieli. Świadkowie widzieli również, jak rzeką Wedrą zostaje wysłany transport z bogactwami zrabowanymi za Pustynią. Plotki głoszą, że dar miał trafić w ręce dawnego sojusznika Samniczyków z czasów Wojen o Północ - Quasyrańczyków.

Samnia rozpoczęła też pracę nad odczarowaniem swojego wizerunku barbarzyńskiego ludu. Ambasadorzy samnijscy zaczęli pojawiać się na salonach znacznie częściej, a nawet uczeni z tego kraju na kilku kongresach naukowych przedstawili własne opracowania badawcze, co zaowocowało seriami wykładów na największych uczelniach znanego świata. Wielu studentów z bogatych rodów było oczarowanych na tyle wystąpieniami, że zapoczątkowali “modę” na kulturę orientu.

Qasyran/Historia

2026-03-23T20:21:29Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Qasyran|Etnos}}
[[File:qa2.jpg|upright=|frameless|border|right]]

='''Sytuacja Obecna'''=
Kiedy północ kontynentu pokrył ogień wojny, lud Quasyran wciąż miał co opłakiwać. Nie upłynęło zbyt wiele wody w Yro, gdy za Czarnym Wilkiem podążyła i sama władczyni Quasyranu. W grudniu 957 roku do Opiekunów odeszła Cesarzowa Tlilchuxtli, pogrążając kraj w żałobie. Nie ma jednak państwa bez władcy. Radą Plemion stanęła przed trudnym dylematem. Część opowiadała się za wybraniem córki cesarzowej - Estelli Montebianco - która urodziła się pół Quasyranką a pół Styryjką i od lat pełniła rolę ambasador w Styrgradzie. Pojawiły się jednak obawy, czy starsze pokolenie zaakceptuje ją na tronie państwa. Niektórzy przywódcy plemion chcieli, by to syn Czarnego Wilka poprowadził lud Quasyran. Ostatecznie został jednak wybrany kto inny. Aitzcuauhtli z plemienia Tonatiuh, arcykapłan świątyni Ardate w stolicy. Wiadomym było, że był przyjacielem zarówno Cesarzowej Tlilchuxtli oraz Czarnego Wilka. Mimo dzielącej ich, niemal dwudziestoletniej, różnicy wieku, młody duchowny stanowił nić porozumienia między nimi. Nowy Cesarz został pobłogosławiony przez Opiekunów i namaszczony na władcę drugiego miesiąca 958 roku. Poprzysiągł on prowadzić Quasyran dalej drogą pokoju, szanując działania poprzedniej cesarzowej. Jego ambicje jako nowego władcy skupiały się głównie na rozwoju gospodarki krajowej oraz kontaktach międzynarodowych. Mówi się, że planuje on w przyszłości dzięki maszynom produkowanym przez gobliny wyeliminować niewolnictwo. Podkreśla jednak, że jest to plan na lata, ponieważ wymaga reorganizacji ekonomii. Wiadomo jest również o jego przyjaźni z Estellą Montebianco oraz o bliskich relacjach z ugrupowaniem, które założyła za swego życia Tlilchuxtli zwanym Yaotl.

='''Zapis historii'''=

==Starożytność==
Początki Imperium, według północnej rachuby, sięgają czasów określanych obecnie, jako Huehcahualoya (Czasy Starego Państwa)-wg rachuby północy będą to czasy od około 5000 lat przed w.e. Lud Qarnachasayosyran zamieszkiwał wtedy rozległe równiny na zachód od dzisiejszej zatoki Draighern aż do podnóża Larionu. Funkcjonował w systemie miast – państw, rywalizujących ze sobą o wpływy, jednak w sposób możliwie pokojowy. Podwalinę każdego z nich stanowiło Plemię Założycieli, od którego to pochodził symbol danego miasta- państwa.

Na zachodzie państwo Qa graniczyło ze Starą Styrią, z którą toczyło regularne wojny. Stara Styria w swoim schyłkowym okresie była państwem bardzo drapieżnym, z rozbudowaną armią, co powodowało regularną przegraną wojsk Qa. Na stopniach zigguratów w Styrgradzie kapłani boga Indry składali ofiary z pojmanych jeńców. W ten sposób ginęły całe tysiące przedstawicieli ludu Qarnachasayosyran. Usiłując bronić się przed coraz brutalniejszą inwazją styryjską, mogło postawić tylko na zaawansowaną naukę. Qa opracowali rodzaj broni, opartej na magnetyzmie. Miała ona uderzyć w ziemie Styrii i spowodować tam szkody. Tymczasem broń spowodowała katastrofę globalną, zmieniając naładowanie biegunów ziemskich, w następstwie zmianę kąta nachylenia ziemi i gwałtowne ocieplenie klimatu. Stopione lodowce zalały wszystko, położone niżej obecny poziom morza, w tym cały teren Starej Styrii i większość terenów Qa.

Widząc potworne efekty użycia owej broni, zamknięto ją w sarkofagu i obłożono pierścieniem blokad, aby nikt nigdy nie użył tej wiedzy. Zapieczętowano wszystko kluczem, wykonanym przez Laro, którzy przyłożyli do tego rękę, obawiając się potencjalnej potęgi Qa. Sami Qa zdecydowali, że wyrzekną się swojej wiedzy. Została ona zapisana na gigantycznym obelisku, który rozbito na części i rozrzucono po plemionach. Z pomocą magii minerału sprawiono, że Qa zapomnieli o swojej wiedzy, technologii i zdobyczach cywilizacyjnych. Narzucili sobie rozbicie na plemiona, zakazali łączenia plemion i jakiejkolwiek form państwowości, zabronili wszelkiego rozwoju technologii, od medycyny, przez pismo, architekturę i wszystko, co mogłoby ludzi wydostać z egzystencji na poziomie plemiennym. Jedynymi, którzy mieli dostęp do ograniczonej wiedzy o przeszłości byli Szamani, którzy stali na czele każdego plemienia. Zadaniem Szamana było utrzymywanie swoich ludzi w niewiedzy oraz gaszenie każdego zarzewia rozwoju, które w konsekwencji mogłoby doprowadzić do powtórzenia wydarzeń z przeszłości.

==Czasy kolonizacji==
Około roku 895 wg rachuby Północy, a w roku 5 przed Nitemoc (Przypomnieniem Pamięci) wybrzeże w zatoce Draigern zostało odkryte przez podróżników, związanych z Ligą Kupiecką z Birki. Na północy trwała Wielka Wojna między Wergundia i Styrią, obszar na południe od Styrii nabrał wielkiego znaczenia strategicznego, ponadto obfitował w minerały… oraz w Minerał. Na wybrzeżu założono port, Vekowar, który szybko rozrósł się do sporej wielkości.

==Minerał==
Ten nieznany wcześniej pierwiastek występujący w przyrodzie w formie nieregularnej skały o intensywnie błękitnej barwie, był wielkim odkryciem tamtych lat. Minerał miał silne właściwości magiczne, zwłaszcza jako katalizator magii umysłu. W pierwszych latach kolonizacji zyskiwał astronomiczne ceny, dlatego Wergundia masowo zakładała na Zapołudniu kopalnie, napędzane niewolniczą pracą. Organizacja naukowa Sapientia posunęła się z kolei do drastycznych doświadczeń na miejscowych, kiedy okazało się, że ludzie Qa są całkowicie odporni na Minerał, gdy tymczasem dla ludzi Północy styczność z nim oznacza śmierć. Niewolnictwo Pęd do uzyskania przewagi wojennej oraz oczywisty wyścig za pieniądzem sprawił, że nowoprzybyli potraktowali szczególne właściwości ludu Qa jak walutę. Umiejętności psioniczne, odporność na minerał, a przy tym całkowity brak państwowości, przywództwa, zorganizowania i cywilizacja na prymitywnym poziomie. Absolutnie nikt nie zdawał sobie sprawy, że mają do czynienia z wielomilionowym, starożytnym narodem.

==Przełom==
Ostatecznie Tabu złamali kolonizatorzy z północy i choć sama broń została zniszczona, to Qa odzyskali buławę wodzów, która umożliwiła zjednoczenie plemion, oraz podstawy ich wiedzy – głównie umożliwiające odbudowę obelisku i odzyskanie pamięci ludu. Na czele odradzającego się ludu stanęła kobieta zwana wówczas Szamanką, Neyestecae, która odpowiadała za naprowadzenie kolonizatorów na ścieżkę zniszczenia broni i zdobycia buławy. Przedmiot ten miał bowiem wielkie znaczenie i był prastarym artefaktem, który nakazywał wszystkim plemionom podporządkować się temu, który będzie go posiadał. Dzięki niemu zjednoczyła rozbite plemiona, zyskując olbrzymią, choć wciąż jeszcze nieświadomą armię.

==Niemoc==
"Przypomnieniem Pamięci" nazwano później niezwykły rytuał, który przeprowadziła Neyestecae, bazując na odzyskanych dokumentach z sarkofagu. Pod ziemią, w pobliżu Vekowaru, znajdowała się ukryta świątynia i obelisk. Dzięki wpływowi Minerału ludzie Qa posiadają wyjątkową umiejętność "wspólnej myśli", formę współodczuwania i współrozumienia. Dzięki temu rytuał mógł dotrzeć do wszystkich ludzi wszystkich plemion, tworząc w jednej chwili świadomy, niezwykle liczny naród. Wojna Podboju (I Wojna o Północ) Neyestecae powiązała w rytuale los ludu z przebudzonymi z wiecznego snu bóstwami – Opiekunami. Jednak czyn ten miał swoją cenę, ponieważ w zamian obiecała rzucić na kolana całą Północ i doprowadzić do zniszczenia władających nią obecnie bogów.

==Sojusze i początek inwazji==
O podbój świata Neyestecae nie zamierzała walczyć sama. Wkrótce za pośrednictwem szamanów zawarto sojusz z Samnią, a także układ przyjaźni z miastami Małego Ofiru. Nowe państwo sprzymierzylo się także z krasnoludami z Zapołudnia oraz goblinami. W międzyczasie mocarstwa Północy, przeczuwając powoli nadciągające niebezpieczeństwo, zaprzestały działań wojennych. W Vekowarze zawarto pokój między Styrią a Wergundią i układ, nazwany Trójprzymierzem, łączący te państwa oraz Aenthil, kraj elfów, podbity niegdyś przez Styrię. O tym, że Aenthil już wcześniej połączył tajny pakt z Qasyran, nie wiedział jeszcze nikt.

W roku 3 (903 r. według rachuby Północy) rozpoczęła się wielka inwazja. Port w Vekowarze bronił się przez kilka lat, po czym został zniszczony, a na jego ruinach zbudowano nową stolicę Qarnachasayosyran, o tej samej nazwie ("ziemia zjednoczonych ludzi", słowo Qa oznacza człowieka rozumnego, "chasaya" to wspólnota, "syran" – obszar, miejsce, kraina)

==Podbój Styrii==
Gdy tylko Qa odzyskali panowanie nad własnym obszarem, zjednoczone armie plemion ruszyły na północ, pchając przed sobą wielokrotnie mniej liczne oddziały wergundzko – styryjskie. Przełom nastąpił pod Styrgradem, przy przeprawie przez rzekę Loranis. Aenthil ujawniło zmianę frontu, szala gwałtownie przechyliła się na stronę Zapołudnia. Styrgrad został zdobyty i wkrótce w całej Styrii broniły się już tylko górskie twierdze Kalidorei. Przypomnienie Pamięci – przypomniało także o tym, jak wielkim zagrożeniem dla Qa była starożytna Styria. Nienawiść do tego kraju przekraczała w umysłach ludzi Zapołudnia logiczne i racjonalne powody.

==Podbój Wergundii==
Neyestecae nie zatrzymała się na granicy Styrii. Zadaniem zleconym przez bogów-opiekunów było podbić cały świat. Ruszenie na Wergundię było oczywistą konsekwencją. Gigantyczną przewagę na polu walki dawały jej ludziom zdolności zapewniane przez nią samą i Minerał – umiejętności współmyśli, a prócz tego armia Nieśmiertelnych, ludzi zmutowanych przez tzw. Wirus Zapołudnia, oraz minerałowe ładunki o wielkiej sile, zdolne niszczyć całe fortece. Akwirgran został zdobyty w 913 roku, a resztki wergundzkiej armii wycofały się do Tryntu.

==Trynt – Ostatnia bitwa Podboju==
W roku 915 potęga Qasyran, wspierana przez Opiekunów, sięgnęła zenitu. Armia Azcayao (Armia Północy) docisnęła ostatnich obrońców do gór w północnym Tryncie. Zdobycie potężnej fortecy Silbrfjell i kapitulacja Wysokich Ziem to był ostatni akord genialnie poprowadzonego uderzenia. Post scriptum tej wojny była ostatnia jej bitwa, Dhe Sleibthe, niewczesny zryw teralskiego kniazia, który spóźnił się na wojnę. W przeciągu 15 lat wojny, rozpoczętej zjednoczeniem pozornie prymitywnych ludów Zapołudnia, Qasyran rzuciło na kolana wszystkie potęgi znanego świata. W tym samym roku dopełniło się też dzieło boskie – Opiekunowie wyparli dawne bóstwa i objęli we władanie świat.

==Imperium Quasyran – Czasy władców świata==
[[File:qa3.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Pod rządami Neyestecae Imperium władało ziemiami na południe od Gór Diablich, po Fiord i Trynt na północy. Dla Qasyran rozpoczął się czas wielkich korzyści, płynących z podboju – podbite i zniewolone kraje płaciły gigantyczne daniny, do kraju płynęły też rzeką skarby przejęte w podbitych krajach oraz przede wszystkim niewolnicy. Qasyran po zjednoczeniu liczyło niemal 50 mln ludności, stanowiąc najludniejszy kraj świata – niewolnictwo stało się sposobem na utrzymanie tempa skoku cywilizacyjnego. Pozwoliło zapewnić dobrobyt zanim państwo na dobre zostało zorganizowane i skonsolidowane. Jednocześnie było też okrutnym, ale skutecznym środkiem kontroli podbitych krain. Lata 915 – 935 to złoty okres potęgi Imperium. W tym czasie powoli dorosło nowe pokolenie ludzi – Dzieci Przemiany, które zmieniły mentalność ludu Qa. Wnieśli ze sobą pewność i przekonanie o tym, że Qa są wybrańcami bogów, przeznaczonymi by władać światem. Fanatyczna wierność Imperium stała się powszechną akceptowalną postawą społeczną. W stolicy, mieście Qasyran, powstawały jedna za drugą wielkie piramidy, marmurowe świątynie i złocone pałace. Bez wątpienia w przeciągu dekady po zakończeniu wojny stało się ono najbogatszym i najwspanialszym miastem świata. Ludność powszechnie korzystała na zdobyczach wojennych, uznaną drogą kariery stał się wyjazd na stanowisko zarządcy czy namiestnika na północ, skąd najczęściej wracało się opływając w bogactwa.

==Wiara w Opiekunów – Przemiany==
Lud Qa podjął wielki wysiłek wojenny właśnie za sprawą Opiekunów. To ich nacisk pchnął ludzi do podboju, a ich opieka i wsparcie na polu bitwy dawały zwycięstwo za zwycięstwem. Rychło pełna fanatyzmu religia wróciła do form znanych ze starożytności – choć Opiekunowie jedyne co nakazali, to tzw. naznaczenia, czyli oddawanie podbitych ludów pod ich "opiekę", to Qa masowo wprowadzili także krwawe ofiary jako formę religijnej egzekucji, mającej na celu tak oddanie czci bogom, jak i zastraszenie przeciwnika. Od ofiar odstąpiono dopiero po wielkim rytuale w Srebrnej Rzece, kiedy Północ oficjalnie przyjęła i zaaprobowała Pięciu jako swoich bogów. Po tym czasie nastąpił okres refleksji, mający także wiele wspólnego z działalnością Tlilchuxtli, przywódczyni plemienia Coatl i orędowniczki pokoju z Północą.

==Bunt Północy==
Powstania i rewolty na Północy wybuchały średnio co kilka lat, Imperium radziło sobie z nimi jednak zgodnie z prastarą ofiryjską zasadą "divide et impera", napuszczając na powstańców podległe Qa armie z ludzi Pólnocy. Intensywna praca wywiadów miała także zapobiec spełnieniu się przepowiedni z 915 r. dotyczącej wybuchu zwycięskiego powstania. To się jednak nie udało. Powstanie na Pólnocy wybuchło pomimo represji, prześladowań i intryg, ujawniając doskonałą koordynację i organizację zjednoczonych narodów. W przeciągu kilku miesięcy bunt przerodził się w trwającą na wielu frontach wojnę, która zmiotła niemal całkowicie dwie północne armie Qa – Azcayao i Mityao.

Wybuch wojny nie oznaczał jedynie kresu potęgi Imperium, oznaczał przede wszystkim śmiertelne zagrożenie dla Qasyranu. Niedawni sojusznicy Qa w podboju: Samnia, oraz Aenthil, wobec rosnącej siły swych sąsiadów bez pomocy Qa byliby wydani na pastwę zemsty, a samo Qa stałoby się prędzej czy później obiektem agresji Północy.

==Śmierć Siostry – Zamach na Neyestecae==
Neyestecae stała się w tym czasie Awatarem Opiekunów i uosobieniem ich boskiej potęgi. Rządy Neyestecae trwały 35 lat. Parę tygodni po wybuchu powstania na lud Qasyran spadła ogromna żałoba. W Monta Argenta, w efekcie spisku i skrytobójczej akcji Styryjczyków i elfów z Leth Caer, została zamordowana Neyestecae, pierwsza kapłanka i awatar Opiekunów. Maiput – Siostra. Ta, która przywróciła Pamięć. Śmiertelny cios zadał jej zdradziecko samozwańczy cesarz Leth Caer, Elidis.

==Śmierć Generała – Zamach na Seitriego==
Podobnie jak zamach na Neyestecae, tak i precyzyjne uderzenie na Visnohorę było dziełem styryjskich zmutowanych żołnierzy – Czarnej Tercji. W zimie 936 r. dostali się oni do fortecy, wysadzając zapasy żywności oraz zabijając dowodzącego armiami na północy, Seitiriego. Genialny strateg i wielki zwycięzca Wojny Podboju zginął od ciosów skrytobójców.

Pozbawione przywództwa Imperium zostało zmuszone do wycofania się z wielu frontów Północy, jednak druga fala armii, Utzyao (Armia Wewnętrzna Qasyranu), pół miliona wojowników, dotarła na pola bitew na Północy, zmuszając państwa Sojuszu do ponownej obrony na własnej ziemi.

==Tlilchuxtli i jej stronnictwo – Yolltli==
Tlilo, a właściwie Tlilchuxtli, przyszła na świat w plemieniu węża (plemieniu Coatl), jako córka wodza. Początkowo była prostą uzdrowicielką, oddaną Opiekunom i Imperium. Jednak przedłużająca się wojna, spoglądanie na śmierć ludzi ze swojego plemienia, a także na pychę niektórych kapłanów, oraz co najważniejsze- poznanie ludzi z Północy, sprawiło, iż podjęła decyzję o rozpoczęciu pokojowych działań, zmierzających do zakończenia wojny.

W 915 r. zetknęła się ze zbrodniczą działalnością niektórych kapłanów Opiekunów, którzy pracowali nad mutacjami Wirusa Zapołudnia. Jej działanie, przepełnione sprzeciwem wobec zbrodni wojennych i ludobójstwa, które stało się dziełem jej rodaków, skierowane było ku znalezieniu kompromisu z Północą. Swoich popleczników nazwała Yolltli, co znaczy “serce”. Organ najważniejszy w organizmie, odpowiadający za pompowanie krwi. Utożsamiany ze zdolnością odczuwania. Czyli tym, czym powinni wg niej kierować się Qa, by zapewnić dobro swego ludu. Ludzie z jej frakcji wspierali jeńców z Północy, wpływali na długość ich wyroków, a także łagodzili spory. Początkowo działali w ukryciu, lecz potem, wraz z rosnącym poparciem ze strony Qa, zaczęli jawnie obnosić się ze swoimi poglądami. Wiele lat spędziła na emigracji w Leth Caer, skąd wróciła po śmierci Neyestecae, obejmując władzę nad plemieniem i przywództwo potężnego stronnictwa politycznego. Od tamtego czasu próbowała doprowadzić do zakończenia wojny i zmniejszenia rozlewu krwi.

==Kontratak – Armia wewnętrzna maszeruje na wojnę (Utzyao)==
Na bunt Imperium odpowiedziało siłą. Półmilionowa armia wyruszyła na szlak bojowy jesienią 936 r. Przeprowadzenie takiej ilości żołnierzy przez styryjskie gęste lasy tropikalne był wyzwaniem samym w sobie. Styryjska partyzantka skutecznie blokowała przeprawy przez Loranis, niszczyła trakty i utrudniała aprowizację. Ostatecznie jednak Utzyao podzielone na 3 brygady wkroczyło na teren działań wojennych.

*'''Droga morska – Czarny Szkwał'''
Jedna z trzech wielkich brygad Utzyao przygotowywana do desantu na wybrzeża Wergundii i Tryntu z morza, została w zimie 936/937 r zatrzymana na wysokości Talsoi. Flota morskich elfów nie miała militarnych możliwości by podjąć walkę, jednak dzięki odzyskaniu magicznych narzędzi (świątynia Bogini Tulvy) mogli użyć innych sił. Około listopada rozpętał się sztorm, trwający kilka tygodni (tzw. Sztorm perfekcyjny, niemalże samonapędzający), który zniszczył część inwazyjnej floty i zmusił do lądowania w Talsoi. Bitwa, nazwana Czarnym Szkwałem, doprowadziła do unicestwienia całkowicie floty Talsoi. Morskim elfom pozostały niedobitki oddziałów powstańczych, zmuszone do odwrotu wgłąb lądu.

*'''Droga lądem – Kalidorea'''
Górskie fortyfikacje bronione przez nieliczną armię laryjską stanęły na drodze potężnej armii Zapołudnia (jednej z trzech głównych brygad). Przy kilkukrotnej przewadze Kalidorea nie zdołała się obronić, obrońcy polegli co do jednego. Wkrótce potem w granice Laro uderzył korpus interwencyjny Qasyran, dokonując masakry bezbronnej ludności cywilnej południowych huanów.

*'''Inwazja na Wergundię'''
Flota Utzyao została zatrzymana na niemal rok i zmniejszona o niemal 30 tys. żołnierzy, ale ostatecznie rozpoczęła uderzenie na wybrzeża Wergundii. Jedna część desantu zajęła zamki i miasta w rejonie Zachodniego Klifu w Wergundii. Druga część wylądowała w ruinach miasta Birka, niedostępnych dla ludzi północy ze względu na skażenie Minerałem. Po początkowych niepowodzeniach armia Qa użyła kolejnych bomb minerałowych, zmuszając armię wergundzką do cofania się do centrum kraju.

*'''Zwycięstwo pod Akwirgranem'''
Dwie olbrzymie armie qasyrańskiej Utzyao latem 938 r. stanęły pod stolicą Wergundii, Akwirgranem. Przeciwko nim stanął pospiesznie sformowany V tymen, wielkokrotnie mniej liczny niż wojska przeciwnika. O wyniku starcia zadecydowało wiele różnych czynników – teren, który nie ułatwiał inwazji (obrońcy wykorzystali dawne umocnienia na górskim paśmie w pobliżu Akwirgranu, tzw. linię Matfrida), przeprawy rzeczne, aktywność miejscowej ludności. Wielotygodniowej bitwie towarzyszyły wybuchające epidemie i głód, trudne warunki pogarszały towarzyszące Qa arbany samnijskie, pustoszące tereny na północ od stolicy.

Finalnie skomplikowane starcie zakończyło brakiem rozstrzygnięcia. Brygada Iltepe Moe nie zdołała przebić się przez Linię Matfrida, wojska Qa z brygady Oepetl Cuilti zmusiły co prawda V tymen do wycofania się za mury miasta, ale zabrakło im już sił, by spróbować oblężenia stolicy. W efekcie bitwy o Akwirgran część armii Qa cofnęła się pod Styrgrad, a druga część- ufortyfikowała fortecę Visnohora na północy Wergundii.

