Silberberg

Skrót Historia Etnos Profesje

Państwo i Społeczeństwo

Wergundia jest krajem feudalnym, opartym silnie na warstwie szlacheckiej, rozumianej jako grupa społeczna obciążona obowiązkiem (czy też zaszczytem) wojskowym. Typowe warstwy społeczne są tu bardzo silnie zaznaczone i każdej z nich dotyczą inne prawa.

• gmin - chłopi, kmiecie, rolnicy i pasterze, wszyscy, którzy utrzymują się z uprawy ziemi – ludzie na ziemiach wergundzkich są wolni, kmiecie nie są przypisani do ziemi żadnym twardym prawem, choć zobowiązani do określonych świadczeń względem pana ziemi, ale nie są to świadczenia pańszczyźniane czy niewolnicze. To raczej forma podatku, za to szlachcic władający ziemią ma bezwzględny obowiązek obrony chłopów, a w razie czego wyposażania ich na wojnę, dbania o nich w wypadku klęsk żywiołowych czy epidemii. Wolni kmiecie mogli służyć w armii, choć nie w stopniach oficerskich, a do obrony swojej ziemi byli wzywani tylko w ostatecznych przypadkach.

• tzw. wolny stan - kupcy, rzemieślnicy, artyści, ludzie nieposiadający majątków ziemskich – stan ten posiadał własne przywileje, takie jak możliwość handlu w określonych miejscach, ochronę prawną dla własności i inne, nie był zobowiązany do służby wojennej. Charakteryzowały go prężnie działające cechy, zrzeszające parających się jednym rzemiosłem. Jedyne co łączy ludzi ze stanu wolnego, to fakt, że nie mają majątków ziemskich.

• mieszczanie – przynależność do tego niezbyt licznego stanu jest definiowana faktem bycia obywatelem miasta i posiadania w miesicie domu. Wiąże się to z obowiązkiem obrony murów miejskich. Wśród mieszczan także funkcjonują rzemieślnicy i handlarze, zrzeszeni w cechach, do nich należy obowiązek obrony murów miejskich w razie oblężenia.

• szlachta niższa – dość liczny stan, związany nierozłącznie z wergundzką armia, jedną z najliczniejszych na świecie. Warstwa nie posiadająca własnego majątku rodowego, ale legitymująca się szlachectwem i herbem, najczęściej pochodzącym z nadania dzięki awansowi w armii, rzadziej w efekcie degradacji majątkowej.

• szlachta średnia – posiadająca choćby skromną, ale jakąś siedzibę rodową i ziemię.

• tzw. wysokie rody - szlachta wyższa, arystokracja – władająca przynajmniej kilkoma siedzibami i dużym obszarem ziemi. Na nich, landlordach i panach ziemskich, spoczywa podstawowy obowiązek troski o kraj i jego bezpieczeństwo. Oprócz tego tylko oni pełnili role marszałków tymenów, wchodzili w skład rady książęcej oraz tzw. conseilów (Wergundia, Mercja) lub beiratów (Dakonia) czyli rad prowincji.

Cały stan szlachecki z ziemi uzyskuje dochody i ma obowiązki obronne i zarządcze, oraz obowiązek służby w armii (bezwzględny obowiązek obejmuje tradycyjnie wszystkich pierworodnych w każdym pokoleniu, ale bywały wyjątki).

Służba wojenna była najważniejszą sprawą w życiu Wergunda. Każdy szlachcic powinien ją odbyć, nawet jeśli nie musi. Szeregi ochotników są także otwarte dla ludzi każdego innego stanu, ale tylko do stopni podoficerskich. Jeśli ktoś zasłużył na awans do stopnia oficera, był automatycznie także nobilitowany i dołączał do "szlachty niższej".

Gospodarka

W ubiegłym wieku postępująca od czasów Eudomara centralizacja i skupienie władzy w stolicy Wergundii, Akwirgranie, spowodowała zubożenie i zepchnięcie na dalszy plan pozostałych księstw, jednak po reformach Olafa proces ten został zahamowany, a potencjał poszczególnych krain rozwinięty. Gospodarka tych krajów oparta jest w największym stopniu na rybołówstwie oraz handlu drewnem, spławianym z leśnych połaci Terali i Aenthil. Czas wojny spowodował, że w główną gałąź gospodarki przekształcił się przemysł zbrojny i rolniczy, po podboju będący głównie w rękach okupujących kraj Qa. Po odzyskaniu wolności odbudowa ekonomiczna była powolna i trudna, wydrenowana przez zaborców gospodarka była w rozsypce. Tym niemniej odradzające się państwo sprawnie rekonstruowało podstawy swojego bytu ekonomicznego, rolnictwo i metalurgię.

Nacje Federacji

Wergundia jako federacja ma zróżnicowane społeczeństwo, co jest efektem połączenia nieraz mocno różniących się nacji.

