Trynt i Fiord/Historia - Historia wersji

Wydra o 20:25, 23 mar 2026

2026-03-23T20:25:56Z

Wydra o 20:25, 23 mar 2026

2026-03-23T20:25:48Z

Wydra o 21:39, 17 mar 2026

2026-03-17T21:39:24Z

Wydra o 21:39, 17 mar 2026

2026-03-17T21:39:14Z

Podgląd zmian

Wydra o 18:19, 13 mar 2026

2026-03-13T18:19:06Z

Wydra o 14:16, 11 mar 2026

2026-03-11T14:16:19Z

Wydra o 14:15, 11 mar 2026

2026-03-11T14:15:47Z

Wydra o 14:15, 11 mar 2026

2026-03-11T14:15:06Z

Wydra o 14:14, 11 mar 2026

2026-03-11T14:14:41Z

Wydra o 17:42, 10 mar 2026

2026-03-10T17:42:41Z

Podgląd zmian

@@ Linia 9: / Linia 9: @@
 ===Trynt - Wysokie Ziemie===
 Górale, pod czujnym okiem Skaggiradów wiernych Koronie Tryntyjskiej, nie odpowiedzieli na roszczenia córki dawnej Księżnej Aoife. Choć do lata roku 958 granica nie została naruszona, to już na długo przed tym, za jej północną stroną, po zmroku doskonale było widać łunę światła bijącą od ognisk arbanów, obozujących w głębi stepu. Od najazdu na Ofir, załoga największej góralskiej twierdzy, jaką jest Silberfjell, została podwojona, a zarządzający nią z nadania książęcego Hammond, Skaggirad, nie pozwolił sobie na opieszałość. Zwiadowcy spod hirdu słońca byli widywani codziennie, gdy wracali lub opuszczali mury twierdzy.
 ===Fiord===