==Zachwianie kolosa==
Qasyran wyszło z wojny upokorzone i podzielone. Co prawda najlepsi dowódcy wojskowi zdawali sobie sprawę, że dzieło podboju Północy było zadaniem niewykonalnym, tym niemniej efekt Traktatu Vistanijskiego został uznany za gorzej niż klęskę. Stronnictwu wojskowemu przywodził Oepetl Cuitla, Czarny Wilk, określany zwycięzcą spod Akwirgranu i Kalidorei. Znany był ze swojego honorowego, ale bezwzględnego postępowania na polu walki. Wiosną 939 r. powrócił do stolicy na czele pierwszych wracających z północy oddziałów weteranów Utzyao, ogłaszając w wielkiej świątyni przed bogami swoją kandydaturę do tronu i wzięcia odpowiedzialności za kraj. Zapowiadał renegocjację upokarzającego układu z Larionem oraz wzmocnienie północnej flanki w Visnohorze. Drugim przywódcą posiadającym rząd dusz połowy Utzyao, była druga zwyciężczyni spod Akwirgranu, Iltepe Moe z plemienia Cuauhtli. Objęła ona autonomiczną prowincję Visnohory, z rąk najwyższej kapłanki odbierając godność tlatocati (księżnej, władczyni). Iltepe z kolei odmówiła starania się o koronę Qasyran – była wdową po Seitirim i przysięgała swoje życie związać z miejscem, gdzie poległ, tworząc tam Północną Flankę Imperium. Ostatnim z wielkich przywódców była Tlilchuxtli z plemienia Coatl, głosząca konieczność respektowania traktatu Vistanijskiego i realnego pokoju z Północą.

==Spór Północ-Południe==
Specyficzny system Rady Plemion, dający najwięcej głosów tym plemionom, które najwięcej wnoszą do wspólnego interesu kraju, przez lata premiował miasta północne, wysyłające więcej ludzi na wojnę, a także generujące główne zapasy żywności. Południe Qasyran dysponowało dużo mniej żyznymi ziemiami, w większości rozlewiskami delty Yro i suchymi, skalistymi obszarami Gór Diablich. Plemiona z południa angażowały się głównie w walki wokół Leth Caer, nie ponosząc szczególnej daniny krwi na rzecz państwa.

Wraz z zakończeniem wojny sytuacja zaczęła się zmieniać. Południowe miasta zawarły szereg umów z goblinami, od których otrzymały technologie upraw oraz maszyn do zbiorów. Zwielokrotnienie plonów południa dzięki goblińskim wynalazkom spowodowało, że w ciągu roku miasta południa wyprzedziły te północne w Radzie Plemion. W obliczu wielkiej decyzji wyboru nowego władcy, a tym samym przyszłości Imperium – miało to wielkie znaczenie.

==Po wojnach o Północ==
Wielka Wojna determinowała życie wszystkich mieszkańców Qasyran przez trzy pokolenia. Od momentu Nitemoc (Przebudzenia Pamięci) wszystkie aspekty funkcjonowania państwa były podporządkowane wojnie. Nie było rodziny, która nie miałaby krewnych na froncie ani takiej, w której ktoś by na Północy nie zginął.

Qasyran przez kilka dziesięcioleci wzbogacił się też dzięki gigantycznemu potokowi dóbr i zasobów zrabowanych z okupowanych krajów północy, sprowadzani z północy setkami tysięcy niewolnicy utrzymywali gospodarkę, pozbawioną głównej siły roboczej, która walczyła na froncie. Północ była głównym i niemal jedynym punktem odniesienia polityki i spraw publicznych. Już od wybuchu rewolty, od 935 r., wielu możnych zaczęło zdawać sobie sprawę, że imperium nie będzie w stanie utrzymać Północy podporządkowanej. Wraz z powrotem z wygnania przywódczyni plemienia Coatl, Tlilxuchtli, ten głos przebił się głośno i wyraźnie do powszechnej świadomości. Skupieni wokół Tlilo otwarcie wzywali do zakończenia wojny i ograniczenia nieuchronnych strat. Był jednak drugi biegun poglądów, reprezentowany przede wszystkim przez tana-tlatone Oepetl Cuitla, zwanego Czarnym Wilkiem, oraz małżonkę zabitego Seitiriego, tlatone Iltepe Moe. Zwolennicy prowadzenia wojny nie bez racji przedstawiali pogląd, że co prawda Północy rzeczywiście nie da się utrzymać w niewoli, jednak jeśli straszna, wyniszczająca wojna na ich własnych ziemiach nie przerazi ich i nie wkyrwawi wystarczająco, to wkrótce ich sztanday pod hasłami zemsty staną pod Qasyran. Dwa te poglądy po śmierci Neyestecae ścierały się i uzupełniały, tworząc mozaikę polityczną Imperium.

==Wygrana pod Akwirgranem i traktat Vistanijski==
Bitwa o Akwirgran, stanowiąca finałowy akt Wielkiej Wojny, nie była dla Qa wygrana, tym niemniej uzyskali oni w jej wyniku wystarczająco wiele, by móc nazywać je zwycięstwem. Przede wszystkim 60 tysięczna armia Iltepe Moe nieruszona wycofała się pod Visnohorę, w oparciu o fortecę tworząc górską enklawę, której zdobycie wymagało oblegania jej z obydwu stron gór. Visnohora stała się doskonałym punktem do ingerowania w politykę mniejszych państw Północy i niemal dosłownie stanowiło klin wbity w jedność krajów Sojuszu. Druga część wielkiej armii Utzyao wycofała się pod Styrgrad. Nim jednak doszło do ostatecznego starcia o oblężoną od 2 lat stolicę Styrii, zapadły decyzje traktatu vistanijskiego. Reprezentant Qasyran w Ofirze ustąpił znacznie dalej niż powinien był. Styrii oddano ziemie aż po Havren i Kavelię, zrezygnowano z ruin Birki, najpoważniejszym jednak ustępstwem była obietnica, że nowy imperator uda się do Laro i w miejscu masakry na kolanach odda hołd zabitym przez żołnierzy Qasyran.
Ten postulat sprawiał, że dowolnie wybrany przyszły władca próbując go wykonać, stałby się obiektem gniewu i wyrzutów rodaków, uważających to za ostateczne upokorzenie. Problemy po wojnie. Zakończenie działań wojennych spowodowało szereg problemów. Zniknęło źródło nowych niewolników, przy wysokim stopniu ich śmiertelności oznaczało to poważne problemy gospodarki.

Jednocześnie powracająca armia oznaczała setki tysięcy ludzi do wykarmienia. Pojawił się problem głodu, zwłaszcza na gęsto zaludnionym obszarze północnych plemion. Jednocześnie stronnictwo Oepetla (Iltepe zdecydowała się zostać na Visnohorze) głosiło konieczność wypowiedzenia punktu traktatu dotyczącego "hołdu" Laro oraz uzbrojenie granicy ze Styrią by ograniczyć możliwość odwetu. Tymczasem w południowych plemionach rozpoczął się proces, który miał w najbliższych latach niemal całkowicie zmienić oblicze Imperium.

==Rewolucja technologiczna i Unia Plemion==
Plemiona południa w ostatnich latach dzięki Tlilxuchtli podjęły ścisłą współpracę z krasnoludami oraz goblinami tego obszaru. Obiektem współpracy było opracowanie nowych, wydajnych technologii rolniczych, w tym z zakresu alchemii i mechaniki (czyli nawozów oraz maszyn rolniczych). Opracowane przez gobliny technologie, utrzymywane w głębokiej tajemnicy, zmieniały nieurodzajne, bagniste ziemie ujścia Yro w wydajne pola uprawne. Nie tylko rolnictwo było obiektem tego skoku technologicznego, szybko okazało się, że także produkcja manufakturowa i wydobycie surowców mogą wzbogacić dotychczas dość siermieżną gospodarkę. W przeciągu kilku lat całe południe mogło odstąpić od gospodarki plantacyjnej, opartej na niewolnictwie i stać się eksporterem dóbr do krajów Północy. Zmieniało to także całkowicie relacje pomiędzy północnymi i południowymi plemionami. W roku 940 Rada Plemion zwołała wielki wiec w stolicy, na Placu Dwunastu, który o mały włos nie zakończył się wojną domową. Nie doszło do niej wyłącznie dzięki przytomności i rozsądkowi obojga wielkich przywódców, Oepetla i Tlilxuchtli, a także sprawnemu zadziałaniu armii, która rozdzieliła obie strony placu.

Punktem spornym była kwestia tego, czy utrzymać należy niewolnictwo, ale także to, czy z wrogą dotychczas Północą należy handlować, czy też się przeciwko niej zbroić. Koronną kwestią natomiast była sprawa traktatu z Larionem. Ostatecznie po trwających ponad tydzień obradach ustalono decyzje.

==Podział==
[[File:qa1.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Wiec zdecydował o tymczasowym, na czas życia jednego pokolenia, rozdziale Imperium na dwa obszary:
Imperium Północnego Qasyran i Visnohory, na czele którego stanął Oepetl Cuitla - Czarny Wilk, Zwycięzca spod Akwirgranu, Pogromca Północy. Państwo utrzymało niewolnictwo jako dozwolone, a za priorytet istnienia uznawało zapobieganie ewentualnej agresji państw Północy poprzez maksymalną militaryzację.

Unia Plemion Qasyran, na czele której stanęła Tlilxuchtli z plemienia Coatl, tytułując się Nican Tlatoani, najwyższą władczynią. Postawili na rozwój gospodarki, w oparciu o kupowane od goblinów i krasnoludów technologie. Zakazano niewolnictwa, zezwolono na powrót dotychczasowych niewolników do ich domów, a ich właścicielom wypłacając odszkodowania w złocie i gwałtownie drożejącym srebrze. Nawiązano również kontakt dyplomatyczny z państwami Północy.

Oba powstające kraje deklarowały braterską przyjaźń i współpracę, kontynuację tradycji wielkiej Maiput Neyestcae tak, jak ją rozumieją, oraz powstrzymanie się od rozlewu bratniej krwi za wszelką cenę. Ze względu na rosnącą wrogość mas ten fragment był absolutnie konieczny, aby powstrzymać wojnę domową.
Jednocześnie obydwa kraje ogłaszały, że kontynuują dziedzictwo prawne Imperium, z zastrzeżeniem paktu z Larionem, który obydwa kraje wypowiadały.

'''Imperium Północnego Qasyran i Visnohory - Anahuac Qarnahayosyran-Mictla a Visnohora '''
(słowo "północ" – mictla dotyczące bliskich obszarów w języku Qa różni się od tego, określającego kraje leżące na dalekiej północy – azcatli) objęło obszary plemion:
*'''Cuauhtli (Orła)'''
*'''Tecuani (Jaguara)'''
*'''Miztli (pumy)'''
*'''Cuitlachtli (wilka)'''
*'''Tecolotl (Sowy)'''

Na czele stanął ogłoszony imperatorem Oepetl Cuitla – Czary Wilk, Zwycięzca spod Akwirgranu, Pogromca Północy. Państwo utrzymało niewolnictwo jako dozwolone prawnie, a za priorytet istnieja uznawało zapobieżenie ewentualnej agresji Północy (Azcatli) poprzez maksymalną militaryzację obszaru zwłaszcza przy granicy.

Powołano na jego najwyższych doradców samą Iltepe Moe, jednocześnie uznając jej autonomiczną władzę na Visnohorze, jej reprezentantem u boku imperatora był huei Maitli. Prócz tego powołany został Tecapatl, jeden z dowódców spod Akwirgranu, kapłan Wielkiej Świątyni jeszcze za czasów Neyestecae. Otapactli weteran spod Erwick oraz Huei Te'icuane, najpotężniejszy z właścicieli ziemskich.

'''Drugi z krajów, Unia Plemion Qasyran - Tlacame Cecean Qasyran'''
Połączył mniejsze, ale liczniejsze plemiona południa:
*'''Coatl – Węża'''
*'''Tecuixin – Aligatora'''
*'''Nahualli – szamańskie'''
*'''Cahualloh – konia'''
*'''Omio – Kości'''
*'''Tonatiuh – Słońca'''
*'''Atoyaatl – Rzeki'''

Na czele stanęła Tlilxuchtli z plemienia Coatl, tytułując się nican tlatoani, najwyższą władczynią. Powołała radę, której powierzyła zarząd nad różnymi aspektami polityki, na czele rady stanął jej brat, Atuzan, oraz Teocuitla, kapłan Świątyni Księżyca.

Unia Plemion postawiła na rozwój gospodarki, w oparciu o kupowane od goblinów i krasnoludów technologie. Podstawą założenia była budowa wielkich portów dalekomorskich w zatoce Draigern, które miały posłużyć za okno na świat i narzędzie ekspansji handlowej. Unia Plemion zakazała niewolnictwa, zezwoliła na powrót do domów niewolników przebywających na jej terenie, właścicielom wypłacając odszkodowania w złocie i gwałtownie drożejącym srebrze, nawiązała kontakt dyplomatyczny z państwami Północy.

Na szczególną uwagę zasługuje osoba, która stała się podstawą relacji Unii ze Styrią – a była to Estella Montebianco, powołana na styryjskiego ambasadora na południu, córka samej Tlilxuchtli i Styryjczyka. Jej osoba miała być przykładem i symbolem nowych czasów.

Przez 4 lata funkcjonowania osobnych organizmów państwowych udało się powstrzymać rosnącą niechęć i wygasić wojenne emocje. Obydwa kraje zmagały się ze skutkami wojny - olbrzymią liczbą powracających z północy weteranów, w większości wymagających pomocy zdrowotnej.

Unia Plemion znalazła rozwiązanie w zmianie ustrojowej - po zlikwidowaniu niewolnictwa południowe prowincje zaczęły zmieniać swoje oblicze. Współpracując z krasnoludami z Horinsham oraz goblinami zakupowano technologie i rozpoczęto na szeroką skalę wydobycie i przetop rud metali. Byli niewolnicy oraz weterani wojenni masowo byli zatrudniani w hutach i kopalniach.

Północne Qa utrzymało niewolnictwo, nasilając kontakt z innymi państwami, które ten proceder akceptowały - z Ofirem, Samnią oraz podziemnym państwem goblinów, będącym łącznikiem handlowym wszystkich powyższych. Ekonomia państwa opierała się na kopalniach minerału i wielkich latyfundiach rolnych, w których pracowali niewolnicy, a kadrę zarządzająca stanowili najczęściej byli żołnierze.

Tym samym oba kraje stanowiły dla siebie uzupełnienie - północ stanowiła zaplecze żywnościowe, południe stopniowo stawało się potentatem przemysłu.

==Nowa era Imperium==
Atexatli, czyli błękitny kamień o wyjątkowych cechach, od dawna był skarbem ziem Qasyranu, jednak po wyprawie do Agade i odkryciach stamtąd przywiezionych, jego znaczenie wzrosło do stopnia, w którym miał szansę stać się podstawą ekonomii obu państw Zapołudnia. Cały świat rozpoczął bowiem masową budowę rdzeni minerałowych, generujących energię magiczną. Umożliwiał to wynalazek kolchidyry, czyli tworzywa w pełni ekranującego promieniowanie Atexatli, dotychczas zabójcze dla ludzi z Północy.

Z jednej strony kolchidyra redukowała wojenną przewagę Zapołudnia, którą dawało Atexatli i wykonywane z niego bomby, z drugiej - otwierała nową drogę budowania przewagi ekonomicznej. W latach 945 - 950 nastąpił skokowy wzrost wydobycia atexatli, przekraczając wartość 1000 ton rocznie (wartość dla obydwu państw Zapołudnia), przy czym jeden gram osiągnął na rynku wartość ok. 1 tys. bezantów.

==Nowa Magia w Quasyran==
Technologia rdzeni minerałowych w Qasyran nie nastręczała żadnych problemów (nie wymagały tam specjalnego ekranowania) i poniekąd zawsze były one wykorzystywane w charakterze super wydajnych baterii magicznych. Nowa Magia, czyli stabilne trwałe zaklęcia oraz machiny sterujące przepływem geosiatki (eaformatory) były jednak istotną nowością.

Obydwa państwa ludu Qasyran zmagały się z wieloma problemami. Szczególnie na północy istniał problem z wydajnością pól (południe rozwiązywało to za pomocą goblińskich nawozów alchemicznych), w związku z tym, najnowsze wynalazki zostały na Zapołudniu przyjęte z dużym zainteresowaniem. W 947 roku w dawnym sarkofagu w Sowiogórzu (tam, gdzie przechowywano niegdyś wiedzę ludu Qa) zamontowany został eaformator, skierowany szczególnie na wschodnią część Darnair, które w zamierzeniach miało stać się żyznym zapleczem kraju.

Na terenie Unii Plemion trwały rozmowy o montażu eaformatora w Górach Diablich, ale ostatecznie zdecydowano o budowie większej liczby rdzeni minerałowych. Na terenie całego Qasyran wybudowano ich ponad 10 (m. in. w Mazatl, Atoyaatl, Omio i w samym Qasyran), zasilając z ich pomocą szeroko zakrojone prace budowlane, wodociągi, kanalizację i ogrzewanie obszarów.

==Powstanie niewolnicze==
Wzrost wydobycia atexatli w Imperium Qasyran wiązał się ze wzrostem wyzysku tysięcy niewolników, w olbrzymim procencie ludzi uprowadzonych z Północy w okresie Wojen o Północ, jeńców i więźniów. Na terenie Unii Plemion problem ten przybrał inne oblicze - pracujący w kopalniach mieli tam status wolnych ludzi, ale byli w pełni zależni od właścicieli kopalń i kamieniołomów, co czyniło ich de facto niewolnikami, tym bardziej, że także, w swojej większości, wywodzili się od sprowadzonych z Północy niewolników.

Największe ośrodki górnicze Zapołudnia mieściły się na terenie gór Dragevig, Sowiogórza (Imperium) i gór Diablich (Unia). Na obu tych obszarach w tym samym niemal czasie, czyli wiosną 947 roku wybuchło powstanie niewolnicze. Za jego przywódcę uznawano tajemniczą, właściwie legendarną postać, nazywaną Khor’M. Miał to być ulundo khor’gona (kamienny), pojmany w niewolę w czasie wojny o Północ, który zbiegł i w lasach Sowiogórza zorganizował siatkę przerzutową, pomagającą zbiegłym niewolnikom w ucieczce poza granice Qasyran, do Styrii, Larionu lub Leth Caer. Z czasem siatka ta miała objąć cały obszar Zapołudnia, a Khor’M był obwiniany za liczne zabójstwa latyfundystów i urzędników qasyrańskich oraz akty terroru wobec posiadaczy niewolników. Powstanie w przeciągu miesiąca zgromadziło ponad 10 tysięcy zbiegłych niewolników, z których mniej niż połowa stanowiła siłę bojową. Początkowo celem powstańców było zebranie możliwie wielu zbiegów i ewakuacja do najbliższej Sowiogórzu granicy laryjskiej. Plan ten jednak uniemożliwiła błyskawiczna reakcja armii miasta Tecuani wraz z przysłanymi z Qatzeran posiłkami. Qa nie dopuścili do połączenia się obydwu ognisk buntu, powstańcy zostali rozbici w bitwach pod Oateni (Sowiogórze) i u źródeł Yro. Powstańcy, którym udało się ujść z rąk sił qasyrańskich, skierowali się przez góry Dragevig w kierunku równiny Asolellat i granicy styryjskiej.

==Reperkusje międzynarodowe==
Ponieważ powstanie wybuchło równocześnie z rewoltą Theonasa w Ofirze, za tę podejrzaną synchronizację obwiniano działanie styryjskiej SSW. Qasyran i Ofir na kongresie Wolnych Narodów oficjalnie oskarżyły Styrię o próby ingerencji w wewnętrzne sprawy innych krajów, nie przedstawiono jednak żadnych dowodów.

Styria odpowiedziała oficjalnym oświadczeniem, w którym poparła dyplomatycznie wszelkie działania niesłusznie uwięzionych dla odzyskania wolności, jednak zaprzeczyła, jakoby miała inspirować i sponsorować powstania.
Sprawy reakcji styryjskiej Frontiery, której oddziały przekraczały granicę, aby ewakuować do Styrii możliwie wielu powstańców, zakończyły się oficjalnym i formalnym ukaraniem dowódców, tym niemniej powszechnie było wiadome, że oficjalnie rozdawano reprymendy, a nieoficjalnie - odznaczenia dla tych, którzy pomogli powstańcom.

==Ku ponownemu zjednoczeniu==
Powstania niewolnicze paradoksalnie spowodowały zacieśnienie kontaktów i - w obliczu wspólnych problemów - poszukiwanie wspólnych rozwiązań w obydwu krajach Qasyran. W 947 roku w Tecuixin nad Yro odbyło się spotkanie Oepetla Cuitli oraz Tlilxuchtli, czyli przywódców obydwu państw. Po wielotygodniowych rozmowach, zdecydowano o zawarciu wstępnej unii polityczno-gospodarczej, mającej - w dalszej perspektywie - doprowadzić do ponownego zjednoczenie ludu Qasyran. W trakcie rozmów Oepetla oficjalnie oświadczył, że ustępuje z rywalizacji o koronę połączonych plemion. Okazją do ogłoszenia unii stała się wielka uroczystość, która odbyła się w mieście Qasyran z okazji powrotu korpusu Iltepe Moe - ostatniej armii Qa wracającej z walk na północy, obrońców Visnohory. Tanatlatoni Iltepe przywiozła ze sobą także prochy generała Seitiriego, poległego w wojnie o Północ. Jego pogrzeb stał się pretekstem do wielkiej, wspólnej manifestacji jedności ludu Neyestecae. Uroczystości skupiały się także na tym, że teraz właśnie, wraz z powrotem ostatnich dzieci Zapołudnia do domu, dla Qa zakończyła się ich wielka wojna. Poruszającym i symbolicznym momentem była koronacja najwyższego cozcatlaton’a (imperatora) - potwierdzając swoje słowa, wygłoszone na spotkaniu nad Yro, Oepetla Cuitli, bohater wojny o Północ, odebrał z rąk Iltepe Moe diadem Neyesecae, przechowywany przez Seitiriego na Visnohorze. Zwycięzca spod Akwirgranu na oczach tłumów oddał pokłon Tlilxuchtli, koronując ją cozcatloani - cesarzową Zjednoczonych Plemion Qasyran.
W tym samym roku, obydwoje przywódców, na Kongresie Wolnych Narodów, ogłosiło, że od tej pory lud Qasyran znów mówi jednym głosem, a jego wyrazicielem jest cozcatloani Tlilxuchtli.

==Kataklizm==
W 950 r. tsunami geomantyczne rozsadziło część rdzeni minerałowych w Imperium, powodując zniszczenia i spore straty. Mieszkańcy Qasyran, z natury odporni na promieniowanie minerałowe, nie ucierpieli jednak ani w połowie tak, jak mieszkańcy Północy.

W związku z kryzysem geomantycznym na jesiennej sesji Kongresu Narodów cesarzowa Tlilchuxtli zaproponowała pomoc ludu Qa w usuwaniu skutków skażenia minerałowego wszędzie tam, gdzie wybuchły minerałowe rdzenie. W Qasyran dorastało właśnie nowe pokolenie, urodzone pod koniec wojny, wychowane w czasach pokoju, nierozumiejące i nieakceptujące brzemienia, jakie złożyli na nie rodzice. Chcieli normalnych relacji ze światem, także światem Północy, nie rozumiejąc problemu, jakim było źródło zamożności ich kraju. Problem ten miał rozwinąć się dopiero w przyszłości.

==Gdy zamilkł Czarny Wilk==
Pomoc Quasyrańczykow w usuwaniu skutków wybuchu rdzeni minerałowych została przyjęta w niewielu miejscach. Młode pokolenie miało problem by to przyjąć, jednak zanim zdążyło zachwiać to państwem doszło do innej tragedii. Wiosną 957 roku zmarł Oepetl Cuitla - Czarny Wilk - nie wyznaczając swojego duchowego spadkobiercy chociaż wielu dopatrywało się w jego przysposobionym synu podobnej zapalczywości co u ojca za młodu. Same ceremonie pogrzebowe przeprowadziła Cesarzowa Tlilxuchtli, odbywały się one dokładnie w tym samym miejscu, w którym wcześniej otrzymała ona z rąk Czarnego Wilka symbol władzy jakim był diadem Neyescecae.