Nazwa nacji	Opis
Mercja	Mieszkańcy Mercji to lud typowo nadmorski. Ich twarze są wysmagane wiatrem. W ich strojach dominują jasne, najczęściej białe i niebieskie kolory, silnie nawiązujące do kolorów morza. Częstym motywem są też pasy. Wielu spośród żeglarzy i rybaków tatuuje swoje ciała.
Daramon	Daramończycy słyną z zamiłowania do koni - wyhodowali uchodzące za piękne i bardzo wytrzymałe konie daramońskie. Modne stroje bywały zbliżone bardziej do liryzyjskich kaftanów niż wergundzkich cotte.
Salicja	Ich tradycyjnym zajęciem jest hodowla bydła, pasterstwo i myślistwo. Do charakterystycznych elementów stroju Salicjan zalicza się serdak – barani kożuszek z ciemnobrązowej skóry.
Dakonia	Dakowie to w dużej mierze rolnicy, zajmujący się uprawą pszenicy, kukurydzy i słonecznika. Prawie w całej Dakonii popularna jest również uprawa winorośli, przy czym najbardziej cenione są wina terońskie. Teronia leży na południu regionu i rozciąga się wzdłuż rzeki Dronne, jest też najcieplejszym obszarem Dakonii.
Parve	Specyfika używanego języka jest najistotniejszym czynnikiem wyróżniającym Parveńczyków spośród pozostałych ludów Wergundii. Mimo wielu podobieństw i podobnie brzmiących słów, ich język często jest trudno zrozumieć, szczególnie słuchając starszych mieszkańców. Mówią miękko i bardzo szybko.

Znane postaci z historii Wergundii

• Elmeryk z rodu Danwiga- książę-protektor Północy, władca i genialny strateg, który podbił większość krajów Północy. Twórca idei północnego imperium, największy z władców Wergundów.

• książę Danwig- legendarny założyciel dynastii książęcej, wódz z czasów plemiennych.

Joveta Allobrog – legendarna rektor Akademii Magów Bitewnych, Salicjanka, zwana Pożogą. Była postrachem adeptów oraz wszystkich przeciwników, jakich zdarzyło się jej spotkać na polu bitwy, z jej zdaniem liczyli się stratedzy armii i doradcy władcy. Zginęła w czasie oblężenia Akwirgranu w 913 r.

• Reinwald Wettyn książę Boucort – dowódca czarnego tymenu z czasów panowania Eudomara i Olafa Szalonego, był wówczas najważniejszą osobą armii. Zasłynął z szeregu doskonale przeprowadzonych operacji wojskowych, z których z pewnością najbardziej znana jest Bitwa pod Eulenburgiem, gdzie w sposób widowiskowy odparł tryntyjskie wojska, kiedy po śmierci Elmeryka Trynt ogłaszał swoją niepodległość. Tym sposobem Eulenburg jest najbardziej wysuniętym na północny wschód grodem Wergundii, leżącym praktycznie na samej granicy.

• Hrabia Hilduin Ermolli – w czasach Wielkiej Wojny (ze Styrią) zajmował się rekrutacją do białego tymenu. Nikt, nie dostawał się do potężnej wergundzkiej armii bez jego wiedzy i zgody, cieszył się ogromną sympatią adeptów wszystkich Akademii Wojennych.

• Ród Domitius - jest jednym z rodów Wergundów. Jego członkowie zamieszkują tereny Dakonii. W najważniejszej dzielnicy miasta Viranu znajduje się siedziba rady rodu, stojącego niegdyś na straży tradycji utrwalonych przez wieki w Dakonii. W Czasie Ciemności ród Domitius stanął po stronie Qa.

• Archibald dar Bregen - potomek rodu, który wydał wielu bohaterów Wergundii. Uratował część Czerwonego Tymenu z klęski i oblężenia Akwirgranu w 911 r. wycofując się na przełęcz Visnohora, gdzie założył ufortyfikowane niepodległe księstwo. Utrzymał niezależność do 916 r., kiedy to poległ w jego obronie.

• Książę Fryderyk dar Nittel - dowódca obrony Akwirgranu, posądzony o zainicjowanie niesławnej kapitulacji w 913 r., późniejszy książę-namiestnik prowincji Wergundia, lojalny wobec władzy Qa. Po odbiciu Akwirgranu przez wojska I i II Tymenu został skazany i powieszony za zdradę na murach miasta.

• Marszałek Francis dar Ittigen - przywódca Wielkiego Powstania, a przed Wojną o Północ dowódca Zielonego Tymenu. Poległ w bitwie pod Visnohorą w 920 r.

• Adalbert dar Ascon - z najpotężniejszego z rodów Salicji, przywódca powstania szlacheckiego w 925 r., pojmany i stracony przez Qa.

• Cedric dar Wels - legendarny dowódca oddziałów partyzanckich w powstaniu szlacheckim w 925 r., poległ w walce.

• Severo Rodlingen – później już ze szlachecką formą "dar". Przystąpił do konspiracji jako najemnik, szybko stając się jednym z dowódców powstającego Czarnego (Pierwszego) Tymenu. Po zdobyciu Akwirgranu został ogłoszony dyktatorem powstania i zwierzchnikiem tzw. rady magniferów, pełniącej tymczasowy zarząd nad krajem. W 937 roku został wybrany księciem-protektorem Wergundii, 2 lata później abdykował z urzędu. Jego wojska broniły Styrgradu podczas oblężenia do 939 r.

