brak opisu edycji
{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
{{RamkaOstrzezenie|entery=<small><br></small>|tresc='''Ważne''' <br><br>Treści na tej stronie są zaaktualizowane do fabuły "Ciężar Przysięgi" Silberberg 2025. Jednak w ciągu najbliższych tygodni może zmienić się system prezentacji tych danych. trakcie aktualizacji <br> }}[[File:samnia4.jpg|upright=|frameless|border|right]]'''Samnia''' - grywalna nacja ludzka, zamieszkująca [[Samnia (kraina)|Kaganat Samnijski]] - kraj na Północy, zajmujący obecnie całą Równinę Samna, a także tzw. Step Południowy, słabo zaludniony rejon graniczący z Arethyną. Władzy samnijskiego kagana podlegają rozległe tereny Stepu Północnego sięgające na północ od Assury aż po krainy [[Pethaban|Pethabanu]]. Stolicą kraju jest położona na stoku wzgórza Samarkanda, czyli Kamienna, słynąca ze swoich czterech strzelistych czerwonych wież i pięknego pałacu. == Krótki rys historyczny ==Pierwotnie nomadyczne plemiona samnijskie były małe, skupiające kilka wielopokoleniowych rodzin. Ludzie trudnili się polowaniem, pędzeniem bydła i rzemiosłem. Pory roku i zmiany klimatyczne wymuszały częste migracje, dlatego w naturze Samnijczyków nie ma przywiązania do własności ziemi, jest za to miłość do otwartych, wolnych przestrzeni. Udomowienie wielu gatunków zwierząt i cofanie się obszaru lądolodu powodowało wzrost liczby ludności, tak, że z czasem wyżywienie zaczęło stanowić problem. Podejmowano częstsze wędrówki na dalekie pastwiska, plemiona spotykały się, walczyły ze sobą i handlowały, z czasem odrywając bogactwo krain, rozwijających się na południe od Wielkiego Stepu, zwłaszcza przeżywającego złoty wiek Ofiru. Handel był dochodowym rzemiosłem, jednak niewiele luksusowych towarów ofirskich można było kupić za wytwarzane na stepie przedmioty (rzemienie, bukłaki, siodła) czy hodowlane zwierzęta (choć samnijskie rasy odpornych i zwrotnych koni potrafiły osiągać zawrotne ceny). Zjednoczenie plemion i wybranie wspólnych dowódców uświadomiło koczownikom ich siłę. Szybko objawili się utalentowani wodzowie, którzy poprowadzili śmiałych wojowników na leniwe, cywilizowane ziemie. I wówczas okazało się, że jeśli Samnijczycy nie wytwarzają czegoś wartego kupna, to mogą to zdobyć. W ten sposób samnijski żywioł zaczął budować swoją międzynarodową reputację. Rabunek i handel stał się sensem istnienia stepowego imperium. Budowano stałe obozy handlowe (wiele z których pozostało do dziś w postaci wiosek lub przynajmniej ogrodzonych terenów z zapleczem, by bezpiecznie rozstawić jurty), punkty przerzutu dóbr (takim punktem była pierwotnie Samarkanda), a jednocześnie doprowadzono do perfekcji sztukę błyskawicznych uderzeń na niespodziewającego się ataku wroga. Tryntyjska wełna, teralscy niewolnicy, ofirskie złoto – dobra kultury krążyły pomiędzy krajami, niejednokrotnie naznaczone tragedią, rozwijając potęgę samnijskich kniaziów. [[File:samnia2.jpg|upright=0.6|frameless|border|left]]I tak zwołano pierwszy Qurul Tai, zebranie wodzów. Każde z dziesięciu wielkich plemion stawiło się na wezwanie. Przewodnictwo zebrania objął wódz plemienia Urdu, jednocześnie zrzekając się kandydatury na Wielkiego Kagana, zwierzchnika wszystkich plemion i na ten czas, swoistego wojewody. Kryterium wyboru kagana było klarowne – ten, który zapewni swoim wojownikom najwięcej łupów, zwycięstw, chwały w boju i wolności. Wiele dni dyskusji, kłótni i nierzadko walk, potrwało wybranie pierwszego Wielkiego Kagana – Baladzyra z rodu Yotonkatów. Po czasach wielkich kaganów nastał czas skarlenia, gdy na południu, w Wergundii, rosła w