Śmierć Oepetl Cuitla otworzyła drzwi dla dyskusji o ciągłości władzy w zjednoczonym Quasyran. Cesarzowa, chociaż bez trudu czuwała przy ciele bohatera i prowadziła całość ceremonii, nie należała już do najmłodszych. Wśród quasyrańskiej młodzieży, która pragnęła zacieśniania kontaktów z resztą świata mówiło się, że korona powinna być dziedziczna i trafić w ręce jedynej córki Czarnej Orchideii - wyniku zmieszania krwii ze styryjczykami, Estell. Starsze pokolenie jednak patrzyło na ten pomysł jak na szalone majaki chorego i zaczęło szukać innego kandydata do przejęcia władzy. Sama Tlilxuchtli wstrzymała się od wypowiadania w tej kwestii.

Ofir/Historia

2026-03-23T20:21:03Z

Wydra:

{{ZakładkiTrzy|Historia|Ofir|Etnos}}

[[File:ofir5.jpg|upright=|frameless|border|right]]

='''Sytuacja Obecna'''=
Ofir, jaki był znany przez setki lat upadł. Rok 957 oznaczał kres starego porządku, zakończył się bowiem okres rządów najbogatszych, prastarych rodów. Areny gladiatorów po raz pierwszy posmakowały błękitnej krwii we wrześniu, gdy Samnijski najeźdźca pognał na jej piaski nie niewolników, a właśnie tych, którzy niepodzielnie rządzili tyle lat. Dawni arystokraci, którzy tamtej pamiętnej jesieni nie stracili głów posmakowali niewolniczych kajdanów.

Początkowo wielu mieszkańców opuszczało swe domostwa bojąc się, że spotka ich ten sam los co ich władców. Okazało się jednak, że tym razem samnijskie arbany nie przynosiły pożogi i żałoby. Dla zwykłego szarego mieszkańca nic zasadniczo się nie zmieniło. Nikt nie spalił wiosek ani pól, nikt ich nie brał w jasyr. Jedyne co się zmieniło, to do czyjej kiesy spływały podatki. Nawet uczelnie, z których znany był Ofir nie upadły: część studentów - ze znamienitych dawniej rodów - znikła, jednak ich miejsce zajęli inni. Ci, których dawniej nie było stać na wykształcenie, w końcu mieli szansę wejść po marmurowych schodach, bo Wielki Namiestnik Ofiru - Erdene Boro - nakazał obniżyć czesne. Wśród wykładowców pojawili się także pethabańscy mędrcy, by szerzyć wiedzę znaną do tej pory tylko im.

To, do czego najtrudniej było przywyknąć mieszkańcom miast, to to, że zniknęło kilka pomników, które upamiętniały dawne rody oraz to, kto teraz zarządza danym miastem.

Na wojnie najlepiej ostatecznie wyszli ofirscy kupcy, zwłaszcza Ci, którzy wcześniej utrzymywali stosunki handlowe z Kaganatem Samnijskim. Niektórym poszczęściło się bardziej niż innym. Zostali wybrani na namiestników miast w zamian za to, że nie zwątpili w Wielkiego Kagana i jego plan.

='''Zapis historii'''=

==Pierwsza cywilizacja==
Ofir uznaje się za kolebkę ludzkich cywilizacji na świecie. Jego początki jako państwa wiążą się z osobą Eutychusa (Eutyka), jednego z wodzów, który zgodnie z wczesnymi kronikami doprowadził do pierwszego Oligoi – rady kratistosów, co z kolei zapoczątkowalo stworzenie sojuszu miast. Był to rok 1213 przed Wielką Ekspansją. Od tego czasu sojusz pięciu miast rozkwitał. Niektórzy mówią, że wszystko dzięki Koronie Ofiru był to artefakt, kuty z pięciu kręgów gwiezdnego metalu diadem.

==Wojna o koronę Ofiru==
Każda część przypisana była jednemu z miast i tamże przechowywana. Korona Ofiru stała się powodem (niektórzy twierdzą, że tylko pretekstem) najazdu styryjskiego, który bezpowrotnie zniszczył potęgę Pięciu Miast, raz na zawsze zmieniając oblicze Ofiru. Działo się to około 870 roku. Wówczas dzięki zdradzie itharyjskich kapłanów, styryjska bogini Tavar zabiła boga tarczy słonecznej Izosa, udowadniając jednocześnie, że na płaszczyźnie ziemskiej wszyscy są śmiertelni. Unia miast rozpadła się, Styria odebrała z wszystkich miast elementy Korony Ofiru, a najazd zamienił się na itharyjską okupację. Głównie dzięki buntowi i powstaniu Messyńczyków udało się ten stan odwrócić. Bez wsparcia Styrii itharyjskie wojska nie były w stanie długo utrzymać okupacji, szybko więc Messyna, Arethyna i Tulos odzyskały niezależność, więc tworząc unię, tak zwany Mały Ofir. Styria poprowadziła do walki siły wcześniej nieznane – armię ulundo (stworów powstałych z przekształcania istot żywych), ale przede wszystkim do walki wyruszyła sama bogini. Pod murami miasta Itharos miało miejsce bezprecedensowe wydarzenie – bogini Tavar wezwała do walki patrona Ofiru, boga słońca Izosa, a ten nie zważając na ryzyko śmierci (w strefie śmiertelników wszystko jest śmiertelne) stawił się. I przegrał walkę. W oślepiającym świetle wybuchu Izos został unicestwiony. Szok po tym wydarzeniu był tak wielki, że Itharos nie tylko poddało się, ale szczerze przeszło na stronę styryjską, wspomagając jej armię w ataku na pozostałe miasta. W 870 roku de facto upadł Ofir. Śmierć Izosa, rozbicie sojuszu, zrównanie Messyny z ziemią, odebranie Korony Ofiru- to wszystko wstrząsnęło świadomością Ofirczyków i pozostawiło piętno. Straszne piętno wojny, zdrady i bratobójstwa. Styria pokonała wszystkie pięć miast, odebrała Koronę Ofiru, która wedle styryjskiej wersji powstała z części mocy bogini. Dawny Ofir został złamany i podzielony, Itharos pozostało na terytorium Messyny jako okupant.

==Czas wojen domowych==
[[File:ofir2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Pierwszym sygnałem nadziei na ponowne zjednoczenie była rebelia Tyngariona w 880 roku. Choć messyńczycy mszczą się na swych dawnych oprawcach, nie ma Ofirczyka, który nie szanowałby Theo za jego śmiały czyn. Zwieńczeniem tego jest Pokój Tritajski w tym samym roku, i zawiązanie sojuszu Trzech Miast (Arethyny, Tulos i Messyny) przy jednoczesnym zawieszeniu broni z Itharos. Do dzisiaj 12 miz Gwengolo jest uznawany za nieoficjalne święto. Kolejna szansa pojawiła się kiedy ujawniono Dokumenty z Kovendare, dowody oszustw Ligi Kupieckiej. Kiedy w 881 zawiązane zostaje porozumienie w Dormenos wszystkie miasta Ofiru wzięły udział w Wielkiej Sukursji. Pierwszy raz od ponad dekady zamiast się mordować wojska Ofiru działały razem przeciw Uzurpatorom. Wielu wróżył szybkie zjednoczenie. Jednak szansa nigdy nie została wykorzystana. Tym co przekreśliło szanse na pokojowe zjednoczenie była Wielka Wojna. Rozpoczęta w 895 według oficjalnej wersji zabójstwem księcia Olafa przez styryjskich skrytobójców szybko podzieliła świat na dwa stronnictwa. Od 896 roku rozprzestrzeniła się na wszystkie kraje, wtedy też Mały Ofir stanął po stronie Wergundii, a Itharos- po stronie styryjskiej. Bratobójcza walka znowu podzieliła społeczeństwo, a w sercach Ofirczyków szybko wzrosła nienawiść do pobratymców z Itharos. Kiedy w 898 mocarstwa przeniosły walkę na morze i rozpoczęły eksplorację Za-południa, Ofir pozostawał w stanie wojny. Bitwa pod wioską Kirintyn, gdzie wojska Itharos i wojska Messyny starły się w boju przeszła do historii kronik jako jedna z najkrwawszych w historii państwa. Messyńczycy gnani chęcią zemsty za wyrządzone krzywdy wyrżnęli wtedy wszystkich Itharyjczyków, którzy się poddali. Oficjalnie była to rekompensata za zbrodnie popełnione wcześniej.

==Inwazja==
Kiedy lud Qa, potęga z południa zmusiła mocarstwa świata do zawarcia Trójprzymierza, wielu Ofirczyków marzyło o zakończeniu wojen domowych, ale ich marzenie jeszcze długo nie miało się spełnić. W roku 904 księżna Helethai za namową rodziny Meliaor wypowiada sojusz i wbija nóż w plecy Styrii, Mały Ofir szykuje się do wzięcia udziału w wojnie. Nie wiadomo po której stronie, wiekuisty pokój z Aenthil zawarty setki lat wcześniej nadal obowiązywał. Ale to w roku 905, kiedy Styria straciła Telmfabę Ofir wziął udział w wojnie. Ale tylko domowej. Wojska Małego Ofiru najechały i zdobyły Itharos (dzięki pomocy wewnątrz) i Korathię. Tym razem nikt nie myślał o sojuszu. Do 910 roku trwała wojna, zakończona krwawo okupioną obroną Itharos. Pomimo wdarcia się wrogich wojsk do miasta, lojaliści bronili się o każdą uliczkę, każdy kamień brukowy. Ostatnim punktem obrony stał się Pałac, w którym to broniono się aż do świtu roku 911, kiedy to obrońcy się poddali. Podziwiając ich waleczność i honor oligoi postanowiło odebrać im życie jedynym godnym sposobem- z bronią w ręku. 27 miz Eost straconych zostało 54 lojalistów, którym przewodził Kerin Koroliusz. Część z nich została spalona, inni ścięci, a niektórzy powieszeni.

==Czas dominacji Zapołudnia==
Ofir związany sojuszem z Imperium Qasyran zachował nie tylko integralność terytorialną, ale także zyskał ekonomicznie, stając się głównym partnerem handlowym Qa. Pełnymi garściami czerpał z 25-lecia stabilizacji, bezpieczny od najazdów samnijskich i zagrożenia wergundzkiego. Dopiero wybuch II wojny o Północ stawił pod znakiem zapytania relacje Ofiru z resztą swoich sąsiadów. W całym tym okresie Ofir pozostawał podzielony – terytorium Itharos i Korathii pozostawało pod okupacją Messyny i Tulos.

==II Wojna o Północ==
W roku 935 w Itharos wybuchło powstanie, sprzężone i skoordynowane z pozostałymi krajami Północy. Mory messyńskie zgodnie z założeniami sojuszu z Qa przystąpiły do walki, jednak w toku późniejszych negocjacji odstąpiły od dalszego oblężenia, a pozostałe miasto ogłosiły nieuczestniczenie w działaniach zbrojnych. Porozumienie stało się podwalinami dla odbudowy relacji miast ofirskich. Kolejnym jego elementem stał się wspólny wróg.

==Najazdy Samnijskie==
W roki 936 zmarł w efekcie zarazy kagan samnijski Sukh Ohiryn, a wiosnę 936 roku od północy na ziemie Ofiru wtargnęły arbany samnijskie. Wodzowie minghunów wyruszyli by udowodnić swoją dominację nad innymi i wzmocnić pozycję w konkurencji o tron kagana, jako że zabrakło władzy centralnej, to sojusz z Qa i Ofirem przestał chronić ten ostatni przed agresją. Inwazja dotarła aż do Korathii, zalewając kraj ogniem i krwią. Spłonęła ogromna ilość miast i osad, na stepy upowadzono w jasyr tysiące ludzi. Niezatrzymywani, samnijscy wojownicy wrócili na step na zimę. Zachęceni łatwym łupem Samnijczycy wrócili kolejnej wiosny. Tym razem jednak Ofir był przygotowany. Samnijskie arbany wtargnęły w głąb kraju na południe od Arethyny, tam jednak drogę zastąpiły im ofiryjskie mory. Samnijczycy zostali oskrzydleni i schwytani w pułapkę, jednocześnie zaś pozbawieni wodzów, usuniętych sprawnie przez wynajętych skrytobójców. Dzięki mediacji Zapołudnia uniknięto rzezi jeńców, którą zagroziła nowa przywódczyni arbanów, Enktoia Bilguun'enei, Qasyran zapłaciło także gigantyczny okup w imieniu Ofiru, zaś Enktoia złożyła przysięgę, że nie powróci nigdy do Ofiru. Epizod ten przyniosł owoce dla wszystkich uczestniczących krajów. W Samni Enktoia została obwołana kaganią, kończąc epizod bezhołowia i chaosu. Qasyran raz jeszcze zyskało sprzymierzeńca w walce z Północą. Ofir natomiast został zjednoczony ponownie przeciwko dawnemu wrogowi.

Pod koniec roku 938 połączone senaty Pięciu Miast proklamowały ponownie Unię Miast Ofiru, oddając władzę w ręce Oligoi- Rady Kratistosów. Po sześciu dekadach koszmaru wojen domowych Ofir zjednoczył się ponownie.
W zimie 939 r. Messyna była gospodarzem negocjacji pokojowych, które doprowadziły do zakończenia II Wojny o Północ, nazwanego Traktatem Vistanijskim.

==Po wojnach o Północ==
Rok 939 był dla Ofiru czasem wielkich porządków i odbudowy. Zjednoczenie stało się faktem, ale powrót do wspólnoty krajów wciąż trwał, a w dodatku bynajmniej nie wszystko szło po myśli ofiryjskich polityków. Poważnym cieniem na polityce państwa położyła się klęska projektu Paktu Szlaku Wedry. Co wprawda Ofir podtrzymał zabiegi o wciągnięcie Samni w owo porozumienie, to póki co Enktoia pozostała nieugięta, ponadto konflikt między Wschodnią Teralą a Visnohorą na tle "kryzysu Otortenu" groził dalszym rozpadem. Próba budowy alternatywnego wobec Wergundii szlaku handlowego wciąż czekała na realizację, zmuszając Ofir do negocjacji z Federacją na bardzo niekorzystnych warunkach. Wkrótce jednak nadeszły kolejne klęski.

==Velida i Wielka Woda==
W zimie senatorowie Messyny, Sybilla Vistania i Strigidaes Florus podpisali z reprezentantem gmin hobbickich układ o odrodzeniu Velidy. Prawdopodobnie oboje nie wierzyli, że może się to ziścić, tym niemniej już rok później w opustoszałej dolinie wybudowano pierwsze osady. Jednak radość z tego faktu przysłoniło nieszczęście.
Wiosną 940 roku na rzece Pamisos utworzył się zator. Gwałtownie topniejące śniegi spowodowały osunięcia zboczy, a woda znalazła sobie nowe koryto. Potężny żywioł przetoczył się przez Dolinę Velidy, a woda runęła nowym korytem, tworząc olbrzymią falę powodziową niosącą tony popiołów wypłukane z doliny. Nikt nie ostrzegł Messyńczyków. Powódź zniosła po drodze wszystkie mosty, w górskim terenie nie miała możliwości wyhamować na polach zalewowych. Uderzyła na miasto 4 kwietnia o 4 rano.

W samej Messynie zginęło kilkaset osób, zaskoczonych w domach w środku nocy, dalsze żywioł dopadł w wioskach i miasteczkach wzdłuż górnego biegu rzeki. Zniszczenia były niewyobrażalne.

==Powstanie Sofidesa==
Wkrótce po kataklizmie, nazwanym Wielką Wodą, wybuchło wielkie powstanie niewolników. Zaczęło się od Messyny, rychło jednak ogarnęło wszystkie pozostałe prowincje. Na czele stanął Sofides Thorakos, dotychczas trener gladiatorów. Dzięki powodzi w Messynie powstańcy zaskoczyli prowincję, pojawiły się nawet głosy, że to właśnie powstańcy odpowiadają za straszliwy żywioł. Świetnie zorganizowana i dofinansowana rewolta odniosła kilka bardzo poważnych sukcesów w Messynie i Tulos. W Itharos powstanie było najsłabsze ze względu na brak na terenie Miasta i jego prowincji dużych niewolniczych ośrodków (Itharos zezwalało na niewolnictwo, ale go nie popierało). Powstanie spowodowało olbrzymie straty u posiadaczy majątków i zmusiło Oligoi do poważnych decyzji polityczno-militarnych. Kampania wewnętrzna przeciwko buntownikom została rozpoczęta z początkiem lata. Na czele stanął senator tulijski Kasjusz ev. Karakalla , obiecując, że do zimy utopi powstanie we krwi. Spirala terroru nakręcała się coraz bardziej, a wojna domowa pustoszyła kraj.

==Najazd Orków==
Kolejnym wielkim kataklizmem był najazd orków, których watahy zeszły z gór wiosną 940 roku, niszcząc, paląc i rabując obszary wzdłuż podnóży Maegros od Itharos aż do Arethyny. Najazd pogłębił chaos panujący w kraju, a do tego stał się powodem poważnego kryzysu politycznego. To, że orkowie Tar-zul pozostają pod wpływem Tergora dar Tollera, nie było żadną tajemnicą, ów przypadek, że akurat teraz ich nagły i od dawna nie widziany na tych ziemiach najazd osłabił przeciwnika Wergundii, dla mało kogo wydawał się w istocie przypadkiem. Politycy ofirscy oficjalnie zarzucili Federacji działania podburzające przeciwko ich krajowi i zażądali wzięcia odpowiedzialności za mistrza Zakonu Modwitowego, tworzącego właśnie przyczółek Modwita w górach Maegros. Dowodem oskarżenia był liczny wergundzki sprzęt bojowy, znaleziony przy schwytanych i zabitych orkach.

==Powrót bogini==
W potoku nieszczęść wielkim pocieszeniem i nadzieją było zdarzenie z jesieni 939, które wstrząsnęło całą północą. W dawnych świątyniach, z których większość była już ruinami, zapłonęły same z siebie ognie ofiarne, a kapłani płacząc oznajmili ludziom – oto wróciła część starych bogów. A nade wszystko do ludu Ofiru wróciła Dobra Mateczka, pani pól uprawnych, opiekunka rodzin, bogini Gabona.

==Nowa siła robocza==
Trwający od 942 r. kryzys visnohorski zmobilizował wszystkie państwa Paktu, także Ofir. Oligoi rozważało, czy należy militarnie udzielić pomocy Tryntowi i Terali, ostatecznie stanęło tylko na postawieniu w stan gotowości wszystkich mor ofiryjskich, zwłaszcza tej w Itharos. Ofir przyjął jednak przede wszystkim rolę mediatora.
Wielkie powstanie niewolników, zakończone wybiciem lub ucieczką większości powstańców, spustoszyło większość kraju, a walki ustaly dopiero w 942 r. Dla Ofiru oznaczało to wielkie straty i brak siły roboczej, problem ten został niespodziewanie rozwiązany.

W 943 r. na rynki Ofiru sprowadzono tysiące nowych niewolników, jeńców sprowadzonych przez Samnię z Pethabanu. Dla Ofiru oznaczało to nowy impuls do rozwoju, ale też wielkie zmiany - Pethabańczycy, choć wcześniej obecni w Ofirze, nigdy nie byli tam tak liczni. Teraz wnosili ze sobą elementy nowej, obcej kultury, a przede wszystkim religii, podporządkowanej kultowi Raat Ka-Malika.

==Epoka po Agade==
Głośna wyprawa odkrywcza oznaczała dla Ofiru wiele zmian, tym bardziej, że czołowa uczelnia tego kraju, Kolegium Messyńskie, była jednym z partycypantów odkryć. Projekty eaformatorów (urządzenia magicznego, kontrolującego żyzność obszaru przy węźle geomantycznym) były własnością Kolegium i każda wybudowana maszyna przynosiła krociowe zyski uczelni i senatowi. Pierwszy eaformator zresztą został wybudowany właśnie w Ofirze, w należącym do Arethyny, Dormenos. Dolina Dormenos, pierwotnie sanktuarium bogini Widy u źródeł Wedry, po odejściu starych bogów przebudowane na fortecę przeciwko Samnijczykom, została wydzierżawiona Kompanii Nowej Magii jako jej główna siedziba i centrum badawcze.

Praca eaformatora stała się zauważalna już po kilku latach od jego uruchomienia. W latach 945-947 Ofir zanotował rekordowe plony w wysokości dochodzącej do 10 kwintali (kwintal to tradycyjna jednostka miary równa ok. 100 kg) z hektara, gdy tymczasem uznawane za najżyźniejsze na świecie czarnoziemy parveńskie nad Sankarą dawały średnio plony nie większe niż 5-6 q. W połączeniu z potężnymi problemami, jakie nękały państwa Północy, przede wszystkim Trynt i Wergundię, Ofir po raz pierwszy w swojej historii stał się eksporterem zboża, co w połączeniu z otwarciem szlaku wedrzańskiego w 947 r (dzięki wydzierżawieniu rok wcześniej przez Kompanię Nowej Magii obszarów Południowego Stepu od Samnii) dało Ofirowi dostęp do potężnego rynku, powodując dalszy wzrost zamożności.
Miasta Ofiru przeżywały istny skok cywilizacyjny. We wszystkich większych ośrodkach miejskich zamontowano rdzenie minerałowe, dzięki czemu do domów w miastach docierało ciepło, bieżąca woda, kanalizacja i inne luksusy, dotychczas znane tylko w najbogatszych rezydencjach rodów senatorskich.
Do tego doszło otwarcie na wschód.

Eaformator Samnijski (jak nazywano maszynę zamontowaną w Górach Sokolich) sukcesywnie zmieniał klimat na północnej Assurze, dzięki czemu szlak do pethabańskiej Meghalayi przestał już być drogą ekstremalnie niebezpieczną, w efekcie ofirskie targowiska zostały zalane egzotycznymi, luksusowymi towarami z dalekiego Bharaat. Wśród średnio zamożnych mieszkańców Ofiru zapanowała szalona moda na wschodni styl, dotychczas charakteryzująca tylko zamożne elity.
Powszechne w Ofirze stało się powiedzenie, że historia dzieli się na epokę przed i po Agade.

==Zjawiska społeczne==
Moda wiązała się ze specyficznymi zjawiskami, które stały się powszechne na ulicach ofirskich miast. Wraz z modą na wszystko, co pethabańskie, wzrosło zainteresowanie mahiją, demonologią i nekromancją. Powszechnie akceptowane (choć oficjalnie ścigane przez prawo) stawały się już nie tylko kapliczki Fortuny, ale wręcz ołtarze samego Swarta - Szakala, którego odtwarzany kult stawał się szczególnie popularny wśród ofirskiej zamożnej młodzieży. Jego pethabańska wersja, oparta na wizji Szakala, jako “prawdziwego Stwórcy” walczącego z uzurpatorem Deucesem i jego sługami, była z kolei niezwykle chwytliwa wśród niewolników i niższych warstw społecznych.

==Powstanie Theonasa==
[[File:ofir6.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Wzrost zamożności mieszkańców Ofiru nie przekładał się na sytuację niewolników, którzy wciąż stanowili podstawę ekonomii kraju. Wręcz przeciwnie, wzrost zysków z handlu zbożem spowodował zwiększenie obowiązków rolników, a wzrost zamożności - większe zainteresowanie ekskluzywnymi walkami gladiatorów czy domami uciech. Wyzysk stawał się coraz bardziej bezwzględny, doprowadzając do wybuchu.