• Adelheid dar Lettenhove – początkowo oficer Armii Podległej, pod przykrywką działająca aktywnie w konspiracji, współtwórczyni Pierwszego Tymenu i jedna z głównych dowódców armii wergundzkiej.

• Einhard margrabia dar Avarette – konspirator i żołnierz, jeden z politycznych przywódców powstania, później dyplomata wergundzki. Pod koniec wojny wybrany księciem -protektorem Federacji.

• Sirila dar Ittigen – córka przywódcy Wielkiego Powstania, magnifer IV Tymenu, zwyciężczyni spod Harnkott.

Rawen dar Avahen – jeden z dowódców powstania, późniejszy szef wergundzkiego Kontrwywiadu.

• Noel Rederick – magnifer II Tymenu, zdobywca Akwirgranu.

• Carmen dar Betteny księżna Haermont - wergundzka oficer w stopniu dekuriona, siostra magnifera Larnina dar Betteny. Jedna z inspiratorów powstania wergundzkiego, znakomita strateg i dowódca polowy, w późniejszych latach także wprawna polityk i negocjatorka. Za zasługi w trakcie bitwy o Akwirgran otrzymała tytuł książęcy.

Rody szlacheckie Wergundii

• Wysokie rody – to one de facto rządzą Wergundią. W ich rękach znajdują się dziedziczne funkcje najwyższych urzędów kraju i prowincji. Tytuł decyduje o zakresie praw i obowiązków, ale także o pierwszeństwie względem tronu książęcego i w regułach precedencji.

Członkowie wysokich rodów pełnili role dowódców tymenów, wchodzili w skład rady książęcej, rady elekcyjnej oraz tzw. conseil'ów (Wergundia, Mercja) lub beirat'ów (Dakonia) czyli rad prowincji. Decyzje podejmowane w obrębie tychże wpływały na wewnętrzna politykę księstw tam, gdzie nie kolidowało to z polityką federacji, mogły też być przedstawiane księciu jako postulaty.

Tytuły arystokratyczne:

Tytuł	Opis
Książę	Tytuł ten noszą rody, wywodzące się od pierwszych wodzów wergundzkich plemion. Najwyższy tytuł to książę-protektor czyli ten, który nosi koronę Federacji. Książęta-elektorzy stali na czele krajów Federacji, zaś pomniejsze (nieliczne) rody książęce władały głównymi zamkami.
Marszałek korony	Funkcja zwierzchnika armii i sztabu federacji wergundzkiej, jeden z najbardziej zaszczytnych tytułów wojskowych w kraju
Kanclerz korony	Najwyższy tytuł dyplomatyczny Wergundii
Margrabia lub markiz	Władca marchii, tj obronnego obszaru przygranicznego.
Hrabia	Niższy tytuł, związany z władaniem obszarem położonym w centrum prowincji, mniej obronnym.
Palatyn	Tytuł związany z obroną miast i fortec ("obrońca pałacu")
Komes	Tytuł połączony z poruczanym przez księcia elektora lub księcia protektora urzędem, np. finansowym czy kancelaryjnym
Diuk	Tytuł rodu spowinowaconego z rodami książęcymi
Baron	Wywodzący się z pierwotnych rad plemiennych tytuł oznacza mniej więcej tyle co wchodzący w skład rady, przysługuje więc rodom, które zasiadają w conseilach i beiratach, o ile nie mają one wyższych tytułów.

Niektóre wysokie rody Wergundii:

• Hrabiowie dar Albret
• Margrabiowie dar Domitius (Dakonia!)
• Komes dar Lusignan
• Książęta Tremoile
• Książęta Laducette
• Komes dar Dourville
• Margrabiowie dar Bregen
• Hrabiowie dar Veronnet
• Baron dar Avarette
• Książęta Mayenne
• Książęta Haermont

Niektóre niższe rody szlacheckie wschodniej Wergundii (oczywiście do każdego nazwiska przypisany jest przedrostek "dar"):

• Clecourt
• Estreves
• Erbach
• Mansfeld
• Marenthal
• Althann
• Eberstein
• Dannenburg
• Eygird
• Bazan
• Vallabirga
• Valda

Ustrój Federacji Wergundzkiej

Federacja to związek księstw o zbliżonej kulturze, ustroju gospodarczym i sposobie zarządzania państwem(związkowym). Na poziomie lokalnym – dość szerokie uprawnienia książąt - elektorów. Sprawują funkcję zarządcy, egzekwują prawa federalne(dekrety, konstytucje), a tam gdzie brak ustawodawstwa centralnego, tworzą własne dekrety.

Do obowiązkowych urzędników w otoczeniu księcia-elektora należą:

• Mniejszy Kanclerz – kancelaria książęca
• Sędzia "ziemi" – zwierzchnik sądownictwa na danej ziemi( delegowany przez Pierwszego Sędziego)
• Palatyn – delegowany do zamków granicznych przez Księcia Protektora
• Ciałem doradczym księcia - elektora jest Conseil albo Beirat (w Dakonii), rada może zwrócić się do księcia- protektora o mediację w przypadku, jeśli jednogłośnie chce ustąpienia elektora ze stanowiska.