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 ='''Sytuacja Obecna'''=
 ===Trynt - Przedgórze===
-Utrata Ofiru, który był aktywnym członkiem Paktu Wedry spowodowała, że Księżna Givienne zaczęła mocniej naciskać na Liryzję i oficjalne zawiązanie sojuszu. Do mariażu potwierdzającego zawarcie nowego przymierza doszło w marcu 958 roku. Przed boskimi obliczami swoje losy związała Feyra Askoldottir Rosgalen - Księżna Liryzji - z synem tryntyjskiej pary książęcej - Tearlachem. Nie chodziło tylko o to, by posiadać pewnego sojusznika w przypadku wojny, a o coś ważniejszego - o przetrwanie. Ofir był największym dostawcą zboża na rynku światowym, a wraz z jego podbojem, to Samnia będąca przeciwnikiem politycznym Tryntu, będzie dyktować rynkowe ceny. Jedyna nadzieja pozostawała w portach.Bez nich handel kończy się u ujścia rzeki i nie mógł przekroczyć granic morskich. Dzięki potwierdzeniu sojuszu, największe miasta położone u ujść rzecznych trafiają w dłonie Paktu Wedry. Tym samym Trynt miał nadzieję na zabezpieczenie swoich obywateli od klęski głodu.
+Utrata Ofiru, który był aktywnym członkiem Paktu Wedry spowodowała, że Księżna Givienne zaczęła mocniej naciskać na Liryzję i oficjalne zawiązanie sojuszu. Do mariażu potwierdzającego zawarcie nowego przymierza doszło w marcu 958 roku. Przed boskimi obliczami swoje losy związała Feyra Askoldottir Rosgalen - Księżna Liryzji - z synem tryntyjskiej pary książęcej - Tearlachem. Nie chodziło tylko o to, by posiadać pewnego sojusznika w przypadku wojny, a o coś ważniejszego - o przetrwanie. Ofir był największym dostawcą zboża na rynku światowym, a wraz z jego podbojem, to Samnia będąca przeciwnikiem politycznym Tryntu, będzie dyktować rynkowe ceny. Jedyna nadzieja pozostawała w portach. Bez nich handel kończył się u ujścia rzeki i nie mógł przekroczyć granic morskich. Dzięki potwierdzeniu sojuszu, największe miasta położone u ujść rzecznych trafiają w dłonie Paktu Wedry. Tym samym Trynt miał nadzieję na zabezpieczenie swoich obywateli przed klęską głodu.
 ===Trynt - Wysokie Ziemie===
-Górale, pod czujnym okiem Skaggiradów wiernych Koronie Tryntyjskiej, nie odpowiedzieli na roszczenia córki dawnej Księżnej Aoife. Granica również nie została naruszona, chociaż za jej północną stroną po zmroku doskonale widać łune światła bijącą od ognisk arbanów, obozujących w głębi stepu. Od najazdu na Ofir, załoga największej góralskiej twierdzy jaką jest Silberfjell została podwojona, a zarządzający nią z nadania książęcego Hammond, Skaggirad, nie pozwolił sobie na opieszałość. Zwiadowcy spod hirdu słońca byli widywani codziennie, gdy wracali lub opuszczali mury twierdzy. Aż do lata 958 roku arbany samnijskie nie naruszyły jednak granicy kraju.
+Górale, pod czujnym okiem Skaggiradów wiernych Koronie Tryntyjskiej, nie odpowiedzieli na roszczenia córki dawnej Księżnej Aoife. Choć do lata roku 958 granica nie została naruszona, to już na długo przed tym, za jej północną stroną, po zmroku doskonale było widać łunę światła bijącą od ognisk arbanów, obozujących w głębi stepu. Od najazdu na Ofir, załoga największej góralskiej twierdzy, jaką jest Silberfjell, została podwojona, a zarządzający nią z nadania książęcego Hammond, Skaggirad, nie pozwolił sobie na opieszałość. Zwiadowcy spod hirdu słońca byli widywani codziennie, gdy wracali lub opuszczali mury twierdzy.
 ===Fiord===
 Podczas gdy główna część kontynentu drżała w cieniu nadchodzącego samnijskiego podboju, fiordy wygrały walkę  z innym niewidzialnym wrogiem. Zdawać by się mogło, że trwająca tam od lat dziwna zaraza postanowiła w końcu odpuścić. Jednakże, nagła poprawa sytuacji przyprawiała o zmarszczki tamtejszych Mędrców. To, co się działo za bardzo przypominało ciszę przed burzą.
-Życie jednak trwało dalej. Mieszkańcy musieli mieć co jeść. Spustoszona zarazą ludność zaczęła się stanowczo domagać, aby jarl Yrny Ynnear zezwoliła łodzią opuścić w końcu doki i powrócić na stare szlaki. Ostatecznie jarl nie poparła oficjalnie ów planu, choć co należy zaznaczyć, również go nie zabroniła.Jedyny rozkaz, jaki został wydany, obejmował kategoryczny zakaz dobijania statków Liryzyjskich oraz Wergundzkich do wybrzeży Unii. W obliczu samnijskich najazdów bano się utrzymywania jakichkolwiek kontaktów z Wergundami.
+Życie jednak trwało dalej. Mieszkańcy musieli mieć co jeść. Spustoszona zarazą ludność zaczęła się stanowczo domagać, aby jarl Yrny Ynnear zezwoliła łodzią opuścić w końcu doki i powrócić na stare szlaki. Ostatecznie jarl nie poparła oficjalnie ów planu, choć co należy zaznaczyć, również go nie zabroniła. Jedyny rozkaz, jaki został wydany, obejmował kategoryczny zakaz dobijania statków Liryzyjskich oraz Wergundzkich do wybrzeży Unii. W obliczu samnijskich najazdów bano się utrzymywania jakichkolwiek kontaktów z Wergundami.
 Fiordowie ruszyli więc na wiking, a ich łodzie wiatr pognał na południe i w głąb oceanu. Ofiarą, jaką sobie obrali, zostały talsojskie oraz felnorskie okręty.
 ='''Zapis historii'''=

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 [[File:trynt9.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 ='''Sytuacja Obecna'''=
 ===Trynt - Przedgórze===