siłę gwiazda Elmeryka, w Samnii nie wybrano kagana, rządzili jedynie kniaziowie. W 964 r. wojownicy samnijscy sprzymierzeni z Tryntyjczykami wzięli udział w pierwszej bitwie pod Arden, słusznie rozpoznając zagrożenie, jakie niósł ze sobą marsz wergundzkich tymenów na północ. Szaleńcza samobójcza szarża stała się przedmiotem pieśni i jednym z wielkich klejnotów pamięci Samnii.Wkrótce potem [[Wergundia]] podbiła step i zhołdowała Samarkandę. Wraz jednak ze śmiercią Eudomara nastało wyzwolenie, a w kraju pojawiła się postać przywódczyni i wizjonerki, wielkiej Miry Śnieżnej, która przywróciła kaganat i na powrót przyłączyła Północy Step, podbiła także Arethynę, przywożąc ogromne i bogate łupy. Jej syn, Uterys, poprowadził samnijskie armie daleko na wschód, zajmując wielkie połacie aż do granic Pethabanu, skąd wojownicy przywieźli niewidziane dotąd skarby. Obejmując tron kagana Uterys doprowadził Samnię do niespotykanej wcześniej potęgi. Przez cały okres panowania wspierała go młodsza siostra, szamanka [[Kanon postaci#Postaci fabularne|Selenge]], mistyczka, czarodziejka władająca duchami i przewidująca przyszłość. Najbardziej brzemienną w skutkach decyzją Uterysa było zawarcie sojuszu z imperium Qasyran. Animatorką sojuszu była własnie Selenge, obydwa ludy łączyła bowiem płaszczyzna szamańska i sprawy niezrozumiałe na gruncie logicznej polityki. Samnia stała się głównym, obok [[Aenthil]], sprzymierzeńcem i wraz z [[Qa]] dokonała podboju północy w Pierwszej Wojnie. [[File:samnia1.jpg|upright=0.8|frameless|border|right]]Następca Uterysa, Sukh Ochiryn zmarł jako jedna z ofiar Wielkiej Zarazy, która spustoszyła Samnię wiosną 936 roku. Zabrała ona ze sobą blisko jedną trzecią populacji stepów. Wodzowie samnijscy podzielili się pomiędzy zwolenników walki u boku Qa, a przejścia na stronę Północy. Żadna z koncepcji politycznych nie zyskiwała poparcia wojowników, bez których nie było mowy o ukoronowaniu nowego kagana.Wiosną 936 roku minghuny ruszyły na Ofir, korzystając z zaangażowania wojsk pod Itharos, a także do Tryntu i Terali. W swoistym wyścigu o głosy wojowników, mingbeje i atamani poprowadzili arbany, by przywieźć jak najwięcej łupów i chwały. Druga wyprawa do Ofiru przyniosła jednak niespodziewane skutki. Zabity w zamachu zginął Gambataar, główny kandydat do korony, najstarszy syn Sukh Ochiryna. Pozostali samnijscy wodzowie zostali powaleni trucizną i sztyletem. Władzę nad arbanami przejęła w krytycznej chwili Enktoia Bilguun'enei, wyprowadzając wojska z Ofiru bez strat, za to z olbrzymim okupem. Prowadzone przez nią arbany raz jeszcze ruszyły do walki u boku [[Qa]] przeciwko Wergundii. Zwycięstwa Enktoi wyniosły jej autorytet ponad innych ming-bejów i po licznych zwycięstwach w Wergundii kuruł-taj przypieczętował jej wybór na tron kagana. Pod koniec wojny jasno zarysował się nowy podział polityczny na Północy – [[Federacja Wergundzka]] i jej sprzyierzeńcy stanęła przeciwko nowo powstałemu Paktowi Szlaku Wedry, zrzeszającego [[Ofir]], [[Trynt]], [[Terala|Teralę]] i Visnohorę. Nowa władczyni rychło stała się obiektem zabiegów dyplomatycznych, bowiem zajęcie przez Samnię pozycji po którejś ze stron oznaczać będzie jej wielką przewagę. === Po wojnie o Północ ===Wiosną 939 r. samnijska kagani odmówiła wstąpienia do Paktu Szlaku Wedry, uniemożliwiając tym samym realizację założeń paktu. Z jej inicjatywy samnijscy szamani aktywnie zaangażowali się w walkę w obronie Ei, przeciwko Wielkiemu Kłamcy, jak nazywali upadłego boga Swarta. Jeźdźcy Duchów, szamańscy wysłannicy, roznieśli w kluczowe miejsca najważniejsze