Federacja

Na poziomie Federacji istnieją dwa kluczowe organy:

Książę Protektor:

Wybór – elekcja każdoczesnego Księcia Protektora przez Radę Książęcą, poprzez pierwszeństwo w obrębie dynastii - dziedziczenie w obrębie wybranego rodu

Kompetencje Księcia Protektora

• prawodawstwo: Książę Protektor może tworzyć prawo powszechne w formie dekretów, Rada Książęca może wyrazić sprzeciw wobec dekretu większością głosów.

• najwyższy sędzia: spełnia tą funkcję powołując Pierwszego Sędziego na urząd.

• kieruje polityką zagraniczną: osobiście i poprzez powołanego przez siebie Wielkiego Kanclerza, do tego osobiście powołuje i deleguje do właściwych państw ambasadorów federacji.

• zwierzchnik armii: osobiście zatwierdza kluczowe plany i strategie, jako strażnik granic i bezpieczeństwa państwa powołuje magniferów tymenów i magniferów, może powołać Marszałka armii jako głównodowodzącego. może zarządzić stan wyjątkowy – przejście całej władzy w ręce Księcia Protektora W tej sytuacji konieczne jest zatwierdzenie decyzji przez Radę Książęcą na pierwszym możliwym zebraniu) → Rada Książęca może odmówić Księciu Protektorowi zaufania wyłącznie jednomyślnie i tym samym zawiesić go w sprawowanych obowiązkach.

• zarząd skarbem państwa na poziomie federacji → przez Szefa Departamentu Skarbu

poza tym powołuje palatynów (inspektorów książęcych) i deleguje ich na wybrane strategicznie ważne twierdze

Odpowiedzialność: Rada Książęca nie ma prawa odwołać Księcia Protektora w zwykłym głosowaniu, może jednak zawiesić go w jego obowiązkach, poprzez jednomyślne odmówienie zaufania w przypadku złamania jednego z Praw Kardynalnych - tj. wystąpi przeciwko Bogom, wystąpi niesłusznie przeciwko swojemu ludowi lub zhańbi godność tronu zdradą lub tchórzostwem. Poza tym Książę Protektor jest odpowiedzialny przed Modwitem i historią.

Rada Książęca:

Skład:

• wszyscy urzędujący Książęta- Elektorzy są w Radzie Książęcej z urzędu

• Pierwszy Sędzia – powołany przez Księcia Protektora

• Wielki Kanclerz – powołany przez Księcia Protektora

• Zwierzchnik Departamentu Skarbu – powołany przez Księcia Protektora

• Zwierzchnik Kontrwywiadu Federacji – powołany przez Księcia Protektora

• Wielki Mistrz Zakonu Mieczowego – z ramienia Kościoła Modwitowego (wybrany przez kapitułę)

• rektor głównej Akademii Wojennej (wybrany przez senat uczelni, zazwyczaj ze starych rodów)

• Marszałek Armii lub Pierwszy Magnifer – powołany przez Księcia Protektora

• Prefekt Akwirgranu – powołany przez Księcia Protektora z zasłużonych obywateli miasta (obecnie nie powołany tytuł ten przypadnie dowódcy, który zyska tytuł Obrońcy Miasta i zwycięży w bitwie o stolicę)

Kompetencje:

• prawodawstwo – Rada Książęca tworzy konstytucje( prawa powszechne, na równi z dekretami Księcia Protektora), które potem są przez nią głosowane – wymagają one podpisu Księcia Protektora

• może odmówić zaufania Księciu Protektorowi

• prowadzi bieżącą politykę w sprawach, które nie są zastrzeżone dla Księcia Protektora

Odpowiedzialność:

• Książę Protektor może odwołać każdego z urzędników, których powołuje. W przypadku innych może żądać od Rady Książęcej usunięcia członka rady, a Rada Książęca musi nad tym wnioskiem zagłosować

Rada Magniferów

Poza oficjalnym obiegiem, od czasu powstania funkcjonuje organ pod nazwą Rada Magniferów z Księciem Protektorem na czele. Organ ten nie wynika z prawa ani ze zwyczajów – powstał z woli Księcia Protektora i służy doradzaniu mu w prowadzeniu walk. Nieoficjalnie stanowi zaplecze polityczne Księcia, z którego powołuje on bliskich sobie oficerów na najwyższe, obsadzane przez niego stanowiska w państwie.

Podział sił w Radzie Książęcej

Po społecznym i politycznym odrodzeniu Wergundii zarysował się nowy, bardzo wyraźny podział sił politycznych. Jedną ze stron stanowiły Wysokie Rody, arystokracja, dzierżąca ogromną część stanowisk w państwie i mająca olbrzymi wpływ na wszystkie jego aspekty. Stronnictwo to wyraźnie dążyło do zwiększenia roli Wergundii jako dominującej siły w regionie, kosztem zredukowania poświęceń w interesie innych krajów. Drugą z sił stanowiło stronnictwo wojskowe, wyłonione najczęściej z ludzi z nizin społecznych, którzy wybili się do polityki w czasie powstania i osiągnęli rangę magnifera, wchodząc do tymczasowej Rady Państwa, tzw. Rady Magniferów. Ich priorytetem było pokonanie i odepchnięcie jak najdalej sił Imperium Qasyran.