W roku 947 grupa, dowodzona przez Theonasa, rozpoczęła bunt w mieście Denajon. Siłą rzeczy trzonem powstania szybko stali się świetnie wyszkoleni gladiatorzy, powstanie było dobrze zorganizowane i zaopatrzone, szybko wchłaniało też kolejne tysiące ludzi zbiegłych z plantacji i latyfundiów. Armia Theonasa, nie chcąc przekraczać Sankary, ruszyła na północ ku Tulos, a następnie, po dwukrotnym spektakularnym pokonaniu mor (armii) Messyny i Tulos, skręciła na zachód, kierując się ku stokom Maegros. Tam siedzibą powstańców na dłuższy czas stały się obszary na zachód od Mittejonu, gdzie powstańcy zyskali wsparcie od watah górskich orków. Wybuch powstania uniemożliwił planowaną w senacie interwencję w rozbitej wojną domową Wergundii, w związku z czym podejrzewano, że znakomite przygotowanie nie było wyłącznie zasługą talentu Theonasa i jego ludzi, ale było też finansowane z zewnątrz. Powstanie przyciągało zbiegów, paraliżując prace polowe i obniżając zyski, na początku 948 r. połączony senat zdecydował więc o powołaniu dodatkowej armii, którą skierowano przeciwko powstańcom.
Kampania wojenna trwała dwa lata.

Mora interwencyjna, dowodzona przez senatora Grakusa Verresa, trzykrotnie była wzmacniana posiłkami z armii poszczególnych miast, ostatecznie na początku 950 roku udało się zmusić powstańców do opuszczenia rejonu Mittejonu.
W bitwie na stokach góry Tarramakos Verresowi udało się okrążyć armię powstańczą, z klęski wysmyknęły się jednak oddziały przyboczne samego dowódcy, Theonasa. Powstańcy skierowali się na południe, rabując i pustosząc wioski i plantacje między Messyną, a Satrum. Desperację powstańców podtrzymywały informacje o losie pojmanych pod Tarramakos. Theonasowi udało się przeprawić przez Pamissos, potem Sankarę, przebić wzdłuż Traktu Itharyjskiego do granicy laryjskiej. Celem było błaganie o azyl w Larionie, państwo górskich elfów nie było jednak skore do mieszania się w wewnętrzne sprawy sąsiada. Powstańcy, których armia liczyła wówczas już nie więcej niż tysiąc ludzi, zostali zatrzymani z zamiarem oddania ich w ręce Verresa, Laryjczycy jednak wstrzymali się z decyzją. Los Theonasa pozostał niejasny, jego obecność w obozie na laryjskiej granicy nie została potwierdzona. Ponieważ to jego właśnie Verres miał pojmać żywego, aby przed senatem udowodnić, że działał przy współpracy z obcymi służbami, sytuacja stała się patowa.

==Reperkusje międzynarodowe==
Powstanie odbiło się szerokim echem na arenie międzynarodowej, powstańców oficjalnie, ale jedynie dyplomatycznie, poparła Styria, Talsoi i Wergundia, natomiast zdecydowanie potępiło Imperium Qasyran - równocześnie w tym państwie trwało tamtejsze powstanie niewolnicze. W roku 948 na forum Kongresu Wolnych Narodów Ofir i Qasyran oskarżyły Styrię o inspirowanie buntów w ich krajach, ale z braku dowodów Kompania Nowej Magii nie podjęła żadnych kroków przeciwko tejże.

==Cień pośród cieni==
Po upadku Szakala jego kult bynajmniej nie osłabł, wręcz przeciwnie, zdawał się rekrutować nowych zwolenników spośród zamożnej młodzieży miast. Teorie spiskowe, mówiące o mistyfikacji i oszustwie Inkwizycji, pojawiały się jak grzyby po deszczu. Trend wzmacniali uchodźcy z pethabańskiego Tipura Nadu, podbitego przez Kaganat Samnijski. Byli to w większości kultyści i mahowie Szakala. Choć popularne, wyznawanie Szakala mimo wszystko było w ofirze nielegalne, w przeciwieństwie do kultu Fortuny, który stał się jedną z oficjalnych religii państwowych.

==Czas złotego rozkwitu==
Trwający od czasu wyprawy do Agade czas prosperity dla Ofiru przerwał przerwał epizod kryzysu geomantycznego roku 952. Po uderzeniu gwałtownych fal energii zniszczone zostało dawne sanktuarium w Dormenos, będące obecnie własnością Kolegium Messyńskiego. Wybuchy rdzeni minerałowych spowodowały chaos i tragedie w miastach, zwłaszcza tam, gdzie konieczne było odcięcie całych skażonych dzielnic. Kompania Nowej Magii traktowała Ofir jako priorytet i to tutaj pracowali najlepsi specjaliści geomanci i inżynierowie organizacji - kryzys geomantyczny zostal w pełni opanowany i zażegnany już po roku, a Ofir powrócił na ścieżkę bezprecedensowego rozwoju, pomnażając bogactwo i podnosząc poziom cywilizacyjny.

Już rok po kryzysie Kompania Nowej Magii wystąpiła z misją rozjemczą pomiędzy Ofirem a Styrią. Na forum Kongresu Wolnych Ofir wystąpił bowiem z ostrym protestem wobec Styrii, która udzieliła azylu niedobitkom powstania Theonasa, w tym jego rodzonemu bratu, a dodatkowo niewyjaśnionych okolicznościach w Styrii zabity został nomikos Heron, który ich ścigał. Ofir zerwał stosunki dyplomatyczne i wycofał ambasadorów, po interwencji KNM rezygnując na szczęście z dalszych krokow militarnych. Styria odpowiedziała adekwatnymi posunięciami, jednocześnie protestując przeciwko oskarżeniom.

==Dobrobyt i zapomniane sprawy==
Tak jak dla gospodarki wielu państw wybuch rdzeni minerałowych był ciężka raną, tak dla Ofiru okazał się być ledwie draśnięciem ze względu na to, że Kompania Nowej Magii priorytetowo zajęła się opanowaniem sytuacji na ziemi ofirskiej.

Lata 952-957 upływały więc pod znakiem rozkwitu. Powstanie Theonasa i oskarżenia jakoby Styria maczała w tym palce, nie były już poruszane na salonach, co najmniej jakby był to temat równie ważny, co ceny owczego runa sprzed pięciu lat. Ofir obrał taktykę, że jest to nieznaczący szczegół i pomijał go, bo omawiany nabrałby wagi. Co prawda styryjscy dyplomaci wciąż nie są zapraszani, a cło na towarach znad Loraniss bije po oczach, jednak to mało znaczące dla szarego obywatela.

Zimą roku 956 zorganizowano Wielkie Igrzyska z okazji 20-lecia podpisania traktatu Vistanijskiego. Na prowincji świętowano przez tydzień, natomiast wśród arystokracji same uroczystości i bale przeciągnęły się na półtora miesiąca.

Historia świata gry/940-

2026-03-23T20:20:26Z

Wydra:

''Powrót do [[Historia świata gry|historii świata gry]].

__TOC__

== Rok 940 (wydarzenia larpów 2020) ==

=== Parszywe Pogranicze ===
''Fabuła Wakacyjna 2020''

==== Gorączka Kruszców ====
Zrujnowana po wojnie Styria rozpoczęła trudny proces odbudowy, zaś kluczowym jego elementem stała się eksploatacja bogatych w zasoby ziem Kaweli. Ta z trudem wynegocjowana ziemia była jedynym prawdziwym zagłębiem górniczym Styrii i niemal dziewiczą ziemią. Inwestorzy z całego świata spłynęli do Kaweli celem wykupywania gruntów pod przyszłą eksploatację. Zaczęła się gorączka złota, srebra i miedzi w jakie opływała Kawelia.

==== Kłótnia w rodzinie ====
Wydarzenia Wielkiego Rytuału, prawda o Ikni, jego zburzenie i odbudowa, porażka i upokorzenie w wojnie oraz śmierć t’antsan Sawry Kroczącej z Ogniem, która od setek lat władała krajem Górskich Elfów do głębi wstrząsnął ich społeczeństwem. Ów szok był dość mocny by wywołać rewoltę części rodów zamieszkujących południowe huany, najmocniej dotknięte wojną. By zapobiec wojnie domowej i rozpadowi kraju nowy t’antsan, Altaris udał się wraz ze swoimi reprezentantami na granicę Styrii i Laro by rozmawiać ze zbuntowanymi rodami, które zaczęły atakować ziemie Styrii pomne dawnych granic Larionu sprzed pojawienia się ludzi, nie zaś tych obecnych. Odkrywając inspiratora buntu, najwyższego kapłana Ikni Roimatę oraz wyznawcę Eskhara Altarisowi udało się położyć kres buntom, zaś zdradziecki kapłan został usieczon w pojedynku ręką niejakiego Kame, który zajął jego miejsce jako nowy najwyższy kapłan Ikni.

==== Wielka Sieć Geomantyczna ====
Fenomen magiczny odkryty przy okazji Wielkiego Rytuału stał się języczkiem uwagi państw i organizacji naukowych, które dostrzegając potencjał owego zjawiska rzuciły się celem przeprowadzenia badań nad nowymi formami magii. Ich odkrycia stały się bezpośrednim napędem gorączki kruszców w Kaweli, bowiem jak pokrewieństwo srebra do magii było znane od dawna, tak nowe odkrycia wskazały antymagiczne właściwości złota, oraz niespodziewane właściwości miedzi rezonującej z samą Wielką Siecią. W badaniach tych na szczyt wspięła się Merredith z Wergundzkiego Instytutu Badań Magicznych przy Akademii Magicznej w Bibraktborgu. Czarodziejce udało się opracować metodę translokacji, czy inaczej teleportacji z wykorzystaniem Wielkiej Sieci za co przyznano jej tytuł Mistrzyni Magii.

==== Święta Inkwizycja, Nieświęci Sojusznicy ====
By walczyć z zagrożeniem z Pustki Świątynia Siódemki na Nieboskłonie powołała do istnienia Świętą Inkwizycję, której celem było odnajdywanie wyznawców Eskhara i walka z nimi, lecz nowa organizacja potrzebowała broni. Zaś jedynie inny Eskhara ma moc zabicia Eskhara. Tak więc Inkwizycja weszła w rozmowy z Wampirami Wyższymi, istotami będącymi w połowie śmiertelnikami, w połowie pomiotami Pustki. Wampiry zgodziły się sprzymierzyć ze śmiertelnikami w zamian za pomoc w przetrwaniu mocy Wielkiego Rytuału, który powoli ich zabijał. Choć liczne były głosy opozycji koniec końców pakt z Dworem dar Cendre, reprezentującym stronę zainteresowanych Wampirów Wyższych został przypieczętowany.

==== Źródło Życia ====
Prócz inwestorów, badaczy i Inkwizycji do Kaweli przybyła także grupa archeologów z Uniwersytetu Messyńskiego goniących za jednym ze świętych grali ich domeny, legendą o pochodzeniu Elfów Laro. Poprzez wykopaliska, mozolną pracę nad tekstami oraz kilka rytuałów magicznych archeologom udało się znaleźć resztki owego Źródła Życia, które wkrótce stało się języczkiem uwagi, bowiem Inkwizycja pożądała go dla podpisania paktu z Wampirami Wyższymi, Styria dla Ulundo, zaś t’antsan Altaris potrzebował go z powodów personalnych. Koniec końców udało się znaleźć polubowne rozwiązanie za sprawą działań Tkaczki Ruty.

==== Felnor ====
Nowa, potężna i nieznana siła zaznaczyła swoją obecność w Kaweli, elfy ze starożytnych, zatopionych wysp Felnoru. Jeden z ich magów pojawił się na Laryjskiej twierdzy, jednak jego cele i prawdziwy rozmiar mocy starożytnego ludu pozostały nieznane.

==== Ale to nie jest potwór stąd... ====
W cieniu gorączki zasobów, pogoni za zmieniającą świat magią, polityki i badań na legendarnymi legendami do Kaweli przybyły małe, lecz jakże oddane ekspedycje Łowców Potworów bawiących się w rzetelną naukę. Mianowicie Łowcy Potworów z całego świata zaczęli zachodzić w głowę z jakiego cholernego powodu stworzenia endemiczne dla danych regionów zaczęły pojawiać się losowo po całym świecie, albo migrować ze swoich leży. W typowo chaotyczny, a często po prostu... niestandardowy sposób Owcom udało się ustalić iż potwory, jako stworzenia powstałe z magii są aktywnie reaktywne i jak się za pałętają na Węzły Wielkiej Sieci Geomantycznej to mogą zupełnym przypadkiem i ku wielkiej własnej konfuzji zostać teleportowane do losowego innego Węzła. Instynktownie świadome tego zjawiska bestie zaczęły migrować od, lub do Węzłów, różne potwory wykazywały różne zachowania. Kolejna zagadka rozwiązana dzięki Łowcom Potworów pod skrzydłami Mieczysława Co Kiedyś Mu Się Zdarzyło Zabić Wendingo (Jakimś Cudem, a Głównie To Lawiną Kamieni).

=== Cena Nieśmiertelności ===
''Epilog 2020''

==== Błogosławieństwo Ei ====
Posiadając dostęp do resztek mocy Źródła Życia Styryjczycy postanowili przeprowadzić rytuał celem uczynienia Ulundo częścią świata i Dzieci Ei. Gdyby rytuał się powiódł Ulundo zyskaliby zdolność naturalnego rozmnażania się i mogli zacząć odbudowywać swoje liczby po zagładzie w trakcie wojny. Jednak jak się okazało podstawa owego rytuału, Błogosławieństwo Ei nie została zdobyta przez Styryjczyków w zgodzie z Matką Naturą, a jej wykradziona. Ów fakt odbił się echem na świecie, sprowadzając wizję świata, w którym rytuał się powiódł a Ulundo zalali resztę ras, wybijając je do nogi. W odpowiedzi na owe wizje Inkwizycja wysłała swoich przedstawicieli by wydrzeć Błogosławieństwo z rąk Styrii. Jednak owego daru pożądała jeszcze jedna strona, starożytne elfy z Felnoru.

==== Rytuał Udaremniony ====
Przynajmniej na razie. W trakcie rytuału niewolnik jednego z Inkwizytorów porwał pierwsze dziecko Ulundo narodzone w trakcie magicznego obrządku. Jego grzech dzieciobójstwa udaremnił wysiłki Styrii i kupił śmiertelnym rasom czas kosztem wielkiego grzechu. Na jak długo pozostaje jednak kwestią nierozwiązana, gdyż koniec końców Styrii udało się odzyskać Błogosławieństwo uniesione z rytuału przez agentów Felnoru.

==== Władca Obalony ====
W swej pewności siebie i pysze do miejsca rytuały przybył sam władca Felnoru, Faraon Sechemset. Ta starożytna, potężna i nienawistna istota była po części śmiertelnikiem, po części zaś Eskhara, a zatem władca był nieśmiertelny w normalnych okolicznościach, jednak przeciw niemu stanęły dwie istoty zdolne go zgładzić, Komandor Czarnej Tercji, oraz jeden z Wampirów Dworu dar Cendre. W chaotycznej i piekielnej walce o jakiej nie zabrzmi żadna pieśń, a żadna kronika nie napisze, Sechemset został zgładzony, wydarte przez niego Błogosławieństwo Ei zostało odebrane. Niestety owo zwycięstwo okupiono wielką ceną. Wielu ze śmiałków zostało uwięzionych na wyspach Felnor gdy portal przez który przeszli dla odzyskania Błogosławieństwa został zamknięty.

=== Krew i piach ===
''Sesja PBF 2020/21''

==== Czas, którego zabrakło ====
Badania nad [[Ogrody Życia|Ogrodem Życia]] w Kavelii przyniosły nadzieję na to, że możliwe jest powołanie nowego życia dla rasy, która nie była do tego zdolna. Tkanki z Pahoro, nośnik tajemniczego życiodajnego czynnika, a także drugi czynnik, nazwany “błogoslawieństwem Ei”, zostały dostarczone do rąk przywódców ulundo i jesienią 940 r. w styryjskim Kelahiran rozpoczęto rytuał Narodzin. 
To, co dla ulundo zdobyli Styryjczycy, było także obiektem pożądania Felnoru.
Wyspy, choć przetrwały i wynurzyły się na powierzchnię, po sześciu tysiącach lat były całkowicie jałowe pod każdym względem. Od kiedy Raeth (kopuła) objęła wyspy, nie przyszedł tam na świat żaden elf. 
Ludzie Sekhemseta, arcyksięcia wyspy Amrun, wykonali uderzenie na sanktuarium ulundo, zabierając to, czego potrzebowali - błogosławieństwo Ei wraz z dzierżącym je kapłanem. Wsparli ich w tym kultyści Swarta-Szakala, szukając swojej szansy po klęsce w Laro i Kawelii. 
Sytuacja stała się wysoce skomplikowana, bo nie tylko pretendujący do schedy po Echironie felnoryjski książę wysłał do Kelahiran swoją bojówkę. Uczyniła to także organizacja Sędziów Pięciu, zwana potocznie Inkwizycją. Oni również zamierzali przerwać Narodziny,przekonani o prawdziwości objawionej wizji, w której ulundo mogąc się rozmnażać zdobywają dominację nad ludźmi i wyniszczają ich. Jeden z sług inkwizytorów zamordował nowo narodzoną w rytuale istotę, wzbudzając wściekłość Styryjczyków. 
Na miejscu był także oddział Larionu, prowadzony przez samego tantsana - Laryjczycy podążali śladem informacji o zwojach dusz swoich ziomków, pojmanych wieki temu przez Felnor i więzionych prawdopodobnie na Felnorze.
Rychło okazało się, że stara laryjska twierdza w Kelahiran połączona jest starożytnym portalem ze swoją bliźniaczą budowlą na Felnorze.
Błyskawiczna reakcja Styrii i Laro, wspomaganych przez część osób, związanych z Inkwizycją, po drugiej stronie portalu doprowadziła do znamiennych wydarzeń.
Odebrano z powrotem Błogosławieństwo, zaś w czasie walk zabity został Sekhemset, po tym, jak przełamano wszystkie nekromanckie zabezpieczenia, jakimi obkładał swoją osobę. 
Nie wszyscy jednak zdążyli wycofać się przez zamykający się portal…

==== Nowa-Stara Ziemia - Tol Felnor ====

Po felnoryjskiej stronie został przee wszystkim tantsan Larionu i jego ludzie, a także komandor Czarnej Tercji, magiczka z Zakonu Kreacji , dyplomata caeryjski Alfar-Ai, poseł kniazia Gocława Wilczan z Terali i kilkoro innych. Zostali pojmani przez felnoryjską armię, wezwaną na miejsce przez głośne echa nocnej bitwy na Kha Mirabi. 
Jeńcy wylądowali w samym środku felnoryjskiej walki o władzę, walki pomiędzy generałem wojsk Amrunu, a arcykapłanem świątyni Swarta. 
Część pojmanych została uznana za więźniów na prawach dyplomatów, część z kolei przeznaczona na ofiarę w rytuale, najbardziej niezwykła rola przypadła jednak Rucie z Zakonu Kreacji. 
Niespodziewanie została uwolniona z lochu przez niewolników, najniższą kastę istot pomiatanych i upokorzonych za to, że nie zgodzili się przyjąć kultu Szakala. Amanyi, czyli wierni, jak mówili o sobie, przechowywali przepowiednię o nadejściu Ruty - i o tym, że to ona wyzwoli ich z kajdan. Magiczka poprowadziła ich, wywołując niemalże małe powstanie niewolników. 
Jednocześnie ci, których przeznaczono na ofiary do śmierci na arenie, uwolnili się, ściągając na siebie uwagę połowy wyspy.

Gdy pojmani walczyli o swoją wolność, z zewnątrz podążała ku nim wyprawa ratunkowa, prowadzona przez Elidisa Caernotha, Ebenezera Dedre z Zakonu Szkarłatnej Pani, Czarnych Diabłów, Laryjczyków, łowców potworów i innych. Otworzyli oni drugi portal, wykorzystując felnoryjską magię - felnoryjskie portale były czymś zupełnie innym niż te, zakładane przez magów. Po żyłach geosiatki wędrowały duchy istot, zwanych Nawigatorami, powiązanie miejscami, gdzie złożono elementy ich ciał, niczym kotwice, do ktorych mogli się przyciągać. Felnoryjczycy wirtuozersko rozpracowali tajniki duszy istot rozumnych, jej powiązania z ciałem i wszystko, co dotyczyło natury życia, wykorzystując tę wiedzę w bezwzględny sposób. 
Nawigator został pokonany i zmuszony do posłuszeństwa, a jego duch, zgodnie z obietnicą Elidisa, przed gniewem jego panów został ukryty na wyspie Elterlide. Wcześniej jednak umożliwił ekspedycji dostanie się na Felnor, na jedyną wyspę, która nie podlegała władzy Swarta - Sakkarę. 
I wtedy stało się jasne, że zadziwiające sploty okoliczności miały swoją przyczynę i cel.

Sakkara była ostatnim z miejsc na Ei, które zmieniła anomalia Alta Tavar, ostatnim jej okruchem. Odizolowana pod kopułą, nie przemieniła się wraz z samą Tavar i pozostała śmiertelną pułapką dla każdej żywej istoty. Przed kilkoma tysiącleciami wyspa zmasakrowała siły Felnoru, próbujące ją podbić, nim to jednak nastało, energia Tavar była pod kontrolą, to tam tysiące lat wcześniej powstał grot włóczni, nazwanej Draig-a-Hernem, unikalny artefakt, który dał początek Styrii. Artefakt wykonany z okrucha bogini. 
Portal na Sakkarę pozwolił przejść tam także samej Tavar i tak ratownicy stali się świadkami, jak bogini przywróciła światu ostatnie swoje “dzieci”, ostatnie istoty, skrzywdzone jej “szaleństwem”. 
Przemieniona Sakkara obudziła się do nowego życia na oczach przybyszów. Oni sami znaleźli tam pomoc, której potrzebowali - oraz okręt, który wyruszył ku Amrun na pomoc pojmanym.

Ci w tym czasie mieli już za sobą szaleńczą walkę o swoje życie na arenie u stóp świątyni i dramatyczną ucieczkę przez podziemia. Nie wszystkim się udało, niektórzy dobrowolnie zaangażowali się w działania w głębi archipelagu.
Alfar-Ai dotarł aż do serca Felnoru, Wielkiej Piramidy, jako jeden z kilku przybyszów, którzy mogli zobaczyć na własne oczy cuda Miasta na Wodzie - Memryiah. Kapłan Vellossury, Falibór, pozostał, ratując swoich towarzyszy i cały Amrun przed oszalałym z wściekłości upiornym cieniem Sekhemseta. Wyznawcy Szakala zostali dobrowolnie, znajdując wreszcie miejsce, gdzie podzielano ich wiarę w moc Pana Pustki. 
Pozostali, wraz z Rutą, prowadzącą ze sobą kilkuset niewolników, przebili się przez podziemne korytarze i stanęli do ostatniej bitwy o swoją wolność. 
Nie była to bitwa możliwa do wygrania, siły Felnoru były przygniatające. 
A jednak wydarzyło się tam swoiste zwycięstwo - zwyciężyli walczący o swoją wolność, zdoławszy wycofać się i uciec na Sakkarę. Zwyciężyli też Felnoryjczycy, którym udało się rozpracować spisek we własnych szeregach. Tron Amrunu okazał się ważniejszy od utrzymania w niewoli jeńców, których dyplomatyczna wartość i tak znacząco zmalała.
Uciekinierom udało się wrócić do domu poprzez odradzającą się Sakkarę. 
Nawet Amanyi, którzy w większości przetrwali ucieczkę i bitwę, dotarli bezpiecznie na kontynent i ostatecznie zamieszkali na wyspie Zakonu, dzieląc się swoją wiedzą o Felnorze. 
Ci, którzy nie uciekli, wrócili do domu poprzez zainicjowaną przez nowego władcę Amrunu akcję dyplomatyczną. Wykryta z niejaką pomocą przybyszów intryga, która ujawniła głębokie podziały wśród władców wysp, zatrzęsła polityką Felnoru. Koronę Amrunu przywdział dowódca wojskowy, Nefrek, który wykazał się bezwzględnością, ale i osobistą odwagą, honorem i zmysłem politycznym. Biorąc sobie na doradców przybyszów z kontynentu, kultystów Szakala, zainicjował on wielkie otwarcie się na świat. Już wkrótce na wyspy zaczęły przybywać okręty, wyładowane tym, czego Felnor potrzebował najbardziej - ziarnem, roślinami, żywnością. Warto było za to oddać kilku jeńców.