informacje. Hayat, wysłanniczka Enktoi, wychowanica Emmerana, wergundzkiego doradcy kagani, uczestniczyła w rytuale w Biborgu. Dzięki temu Samnia powoli zaczęła wracać do międzynarodowej polityki. Odpowiadając na potrzeby swoich ludzi jesienią 939 roku kagani zarządziła przygotowania do wielkiej wyprawy na wschód, w domenę [[Pethaban|Pethabanu]]. Poza łupami wyprawa miała jeszcze jeden cel – rozeznanie sytuacji za Asurą w kontekście upadku Szakala. Podróżnicy od dawna przynosili wieści, że pethabańskie państewka były pod silnym wpływem eskhara. Co się stało z Pethabanem po Biborgu, pozostawało tajemnicą. [[File:samnia5.jpg|upright=0.55|frameless|border|left]]Kagani i część jej wojsk powróciła po trzech latach. Samnijczycy podbili jedno z pethabańskich królestw, najbardziej wysuniętą na północ Meghalayę. Enktoia ustanowiła tam swojego namiestnika, uprzednio pokonawszy rządzącego prowincją maharadżę Karhut-Atharwana. Tysiące jego zwolenników Samnijczycy wzięli w niewolę, dlatego powracająca wyprawa wiodła ze sobą tłumy jeńców, których większość wyznaczone jaghany natychmiast powiodły do Ofiru, na lokalne rynki. Dla Samni podbój Meghalayi był wydarzeniem historycznym. Enktoia zamierzała rozszerzyć kaganat i podnieść go na wyższy poziom cywilizacyjny, traktując pethabańskie królestwo jak kotwicę, która mogla w tym dopomóc. Oprócz niewolników sprowadziła z Meghalayi naukowców, rzemieślników i artystów, wprowadzajac w Samarkandzie epokę postępu i sztuki. Część niewolników, których nie sprzedano w Ofirze, została osiedlona na pustych obszarach stepu i zasiliła tysiącami ludzi arbany kagani, podnosząc liczebność dyspozycyjnych arbanów do 60 tysięcy ludzi. Jednocześnie utrzymany został luźny sojusz z Wergundią, wciąż jednym z najpotężniejszych ludzi na dworze kagani pozostawał Emmeran. Enktoia potwierdziła gwarancje dla Wysokich Ziem, jednocześnie nie kryjąc się z przygotowaniami do najazdu na Teralę latem 944 r. Po roku 944 rozwój potęgi Kaganatu nabrał znaczącego tempa. Po zawarciu umów z Kompanią Nowej Magii w Górach Sokolich (Orchil-tyyn) zaczął działać eaformator (urządzenie magiczne, kontrolujące żyzność obszaru przy węźle geomantycznym), wspomagany przez rdzenie minerałowe. W przeciągu kilku lat zmienił on oblicze północnej Assura Makan. <br>Pustynia zakwitła.<br>Zgodnie z układami zawartymi w Agade granice Kaganatu Samnijskiego zostały przesunięte daleko na południe, aż po pustynną oazę w Wadi Gher, gdzie rozpoczęto prace nad dotarciem do węzła na słonym jeziorze Khorat. Do Kaganatu zostało także wcielone pethabańskie miasto-państwo Meghalaya, gdzie namiestnikiem i khanem została uroczyście mianowana jedna z wodzów samnijskich, Ochir Uterysenei. W roku 946 przyboczny kagani Enktoi, Tsagaan, poprowadził arbany na Trynt, pustosząc ziemie Przedgórza, docierając daleko za Askaron. Było to zgodne z polityką samnijskiej neutralności - czyli utrzymania wszystkich stron światowych układów w równym strachu przed potęgą kaganów. Najazd nie wyrządził jednak żadnej szkody Wysokim Ziemiom, które oddzieliły się od Tryntu kilka lat wcześniej. Samnia przystąpiła do światowego układu na konferencji w Birce, jednak reprezentujący tam Samnię, Nehri, w imieniu kagani oświadczył, że nie zmienia to niczego w dotychczasowej polityce Kaganatu. Kaganat od 948 roku toczył wojnę o dominację nad kolejnym z państw Pethabanu - Tipura Nadu. Po wydarzeniach roku 950 i ostatecznym zniszczeniu Szakala, stolica Tipura Nadu skapitulowała, uznając władzę samnijskiej kagani. W wyniku podboju Samnia rozszerzyła swoje granice niemal dwukrotnie, stając się