Oba stronnictwa coraz bardziej łączyła wracająca do łask wizja polityczna Elmeryka – budowa silnego imperium Północy.

Najważniejsze święta

Za najistotniejsze w swoim życiu Wergundowie uznawali święta obchodzone ku czci bogów.

Sangere – święto krwi

Pierwsze z nich odbywa się w czasie przesilenia letniego, niegdyś ochodzone ku czci Gabony, a później po prostu jako święto natury - inaczej na wsi, a inaczej w mieście. Na polach i w ogrodach stawia się wówczas ustrojone kwiatami kapliczki i ołtarze, przy których prosi się o urodzajne żniwa. W trakcie kampanii wojennych zwyczaj ten również był kultywowany, żołnierze w obozach wojskowych prosili o zwycięstwo w bitwach – rytuał przy stawianej na tę okazję kapliczce obejmował walki "do pierwszej krwi", którą to krew kapłani zbierali po czym lali w ziemię, prosząc bogów, by przelana krew nie była na darmo, a by użyźniła ziemię i przyniosła bezpieczeństwo zostawionym w domu rodzinom.

Ostaramanoth

Moment, kiedy lody na rzekach topnieją jest symbolicznym momentem rozpoczęcia działań wojennych. Kapłani Modwita odprawiali wówczas modły i błogosławili broń żołnierzy. Organizowane były przemarsze wojsk, a także pokazowe walki i turnieje. W Czasie Ciemności święto obchodzono w ukryciu, by powrócić do niego po wyzwoleniu kraju.

Maienott

Również Modwitowi poświęcone było święto Nocy Majowej, podobne w swojej wymowie do Ostaramanoth. W świetle ognisk błogosławiono miecze i tarcze, a młodzi, którzy pierwszy raz wyruszali na wojnę, otrzymywali błogosławieństwo do walki dla ojczyzny. W późniejszym czasie zmieniono religijny charakter święta na dostosowany do wymagań władców.

Fees Vegter

Kolejnym świętem obchodzonym hucznie był Fees Vegter, będący festiwalem sztuki wojennej. Odbywał się tuż przed pierwszymi śniegami. W Akwirgranie następowało wówczas oficjalne nadanie stopni wojskowych, awansów i odznaczeń po zakończonych działaniach wojennych. Organizowana była ogromna feta w rytm dakońskiej orkiestry. Święto to po roku 913 długo nie było już obchodzone, dopiero po wyzwoleniu odbyło się uroczyście pod koniec roku w zrujnowanej, ale wolnej stolicy.

Obyczaje i obrzędy

Narodziny

Najstarszemu synowi nadaje się imię dziadka ze strony ojca, zaś najstarszej córce imię babki ze strony matki. W czasie uroczystości Powitania Dziecięcia podawany jest gościom Soet, czyli suszone owoce zalane mocną wódką, każdy z gości zobowiązany jest do zjedzenia przynajmniej jednej jego łyżki i wygłoszenia formuły: niech życie będzie Ci słodkie jak owoce i mocne jak wódka. Następnie najstarszy z rodu wiesza nad kołyską mosiężny dzwonek, mający odpędzać choroby, by dziecko dożyło tak sędziwego wieku, jak jego przodkowie.

Wejście w dorosłość

Nie ma określonego wieku, w którym wergundzka młodzież osiąga wiek dorosły. Jest to kwestia uznaniowa, lecz rzadko później niż po ukończeniu 16 roku życia. W dzień Ouderdom urządzana jest wielka uczta, na początku której każdy chłopiec lub dziewczyna dostają swą pierwszą broń – najczęściej krótki miecz, lecz, zwłaszcza w przypadku dziewcząt, zdarza się, iż jest to łuk.

Ślub

Unikalnym wergundzkim obyczajem zaręczynowym jest obdarowanie ukochanej/ukochanego pierścieniem na włosy. Pięknie zdobione metalowe, najczęściej srebrne, koraliki zakłada się za wąski kosmyk lub warkoczyk i nosi aż do ślubu. W czasie obrzędów weselnych owe warkoczyki uroczyście się rozplata, pierścionki zaś nosi na szyi na pamiątkę. Atrybuty wojenne towarzyszą Wergundom wszędzie, także przy weselu. W czasie obrzędu oboje młodzi kładą dłonie na rękojeści jednego miecza, zaś kapłan oplata je jedwabnym szalem, jako że teraz są już jednym i wspólnie będą bronić swojego domu. Elegancka ozdobna broń jest powszechnym wergundzkim prezentem weselnym.

Pogrzeb

Gdy umiera człowiek, zasłania się wszystkie okna w domach ciemnymi tkaninami. Sam obrzęd pogrzebu jest krótki, uczta pożegnalna – Vaarwel – skromna, złożona często symbolicznie z wojskowych sucharów i mocnego alkoholu. Ciała zazwyczaj są palone i – w przypadku chłopów – rozsypywane po polu lub – w przypadku żołnierzy zakopywane są w pobliżu domu, na znak powrotu do bliskich. Trochę inaczej rzecz wygląda w najbogatszych rodach – tam budowane są rodzinne grobowce, w których spoczywają urny z prochami. Ostatni zwyczaj rozprzestrzenił się z Mercji, gdzie nawet najbiedniejsi zostawiają urny ze swoimi prochami w grobowcach, dzielonych czasem przez kilka lub nawet kilkanaście rodzin.