Wtargnięcie na Felnor stało się początkiem szerokich kontaktów z tą zadziwiającą kulturą. Felnoryjczycy dokonali czegoś wbrew naturze i bogom, czegoś niemożliwego - przetrwali. Ceną była służba Swartowi, ale wielu na kontynencie uważało to za zrozumiałe i odwracalne, i że możliwym jest dążenie do prawdziwego przywrócenia Felnoru Ei. 
Były też inne konsekwencje - nie wszyscy bowiem uciekli z wysp … całkowicie. Felnoryjczycy wiedzę o duszy doprowadzili do perfekcji, podobnie jak magię, która dawała nad duszą pewną władzę. Amanyi uciekli z wysp tylko ciałem. Starożytne pieczęci, niewidzialne kajdany ściągały każdą duszę pod Wielką Piramidę, by służyła Szakalowi. 
Podobne kajdany nałożono na niektórych uciekinierów.

== Rok 942 (wydarzenia larpów 2021) ==
=== Sztorm ===
''Fabuła Wakacyjna 2021''
==== Sytuacja na ziemiach jarlów ====
Świat, zajęty odbudową i swoimi sprawami, nie zwracał uwagi na peryferia. Tymczasem na krawędzi świata, na fiordyjskich półwyspach, trwała lekka stagnacja. Wielcy dowódcy, liderzy, wodzowie, w większości polegli w bitwach morskich Wojny o Północ, pozostali albo nie mieli dość charyzmy, by poprowadzić ludzi, albo przygniatał ich wiek i lokalne problemy.

Na ziemie Falarskadów, na Dalurgratt, uwagę zwróciły krzyżujące się tutaj interesy. Węzeł geomantyczny kusił możliwościami, ale była też sprawa krasnoludzkiego szlaku handlowego, na którym znikały karawany, zaś jarl ewidentnie nie wiązał końca z końcem i ewidentnie niedomagał.

==== Opowieść o zbrodni i braku kary ====
Zaczęło się niewinnie. To była tylko latarenka, rozpalona na skalistym klifie… Kto mógł przypuszczać, że ktoś weźmie ją za latarnię morską? Ale morze wyrzuciło na brzeg tyle dóbr, że żal, by się marnowały…

Potem były kolejne statki, zupełnie już nieprzypadkowe latarenki, potem, już w głębi lądu, to nie były statki, a wozy karawan, zrzucane z urwisk albo zgruchotane głazami lawiny.

Była też bezsilna klątwa, rzucona w rozpaczy, w godzinie śmierci. I był artefakt, runiczna tablica, która chroniła morderców przed klątwą, przed karą i odpowiedzialnością.

Generalnie dolina kwitła i rozrastała się, zamożna i syta. 
Aż coś się zmieniło. Tablica została ukruszona. 
I nadeszła mgła, a z niej wyszły widma, żądające krwi i zemsty… 
Dolina miała jednak dość złota, by wynająć najlepszych łowców potworów na całej Północy wraz z solidnym wsparciem zbrojnym. Miała ich czym nagrodzić - skarbami, naznaczonymi krwią, oraz stanowiskami na dworze jarla.

==== Co śpi pod półwyspem ====
Gdyby chodziło tylko o upiory we mgle… Jednak prowincjonalni zbrodniarze sięgnęli do znacznie potężniejszego zła. A może to ono sięgnęło po nich? 
Tablica, która chroniła przed karą za morderstwa, miała wielką moc, której korzenie sięgały jednego z demonów, bardzo słabo poznanych, starszych niż świat, wyjątkowo potężnych. Ten trwał w letargu pod Fiordem, gdzieś u korzeni gór, syty złem i rozpaczą, jaką dzięki tablicy otrzymywał. Ile takich tablic jeszcze istniało, prócz tej jednej, która w lipcową noc została obrócona w pył?... 
Ci, którzy wystąpili przeciwko [[Aposafy|aposafowi]], przypłacili to życiem i tylko łasce bogów zawdzięczali, że nie dane im było jeszcze oglądać progów Walhalli. Ale istota się obudziła i zapamiętała ich głosy.

==== Losy zadupia a losy świata ====
Walka z Upiornym Żeglarzem odbiła się szerokim echem na całym Fiordzie. Dwoje młodych bohaterów, brat i siostra z rodu Falarskadów, nagle stali się nowymi bohaterami swojego ludu. Jarna otrzymała po ojcu stanowisko jarla, jej brat stanął na czele jej floty.

Choć Folkbjorn związany był blisko z wergundzkimi możnymi, nie pomogło to zanadto w zyskaniu wpływów Wergundii na półwyspach. Szerokie za to możliwości otrzymała, wergundzka wprawdzie, ale apolityczna, Kompania Nowej Magii, której przedstawiciel objął stanowisko gothiego.

Tymczasem na kontynencie rozpoczęła się kolejna awantura.

Wergundia od końca wojny dążyła do odzyskania Visnohory, miejsca, skąd wrogie wojska w każdej chwili mogły zaatakować wergindzkie włości. Skomplikowana sytuacja strategiczna wymagała, by wprowadzić jednak wojska przez Trynt do Terali Zachodniej, to groziło złamaniem traktatów, nową wojną. 
By tego uniknąć, użyto sojuszników, orków, od kilku lat będących pod wpływami Zakonu Mieczowego - ci uczynili na pograniczu taki chaos, że wergundzki tymen przeszedł jak ciepły nóż przez masło. 
Trynt i Terala zagrzmiały oburzeniem, póki co jednak gra toczyła się o to, kto więcej punktów nacisku zyska, kto ustawi więcej armat wokół przeciwnika. 
Jako, że Wergundia zablokowała ujście Wielkiej Zatoki, by uniemożliwić qasyrańskim okrętom jakąkolwiek pomoc dla Visnohory, olbrzymiego znaczenia nagle nabrała flota fiordyjska, która mogła tę blokadę przełamać. Zaś na Fiordzie niespodziewanie najwięcej do powiedzenia mieli Jarna i Folkbjorn Falarskad.

=== Nowy Cel ===
''Epilog 2021''

==== Tajemnicza Wyspa ====
Po okresie pewnej stagnacji, trochę tylko spowodowanej działaniem Mgły i upiorów, poddani Falarskadów rwali się do czynu. Było lato, był jeszcze czas, by podjąć wyprawy, by dać ludziom jakiś cel i zajęcie.

Takim celem stała się Wyspa, bezimienne miejsce, o którym wiadomo było, że leży 10 dni żeglugi na południe, że w przeszłości wielu kapitanów zawijało do jej brzegów, a niektórzy wrócili stamtąd niezwykle bogaci.

Końcem sierpnia wyruszyły tam więc okręty, dowodzone przez Svalę Runadottir, wiozące na pokładach osadników i poszukiwaczy, mających ową wyspę zająć dla Falarskadów.
Niebanalnym czynnikiem było także i to, że na wyspie był olbrzymi węzeł geomantyczny, bezpośrednio połączony z dwoma wielkimi portami Federacji - Birką i Talsoi. Co przez węzeł można uczynić? Od przerzucania oddziałów dywersyjnych począwszy, po paraliż wszystkiego, co opiera się o manę. A o manę w ostatnich czasach opierało się coraz więcej rzeczy, stabilna magia ze stałym dopływem energii pozwalała tworzyć trwałe cuda nowoczesnej techniki magicznej.

To było dość powodów, by Wyspa zainteresowała wszystkie strony lokalnego konfliktu - Fiord, Trynt, Wergundię, obie Terale…

Apetyty na miejscu przytępiła nieco sama wyspa, rozbijając okręty potężnym sztormem u swoich brzegów. Potem zaś większym problemem okazała się lokalna fauna, niby niezbyt agresywna, niby mało wojownicza, ale skutecznie za to rozmnażająca się… pasożytując w ciałach przeciwników, których udało się zainfekować.

Koniec końców plany osadnicze na razie wstrzymano, złota, którego rzeczywiście na wyspie było pod dostatkiem, wywieźć się nie udało. Za to zostały podjęte decyzje.
Wergundia odpuściła walkę o wpływy w rejonie. Fiord nie zerwał unii z Tryntem i udzielił pomocy w postaci swojej floty. Visnohora została zaopatrzona, przez co zdobycie jej w krótkim czasie stało się niemożliwe. Obie Terale pod wpływem wydarzeń podjęły wstępne rozmowy o połączeniu, zaczynając od małżeństwa książęcych dzieci.
W efekcie tej zadziwiającej klęski w Wergundii odpaliło się nowe źródło problemów. Część książąt elektorów wypowiedziało posłuszeństwo… Federacja pękała.
Bodaj jednak najważniejszym skutkiem wyprawy na Wyspę były przywiezione stamtąd archiwalia.

Dowodziły one wprost, że wszystko, co świat dotychczas wiedział o apokalipsie, wielkim potopie, zatopieniu nizin na zachodzie - wszystko to działo się o tysiące lat wcześniej niż sądzono. To wywracało całą wiedzę historyczną, dodając do niej nowy element - nieznane dotychczas cywilizacje.

== Lata 942-944 (przed fabułą 2022) ==

Pod koniec lata wzmocnione siły IV Tymenu przekroczyły granicę wergundzko-tryntyjską na rzece Wedrze, wchodząc na teren całkowicie opustoszony. Było to efektem wyniszczającego rajdu plemion orków, które zeszły z gór, czyszcząc przedpole przed wergundzką armią. Federacja za wszelką cenę chciała uniknąć pretekstu do otwartej wojny, choć przecież powiązania orków z wergundzkimi przywódcami były tajemnicą Poliszynela.

IV tymen, pod wodzą bohaterki wojennej, magnifer dar Ittigen, wyruszył niezatrzymywany pod Visnohorę, by domknąć od północnej strony oblężenie fortecy.
Równocześnie flota Federacji, w tym także okręty Talsoi, wypłynęła na wody Wielkiej Zatoki, aby zablokować możliwość morskiej pomocy dla Visnohory.

=== Wyspa ===
Wergundzkie plany zostały zweryfikowane niespodziewanie w kontekście żywiołowo rozwijającej się magii. Nowe zastosowania dla węzłów sieci geomantycznej miały przecież gigantyczny wpływ na technologię wojenną, poprzez węzły możliwe było paraliżowanie działań magicznych przeciwnika w całym regionie, przenoszenie portalami niewielkich oddziałów dywersyjnych czy też akcje szpiegowskie na niespotykaną dotychczas skalę.

W jesieni 942 r. jeden z węzłów o krytycznym znaczeniu, położony na odległej wyspie, dostał się w ręce Fiordyjczyków (epilog 2021 “Nowy Cel”). Ponieważ równocześnie Fiord zdecydował o utrzymaniu unii z Tryntem, węzeł ów stał się ważnym atutem w rękach przeciwników Federacji. Flota fiordyjska wypłynęła na morze, rozszczelniając blokadę zatoki i umożliwiając qasyrańskim okrętom dotarcie do tryntyjskich portów, a w następstwie – do samej Visnohory.

Tym samym, gdy dotarł tam IV tymen, forteca była wyposażona i uzbrojona w maksymalny sposób.

=== Kryzys wewnątrz Wergundii ===
Zła passa Federacji na tym się nie kończyła. Kraj osłabiany był przez liczne problemy ekonomiczne i społeczne. Większość mieszkańców była zdecydowanie przekonana do tego, że Wergundia powinna kontynuować dzieło Elmeryka czyli podbic i zjednoczyć całą Północ, aby nigdy już nikt spoza tego obszaru nie zagroził regionowi. Jednocześnie pomimo wysiłków władz olbrzymim problemem były rzesze weteranów wojennych, w dużej mierze niepełnosprawnych, niezdolnych do pracy czy walki. Obawiano się zwolnienia z tymenów kolejnych setek tysięcy, a jednocześnie utrzymanie ich pod bronią pochłaniało wielką część budżetu zrujnowanego kraju.

W kontrze do powszechnych nastrojów pro-supremacyjnych pojawiły się bardzo silne nurty ekstremalnego pacyfizmu, kwestionujące sens i wartość walki w ogóle, w tym wartość dopiero co zakończonej walki o własną niepodległość.

W tych warunkach rozhuśtanego wahadła społecznych nastrojów nastąpiły wydarzenia jesieni roku 942. IV Tymen, zamiast błyskawicznie zająć fortecę, utknął we Wschodniej Terali, która zmieniła niespodziewanie stronę "frontu" i dołączyła do Paktu Wedry. Zamiast precyzyjnego, szybkiego uderzenia Wergundia uzyskała długotrwałe oblężenie, z koniecznością zbrojnego obstawienia szlaku dostaw, co oznaczało nieuniknione starcia z Tryntem i Zachodnią Teralą. Jednocześnie wycofanie się spod Visnohory z podkulonym ogonem byłoby nie do pomyślenia.

W tej sytuacji odżył przytłumiony, ale wciąż aktualny podział wśród wergundzkich polityków – podział na zwolenników starej arystokracji i na tych, popierających dowódców, którzy w czasie wojny wyrośli na mężów stanu dzięki własnym talentom dowódczym. W odpowiedzi na klęskę wyprawy na Wyspę i rywalizacji o węzeł część książąt elekcyjnych, pod przywództwem Arminii dar Domittius, władczyni Dakonii, wypowiedziało posłuszeństwo koronie Federacji.

=== Wojna domowa w Wergundii ===
Do buntu Dakonii dołączyły się Wschodnia Wergundia, Parve, Salicja i Mercja, a także duża część rodów arystokratycznych z Wergundii, Daramonu i Liryzji. Zimą 943 roku pod sztandarem secesji zgromadziły się spore siły, liczące kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy. Secesjoniści wysunęli swoje żądania, od których uzależnili utrzymanie federacji – pierwszym i podstawowym z nich było ustąpienie z tronu Einharda dar Avarette i zastąpienie go rzekomym dziedzicem Elmeryka, tajemniczo odnalezionym synem Arnulfa z Danwigów. W dalszej części swoich planów secesjoniści nie kryli, że ich priorytetowym celem będzie otwarta inwazja na Trynt i Teralę zgodnie z tzw. ideą Elmeryka.

Pod sztandarami odrodzenia Federacji Arminia dar Domittius zgromadziła przeszło 50 tys. wojska, głównie z prywatnych armii starych rodów, ale w skład oddziałów secesji weszli licznie dezerterujący z tymenów żołnierze, przekonani, że tutaj znajdą cel i uznanie ich bojowej wartości.

Pierwsze starcie między siłami książęcymi, a wojskami secesjonistów było właściwie niewielką potyczką na granicy Dakonii i Wergundii, o wielkim znaczeniu dla morale. Oddział wojsk książęcych wycofał się z mało ważnego przyczółka, nie chcąc tracić sił na mało ważny posterunek, wszem i wobec jednak ogłoszono potyczkę pod Larencotte jako wielkie zwycięstwo secesji.

Zima 942 i większość 943 roku upłynęły jednak na obopólnym unikaniu bezpośrednich starć. Książę dar Avarette wydał oficjalne rozkazy by bitwy przyjmować w ostateczności, a nawet wówczas starać się o minimalizowanie strat. Secesjoniści, choć podobnych rozterek nie mieli, to jednak nie mogli się w otwartym polu mierzyć z przeważającymi siłami tymenów. Półtora roku wojny wypełnione było przez przeszło setkę mniejszych i większych potyczek w rodzaju bitwy o przyczółek Larencotte, pochłaniając życie blisko 5 tys. ludzi po obydwu stronach.

Największa z bitew miała miejsce wiosną 944 r. w pobliżu miasta Ligmell w Salicji. Była wynikiem ofensywy sił książęcych, nakierowanej na rozdzielenie sił rebeliantów i odbicie dwóch ważnych obszarów – wybrzeża Mercji wraz ze stoczniami i portami oraz linii obronnej u podnóża Maegros, blokującej Visnohorę od południa. Tamtejszy garnizon, składający się niemal wyłącznie z żołnierzy dakońskich, jeszcze na początku wojny domowej przeszedł w całości na stronę secesjonistów.

Pod Ligmell starły się siły II tymenu Federacji z połączonymi wojskami książąt elekcyjnych. Trwająca dwa dni bitwa nie została ostatecznie rozstrzygnięta.
Wojna domowa przyniosła paraliż kraju i pogłębiła istniejące już problemy. Po słabych zbiorach w lecie 942 r. dodatkowo Wergundii zaczął grozić głód, w wielu miejscach ludność siłą odebrała rezerwy z książęcych magazynów. Wydatki na działania wojenne nadwyrężały i tak już naciągnięty budżet, osłabiony dodatkowo brakiem wpływów ze zbuntowanych prowincji. Zakończenie wojny w taki czy inny sposób stawało się koniecznością.

Wojna domowa w Wergundii wytworzyła dziwną sytuację – od południa bowiem oblegały Visnohorę wojska secesji, od północy – nieodmiennie wierny Federacji IV tymen magnifer Ittigen. W granicach Federacji pozostał także Daramon, po tym, jak tron elekcyjny przejęła tam Carmen dar Bettany, księżna Haermont, oraz rządzona przez Rorika Rosgalena Liryzja. Dzięki temu książę -protektor zachował kontrolę nad flotą oraz szlakiem zaopatrzeniowym dla IV tymenu.

Między 942 a 944 r. odbyły się łącznie szczyty polityczne, które miały doprowadzić do konsensusu w sprawie Visnohory, za każdym razem jednak absolutnie przeciwstawne interesy obydwu stron uniemożliwiły porozumienie.

Wiosną 944 r. sytuacja jednak zmierzała do samoczynnego rozwiązania - zapasy Visnohory były olbrzymie, ale nie wieczne. Z drugiej strony osłabiona wojną domową Wergundia nie mogła wiecznie utrzymywać sił oblężniczych oraz ochrony szlaku zaopatrzeniowego. Lato owego roku miało okazać się decydujące.

=== Sympozjum w Messynie - wielki przełom w nauce ===
W styczniu 943 roku na wielkim sympozjum naukowym w Messynie naukowcy z zespołu prof. da Tirelli wystąpili z serią odczytów, prezentujących wyniki ich badań. To, co przedstawili, wstrząsnęło światem nauki – ofirski kalendarz okazał się być całkowicie błędny, a ludzie w swoich obliczeniach mylili się o… całe tysiące lat! Historiografia została wywrócona do góry nogami, ukazując nowe wielkie pytanie - dlaczego ludzie przybyli ze wschodu i co ich do tego pchnęło?

Czy przyszliśmy znad Morza Wschodniego?
=== Wyprawa ===
Wśród licznych szokujących odkryć była także prezentacja, dotycząca nowej, nieznanej dotychczas cywilizacji, nazwanej Cywilizacją Wschodniego Morza. Rewelacja ta natychmiast skupiła powszechną uwagę, pobudzając wyobraźnię i poruszając inwestorów. Czy ludzkość, obecna cywilizacja Północy, pochodzi od starożytnej Eordai i Agade? Dlaczego te cywilizacje upadły? A przede wszystkim - jaką wiedzę i zasoby posiadali… Sądząc po ruinach, jakie uciekinierzy z Agadu pozostawili na fiordyjskiej wyspie - cywilizacja była zaawansowana i rozwinięta.

Tuż po sympozjum w Messynie ogłoszono, że na tereny Cywilizacji Wschodniego Morza zostanie wysłana olbrzymia ekspedycja badawcza. Ciężar finansowania wyprawy wzięła na siebie Kompania Nowej Magii - Kompania nie kryła, że podejmuje tę misję głównie w celach wizerunkowych. Liczono na znalezienie dowodów na pochodzenie Wergundów, a w dalszej perspektywie na pogodzenie zwaśnionych stron wojny domowej poprzez ideę wspólnych korzeni.

Oczywiście cele naukowe miały tu także wielkie znaczenie - Kompania zastrzegła sobie prawo do własności wszystkich zdobytych w trakcie ekspedycji znalezisk.
Drugim organizatorem była Akademia Messyńska, której naukowcy posiadali największą wiedzę o przedmiocie poszukiwań.

Do wyprawy dołączali również kolejni inwestorzy. Ostatecznie wyprawę podzielono na dwie części -
ekspedycja morska miała wyruszyć wzdłuż wybrzeży Qasyran, poszukując przesmyku, łączącego ocean z Morzem Wschodnim. Ekspedycja lądowa natomiast miała wyruszyć z Ofiru wzdłuż gór Larion na południe, poszukując wszelkich śladów po przemarszu ludzkich plemion.

Obydwie wyprawy były gotowe w lecie 943 r. i jesienią wyruszyły.

== Rok 944 (wydarzenia larpów 2022) ==
=== Dziedzictwo ===
''Fabuła wakacyjna''
==== Nie mogło pójść łatwo ====
Ekspedycja lądowa, podróżująca na południe wzdłuż gór Larion, po nieoczekiwanych problemach na trasie, została rozdzielona. Część dowodzona przez szefową wyprawy, Melindę dar Rette, wyruszyła przodem wraz z końmi, wozami i całym materialnym zapleczem kierując się do celu wyprawy - węzła geomantycznego w Agade. Tam zbudowano bazę, a po dołączeniu pozostałej części wyprawy obie grupy oczywiście wymieniły się odkryciami. Tereny, przez które wędrowali, z daleka wyglądały jak zamieszkane - były drogi i światła w dolinach, ale przy próbach bliższej eksploracji znajdywano tylko ruiny wiosek, oświetlonych magicznymi, “wiecznymi” latarniami podłączonymi do sieci geomantycznej. Zupełnie jakby mieszkańcy opuścili je dawno temu. Badania nie były jednak problemem. Dążono do geowęzła, ponieważ tam było możliwe zbudowanie portalu, a przez ten dałoby się dostarczyć zaopatrzenie, medykamenty i wsparcie. Braki zapleczowe stały się problemem po tym, jak wyprawa na pustyni straciła większość wozów z zapasami, a po przybyciu na miejsce - wszystkie konie. Tymczasem pierwsze próby budowy portalu rozbiły się o fakt, że przeplyw energii z jakiegoś powodu był zablokowany. Nie było innego wyjścia, niż znaleźć tego przyczynę.

==== Stworzenia z Agade, stworzenia z Tyndhur ====
Trafiono także na gniazda agresywnych istot - bardzo podobnych do tych znanych z wyspy Tyndhur. Pomimo obaw zdecydowano się na badania, z ich legowiska zabrano próbki, jaja, a w jednym miejscu znaleziono latarnię z aktywnego Minerału, który otoczony dziwną powłoką nie powodował skażenia. Badania nad zebranymi próbkami wykazały niesamowite właściwości napotkanych stworzeń. Część z nich była zbieżna z odkryciami z Tyndhur, śluz był nośnikiem zarodników, które wnikały przez dosłownie najmniejszą nawet skazę w powłoce skórnej. Ale było tego znacznie więcej. Z jaja wyhodowano małą istotę, którą trudno nazwac inaczej niż robal, wchodziła ona w ciało nosiciela, niezależnie od rasy i przejmowała nad nim kontrolę. Analiza dokumentów agadejskich wskazywała, że starożytna cywilizacja nie tylko poznała ten gatunek, ale wręcz oddawała mu cześć. Na szczycie drabiny rozwojowej stała istota, którą Agadejczycy uznali za bóstwo, nadając mu imię Xwede. Odkryto, że “dzieci Xwede” przechodzą przez wiele różnych form rozwoju, które wszystkie różnią się od siebie. Te, które pełniły rolę wojowników, były bezwzględne i niezwykle skuteczne, jedyną słabą stroną był wrażliwy wzrok. Nazwano je Zarokan. Były także inne rodzaje - “robale”, wnikające w umysł i pozwalające na jego kontrolę, zwane “weng” czy upiorni psionicy, którzy się nimi posługiwali. Ich śluz wykazuje niesamowite właściwości, zmuszające żywą tkankę do współpracy, co umożliwia nie tylko rozmaite zabiegi chirurgiczne, ale także… tworzenie mutacji i hybryd. Pancerze jednej z agresywnych form dają się przerabiać (wysuszone, starte na pył i zmieszane z żywicami) na kolchidyrę, która daje możliwość ekranowania aktywnego minerału, dzięki czemu przestaje być on niebezpieczny. Radość z licznych odkryć przyćmiewała świadomość, że Xwede to nic innego jak matrona Roju. Tego samego Roju, którego upiorną Matką była pochodząca z Pustki “Pożeraczka Światów”, jedna z dwojga władców Pustki.