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 =='''Sytuacja Obecna'''==
 W trakcie kryzysu geomantycznego na terenie Wysokich Ziem powstała anomalii, która spowodowała aż do roku 952 zastój w konflikcie pomiędzy księżna Aoife Borgh Du a parą książęcą Tryntu. Jednak latem owego roku doszło w końcu do przełomu w sprawie skażenia jak i sytuacji politycznej podzielonego kraju. Spekulacje jakoby książę Brynjolf i księżna Givienne chcieli zakończyć konflikt poprzez mariaż, polityczny okazały się błędne, a jeśli nie błędne to w każdym razie nigdy nie zostały oficjalnie ogłoszone. Bowiem latem 952 roku na terenie Wysokich Ziem wybuchło powstanie przeciw księżnej Aoife prowadzone przeze ród Skaggirad. Siły hirdów północy rozłożyły się w taki sposób, że ostatecznie wierni księżnej przegrali potyczki. Zamieszanie to jednak wykorzystał jeden z samnijskich arbanów, wdzierając się na teren Tryntu aż pod twierdzę Silberfjell. Po zakończeniu potyczek odkryto, że księżna Aoife wraz z córką - Rangveig, będąca dziedziczką zarówno Wysokich Ziem jak i Terali - zniknęły, zaś świadkowie twierdzili, że udały się wraz z samnijskim baskakiem na północ. Twierdzą Silberfjell z nadania książęcego trafiła w ręce Hammonda Skaggirada, który złożył przysięgę lojalności wobec korony tryntyjskiej, zaś jedna trzecia ziem rodu Borgh Du trafiły do Skaggiradów. Tym samym Trynt zakończył wewnętrzny podział i odzyskał jedność mogąc bez przeszkód angażować się w politykę światową.
 Księżna Givienne ponownie wystąpiła jako twarz ziem tryntyjskich pozwalając mężowi usunąć się w cień. Udowodniła tym samym, że chociaż nie jest tryntyjką z urodzenia to dla kraju jest gotowa walczyć do ostatniego tchu. Na scenę polityczną wprowadzono również oficjalnie dzieci pary książęcej, potencjalnego dziedzica - Tearlacha - oraz córkę - Sigdrin. Ze względu na wyjście Liryzji z protektoratu wergudzkiego, Trynt ponowił próby zbliżenia się do tych ziem przy pomocy dyplomacji. Pod koniec roku 956 zaczęto spekulacje, że być może dojdzie do poszerzenia Unii Tryntyjsko-Fiordyjskiej poprzez mariaż szesnastoletniego Tearlacha z kimś z linii Freyry Aslodottir Rosgalen, tym samym dążąc do stworzenia nowego mocarstwa.
 W Fiordzie natomiast pomimo zażegnania efektów kryzysu geomantycznego nie dzieje się najlepiej. Okazało się, że anomalie magiczne dotykające półwysep Falarskad nie miały źródła w wybuchu rdzeni. Dopatrując się wpływu mocy eshkar w tragediach, które rozpełzły się już po całym kraju jarl Yrna zwróciła się po pomoc do rodziny Książęcej Tryntu, a wraz z ich poparciem postanowiła zaangażować w to Inkwizycję. Wielu młodych Fiordyjczyków postanowiło szukać szczęścia poza rodzinną ziemią: większość z nich zaczęła zaciągać się na kontrakty najemnicze, w tym po raz pierwszy tak wielu ruszyło do Ofiru by dołączyć do Warangii.

@@ Linia 117: / Linia 117: @@
 === Czas Zamętu ===
 [[File:trynt1.jpg|upright=|frameless|border|right]]
 W kraju coraz większe poparcie Tryntyjczyków zyskiwała księżna Givienne (Żywia), która osobiście poprowadziła misję tryntyjską na fiordyjskiej Wyspe. W 942 r. Brynjolf i Givienne zdecydowali poprzeć małżeństwo kniaziewicza teralskiego, syna Derwana (ojca Żywii) z córką kniazia Gocława ze Wschodniej Terali. Malżeństwo rokowało w przyszłości zjednoczenie obu Terali, ale oznaczało dyplomatyczny zgrzyt - kniaziewicz był już żonaty z dziedziczką rodu Borgh Du z północnego Tryntu. Co prawda prawo teralskie dozwalało na wielożeństwo, ale pierwsza żona i kniahini mogła być tylko jedna.

← poprzednia wersja		Wersja z 14:15, 11 mar 2026
Linia 35:		Linia 35:

	===Wergundzka ekspansja===		===Wergundzka ekspansja===
		+	[[File:trynt3.jpg\|upright=\|frameless\|border\|right]]
	W wyniku wergundzkiej ekspansji, po bitwie o brody Arden, dynastia Tradamonitów wygasła, zaś Trynt znalazł się na wiele lat pod wergundzką okupacją. Po odzyskaniu niepodległości państwo pogrążyło się w ogniu wojny domowej, z której zwycięsko wyszła Sigdrine Audottir. Trynt pozostaje krajem spustoszonym nie tylko wieloletnią okupacją i wojnami, ale również samnijskimi najazdami, podzielonym przez dawne konflikty na liczne, wrogie frakcje, których księżnej nie udało się pogodzić. Większość z nich skupiała się na dzikszej i trudniejszej do kontrolowania górzystej północy kraju.		W wyniku wergundzkiej ekspansji, po bitwie o brody Arden, dynastia Tradamonitów wygasła, zaś Trynt znalazł się na wiele lat pod wergundzką okupacją. Po odzyskaniu niepodległości państwo pogrążyło się w ogniu wojny domowej, z której zwycięsko wyszła Sigdrine Audottir. Trynt pozostaje krajem spustoszonym nie tylko wieloletnią okupacją i wojnami, ale również samnijskimi najazdami, podzielonym przez dawne konflikty na liczne, wrogie frakcje, których księżnej nie udało się pogodzić. Większość z nich skupiała się na dzikszej i trudniejszej do kontrolowania górzystej północy kraju.

← poprzednia wersja		Wersja z 14:14, 11 mar 2026
Linia 1:		Linia 1:
	{{ZakładkiTrzy\|Historia\|Trynt i Fiord\|Etnos}}		{{ZakładkiTrzy\|Historia\|Trynt i Fiord\|Etnos}}
		+
		+	[[File:trynt9.jpg\|upright=\|frameless\|border\|right]]

	=='''Sytuacja Obecna'''==		=='''Sytuacja Obecna'''==