Mentalność

Naturą Wergundów jest armia. Nie tyle sama umiejętność walki, którą oczywiście szlifują, nie tylko fizyczna sprawność czy osobista odwaga, ale właśnie walka wspólnie i obok towarzyszy. Sztuka wojskowa jest traktowana niemalże jak misterium i pewnego rodzaju sprawdzian wartości człowieka, wojny są traktowane jako coś naturalnego i koniecznego dla prawidłowej równowagi świata i areny politycznej, zaś służba wojskowa jest zaszczytem i nobilitacją. . Nie można jednak powiedzieć, że rzemieślnicy czy też pracujący na roli są gorzej traktowani, każdy żołnierz ma świadomość, że kowal, rzemieślnik i rolnik jest trybem w mechanizmie, dzięki któremu trwa państwo Wergundów. Dzieci od najmłodszych lat są uczone szacunku do starszych i honoru. Każdy zapoznawany jest z podstawami taktyki, strategii i historii armii. Od najmłodszych lat sztuka walki - wręcz, orężem czy łukiem - stanowi podstawę wychowania młodzieży.

Wergundowie mawiają, że o wartości człowieka stanowi potęga jego wrogów. Gardzą słabością, tchórzostwem i cwaniactwem, szanują bohaterstwo i umiejętności bojowe, nawet u przegranych, dlatego dawniej nie zdarzyło się, by bezcześcili ciała czy pamięć pokonanych nieprzyjaciół, jednak logiką życia steruje zwycięstwo - w filozofii ludzi rzeki zwycięzca staje się panem życia i śmierci, przegrany albo pogodzi się ze swoim losem, stając się niewolnikiem, albo będzie walczył do śmierci. Filozofia ta stała się szczególnie ważna w "czasie ciemności", w mrocznych latach rządów najeźdźcy. Traumatyczne doświadczenia, jakie niosły ze sobą lata niewoli, dramatycznie zmieniły mentalność Wergundów, bowiem młode pokolenie wychowało się w warunkach, gdzie korzyść odnosili zdrajcy i cwaniacy, zaś honor i wola walki były pierwszym krokiem na szafot. Dumny i waleczny naród, przegrawszy wojnę, musiał ugiąć kark, jednak czy to złamało wergundzkiego ducha, czy tylko nadwyrężyło, to się okaże w najbliższych dekadach.

Wygląd

Mężczyźni noszą proste, wąskie spodnie i tuniki, wraz ze skórzanym pasem na biodrach, do którego przytraczają broń. Charakterystyczną częścią ubioru jest również tzw. cotte, czyli wierzchnia tunika z krótkim rękawem lub bez niego, o długości za kolano, z rozcięciem przód-tył, ułatwiającym jazdę konną. Kobiety ubierają suknie, nieraz sznurowane i przylegające, suknię wierzchnią czasem zastępuje cotte. Preferowane są kolory ziemiste, takie jak ciemna zieleń i brązy, chętnie noszone są barwy narodowe czyli zieleń i czerń. Zarówno mężczyźni jak i kobiety lubią długie, luźno rozpuszczone włosy, choć nie jest to zasada obowiązująca, ich uczesanie świadczy raczej o statusie społecznym.

Armia

Wergundowie walczą w zwartych formacjach, ciężar bitwy biorą na siebie opancerzone szeregi tarczowników czy pawężników, uzupełniane przez lekkie formacje na flankach oraz kawalerię. Typowe dla Wergundów formacje to ciężka piechota dakońska (opancerzeni pawężnicy) oraz jazda daramońska – pancerne oddziały kawaleryjskie na ciężkich koniach rasy daramońskiej. Dawniej częścią armii była także wielka flota, zwana Classis, jednak po okresie niewoli musi dopiero zostać odbudowana.

Wergundowie najchętniej walczą mieczem jednoręcznym chroniąc się przy tym tarczą w kształcie migdała, trójkąta albo okrągłą. Kawalerzyści używają również długich i wąskich koncerzy lub półtoraręcznych bastardów. Ulubili sobie lekkie pancerze – długą kolczugę ze stalowymi płytowymi lub skórzanymi elementami jak naramienniki, karwasze. Jeszcze lżejsze uzbrojenie noszą magowie bitewni i łucznicy, którzy to preferują skórzane kurty i karwasze.

Tymeny

Armia wergundzka słynęła z doskonałej organizacji i znaczonych kolorami mundurów armii zwanych tymenami. Po okresie niewoli wergundzcy powstańcy, rekonstruując siły zbrojne, borykali się brakiem broni, mundurów i wyposażenia. Zrezygnowano z nazewnictwa kolorów, choć tymeny zachowały kolorystyczne akcenty na mundurach. Trzonem armii był zrekonstruowany Czarny Tymen, nazwany Pierwszym.

I tymen

Czarny, symbol przyjęty po dawnej armii wergundzkiej wraz z jej zachowanymi sztandarami, powszechnie uznawany za symbol wergundzkiej amii w ogóle. I Tymen wyzwolił Wergundię Wschodnią i umożliwił odbicie Akrwirgranu, przejął ciężar walki na południowym froncie, zwłaszcza pod Erwick. Liczy około 30-40 tys. ludzi.