==== Nie jesteśmy tu sami ====
Od samego początku widok opustoszałych wiosek stał w sprzeczności z widywanymi tu i ówdzie ewidentnie żywmi postaciami. Ktoś śledził poczynania wyprawy, obserwował z daleka. Początkowo uważano ich za miejscowych, ale te złudzenia szybko i boleśnie się rozwiały, gdy nieznajomi pojawili się pod obozem, żądając oddania im placówki. Po stanowczej i dosć oczywistej odmowie wywiązała się zacięta walka, a przybysze, używając magii opierającej się na demonach eshkara, okazali się być mieszkańcamia Pethabanu. Ze wsparciem eskhara i dzięki swojej mocy, pochodzącej od Szakala, okazali się zbyt silni dla osłabionej wyprawy. Jednak ich intencją nie było po prostu podporządkowanie sobie odkrywców. Pethabanczycy szukali wyjścia z opłakanej sytuacji, w jakiej sami się znaleźli, gdy ich własna baza została zniszczona. Szukając pola do współpracy podzielili się swoją wiedzą, ujawniając, że na węźle geomantycznym jest maszyna, dzięki której Assura Makan niegdyś była zielona. Niestety zagnieździła się na niej matka roju zwana Matroną. Wysysa ona energię z węzła, czerpiąc energię do rozmnażania się. Kanały siatki geomantycznej pozwoliły na wyssanie energii z żyznego stepu, zamieniając go w jałową pustynię. Ostatecznie, po tym, jak udało się wyjaśnić z agresorami pewne kwestie, zawarto z nimi tymczasowy sojusz, mający na celu dobranie sie do Matrony, tej, którą Agadejczycy nazwali Xwede.

==== Węzeł Agade ====
Centrum węzła geomantycznego znajdowało się w podziemiach starożytnej fortecy, w którą Matrona dosłownie … wrosła. Jej macki przenikały ściany, wysysając energię z kolejnych jego odnóg. Plan wdarcia się tam pomimo trudności udał się, a sama Xwede okazała się istotą zdolną do komunikacji i rozumną. Na tyle rozumną, by niemal udało się przekabacić członków wyprawy szantażem - miała przecież pod kontrolą cenną maszynę, która byłaby w stanie znów zazielenić pustynię. Zniszczenie istoty pozostało jednak priorytetem. Eaformator został zniszczony.

==== Agadejskie krypty ====
Przez cały czas trwania wyprawy znajdowano kolejne miejsca, zamurowane i zabezpieczone systemami łamigłówek - tam starożytni ukryli swoją wiedzę, świadomi, że ich cywilizacja upada.
To, że Agade upadło, było wiadome już po znaleziskach z Tyndhur, ale dopiero teraz stało się jasne, dlaczego sąsiednia Eordaja zaatakowała rzekomo pokojowy lud Agade. Pod sztandarami Eordai zjednoczyły się liczne miasta-państwa, zaniepokojone tym, co Xwede zrobiła z mieszkancami Agade i tym, jak Rój zamierzał się rozwijać. Eordaja po prostu zrozumiała zagrożenie, obserwując, co Agadejczycy robili z jeńcami, jak przemieniano ich w inkubatory dla hord Zarokan. Dzięki archiwom poznano także i dalszy ciąg tej historii. Ostatni Agadejczycy uciekli w podziemia, zamierzając dotrzeć do starożytnej siedziby krasnoludów, do Mortheimu. W podziemiach spędzili na wędrówce ponad 40 lat, a ostatecznie najwyraźniej zabłądzili, docierając na Tyndhur, zamiast do Mortheimu. Nie była to jedyna wiedza, jaką objawiły światu agadejskie ruiny. W jednej z krypt znaleziono plany eaformatorów, a także instrukcje wytopu kolchidyry, a oprócz tego - dokumentację prac z hybrydami, dość upiornymi, właściwie potworami tworzonymi z połączenia różnych istot z użyciem śluzu Xwede. Od teraz świat czekały wielkie zmiany.

Węzeł Agadejski, zgodnie z umowami, stał się własnością sponsora wyprawy - Kompanii Nowej Magii. Wielkie korzyści odniosła także macierzysta uczelnia badaczy z wyprawy, czyli Kolegium Messyńskie, którego najjaśniejszą gwiazdą stała się prof. Artemia da Tirelli, szefowa ekipy naukowej. Wkrótce zaś skutki odkryć miał odczuć cały świat.

=== Oto wstaje świt ===
''Epilog''
==== Szczyt w Dormenos ====
Jesienią po powrocie wyprawy agadejskiej Kompania Nowej Magii zorganizowała międzynarodowe sympozjum, którego obiektem były znaleziska i odkrycia przywiezione ze starożytnych ruin.
Do Dormenos w Ofirze, dawnego sanktuarium Widy, przybyły przedstawicielstwa krajów, organizacji, prywatnych osób, każdy, kto miał coś do powiedzenia na świecie, pojawił się lub przysłał reprezentanta. Kompania Nowej Magii nie zawiodła, prezentacja technologii i rozwiązań była spektakularna. Na podstawie odzyskanych projektów odtworzono zniszczony w Agade eaformator.
Przedstawiono wyhodowaną pod kontrolą naukowców nową Xwede, matronę Roju, oraz fascynujące właściwości wytwarzanych przez nią substancji, która regenerowała tkanki pozwalając na przeszczepy i skomplikowane operacje. Aktywny minerał jako źródło potężnej energii, wcześniej śmiertelnie niebezpieczny, mógł od teraz zasilać magimaszyny, bądź nawet całe miasta dzięki właściwościom kolchidyry, pozyskiwanej z masowo wyhodowanych zarokan - wojowników Roju.
Wyhodowana Xwede wydawała się na tyle współpracować z hodowcami, że jej możliwości psioniczne mogły stać się narzędziem dla ludzi, dając nowe możliwości wglądu w czyjś umysł, nie tylko w celu agresywnym, ale i dla leczenia.

Wszyscy zainteresowani mogli oczywiście zakupić przedstawione innowacyjne rozwiązania, sympozjum było bowiem w istocie wielką aukcją…. Jednak pod koniec bankietu wybuchł alarm, zwiastujący kłopoty. Wyhodowane stworzenia jakimś sposobem wydostały się z klatek, a przy zabezpieczeniach, jakie zastosowała Kompania, zawinić tutaj mógł jedynie … akt sabotażu. 
To jednak należało wyjaśnić PO bezpiecznym wydostaniu się poza fortecę. Parę podejrzeń było w obiegu, przed rozpoczęciem bankietu wielu uczestników rozmawiało z dość.. ofensywnym poselstwem z Aenthil, które żądało zniszczenia wyników badań nad Rojem. Winowajca postanowił jednak objawić się sam. Ten, który stał za całym powstałym chaosem, okazał się być kimś więcej niż sabotażystą.

Tu wspomnieć należy, że sześć lat wcześniej, gdy w wergundzkim Bibraktborgu desperackim rytuałem udało się sprowadzić na Eę ostatnich Starych Bogów, oprócz nich przez domykającą się właśnie ochronną sferę geomantyczną przedarł się ktoś jeszcze. Ktoś, kto się nie przedstawił, nie ukazał swojej twarzy i pozostał w ukryciu, zbierając wokół siebie wiernych wyznawców, którym przedstawił się jako Fortuna. Przyciśnięty do muru przez tropicieli Inkwizycji uderzył z wyprzedzeniem i objawił swoją tożsamość (wraz ze sporą garścią gróźb i żądań).

Istota ta oczywiście nie narodziła się w Biborgu. Istniała na Ei na tysiąclecia przed tym rytuałem, służąc jako Posłaniec (anioł) bogini równowagi, Toledzie. Nazywano go tysiącem imion we wszystkich częściach świata - był więc i Fortuną, i Chaosem, i Losem, i Kłamcą. Znali go starożytni Agadejczycy i Styryjczycy, przyłożył rękę do wywołania apokalipsy i potopu, i do zatopienia Felnoru w szczególności. Przedstawił się zaś imieniem Lokki. Jak znaczące było to wydarzenie dla samego Felnoru chociażby, świadczyć może fakt, że spowodowało iż elfy z wysp porzuciły Szakala, przeklinając tego, który wykorzystał ich wiarę i tego, który ich podstępem w to wmanewrował. Tak zakończyło się sympozjum w Dormenos, jeden z tych momentów historii, po których nic już nie mogło być takie jak przedtem.

== Lata 944-950 (przed fabułą 2023) ==
=== Rozwój Nowej Magii ===
Sympozjum w Dormenos stało się prawdziwie “świtem nowego świata”, jak z satysfakcją określali to wydarzenie zwolennicy Nowej Magii. Nowa Magia, czyli magia stabilna, oparta na stałym dopływie many czerpanej z sieci geomantycznej, rozpoczęła swój triumfalny marsz przez kolejne kraje. 
Zawarte w Dormenos umowy pomiędzy Kompanią Nowej Magii, a przedstawicielami państw i organizacji, przyczyniły się do rozpowszechnienia wynalazków na cały znany świat. Ruszyły budowy rdzeni minerałowych oraz eaformatorów, które pomagały w odbudowie i rozbudowie kolejnych regionów. Dzięki nim rozpalono w miastach "wieczne" światła, do domów docierało ciepło, bieżąca woda, kanalizacja i inne luksusy.

Wybudowane zostały kolejne eaformatory, czyli machiny montowane na makrowęzłach geomantycznych, regulujące i kanalizujące przepływ energii w konkretne rejony. Eaformatory wybudowano w Dormenos w Ofirze, w Agade, w Górach Sokolich, na słonym jeziorze Khorat, w Silberfjell w Wysokich Ziemiach, w ruinach starej Birki w Liryzji (zamontowany dzięki kolchidyrowym osłonom w skażonym promieniowaniem obszarze), w mieście Talsoi oraz w qasyrańskim Sowiogórzu. Na każdym z tych obszarów zanotowano wyjątkowy rozwój fauny i flory, zwiększenie liczby urodzeń i niesłychanie obfite żniwa. Szczególnie Ofir mógł pochwalić się niespotykanymi wcześniej plonami i po raz pierwszy w swojej historii stał się eksporterem zboża, co w połączeniu z otwarciem szlaku wedrzańskiego w 947 r (dzięki wydzierżawieniu rok wcześniej przez Kompanię Nowej Magii obszarów Południowego Stepu od Samnii) dało Ofirowi dostęp do potężnego rynku tryntyjskiego i terytoriów zamorskich, powodując dalszy wzrost zamożności. 
Najbardziej zniszczone wojną kraje - Styria i Liryzja - zawdzięczając nowej magii szybką odbudowę, aktywnie poparły wprowadzone na rynek wynalazki. Poparcia udzielał także Qasyran, widząc swoją wielką szansę w gwałtownie rosnącym zapotrzebowaniu na minerał. Dzięki temu Kompania Nowej Magii rosła w siłę, stając się potęgą nie tylko handlową i naukową, ale również polityczną.

Jednak nie wszędzie Nowa Magia przyniosła rozkwit i urodzaj. Na szerokich terenach Północy, w Tryncie, Terali, Wergundii, przez kolejne lata dał się we znaki nieurodzaj, powodując kolejne klęski głodu. Ekstremalne mrozy, niszczycielskie wichury i powodzie dopełniały dramatu, zwłaszcza w Wergundii, zniszczonej wojną domową. 
Frustracja i gniew ludzi niejednokrotnie, tak jak w wergundzkim Parve, kierował się w stronę geomantów i inżynierów magicznych, a często także przeciwko magii w ogóle.

Choć bitewny zgiełk wielkiej Wojny o Północ dawno już umilkł, nie oznaczało to, że na Północy zapanował spokój. Trynt po raz kolejny zmagał się z niszczycielskim najazdem Samnijczyków (mówiono, że to zemsta Aoife, nowej księżnej Wysokich Ziem, za uczyniony jej afront…), Terala wciąż nie mogła pokonać swoich wewętrznych demonów i zjednoczyć kraju. Wergundia na długie osiem lat pogrążyła się w niszczycielskiej bratobójczej wojnie. Larion, Qasyran, Styria, Talsoi - leczyli wciąż rany po wojnie. Nawet Ofir, który wydawał się być na progu najlepszej epoki w swoich dziejach, cierpiał od strat po powstaniu niewolniczym. Świat się zmieniał, nowa era pokoju i dobrobytu nadchodziła… ale bardzo powoli.

W widoczny sposób tylko jedna organizacja wynosiła z tej skomplikowanej sytuacji same korzyści.
Po Dormenos Kompania Nowej Magii stała się głównym dysponentem i dystrybutorem zaprezentowanych tam wynalazków, urządzeń, od których w najbliższych latach zależeć miał dobrobyt wielu krajów.
Ta sytuacja mogła budzić obawy. Aby je rozwiać i zaprezentować troskę o dobro ogólne, Kompania podjęła niewidziane wcześniej działania. 
Od Kaganatu Samnijskiego Kompania wydzierżawiła obszar nazywany Południowym Stepem. Samnia wzbraniała się przed oddaniem terenu w ręce któregoś z sojuszy politycznych, ale Kompania, międzynarodowa, neutralna organizacja, w dodatku współpracująca w misji przywrócenia życia na pustyni Assury - to co innego. 
Kompania zapłaciła ogromne pieniądze w formie tradycyjnego lenna i wkrótce potem ogłosiła uruchomienie szlaku handlowego na rzece Wedrze. Gdy kilka lat później dokończono przekop do tryntyjskiego Akareim, możliwe stało się dostarczenie towarów Wedrą od Ofiru aż do portu w Tryncie.

=== Powstanie Kongresu ===
Zimą 946 roku Kompania Nowej Magii ogłosiła, że podejmuje misję zaprowadzenia trwałego pokoju na świecie. Temu miała służyć wielka konferencja w Birce, mającą położyć podwaliny pod nowy międzynarodowy ład, na straży którego chciała stanąć sama Kompania. 
Podpisano także układ, który potwierdził zawierane dotychczas przez Kompanię bilateralne układy z państwami, którym sprzedawała technologię magiczną - w przypadku złamania przez jakikolwiek kraj równowagi światowego pokoju Kompania zapowiedziała, że wyciągnie wobec tego kraju konsekwencje w postaci odcięcia od surowców i specjalistów. 
Zaproszone zostały reprezentacje wszystkich wolnych krajów, powstały twór nazwano więc Kongresem Wolnych Krajów(z czasem po prostu Kongresu Wolnych). Miało to być forum spotkań reprezentacji wszystkich państw, z celem nadrzędnym utrzymania światowej równowagi i pokoju. Kongres miał rozstrzygać spory i prowadzić mediacje zanim skonfliktowane kraje wezmą się za łby i rozstrzygną sprawę same, wyprowadzając w pole swoje armie.

=== Oskarżenia bez dowodów ===
Wśród spraw, z którymi przez owe lata Kongres musiał się zmierzyć, zaskoczeniem była ta, w której oskarżono... właśnie Kompanię Nowej Magii. Koweny druidzkie, kapłani, kilka krajów, połączonych pod sztandarem [[Sairolome]], zażądało zakazania Nowej Magii, twierdząc, że zagraża to Ei. Wedle ich teorii stabilna magia wiązała energię Ei, której zaczynało brakować w obiegu naturalnym, co miało być przyczyną nieurodzaju, kataklizmów i nadchodzącej zagłady. Sairolome popierało Aenthil, enklawa Velidy, zachodnia Terala i Leth Caer, jednak sprawa utknęła w martwym punkcie. Kompania Nowej Magii zadeklarowała, że zastosuje się do wyroku, pod warunkiem, że oskarżające kraje zaprezentują naukowe dowody... tych jednak nikt nie potrafił przedstawić.

Choć Kongres Wolnych wstrzymał się od wyroku, ludność obszarów dotkniętych kataklizmami nie zamierzała się wstrzymywać. Już nie tylko geomantów, ale magów w ogóle obwiniano za trudną sytuację i ludzkie dramaty. Powszechnym efektem były tumulty, zamieszki, pogromy skierowane przeciwko obiektom tej nienawiści.
Powszechny pokój i dobrobyt najwyraźniej musiał jeszcze trochę poczekać

== Rok 950 (wydarzenia larpów 2023) ==

=== Droga bez powrotu ===
''Fabuła Wakacyjna 2023''

==== Co się stało w Silarezie ====
W lecie 950 roku nic nie zapowiadało wstrząsających wydarzeń, które miały wkrótce nastąpić. Arena dramatu była również zaskakująca - rejon tzw. Wschodniego Korytarza, niegdyś miejsce jednej z najdłuższych bitew Wojny o Północ, zakończonej tragicznym zniszczeniem Perbatasanu.
Nie toczyła się tu żadna militarna kampania, za to liczne napięcia polityczno-społeczne wskazywały raczej na zupełnie inne problemy.

Dramatyczna sytuacja w Parve spowodowała napływ masy uchodźców, szukających wybawienia od głodu i kataklizmów w zamożnym (dzięki rdzeniowi minerałowemu) Perbatasanie. Dystrykt nie był w stanie pomieścić ich aż tylu, więc na granicy stworzono awaryjne obozy przejściowe, które pomimo najlepszych chęci rychło stały się zagłębiem przestępczości i chorób. Lokalne i międzynarodowe szajki przestępcze z ochotą korzystały z ludzkiego dramatu, handlując substancjami narkotycznymi oraz fałszywymi glejtami granicznymi, powodując ostre reakcje pograniczników i gubernatora.
Sytuację zaostrzały naciski grup uchodźców politycznych - wśród Wergundów liczni byli bowiem uciekinierzy z szeregów pokonanych buntowników Leorfica dar Marenthal, po styryjskiej stronie problematyczna była grupa dość radykalnie nastawionych ulundo, zaś z terenu Larionu o azyl ubiegała się grupa niedobitków powstania niewolniczego, ścigana przez korpus ekspedycyjny z Messyny.
Niczym wisienka na torcie, na szczycie tego zamieszania znajdowały się napięcia spowodowane wrogością Kompanii Nowej Magii oraz wspieranego przez Aenthil Sairolome.
Wszystkie te problemy zblednąć miały w obliczu tego, co nadeszło w połowie lipca.

==== Spór o magię i raport, który uratował świat ====
Był istotny powód, dla którego w trójgranicznej Silarezie pojawiły się doborowe reprezentacje Sairolome i Kompanii. Kilka lat wcześniej Kompania zleciła bowiem szeroko zakrojone badania nad stanem geosiatki w związku z jej niepokojącą kondycją. Człowiek, wiozący wyniki tych niezwykle ważnych badań, zaginął właśnie w Silarezie.
Gdy udało się odnaleźć jego dokumentację, okazało się, ze wszystkie problemy, z którymi zmagało się trójgranicze (i reszta świata zresztą też), przestały miec jakiekolwiek znaczenie.

Specjaliści przebadali wszystkie znane makrowęzły sieci geomantycznej oraz ogromną liczbę innych jej elementów, próbując oszacować, ile właściwie many ożywia Eę, przepływając w miliardach żył i intersekcji. Wyniki były bardziej niż alarmujące. Nienaturalnie częste kataklizmy przyrodnicze, trzęsienia ziemi, huragany, susze czy mrozy, a nade wszystko spadek urodzeń i plonów w rejonach innych niż zasięg działania eaformatorów, nie były przypadkowe.
Ea obumierała.
Energia, krążąca w żyłach planety, była zbyt mała, by utrzymać przy życiu ożywione istoty. A działo się tak, ponieważ zbyt wielka część tej energii była na stałe uwięziona poza systemem
Choć początkowo zdawało się, ze wyniki potwierdzają terię Sairolome o szkodliwości powszechnego używania tzw. nowej magii, czyli magii na stałe absorbującej manę w urządzeniach, to po głębszej analizie okazało się, że braki many są wielokrotnie większe niż moc wszystkich urządzeń nowej magii razem wziętych… Jedyną “instalacją” magiczną, która taką ilość many mogła absorbować, była bariera chroniąca Eę przed Pustką.
To nie był koniec złych wiadomości.
Raport wyliczał szczegółowo, w jakim tempie ilość energii w żyłach Ei maleje, a także kiedy nastąpi moment nieodwracalnej zapaści energetycznej, po przekroczeniu którego Ea nie będzie już w stanie funkcjonować, nawet gdyby zasilono ją wówczas dopływem many.
Ten krytyczny moment, oznaczający nieuchronną zagładę, mijał kilka dni później…

W pogranicznej Silarezie nie było żadnego z magów, którzy niegdyś stworzyli barierę ochronną wokół Ei. Ci bowiem, powiadomieni już o tym, że sytuacja jest zła, zgromadzili się w wergundzkim Bibraktborgu, gotowi do działania. O tysiące kilometrów od Silarezy. Szukając więc desperacko rozwiązania, spróbowano dostarczyć do nich wiadomość, ale ta próba spełzła na niczym, udaremniona przez inne siły, które doskonale już wiedziały, co się dzieje.

==== Powrót dziecięcia Szakala ====
W rejonie trójgranicza od dawna notowano cały szereg trudno wyjaśnialnych przypadków, rozpracowanych przez Inkwizycję oraz łowców potworów jako aktywność eskhar, licznych i potężnych. Istniejące w tym rejonie od bardzo dawna, właśnie teraz wypełzły z cieni, manifestując swoją obmierzłą obecność - nie bez powodu.
Powód przybył zaś z północy.
Śledczy Inkwizycji przybyli do Silarezy tropem, dawno wykrytym, choć czasowo utraconym z oczu - tropem upiornego dziecka Szakala, istoty urodzonej z demonicy i wergundzkiego arystokraty, finalnego “produktu” wiekowej hodowli linii genetycznej, realizowanej za pośrednictwem pradawnych świątyń Swarta. Dziecko Szakala miało być “naczyniem, w które władca Pustki będzie mógł wcielić się, osiągając pełnię mocy w wymiarze Ei. To miało umożliwić mu dostrojenie w pełni jego mocy do warunków tego świata, pozwalając przekształcić go, przemielić do poziomu proto-pierwiastków i uformować wedle swoich chorych planów.
Po wielu latach Inkwizycja rozwikłała tę intrygę. Dziecię Szakala było tuż obok….
Kryjąc się pod imieniem Leofrica dar Marenthal, charyzmatycznego przywódcy wegundzkich buntowników.
Wszystkie pionki na planszy zostały ujawnione. Krawędź zagłady była o krok…

==== Ratunek na ostatnią chwilę ====
Plan ratunkowy był równie desperacki i szalony, co warunki, w jakich powstawał.
Oczywistym się stało, że zniszczenie bariery energii, chroniącej Eę, musi nastąpić natychmiast, inaczej nie będzie co ratować.
Na szczęście było możliwe wykonanie tego w dowolnym punkcie geosiatki - i posłużyła do tego lokalna intersekcja w ruinach starej świątyni, która stała się zarazem pułapką.
To tam zwabiono Leofrica, i choć jego uwięzienie w kolchidyrowym więzieniu pochłonęło ofiarę wielu ludzi, to plan ten się udał. Bariera zaczęła powoli pękać, a chwila, gdy wtargną w obszar Ei armie eskhara, była nieuchronnie blisko.
Na to należało się przygotować, wiedząc, że pierwszym celem będzie odnalezienie Naczynia, a jednocześnie - opanowanie możliwie dużej liczby śmiertelników, by czynić z nich narzędzia błyskawicznej inwazji.

