Ofir/Historia - Historia wersji

Wydra o 20:21, 23 mar 2026

2026-03-23T20:21:03Z

Wydra o 21:17, 17 mar 2026

2026-03-17T21:17:10Z

Podgląd zmian

Wydra o 17:29, 11 mar 2026

2026-03-11T17:29:17Z

Wydra o 17:28, 11 mar 2026

2026-03-11T17:28:50Z

Podgląd zmian

Silber24: Utworzono nową stronę "{{ZakładkiTrzy|Historia|Ofir|Etnos}} placeholder"

2026-02-03T17:32:30Z

Utworzono nową stronę "{{ZakładkiTrzy|Historia|Ofir|Etnos}} placeholder"

Nowa strona

{{ZakładkiTrzy|Historia|Ofir|Etnos}}

placeholder

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 ='''Sytuacja Obecna'''=
 Ofir, jaki był znany przez setki lat upadł. Rok 957 oznaczał kres starego porządku, zakończył się bowiem okres rządów najbogatszych, prastarych rodów. Areny gladiatorów po raz pierwszy posmakowały błękitnej krwii we wrześniu, gdy Samnijski najeźdźca pognał na jej piaski nie niewolników, a właśnie tych, którzy niepodzielnie rządzili tyle lat. Dawni arystokraci, którzy tamtej pamiętnej jesieni nie stracili głów posmakowali niewolniczych kajdanów.
-−
 Początkowo wielu mieszkańców opuszczało swe domostwa bojąc się, że spotka ich ten sam los co ich władców. Okazało się jednak, że tym razem samnijskie arbany nie przynosiły pożogi i żałoby. Dla zwykłego szarego mieszkańca nic zasadniczo się nie zmieniło. Nikt nie spalił wiosek ani pól, nikt ich nie brał w jasyr. Jedyne co się zmieniło, to do czyjej kiesy spływały podatki. Nawet uczelnie, z których znany był Ofir nie upadły: część studentów - ze znamienitych dawniej rodów - znikła, jednak ich miejsce zajęli inni. Ci, których dawniej nie było stać na wykształcenie, w końcu mieli szansę wejść po marmurowych schodach, bo Wielki Namiestnik Ofiru - Erdene Boro - nakazał obniżyć czesne. Wśród wykładowców pojawili się także pethabańscy mędrcy, by szerzyć wiedzę znaną do tej pory tylko im.
-To, do czego najtrudniej było przywyknąć mieszkańcom miast to, to, że znikło kilka pomników, które upamiętniały dawne rody oraz to, kto teraz zarządza danym miastem.
+To, do czego najtrudniej było przywyknąć mieszkańcom miast, to to, że zniknęło kilka pomników, które upamiętniały dawne rody oraz to, kto teraz zarządza danym miastem.
 Na wojnie najlepiej ostatecznie wyszli ofirscy kupcy, zwłaszcza Ci, którzy wcześniej utrzymywali stosunki handlowe z Kaganatem Samnijskim. Niektórym poszczęściło się bardziej niż innym. Zostali wybrani na namiestników miast w zamian za to, że nie zwątpili w Wielkiego Kagana i jego plan.

@@ Linia 81: / Linia 81: @@
 Do tego doszło otwarcie na wschód.
- Eaformator Samnijski (jak nazywano maszynę zamontowaną w Górach Sokolich) sukcesywnie zmieniał klimat na północnej Assurze, dzięki czemu szlak do pethabańskiej Meghalayi przestał już być drogą ekstremalnie niebezpieczną, w efekcie ofirskie targowiska zostały zalane egzotycznymi, luksusowymi towarami z dalekiego Bharaat. Wśród średnio zamożnych mieszkańców Ofiru zapanowała szalona moda na wschodni styl, dotychczas charakteryzująca tylko zamożne elity.
+Eaformator Samnijski (jak nazywano maszynę zamontowaną w Górach Sokolich) sukcesywnie zmieniał klimat na północnej Assurze, dzięki czemu szlak do pethabańskiej Meghalayi przestał już być drogą ekstremalnie niebezpieczną, w efekcie ofirskie targowiska zostały zalane egzotycznymi, luksusowymi towarami z dalekiego Bharaat. Wśród średnio zamożnych mieszkańców Ofiru zapanowała szalona moda na wschodni styl, dotychczas charakteryzująca tylko zamożne elity.
 Powszechne w Ofirze stało się powiedzenie, że historia dzieli się na epokę przed i po Agade.
@@ Linia 96: / Linia 96: @@
 Kampania wojenna trwała dwa lata.
- Mora interwencyjna, dowodzona przez senatora Grakusa Verresa, trzykrotnie była wzmacniana posiłkami z armii poszczególnych miast, ostatecznie na początku 950 roku udało się zmusić powstańców do opuszczenia rejonu Mittejonu.
+Mora interwencyjna, dowodzona przez senatora Grakusa Verresa, trzykrotnie była wzmacniana posiłkami z armii poszczególnych miast, ostatecznie na początku 950 roku udało się zmusić powstańców do opuszczenia rejonu Mittejonu.
 W bitwie na stokach góry Tarramakos Verresowi udało się okrążyć armię powstańczą, z klęski wysmyknęły się jednak oddziały przyboczne samego dowódcy, Theonasa. Powstańcy skierowali się na południe, rabując i pustosząc wioski i plantacje między Messyną, a Satrum. Desperację powstańców podtrzymywały informacje o losie pojmanych pod Tarramakos. Theonasowi udało się przeprawić przez Pamissos, potem Sankarę, przebić wzdłuż Traktu Itharyjskiego do granicy laryjskiej. Celem było błaganie o azyl w Larionie, państwo górskich elfów nie było jednak skore do mieszania się w wewnętrzne sprawy sąsiada. Powstańcy, których armia liczyła wówczas już nie więcej niż tysiąc ludzi, zostali zatrzymani z zamiarem oddania ich w ręce Verresa, Laryjczycy jednak wstrzymali się z decyzją. Los Theonasa pozostał niejasny, jego obecność w obozie na laryjskiej granicy nie została potwierdzona. Ponieważ to jego właśnie Verres miał pojmać żywego, aby przed senatem udowodnić, że działał przy współpracy z obcymi służbami, sytuacja stała się patowa.