II tymen

Tradycyjnie nosił barwy zielone i był armią wschodniej granicy, współcześnie są to zielone szarfy na mundurze. Tymen zasłyną walką o stolicę, a później udziałem w walkach pod Erwick.

III tymen

Dawniej czerwony, stanowił armię wewnętrzną Wergundii, bronił stolicy podczas klęski, żołnierze III tymenu stanowili także siły dar Bregena na przełęczy Visnohora. Obecnie tymen został zrekonstruowany na południowej granicy i zasłynął wielomiesięczną obroną Erwick przed wojskami Qa. Mundur wyróznia się czerwonymi naszywkami na lewym ramieniu

IV tymen

Bury, niegdyś armia konna, obecnie rekonstruowany na granicy z Tryntem. Zapowiedź rozwoju hodowli koni daramońskich niesie nadzieję, że duma kawaleryjska odzyska kiedyś dawny blask. Na razie IV Tymen zasłynął zwycięstwem pod Harnkott i walkami o Trynt.

V tymen

Dawniej biały, armia rezerwowa, powołany ponownie jako armia obronna w Bitwie o Akwirgran. W trakcie wojny nie został umundurowany, dopiero przed wymarszem na południe żołnierze zostali wyposażeni w popielate szarfy. Sztandar tymenu stanowią wergundzkie Fale Sankary na szarym tle.

Struktura tymenu

Tymenem dowodzi magnifer tymenu, niżsi magniferowie dowodzą manipułami w tymenie. Tymeny liczyły tradycyjnie 10 tys. ludzi, obecnie są jednak liczniejsze.

Struktura jednostek

• tymen (magnifer tymenu) – ok., 40 tys.
• 3-5 x manipuł (niższy magnifer) – ok. 10 tys.
• 19 x kohorta (dekurion)- 500
• 1x Primikohorta
• 5 x centuria (centurion) – 100 /5 x turmaia (dla kawalerii, tenant)
• tarczownik – 1 szereg
• hastiata (włócznik ) – 2 szereg
• triari – wsparcie, 3 szereg
• velita - zwiadowca

Inne funkcje wojskowe

• signifer - jest to zaszczytna funkcja chorążego, niosącego wojskowy sztandar z emblematem danej centurii. Na taki zaszczyt trzeba zasłużyć; stracenie sztandaru to hańba dla całej centurii.

• optio - zastępca centuriona, wybierany przez owego; jego najbardziej zaufany człowiek. Gdy centurion pada w boju optio spełniają ostatni obowiązek wobec dowódcy i przejmują dowodzenie nad centurią. Często awansowani są na centurionów gdy ten odejdzie z wojska w ten czy inny sposób.

• fenta - jest to pierwszy z dziesięciu, odpowiada przed centurionem lub optio za siebie oraz 9 innych, zwykłych żołnierzy. Najczęściej wybierany z dziesiątki przez samych zainteresowanych żołnierzy, choć czasami odgórnie przez dowódcę.

W dawnej armii wergundzkiej służba była pożądanym zaszczytem i podnosiła status społeczny. Po zaciągnięciu się, przez pół roku, młody wojownik ćwiczył codziennie. Były to zajęcia z wiklinowymi tarczami i drewnianymi mieczami, dwa razy cięższymi od prawdziwych i równie niebezpiecznymi, będące jednocześnie kolejnym sprawdzianem rekrutów, którzy przystępując do tymenu sądzili, że nadszedł kres bezsensownym w ich mniemaniu treningom. Po tym półrocznym treningu następowały pierwsze wyróżnienia.

Zrekonstruowana po czasach niewoli armia nie miała luksusu długiego szkolenia, wielu ochotników po miesięcznym szkoleniu trafiało na front, siłą rzeczy poziom wyszkolenia tej formacji był niższy niż pierwowzoru. Jednak wergundzka mentalność zachowała cechy, które pozwoliły nadrabiać braki szkolenia żelaznym niemal morale i determinacją.

Piechota dakońska

Ciężkozbrojna formacja pancerna, typowa dla Daków. Uzbrojenie obejmuje kolczugi z elementami pancerzy płytowych, ciężkie hełmy z osłonami twarzy, i przede wszystkim pawęż, z ostrogami umożliwiającymi wbicie jej w ziemię, przekształcając ją w osłonę dla kuszników oraz jednoręczny tasak lub topór. W standardowej centurii jest: 10 kuszników, 20 pikinierów oraz 70 pawężników. Każdy z nich jest zakuty w ciężką zbroję. Centurioni dakońscy są wyposażeni w symbol ich władzy- ciężki sześciopióry buzdygan, najczęściej z trójkątnymi piórami.