Wszystkie wcześniejsze podziały przestały mieć znaczenie. Sojusznikiem w walce stawał się więc każdy, a każdy był potrzebny. Styryjczycy, elfy Aenthil, Laro, eulundo, wwergundowie, ofrscy powstańcy. Nawet bogowie udzielili tu wsparcia… nieliczni tylko odmowili tu pomocy, a wkrótce zaplacili za to potworną cenę.
Wielkim wysiłkiem w przeciągu godzin praktycznie ulokowano setki ludzi w murach fortecy Tereste po wszystkich stronach granicy.
Zaś całą broń przeciwko Pustce, jaką można było zgromadzić, zebrano na pobocznym forcie Altarocca, gdzie planowano zwabić Szakala, gdy już wcieli się w uwolnionego z opóźniającej pułapki LEofrica.
Laryjska Telfamba przygotowana została, by meteorytem, podobnym do tych, które przed laty zniszczyły wojska Qa wraz z PErbatasanem - uderzyć w to miejsce i w Szakala, wcielonego w jego Naczynie… Wszak w wymiarze Ei nawet bogowie są śmiertelni.
Utrzymać go w miejscu mogły zaś szczególne istoty, oddane do dyspozycji i na rozkazy obrońców - dzieci Velossury, potocznie nazywane “koszmarkami”.

==== Walka z apokalipsą ====
Bitwa rozpoczęła się w upalne popołudnie. Wysunięty zwiad związał walką forpocztę… a nie była to normalna armia. Ludzie nieprzytomni, zniszczeni fizycznie, a fizycznie nieobecni, o pustym wzroku, szaleńczo do ostatniego walczący w imię demonów, przemawiających ich ustami… Walka z nimi była straszna pod każdym względem.
Pułapka zadziałała bezbłędnie - nie mogło być innego celu dla sług Pustki, niż odnalezienie Naczynia, więc za jego śladem poszli jak pies za tropem.
Noc już zapadała, gdy okolicą wstrząsnęły drgania i huk, wcielenie władcy Pustki dokonało się.
W chwilę później ostatni obrońcy dotarli na fort Altarocca, gdzie zabarykadowano bramy i szykowano się do ostatniej desperackiej obrony, która trwać musiała, dopóki nocne niebo nie rozjaśni blask płonącej skały od strony Telfamby.
Gdyby Laro zawiedli, gdyby Velosura nie oddała swoich dzieci na poświęcenie… ta garstka obrońców nie dotrwałaby nawet do świtu.
Ale nie zawiedli.
Niebo na wschodzie rozbłysło, fort Altarocca zalał ogień, pochłaniając wszystko śmiertelne, co nie zdążyło uciec z dziedzińca. Upadły bóg, Wielki Kłamca, zdradziecki Swart-Szakal, wcielony w śmiertelne ciało, spłonął wraz z nim, trzymany do końca przez Dzieci Śpiącej, upiorne “koszmarki”, oddające swój dług wobec świata…

Obrońcy przetrwali w podziemnych tunelach, choć niewielu trzymało się na nogach. Świt oświetlił pobojowisko i garstkę niezdolnych już do walki desperatów…

==== Z deszczu pod rynnę ====
I wtedy w dymiącym otworze, który kiedyś był bramą fortu, ukazał się pierwszy Zarokan. Stworzenie, zwiastujące przybycie Roju.
Nikt nie był w stanie stawić im czoła… Obrońcy schronili się w kaplicy, poświęconej Tavar (Altarocca była w administracji Styrii), rozumiejąc nagle, co niechcący uczynili, usuwając Szakala.
Pustka miała wszak dwójkę władców - jego i matkę Roju, Pożeraczkę światów. Gdy ten pierwszy upadł, nikt już nie mógł jej powstrzymać… A już na pewno nie ledwie trzymający się na nogach obrońcy Altarocca, ostatkiem sił broniący wejścia do fortecznej kaplicy.

Ta istota pojawiła się w drzwiach kaplicy, budząc zdumienie, szok, obrzydzenie… Ani kobieta, ani mężczyzna, kryjąc twarz pod złotą maską, zza której popłynęły słowa oferty-nie-do-odrzucenia. Jeden mały rytuał, malutki, cóż przecież będzie komu przeszkadzać bóstwo losu i przypadku na panteonie… W zamian szansa, leciutkie dmuchnięcie w kostki losu, szansa na ratunek.
Któż by się nie zgodził…?
Kostki losu poturlały się po kamiennej podłodze. I pomoc przybyła. Przybyła w obłoku szkarłatnej mgły, rozjaśniona blaskiem, bijącym od jej drobnej postaci. Taka sama, jaka ukazała się swoim wyznawcom niemal sto lat wcześniej, w sukni w kolorze zaschniętej krwi, z ocienioną kapturem twarzą.
Tavar.
To, co wydarzyło się później, zatarło się w pamięci obecnych, pozostawiając tylko dwie postaci - drobną postać bogini naprzeciw górującej nad nią, olbrzymiej istoty, obcej, drapieżnej i strasznej.
Gdy wycofywali się z Altarocca podziemnymi korytarzami, oganiając się od hord zarokan, słyszeli jeszcze wrzask, wibrujący i potworny, huk… niektórzy twierdzili jeszcze, że także cichy melodyjny śpiew.

==== Skutki końca świata ====
Wstające słońce oświetliło dymiące pobojowisko po przerwanej apokalipsie i szczątki trojga bóstw - dwóch władców Pustki i bogini Tavar. Choć po tej ostatniej znaleziono jedynie szczątki sukni.

Diaboliczny atak przeorał Trójgranicze, pozostawiając dziesiątki ofiar i olbrzymie zniszczenia. Ale bezprecedensowe straty dotyczyły nie tylko rejonu Silarezy, gdzie w człowieka wcielił się zdradziecki Swart.

Po tym, jak siły Pustki rozdarły naruszoną barierę, gigantyczna fala energii magicznej uderzyła w Eę. Na wszystkich makrowęzłach zanotowano nigdy wcześniej nie widziane wyładowania i eksplozje. Zniszczona została część eaformatorów, tych, których nie zdążono odłączyć od sieci geomantycznej na czas, powodując katastrofalne skutki w tych rejonach, w których miały regulować przepływ many.
Wyładowania dotyczyły także rdzeni minerałowych, które były przyczyną największych szkód. W wielu miejscach bowiem kolchidyrowe osłony, dostosowane zresztą do powstrzymywania energii z wewnątrz, a nie z zewnątrz, nie wytrzymały, powodując wybuchy rdzeni, które zatruły promieniowaniem minerałowym całe obszary.
Z centrum wydarzeń w Silarezie nie było fizycznych (ani magicznych) możliwości, by ostrzec resztę świata przed tym, co nadchodzi. Oczywiście rozesłano wieści możliwie szybko, ale w większości dotarły one już post factum.
Nawet Kompania Nowej Magii nie została uprzedzona na czas, co bynajmniej nie uchroniło jej przed losem “głównego winnego” zaistniałej katastrofy.
Przeładowanie doprowadziło do wybuchów eaformatorów i rdzeni minerałowych w wielu miejscach, a w efekcie do powstania stref skażenia minerałem. A przecież urządzenia te budowano właśnie w najgęściej zaludnionych miejscach! Ironicznie, w ten sposób szczyt technologicznego postępu spod sztandarów Kompani Nowej Magii stał się pośrednio powodem ich najpoważniejszych problemów. Choć Dwór Dyrektorów starał zminimalizować szkody, w oczywisty sposób było to niewystarczające, zwłaszcza tam, gdzie awarie pociągnęły za sobą liczne ofiary śmiertelne. Choć technologia magiczna niesłychanie ułatwiała walkę ze skutkami katastrof, to w wielu miejscach świata ludzie (i technologia) Kompanii spotykali się z otwartą wrogością. Wielu wykorzystało sytuację i licząc na rychły upadek skompromitowanego kolosa próbowali urwać dla siebie tyle, ile się dało. Przed Kompanią stanęło więc zadanie iście na miarę ogólnoświatowych aspiracji - zadanie opanowania ogólnoświatowego chaosu.

Były jednak dwa kraje, które odczuły szczególnie piętno tych niezwykłych wydarzeń.
Pierwszym z nich była Wergundia.
Wieść o tym, że Leofric dar Marenthal zwiódł stronnictwo arystokratyczne, że to właśnie “dziedzic” nie korony Elmeryka, a samego Szakala - wieść ta pogrążyła ostatecznie ruch separatystów. Byłoby to może pewnym pozytywem ku zjednoczeniu, ale jednocześnie z Akwirgranu popłynęła wieść, że zamachowiec podszywający się pod osobistego adiutanta, zamordował księcia protektora Federacji, Einharda dar Avarette.
Wergundia na powrót pogrążyła się w chaosie.

Nieporównanie większą żałobą jednak okryła się Styria.
Gdy do Styrgradu dotarli świadkowie Świętej Ofiary Tavar (tak nazwano ostatecznie jej poświęcenie), zastali miasto w rozpaczy - odeszła nie tylko bogini. Wraz z nią ostatecznie odeszli ci, niegdyś ożywieni jej duchem, styryjscy Nieumarli, a wśród nich zwierzchnik Rady Regencyjnej, Lambert Ostin.
Śmierć bogini oznaczała, że wszyscy jej kapłani i paladyni stracili swoją szczególną moc, jedyne, czym mogli wesprzeć zrozpaczony lud, to ich osobista wiara. W ten sposób ukształtował się wyjątkowy ruch religijny - przekształcona Wspólnota Jedynej, przyjmując jako podstawę kultu wiarę w to, że Tavar, choć zginęła, to jej Nadzieja, największy dar dla Ei, pozostała wśród jej wiernych jako testament bogini. Ekstremalne skrzydła tego nurtu głosiły, że duch bogini przetrwał i powróci na Eę, jeśli tylko jej wierni okażą się tego godni.

Śmierć Tavar spowodowała także szok wśród społeczności ulundo. Na długie lata wycofali się oni w niedostępne regiony Kelahiran, zrywając relacje z ludzkimi i elfimi pobratymcami. W wielu aspektach było to korzystne, bo pozwoliło załagodzić napięcia między Styrią i Aenthil oraz wyciszyć sprawę zabójstwa Baldwina dar Kerran, zwierzchnika Inkwizycji.

Fala wielkiego chaosu, jaką przyniosła ze sobą “przerwana apokalipsa”, bez wątpienia była nieporównanie mniejszym złem od tego, co chciał światu przynieść Szakal, tym niemniej żyjąc narastającymi problemami dnia codziennego rzadko skupiano się na tym, czego uniknęliśmy, a częściej na tym, jak trudno w owym czasie żyje się zwykłym ludziom.
Nieliczni tylko, ci, którzy byli świadkami uchylających się wrót koszmaru, pamiętali o tym, czego i za jaką cenę udało się uniknąć.

- Fortuna stała się oficjalnym bóstwem panteonu, choć nie przejęła domen Tavar z racji na rozbieżne cechy, tym niemniej, po tym, jak Inkwizycja oficjalnie potwierdziła “czystość” tego kultu, we wszystkich krajach Połnocy powstały świątynie i zakony Fortuny.

==Lata 950-952 (Przed fabułą 2024)==

==== Narastające skażenie ====
Zaawansowane technologie niosą ze sobą ogromne ryzyko a wybuch rdzeni minerałowych jest tego najlepszym przykładem. W miejscach gdzie na czas nie udało się wprowadzić środków bezpieczeństwa powstały ogromne strefy skażenia minerałowego. Obronną ręką z tego kryzysu wyszli wyłącznie mieszkańcy Imperium Quasyran - chociaż i tak nie obyło się bez strat wynikających ze zmian terenu oraz mutacji które dotknęły lokalną faunę i florę.
Kompania Nowej Magii musiała zmierzyć się z konsekwencjami stworzenia tak niebezpiecznej technologii i zacząć pracę nad odbudową własnego wizerunku. Zwolennicy powrotu do dawnych zwyczajów masowo dołączali się do Sailorome widząc w Nowej Magii zagrożenie. Na całym świecie wybuchały protesty odnośnie odnawiania fabryk energii opartych o rdzenie - jednak mało które państwo mogło sobie pozwolić na luksus regresu technologicznego.
Przedstawiciele KNM przy pomocy Styryjczyków oraz Quasyrańczyków zaczęli zabezpieczać strefy skażenia a także pracować nad ich oczyszczeniem. Kosztowało to miliony bezantów, ale od tego zależało “być lub nie być” Kompanii. Gdyby całość operacji zakończyło się fiaskiem prawdopodobnie nigdy by już nie odbudowali swojej reputacji.
Całość projektu zajęła dwa lata, a i tak nie każda strefa została zniwelowana - część z nich można było tylko otoczyć kordonem oraz wycofać ludność cywilną z niebezpiecznego obszaru.

==== Problemy Wysokich Ziem ====
Po potwierdzeniu secesji Wysokich Ziem od Tryntu w 945 roku księżna Aoife Ormdottir Borgh Du musiała postawić na silny rozwój swojego państwa. Wybuch rdzeni pięć lat później oraz powstająca strefa skażenia opóźniły jej plany - mimo wszystko, radziła sobie bardzo dobrze.
Prawdziwe problemy zaczęły się pod koniec roku 950 gdy po terenie Wysokich Ziem przetoczyły się głosy o buntownikach działających na niekorzyść księżnej. Komórki rebeliantów były tak skrzętnie ukryte, że lojalistom nie udało się ich zdekonspirować.
Księżna miała jednak pomoc której nie mieli jej przeciwnicy: Po jej stronie stały trzy wiedźmy będące przewodniczkami ogromnego sabatu, przypominając o tym, że magia pierwotna ma coś jeszcze do powiedzenia w tym świecie.

==== Postęp Industrializacji ====
W roku 951 do Księstwa Tryntyskiego dotarły pierwsze zmechanizowane krosna opierające swoją pracę na magimaszynach. Tego samego roku w odstępie godzin do głównego urzędu patentowego w Nowej Birce trafiły projekty hut szkła napędzanych mocą rdzeni - jeden przedstawiony przez Kompanię Nowej Magii a drugi przez wergundzki Instytut Badań Magicznych. Ostatecznie jako, że opierały się na innych rozwiązaniach technologicznych obyło się bez procesu o kradzież danych korporacyjnych chociaż było blisko do scysji pomiędzy tymi dwoma organizacjami.
Na początku roku 952 organizacja Vignetta świętowała otwarcie swojej piątej krajowej placówki - tym razem na terenie Ofiru - za czym szła popularyzacja druku opartego o magimechaniczne prasy drukarskie.

==Rok 952==
=== Błękitna Krew ===
''Fabuła Wakacyjna 2023''

==== Powstanie na Wysokich Ziemiach ====
Narastające niesnaski pomiędzy sojusznikami Księżnej Aoife a przeciwnikami secesji w końcu doprowadziło do wybuchu powstania przeciwko władzy tej pierwszej. Poprzedzały je dni pełne napięcia, spotkania jarlów oraz spiski w leśnych schronieniach. Za twarz rebelii uważało się Hamonnda Craigssona Skaggirada - kuzyna samego jarla - mającego powszechnie opinię awanturnika i elementu wywrotowego. Działania buntowników były na tyle skuteczne, że przeciągnęły na swoją stronę rody Darrok, Kilkkeran, Bannisburgh, Skene i Lottian stając naprzeciw sprzymierzonym siłom hirdów Borgh Du, Morreigh, Dunnkarrig, Panaloch. Poparł buntowników również sam jarl Fergus Neilsson Skaggirad nie odcinając się od działań kuzyna po tym jak rebelianci wykradli z twierdzy rodowej Borgh Du traktat świadczący o tym, że Księżna układała się z odwiecznym wrogiem swojego ludu - Samnią.

Sam przewrót zakończył się ucieczką Aoife wraz z jej córką i zarazem dziedziczką - Rangveig - pod protekcję Samnii o czym zeznali świadkowie jej ucieczki.

Wysokie Ziemie ostatecznie złożyły hołd Księstwu Tryntu na nowo wracając w jego granice, w zamian za zasługi Fergus Neilsson Skaggirad otrzymał tytuł namiestnika Wysokich Ziem a jego kuzyn w nagrodę otrzymał rodową siedzibę rodu Borg Du - Silberfjell. Na czele rodu Borgh Du stanął niejaki Calum Forbesson, siódma woda po kisielu głównej linii Borgh Du.

Krasnoludy oraz Samnijczycy odmówili uznania nowego Namiestnika potwierdzając wszelkie prawa do tytułu Księżnej Wysokich Ziem dla Aoife. Wergundzia wstrzymała się od publicznych deklaracji zbyt zajęta próbą opanowania własnego kryzysu.

==== Anomalia w strefie skażenia ====
Na terenie Wysokich Ziem znajdowała się jeden z nieoczyszczonych obszarów skażenia. Kompania Nowej Magii po dwóch latach bezsilnych prób oczyszczenia jej wszczęła wewnętrzne postępowanie mające na celu wyjaśnienie czemu strefa się utrzymuje. Większość informacji na ten temat została utajniona, a w oficjalnym oświadczeniu znalazła się następująca deklaracja:{{Cytat|W wyniku śledztwa stwierdza się haniebne naruszenia ze strony Głównego Dyrektora Innowacyjnego Wysokich Ziem - Mykoli Skiddsona. Tym samym pan Skiddson zostaje wydalony z szeregów Compagnie de Nouvelle Magies bez prawa do powrotu. Współpracownicy pana Mykoli zostają objęci postępowaniem wewnętrznym i konsekwencjami z niego wynikającymi.

Rdzeń na terenie Wysokich Ziem zostanie skonstruowany ponownie a wszelkie magimaszyny w obrębie tego terenu zostaną zutylizowane i zastąpione nowymi egzemplarzami. |Zarząd Compagnie de Nouvelle Magies}}

Zarząd Compagnie de Nouvelle Magies
W środowisku naukowym spekuluje się jakoby wydalony członek KNM prowadził własne eksperymenty które poskutkowały tak nietypowymi objawami dla strefy skażenia. Sam Mykola Skiddson nie pojawił się na żadnej konferencji naukowej od tamtej pory - znikł jak kamień w wodę.

==== Wypaczony Kult Tavar ====
Po śmierci bogini Tavar na trójgraniczu w 950 roku, jej kult nie wygasł – wręcz przeciwnie. W Styrii, gdzie czczono ją od pokoleń, zaczęły powstawać nowe ośrodki duchowe, a kult Tavar zaczął rozszerzać się także poza granice regionu. W 952 roku jego umocnienie stało się faktem, a jednocześnie pojawiały się ogniska wiary w Tavar także w odległych miejscach – świadczące o potrzebie duchowości i nadziei w pogrążonym w chaosie świecie.

Jednym z takich miejsc było Silberfjell, gdzie zaobserwowano intensywny wzrost liczby wyznawców. Kompania Nowej Magii wysłała oddział celem zbadania źródła tych wierzeń – w nadziei na odkrycie resztki boskiej mocy Tavar. Śledztwo ujawniło jednak ponurą prawdę – jedno z eshkar przekształciło się na podobieństwo Szkarłatnej Bogini, wypaczając kult i pasożytując na wierze wyznawców.

To właśnie Styryjczycy stawili czoła tej istocie – wykazując się odwagą, determinacją i lojalnością wobec pamięci o prawdziwej bogini. Ich zwycięstwo nie tylko zakończyło działalność oszukańczej istoty, ale również wzmocniło reputację Styrii jako duchowego strażnika Nowej Epoki – miejsca, gdzie magia i wiara mogą współistnieć.

==Lata 952-957 (Przed fabułą 2025)==

====Przemiany Pustyni i przegrana Pethabanu====
W 952 roku Tipura Nadu – pethabańskie państwo – kapitulowało w wojnie z Samnijczykami. Zwycięzcy nie tylko przejęli kontrolę nad terytorium, lecz także rozpoczęli szeroko zakrojony projekt zmiany pustyni Assury. Pierwsza próba w 953 roku, dotycząca jeziora Khorat, zakończyła się fiaskiem. Jednak w 955 roku dzięki magimaszynom udało się przekształcić jezioro w zbiornik słodkiej wody, wokół którego zaczęła rozkwitać nowa osada i powstał punkt przeładunkowy dla karawan.

Samnijczycy rozpoczęli też eksploatację podbitego ludu – na Wielkim Targu w 955 roku sprzedano ponad tysiąc przeszkolonych niewolników z Pethabanu do szkół gladiatorskich i prywatnych kupców. W 956 roku dary z Pethabanu zostały przekazane Quasyranowi jako element poselstwa, ruch ten został wykonany jako chęć powrotu do dawnych sojuszy.

=====Moda spod Znaku Wschodu=====
W 956 roku na kongresie naukowym organizowanym przez Kompanię Nowej Magii Samnijczycy zaprezentowali wyniki własnych badań na temat Pethabanu - od antropologii po mahię. Spotkały się one z uznaniem i zaowocowały zaproszeniami ich przedstawicieli do prestiżowych uczelni świata. To właśnie wtedy wśród młodych studentów pojawiła się moda na „orient” – fascynacja samnijską kulturą, technologią oraz estetyką. Zjawisko to wpisało się w szerszy trend egzotyzacji wschodnich wpływów zwłaszcza wśród ośrodków magicznych i akademickich oraz młodej arystokracji - głównie na terenie Ofiru.

====Złoty rozkwit Ofiru====
Od 951 roku Ofir nie tylko całkowicie pozbył się skutków promieniowania, ale również błyskawicznie wykorzystał ten moment do przejścia w nową fazę gospodarczego rozkwitu. Poprzez umiejętne wykorzystanie nowomagicznej technologii, kraj ten wyprzedził sąsiadów pod względem produkcji, handlu i dobrobytu obywateli.
W 955 roku Samnijczycy sprowadzili na Wielki Targ ponad pół tysiąca przeszkolonych niewolników z podbitego Pethabanu – byli oni sprzedawani głównie do ofirskich szkół gladiatorskich, a część trafiła w ręce prywatnych właścicieli. W krótkim czasie pethabański niewolnik stał się w Ofirze symbolem statusu – czymś równie oczywistym jak posiadanie konia czy domowego służącego.

Kultura luksusu została ukoronowana w 956 roku organizacją Wielkich Igrzysk z okazji dwudziestolecia traktatu Vistanijskiego – z udziałem nie tylko wolnych gladiatorów, ale również pethabańskich niewolników i egzotycznych zwierząt z pustyni. Ofir podjął się wtedy symbolicznego odcięcia od przeszłości, nie zapraszając przedstawicieli Styrii, co można odczytać jako polityczne stanowisko w coraz bardziej spolaryzowanym świecie.
Choć cieniem na tej rzeczywistości pozostaje obecność Magisterium – instytucji strzegącej porządku i zakazującej używania magii pierwotnej – obywatele akceptuje ten stan rzeczy, ceniąc sobie bezpieczeństwo i utrzymanie opinii wysoko rozwiniętego społeczeństwa ponad równość magii.

====Wergundia pogrążona w marazmie====
Pomimo znacznych wysiłków w celu odbudowy po katastrofie geomantycznej z 950 roku, Federacja Wergundzka nie zdołała wyjść z przedłużającego się kryzysu politycznego. Już w 952 roku, mimo zakończenia akcji oczyszczania terenów skażonych przez Kompanię Nowej Magii, Wergundia nie potrafiła wyłonić nowego Księcia Protektora. Ten stan zawieszenia utrzymywał się latami – w 956 roku, podjęta kolejna próba wyboru władcy zakończyła się fiaskiem z powodu konfliktów między starymi a nowymi rodami.

Brak przywództwa doprowadził do stagnacji – zarówno w polityce wewnętrznej, jak i zewnętrznej. W obliczu buntu na Wysokich Ziemiach i przemian w Samnii, Federacja zachowała bierność, nie wydając żadnych publicznych deklaracji ani nie angażując się dyplomatycznie.

W 955 roku udało się zażegnać problemy gospodarcze dzięki inwestycjom w Instytut Badań Magicznych, który miał stać się fundamentem nowej polityki rozwoju opartej na wiedzy i technologii. Jednak nawet wtedy brak stabilizacji politycznej uniemożliwiał długofalowe planowanie. Dla wielu obywateli i obserwatorów zagranicznych Wergundia stała się synonimem państwa, które zostaje “w tyle" – nie z braku potencjału, lecz z powodu wewnętrznych podziałów.