Flota

Classis przed natarciem Zapołudnia była największą flotą na świecie. Liczyła sobie około stu trzydziestu okrętów, a w tym:

• blisko 30 trier - popularnych, choć nieco starodawnych jednostek trójrzędowych o napędzie mieszanym, wiosłowo-żaglowym

• 40 dromonów – nowoczesnych dwu- i trójrzędowców wiosłowo żaglowych, stanowiących trzon wergundzkiej floty,

prawie 40 większych, cztero-, pięcio- i sześciorzędowych statków (te ostatnie są zwykle flagowe), wpływających niekorzystnie na morale wroga samym pojawieniem się w zasięgu wzroku, ponad 20 liburn – lekkich, dwurzędowych okrętów zwiadowczych, w bitwach wykorzystywanych do określonych manewrów taktycznych.

Na Classis składały się cztery flotylle wyróżnione ze względu na statki, jakie do nich należą. Są to: flotylla pierwsza (triery), flotylla druga (dromony), flotylla wielka (statki czterorzędowe i większe) oraz flotylla mała (liburny).

Każdej flotylli przewodził Duumruvi (czasem, ze względów praktycznych, termin ten zamiennie tłumaczy się jako „statek flagowy”, czyli ten, na którym przebywa Duumruvi). Największym okrętem wojennym Wergundii był Modwit, napędzany przez sześć rzędów wioseł i cztery żagle. Mierzył dziewięćdziesiąt metrów długości i dziesięć szerokości. Wergundzka flota została rozbita podczas wielkiej bitwy morskiej na wodach zatoki Draghen, a po klęsce armii lądowej nieliczne tylko okręty umkneły przed klęską na północ, gdzie wiele z nich zatopiono by nie wpadły w ręce wroga. Wielu jednak zatopić nie zdążono i liczne okręty wergundzkiego pochodzenia stanowią część współczesnej floty Qa.

Uzbrojenie, manewry, taktyka

Większość uzbrojenia statku jest od niego niezależna. Stanowią o nim wprowadzane na pokład na czas bitwy balisty i katapulty. Często jednak podstawową siłą okrętu w walce na odległość są łucznicy strzelający podpalonymi pociskami. Jedynym zintegrowanym ze statkiem elementem uzbrojenia jest taran, występujący od strony dziobu u części statków. Jest on umieszczony zaraz pod powierzchnią tafli wody, aby utrudnić zobaczenie go - służy dziurawieniu okrętów wroga. Swój destrukcyjny potencjał ujawnia dzięki manewrowi zwanemu periplous (jest to morska odmiana flankowania). Szybsze okręty (głównie liburny) świetnie nadają się do przepływania blisko większych, mniej zwrotnych okrętów w celu unieruchomienia ich przez złamanie ich wioseł. Szczególnym przypadkiem zastosowania tej taktyki jest manewr diekplous, polegający na wbiciu się sznurem okrętów w tyralierę wroga. Podczas bitew morskich zdaża się, że okręty grupują się w dwójki: osaczają jeden wrogi okręt, mniejszy statek wykonuje manewr złamania wioseł, drugi – wyposażony w taran – zatapia unieruchomioną jednostkę. Poza wymienionymi istnieje jeszcze jeden rodzaj działań wojennych na morzu, do którego Wergundowie w miarę możliwości zawsze dążą. Szczycące się najsilniejszą piechotą pośród armii świata wojsko, w walce morskiej wyspecjalizowało się w sztuce abordażu. Przerzucenie kładki i wdarcie się pawężników na pokład wroga pod osłoną łuczników odbywa się szybko i sprawnie, dzięki dobrej organizacji, wyszkoleniu i uzbrojeniu żołnierzy. W miarę możliwości abordaż poprzedzony jest manewrem złamania wioseł w celu unieruchomienia atakowanego statku. W Classis służyli wyłącznie wolni ludzie, werbunek więźniów odbywał się tylko w wyjątkowych sytuacjach.

Inne

Imiona

W Wergundii to, w jaki sposób się przedstawiasz, zależne jest od tego, do której grupy społecznej należysz. Gmin i wolny stan do imienia będzie dodawać nazwę miasta lub wsi z której się wywodzi, zaś osoby posiadające szlachectwo pomiędzy imię a nazwisko wstawią "dar".

• Popularne imiona męskie: Adalbert, Adalhard, Arnulf, Audomar, Bertrin, Bertram, Clothair, Clovis, Dagobert, Einhard, Faro, Fulko, Lothar, Orderic, Theodulf, Videric.
• Popularne imiona kobiece: Adaltrude, Adelheid, Clothild, Fara, Madelgarde, Mechtild, Oda, Rothaide, Theodelinda.

Religia

Wergundowie są jednym z dwóch szczęśliwych ludów Północy, których ukochane bóstwo nie opuściło po klęsce. Modwit, bóg sprawiedliwej wojny, Pan Szeregów, w Czasie Ciemności ukrywał się w Sanktuarium w Wergundii Wschodniej, by po wybuchu powstania triumfalnie powrócić do swojego ludu, który oficjalnie przyjął kult Modwita jako religię narodową.

Wielu Wegundów w czasach niewoli przyjęło wiarę w Opiekunów, po zawarciu ponownego Przymierza wiara ta została w pełni uznana na Północy i nie stoi w sprzeczności z kultem boga wojny. Wśród Wergundów zdarzają się także wyznawcy Tavar oraz nieliczni przedstawiciele kultów druidycznych, na pierwszym miejscu stawiający Naturę (Eę).