====Teralskie dziecię Obiecane====
Młody kniaź Bolemir, mimo zaledwie jedenastu lat, stał się postacią o niemal mitycznym znaczeniu dla Terale. Już w 954 roku przypomniano mu obietnicę – złożoną w dzieciństwie – dotyczącą obrony ziem Lędy przed plemieniem Gruat. Kiedy Gruatowie ponownie przypuścili rajd na te tereny, Bolemir stanął do walki.
W 955 roku nie tylko odeprzał najeźdźców, ale też poprowadził kontratak, wypierając orków aż do ich enklawy. Pojawiły się spekulacje, że Terale planuje całkowite zniszczenie tego barbarzyńskiego siedliska, a Bolemir stał się symbolem determinacji i odrodzenia narodu.

W 956 roku koweny druidzkie – instytucje najbliższe magii pierwotnej – ogłosiły Bolemira namaszczonym przez Eę, boską siłę równowagi. Nazwano go „dziecięciem obietnicy” – mającym przywrócić równowagę pomiędzy światem magii, ludzi i natury. To wydarzenie miało wymiar nie tylko duchowy, ale i polityczny – oznaczało, że Terale nie tylko przetrwało kryzys, ale również wyłoniło lidera, który może poprowadzić je ku przyszłości.

====Czas żałoby====
W 953 roku Quasyran zakończył śledztwo dotyczące powstania niewolniczego i zdławił spekulacje o zaangażowaniu Styrii dzięki działanion ambasador Estelli. Jednak okres ten zamiast dać pole do rozkwitu maluje się dla ludu zapołudnia w barwach żałoby.Na początku 957 roku zmarł Oepetl Cuitla – quasyrański bohater wojenny znany jako Czarny Wilk. Pogrzeb poprowadziła sama Cesarzowa, a kraj ogarnął okres żałoby. W jego wyniku zawieszono wszelkie rozmowy dyplomatyczne na przykład te między Quasyran a Larionem.

==Rok 957 (Fabuła 2025)==
'''Ciężar Przysięgi'''

====Upadek Ofiru====
Wielu pamiętało przysięgę Wielkiej Kagini Enktoi, że póki żyje gwarantuje, iż arbany samnijskie nie przekroczą granicy z Ofirem. Nikt jednak się nie spodziewał, że Bilguun’enei/poteżna władczyni poświęci swoje życie, by jej dzieci mogły poprowadzić podbój. Ofir, jaki był znany przez setki lat upadł. Rok 957 oznaczał kres starego porządku, zakończył się bowiem okres rządów najbogatszych, prastarych rodów. Areny gladiatorów po raz pierwszy posmakowały błękitnej krwii we wrześniu, gdy Samnijski najeźdźca pognał na jej piaski nie niewolników, a właśnie tych, którzy niepodzielnie rządzili tyle lat. Dawni arystokraci, którzy tamtej pamiętnej jesieni nie stracili głów, posmakowali niewolniczych kajdanów.

=====Nie żyje Kagan, niech żyje Kagan=====
W lipcu na pograniczu samnijsko-ofirskim swoje życie poświęciła Wielka Kagini Enktoia Bilguun’enei, by przysięga, którą dawniej złożyła przestała obowiązywać jej lud. Nowym Wielkim Kaganem został Irinchebal zaślubiony z córką Aoife Borgh Du - Rangveig. To on zapowiedział wielki podbój krain położonych na południe od samnijskiej granicy i zjednoczenie ich pod jednym sztandarem.

==Lata 957-958 (Przed fabułą 2026)==

====Zjednoczona Wergundia====
Po ośmiu latach Radzie Książecej udało się znaleźć odpowiedniego kandydata na stanowisko Księcia Protektora. Tytuł ten uzyskał Teoderick dar Erenbach, wsparty przez większość zasiadającą w radzie. Koronowano go we wrześniu 957 roku, podczas gdy na wschodniej granicy płonął Ofir. Zanim arbany samnijskie zatrzymały się na Itharyjskiej bramie, Federacja świętowała. W styczniu 958 roku, podczas ślubu Księcia Protektora z hrabianką Gizelą dar Veronnet, w pałacu ciepło przyjęto samnijskich ambasadorów. Był to jasny znak dla krajów północy, a przede wszystkim dla Paktu Wedry - Książe Protektor wraz z Federacją nie pragną wojny z Kaganatem.

====Zmiany w Pakcie Wedry====
Wraz z upadkiem Ofiru, Pakt Wedry wyraźnie osłabł, jednak puste miejsce w jego obrębie nie zostało takim na długo. Stworzoną lukę wypełniła Liryzja, co było naturalnym następstwem zawartego przez nią sojuszu z Unią Tryntu i Fiordu.

====Żałoba po Orchideii====
Na drugim końcu kontynentu, Quasyrańczykom znów przyszło pożegnać kolejną ważną osobę, której ścieżka spotkała się z wolą Veleii. Odeszła Cesarzowa Tlilchuxtli, a na jej miejsce wybrany przez Radę Plemion został Aitzcuauhtli z plemienia Tonatiuh. Nowy władca Qa postanowił podtrzymać dotychczasowy kierunek, jaki nadała krajowi Tlilchuxtli, a mianowicie skupienie się na relacjach międzynarodowych oraz budowanie stabilnej ekonomiii. Cesarz Aitzcuahtli starał się też, by młode pokolenie quasyrańczyków pamiętało o historii kraju oraz nie opuszczało boku boskich Opiekunów.Nic w tym dziwnego, biorąc pod uwagę fakt, że nim wybrano go na władcę kraju piastował on stanowisko Arcykapłana Ardate.

====Zapowiedź Kongresu Wolnych Narodów====
Kaganat Samnijski oficjalnie poprosił o organizację spotkania Kongresu Wolnych Narodów na twierdzy Otorten leżącej w rękach Zakonu Rugiewita w obrębie ziem kniazia teralskiego Gocława. Na kongresie ma zostać rozstrzygnięta kwestia przyszłości Kraju Grodów oraz omówiona sytuacja Ofiru. Oczywiście, w tle będą zawiązywać się najpewniej sojusze oraz dysputy, ponieważ większość krajów zapowiedziała wysłanie swoich przedstawicieli na kongres.

Historia świata gry

2026-03-23T20:16:50Z

Wydra:

W dziale tym znajdują się zebrane i poszerzone informacje o wydarzeniach rozmaitych, które kształtują nasz świat. Znajdziecie tutaj, znane niektórym z własnych wspomnień, wydarzenia kolejnych larpów i efekty działań bohaterów, które sami oglądaliście albo współtworzyliście. Jest również wszystko to, co wydarzyło się między kolejnymi edycjami larpów. a więc sesje gier RPG, gry strategiczne i dyplomatyczne, a także wydarzenia, które wykreowaliśmy na podstawie decyzji graczy, ale nie zostały dosłownie rozegrane.

Wszystko, co można tu przeczytać, to stan wiedzy, odpowiadający mniej więcej średniemu poziomowi wiedzy przeciętnego mieszkańca świata gry.

=[[Kalendarium historyczne | Kalendarium historyczne]] =
Tu znajdziecie spisaną skrótowo i chronologicznie listę wydarzeń w świecie gry. Kalendarium skupia się na najważniejszych epizodach w kategoriach światowych - są tu więc wydarzenia polityczne, wojny, traktaty, ważne wydarzenia ekonomiczne czy naukowe. Raczej nie ma tu informacji o indywidualnych losach bohaterów.

= Opisowa historia świata gry =
Szczegółowe informacje o wszystkich fabułach i wydarzeniach w Silberbergu. 
==[[Historia świata gry/832-895|Lata 832-895]] (2009-2012)==
 
*'''832 (2009)''' - W Górach Silber na północy, w pobliżu Wolnego Miasta na Przełęczy, grupa awanturników i poszukiwaczy natrafia na ślad miasta założonego przez Sefresa, księcia starożytnej Styrii. Sam książę okazuje się być całkiem ... nieumarły.
 
*'''858 (2010)''' - Federacja Wergundzka podbiła niemal całą północ. Szczytne idee Elmeryka przejął po jego śmierci Eudomar, zamieniając podbite kraje w koszmar. W jednym z obozów pracy w północnym Tryncie buntownicy zbierają siły wszystkich krajów, zwołując Wiec Narodów, który zakończy dominację Wergundii.
 
*'''868 (2011)''' - Elfia forteca Telfamba jest najpotężniejszą intersekcją na świecie. Zasilała barierę, chroniącą świat przed spaczeniem, zwanym Alta Tavar. To jednak uwolniło się dzięki ingerencji z zewnątrz i przekształciło w nową boginię.
 
*'''880 (2012)''' - Nowo powstałe państwo, Styria, służące bogini Tavar, pokonało starodawne miasta-państwa Ofiru. W podbitej prowincji Messyny ludzie jednoczą się wokół Theo Tynagirona, by walczyć o wolny Ofir. W tle wydarzeń upadły sługa boga, zabitego przez Tavar, szerzy spustoszenie słonecznym ogniem. 
== [[Historia świata gry/895-935|Lata 895-935]] (2013 - 2016)==
 
*'''885 (2013)''' Po wojnach w Ofirze niemal cały świat wyruszył na wyprawy do Pethabanu, odkryto bowiem nowe drogi przez pustynię, a w kraju Bharat potrzebna była pomoc do walki z hodowanymi potworami. Wielu, którzy wrócili, przywiozło tajemną wiedzę i tajemne choroby. Kilka lat po wyprawach w Terali wybucha epidemia, z którą poradzić sobie muszą mieszkańcy osady Srebrnohora pod Karantanią.
 
*'''900 (2014)''' Odkryto drogę morską na południe od państw elfów, a tam - krainę pełną surowców i skarbów, zamieszkałą tylko przez prymitywnych tubylców. Ponieważ wielkie mocarstwa szykują się do wojny, wyścig o kontrolę nad Zapołudniem wydaje się decydujący. Tymczasem niespodziewanie budzi się do życia nowa potęga - lud Qasyran.
 
*'''915 (2015)''' Qasyran kończy podbój Północy. Ostatnim bastionem jest forteca Silberfjell na północy Tryntu. Walka toczy się nie tylko o ocalenie ostatniej enklawy, ale także o los bogów. Po klęsce pokonani obrońcy nie składają broni, powołują ukryte armie, nawet z duchów poległych, i przygotowują się na dogodny moment, by znów walczyć.
 
*'''935 (2016)''' Podbita 20 lat wcześniej Północ stanowi prowincję Imperium Qasyran, a los jej mieszkańców to los niewolników. W ciężkich warunkach prześladowań i więzień rodzą się plany wielkiego powstania, przygotowywanego od dwudziestu lat. Powstanie rychło przeradza się w wojnę - kolejną fazę Wojny o Północ. Do walki stają wszystkie kraje Północy, zjednoczone w Sojuszu. Walka będzie jednak długa i żmudna. 
==[[Historia świata gry/937-939|Lata 937-939]] (2017 - 2019)==
 
*'''937 (2017)''' Po pierwszych zwycięstwach Północ przygotowuje się na kontruderzenie. Tymczasem w prowincjonalnej Liryzji, straszliwie zniszczonej i zatrutej wojną, toczą się negocjacje na temat jej politycznej przyszłości. W tle doraźnych spraw ujawnia swoje istnienie istota, żerująca na ogromnej ilosci dusz zabitych. Wkrótce okazuje się, że istot takich jest więcej, choć znane są one na świecie już od dawna, to obecnie zdają się dążyć do coraz większego wpływu na świat żywych.
 
*'''938 (2018)''' Kontratak Qasyran doprowadził setki tysięcy ich żołnierzy aż pod stolicę Wergundii, Akwirgran. Wielka bitwa, angażująca liczne kraje, przechyla wreszcie szalę wojny na jedną ze stron. Po 39 latach wojny walczące kraje zawierają wreszcie pokój, podpisany Traktat Vistanijski stanie się podstawą odbudowy świata. W tle tych wydarzeń na dobre rozgorzała już nowa wojna, starcie z mrocznymi istotami, przenikającymi z innych światów.
 
*'''939 (2019)''' Świat odetchnął z dawna wyczekiwanym pokojem, lecz nowy porządek rzeczy oznaczał liczne zmiany na całym świecie. W Samnii potężny, starożytny szaman raz jeszcze podniósł głowę podczas gdy kagani Enktoia ugruntowała swoją władzę, zawierając niepewny pakt z Wergundią i zwołując wyprawę na odległy Pethaban. W Ofirze hobbity podpisały umowę, na mocy której powrócili do Velidy, zaś ta niedługo potem na skutek tajemniczych wydarzeń zaczęła wreszcie odżywać. Zaś pod stopami nas wszystkich, w najgłębszej otchłani podziemi przebudziła się nowa bogini, ongiś wygnana, dziś powróciła, by walczyć z nadchodzącym cieniem. Lecz wszystkie te wydarzenia bledły przy wadze tego, co miało miejsce w Terali Wschodniej, gdzie wojewoda Gocław postanowił umocnić swój kraj wobec zewnętrznych potęg. W cieniu jego prac nad nowymi rodzajami broni łeb podniosły inne, znacznie bardziej złowrogie siły nie pochodzące z tego świata, lecz z Pustki, gdzie wygnani zostają ci, którzy zgrzeszyli przeciw Deucesowi. W walce z tymi istotami odkryto potężny fenomen magiczny, Wielką Sieć Geomantyczną, przy użyciu której udało się koniec końców dopełnić rytuału w wergundzkim Bibraktborgu, który stworzył wokół naszego świata ochronny całun, ratując nas od cienia Pustki. Przynajmniej na razie. 
==[[Historia świata gry/940-|Lata 940-]] (2020 - teraz)==
 
*'''940 (2020)''' Odbudowa po niedawno zakończonej wojnie wciąż trwa, zwłaszcza w państwach najbardziej dotkniętych wojną do jakich należała [[Styria]]. Arcyksięstwo rozpoczęło eksploatację Kavelii, regionu bogatego w zasoby naturalne, który stał się oczkiem w głowie inwestorów z całego świata. Ich chciwość napędzały odkrycia magiczne, bowiem udało się opracować metodę teleportacji z użyciem Wielkiej Sieci, zaś odkrycie to wskazywało na liczne inne zastosowania tego fenomenu, do eksploatacji którego niezbędne były metale szlachetne. Region Kavelii był jednak zagrożony przez Laro, którzy po wojnie stanęli na krawędzi wojny domowej, której jednak udało się zapobiec. Światem wstrząsnęła też wieść o powrocie starożytnych elfów z Felnoru, niegdyś uznanych za zgubionych w potopie. Wszystkie państwa podeszły do pojawienia się nowego gracza z niemałym, choć ostrożnym zainteresowaniem.
 
*'''942 (2021)''' Walka z Upiornym Żeglarzem odbiła się szerokim echem na całym Fiordzie. Dwoje młodych bohaterów, brat i siostra z rodu Falarskadów, nagle stali się nowymi bohaterami swojego ludu. Jarna otrzymała po ojcu stanowisko jarla, jej brat stanął na czele jej floty. Tymczasem na kontynencie rozpoczęła się kolejna awantura. Wergundia od końca wojny dążyła do odzyskania Visnohory, miejsca, skąd wrogie wojska w każdej chwili mogły zaatakować wergundzkie włości. Skomplikowana sytuacja strategiczna wymagała, by wprowadzić jednak wojska przez Trynt do Terali Zachodniej, to groziło złamaniem traktatów, nową wojną - na którą jednak potrzeba było środków... które z kolei można było pozyskać podczas wyprawy na wyspę Tyndhur. I chociaż wyrwanie Wyspie złota było niemożliwe, prawdziwym skarbem okazały się być przywiezione stamtąd archiwalia. Dowodziły one wprost, że wszystko, co świat dotychczas wiedział o apokalipsie, wielkim potopie, zatopieniu nizin na zachodzie - wszystko to działo się o tysiące lat wcześniej niż sądzono. To wywracało całą wiedzę historyczną, dodając do niej nowy element - nieznane dotychczas cywilizacje.
 
*'''944 (2022)''' Wyprawa do kolebki starożytnej cywilizacji Agade, sponsorowana przez Kompanię Nowej Magii, zjednoczyła pod swoją flagą wielu zainteresowanych każdej niemal narodowości. Eksploracja nieznanych terenów ujawniła powód wymarcia Agadejczyków. Bezpośrednią przyczyną były istoty, których matka zagnieździła się na maszynie zwanej Eaformatorem. Niegdyś zielone ogrody Assury stały się przez to jałową pustynią. Pozyskane plany urządzenia oraz właściwości Roju takie jak ich śluz, bądź kolchidyra wydobyta z pancerzy, przyczyniły się do milowego kroku w rozwoju medycyny i technologii. Wszystkie odkrycia z Agade, jak również ich zastosowanie, zostały przedstawione na sympozjum naukowym w Dormenos, gdzie zostały zawarte nowe umowy handlowe pomiędzy KNM, a obecnymi tam przedstawicielami krajów.
 
*'''950 (2023)''' W lecie 950 roku nic nie zapowiadało wstrząsających wydarzeń, które miały wkrótce nastąpić. Arena dramatu była również zaskakująca - rejon tzw. Wschodniego Korytarza, niegdyś miejsce jednej z najdłuższych bitew Wojny o Północ, zakończonej tragicznym zniszczeniem Perbatasanu. Na trójgraniczu zdarzyło się wiele, zbyt wiele, jednak nie było komu roztrząsać pojedynczych tragedi w obliczu dwóch najważniejszych wydarzeń. W połowie lipca całość doliny została wręcz zalana armią opętanych przez eszkhary jak i samych demonów które przyjęły fizyczne formy. Pomimo najlepszych starań stacjonujących tam jednostek nie wszystkich udało się wycofać na bezpieczne pozycje. Stoczona tam walka doprowadziła do śmierci samej bogini Tavar która poświęciła się, by pozbawić życia nie tylko Księcia Pustki - Szakala - ale i zniszczyć Pożeraczkę. Straty były ogromne, jednak to nie był koniec. W wyniku tak ogromnych pokładów mocy, które się tam starły oraz działań przy geosiatce nastąpiło przeładowanie mocy w samej Ei, co doprowadziły do katastrofy na skalę światową. Rdzenie minerałowe wybuchały jeden po drugim, skażenie dosięgło prawie każdego miejsca na znanym świecie.
 
*'''952 (2024)''' Katastrofy ekologiczne, skażenie promieniowaniem minerału, miejscami dziwne anomalie, których nie dało się wyjaśnić... Cały świat pogrążył się na blisko dwa lata w kryzysie. Gdyby nie szybkie działanie Kompanii Nowej Magii, Styryjczyków czy Quasyrańczyków to prawdopodobnie przez kolejną dekadę nie udałoby się powstrzymać skarżenia. Gdy opanowano większość stref promieniotwórczych, okazało się, że jedna z nich jest zupełnie inna niż wszystkie. Na Wysokich Ziemiach - które ogłosiły secesje od korony tryntyjskiej - efekt działania minerału wszedł w reakcje z czymś, co było w tym miejscu. Kompania przeprowadziła utajnione śledztwo i chociaż nie podzieliła się oficjalnie wynikami, to chodzą plotki, że magi-maszyna znajdująca się w Silberfjell, była zasilana eksperymentalnie. Dzięki działaniom Kompanii Nowej Magii wraz z pomocą Styryjczyków, odpornych na minerał udało się zażegnać kryzys i zniwelować anomalie oraz skażenie. W tym samym czasie przeciwko Aoife Borgh Du i jej decyzji o secesji od kanonu tryntyjskiej podniósł się bunt. Początkowo nie było wiadomo, kto za nim stoi, każdy jarl umywał ręce. Gdy doszło w końcu do eskalacji. na czele lojalistów względem Tryntu stanął ród Skaggiradów, prowadząc rebelię do zwycięstwa. Przedziwnym zbiegiem okoliczności tryntyjska para książęca była na miejscu i tym samym mogła przyjąć przysięgę lojalności od jarlów Wysokich Ziem, a przywódcy buntowników - Hammondowi Skaggirad - wręczyć w nagrodzie za zasługi siedzibę rodową rodu Borgh Du - Silberfjell. Gdy na murach twierdzy zawisły chorągwie, ze słońcem okazało się, że dawna pani tych ziem Aoife Borgh Du zbiegła wraz z córką na północ, otrzymując najprawdopodobniej azyl u Samniczyków. Lud stepu, najpewniej by osłonić odwrót dawnej księżnej i jej dziedziczki, wypuścił jeden z arbanów aż pod samą twierdzę Silberfjell, doprowadzając do serii potyczek w tamtym rejonie.
 
*'''957 (2025)''' Pięć lat minęło od kiedy czujniki magimaszyn wykryły skażenie minerałem przekraczające dopuszczalne normy. Po katastrofie z rdzeniami minerałowych wprowadzono nowe zasady bezpieczeństwa i przepisy. Świat ruszył naprzód a kto nie ruszył z nim ten został daleko w tyle. Ofir przeżywa złoty okres rozkwitu gospodarki, do tego stopnia, że większość obywateli może spokojnie pozwolić sobie na niewolnika lub dwóch, i to takich z Pethabanu zakupionych na corocznym Wielkim Targu z rąk Samnijczyków. Lud stepu przestał być w oczach Ofirczyków uciążliwym sąsiadem, a stał się źródłem luksusu zza pustyni. Jedyne, co rzuca się cieniem na tą krainę miodem i mlekiem płynącą, to ponura sylwetka Magisterium. Żaden obywatel jednak się nie skarży, w końcu służy ono tylko zapewnieniu bezpieczeństwa i tradycji, a magia pierwotna stoi wbrew niej. Nie toczyła się tu żadna militarna kampania, za to liczne napięcia polityczno-społeczne wskazywały raczej na zupełnie inne problemy.

*Pięć lat minęło, od kiedy czujniki magimaszyn wykryły skażenie minerałem przekraczające dopuszczalne normy. Po katastrofie z rdzeniami minerałowych wprowadzono nowe przepisy oraz zasady bezpieczeństwa. Świat ruszył naprzód, a kto nie ruszył z nim, ten został daleko w tyle. Ofir przeżywa złoty okres rozkwitu gospodarki.Większość obywateli może spokojnie pozwolić sobie na niewolnika lub dwóch, i to takich z Pethabanu, zakupionych na corocznym Wielkim Targu z rąk Samnijczyków. Lud stepu przestał być w oczach Ofirczyków uciążliwym sąsiadem, a stał się źródłem luksusu zza pustyni. Jedyne, co rzuca się cieniem na tą krainę miodem i mlekiem płynącą, to ponura sylwetka Magisterium. Żaden obywatel się jednak nie skarży. W końcu służy ono tylko zapewnieniu bezpieczeństwa i tradycji, a magia pierwotna stoi wbrew niej.

*Możni ofirscy, rozleniwieni luksusami i zaślepieni poczuciem własnej doskonałości, nie dostrzegli zbliżającego się zagrożenia. W lipcu zmarła Wielka Kagini Enktoia a wraz z jej ostatnim oddechem odeszła w zapomnienie przysięga którą składała: “póki żyje, samnijskie arbany nie przekroczą ofirskiej granicy”. Kaganat zaatakował i zmiażdżył Ofir, w sposób, którego koczownicy nigdy wcześniej nie dali poznać tej ziemi. Pierwszy raz w historii najazdów na ofirskie ziemię nie mieli na celu jedynie wyprawy łupieżczej, a podbój.

 

*'''958 (2026)''' W obliczu porażki Ofiru przeciwko działaniom Kaganatu Samnijskiego, Terala rozłamała się na dwoje. Część kniaziów pragnęła stanąć do walki - popierana przez kniazia Gocława jak i Bractwo Rugiewitowe. Druga część kraju nie chciała rozlewu krwii, a ich głosy poparły koweny druidzkie. W dodatku, na początku roku Kniaź Obiecany - Bolemir - trafił do niewoli samnijskiej, chociaż jego przyrodnia siostra, będąca żoną Wielkiego Kagana, woli określać to mianem gościny.

*Kaganat Samnijski nie przekroczył jeszcze granicy kraju grodów. Zamiast tego, złożył prośbę o organizację Kongresu Wolnych Narodów w celu rostrzygnięcia losów Terali.

=[[Historia elfów|Historia świata według elfów]]=

[[Kategoria:Świat gry]]