największym i najzamożniejszym państwem znanego świata. Kryzys geomantyczny roku 950 dotknął Samnię głównie w kontekście wielkiego projektu rekultywacji Assury. Zniszczony eaformator w Górach Sokolich opóźnił prace nad dotarciem do kolejnego węzła na środku słonego jeziora Khorat. Już rok później magimachinę odtworzono, a z podbitego Tipua Nadu sprowadzono tysiące jeńców, których rękami wznowiono budowę szlaku. === Sytuacja obecna ===Po zakończeniu podboju Pethabanu Samnijczycy mogli w pełni skupić się na projekcie eaformatorowania Assury. W 953 roku pierwsze próby zmiany słonego jeziora Khorat spełzły na niczym, jednak półtora roku później wokół zbiornika wodnego zaczęła kwitnąć oaza, a sam lud stepu zajął się budowaniem tam punktu przerzutowego dla karawan. W 955 roku na Wielkim Targu na granicy z Ofirem samnijscy handlarze sprzedali ponad pół tysiąca jeńców z kampanii wojennej w Pethabanie na samą rzecz organizowanych przez Ofirczyków igrzysk. Drugie tyle istnień trafiło do prywatnych właścicieli. Świadkowie widzieli również, jak rzeką Wedrą zostaje wysłany transport z bogactwami zrabowanymi za Pustynią. Plotki głoszą, że dar miał trafić w ręce dawnego sojusznika Samniczyków z czasów Wojen o Północ - Quasyrańczyków. Samnia rozpoczęła też pracę nad odczarowaniem swojego wizerunku barbarzyńskiego ludu. Ambasadorzy samnijscy zaczęli pojawiać się na salonach znacznie częściej, a nawet uczeni z tego kraju na kilku kongresach naukowych przedstawili własne opracowania badawcze, co zaowocowało seriami wykładów na największych uczelniach znanego świata. Wielu studentów z bogatych rodów było oczarowanych na tyle wystąpieniami, że zapoczątkowali “modę” na kulturę orientu. == Mentalność ==
{{RamkaInfo|tresc= Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować.<br><br>
'''Samnijczycy''' to mongolskie ludy koczownicze z lekkimi akcentami indiańskimi. }}
'''Pełna/ formalna nazwa kraju:'''
Kaganat Samnijski
<br><br>
'''Nazwy skrótowe/używane:'''
* Samnia
<br><br>
'''Położenie i sąsiedzi:'''
<br>Położona na północy, zajmuje Równie Samna, Step Południowy i Północny, ziemię części Pethabanu oraz niedawno podbity Ofir. Sąsiaduję więc z jeszcze nie podbitymi zakątkami Pethabanu, Laro, Federacją Wergundzka, Teralą oraz Tryntem
<br><br>
'''Ustrój:'''
<br>Dziesięć zjednoczonych plemion skupionych pod buławą Wielkiego Kagana. Uważa się, że jego władza absolutna pochodzi od Wielkiego Ducha. W Samnii istnieje również niewolnictwo.
<br><br>
'''Język / alfabet:'''
<br>
* Stosowany głównie powszechny z pojedynczymi innymi słowami.
<br><br>
'''Dominujące wierzenia:'''
* Szamanizm, wiara w Wielkiego Ducha
<br><br>
'''Najważniejsze elementy historii:'''
* Przybycie wędrownych łowców reniferów na teren pustyni Assura Makan
* Zorganizowanie się społeczeństwa w 10 wielkich plemion
* Wybranie pierwszego wielkiego Kagana podczas kurułtaj
* Śmierć Baladzyra i odłączenie się plemion wschodniego stepu
* Wybór kniazia Garmanda na władcę Samni
* Rozbudowa Samarkandy
* Wergundzka okupacja Samarkandy
* Przewrót Sojuszy i zerwanie współpracy z Arethyną
* Zjednoczenie plemion pod wodzą Kagani Miry Śnieżnej
* Zniszczenie Arethyny
* Utherysa Sartariana zostaje Wielkim Kaganem
* Podporządkowanie Wschodniego Stepu i najazdy na Pethaban
* Przystąpienie do wielkiej wojny po stronie styryjskiej
* Sojusz z Imperium Qasyran w Wojnie o Północ
* Wybór Wielki Kagan Sukh Ochiryn
* Walki na terenie Tryntu, Tereali i Ofiru
* Zaraza oraz podstęp Wergundi zdemaskowany przez Elfy
* Nagły koniec najazdów na Ofir
* Enktoia Bilguun’enei przejmuje dowództwo nad arbanami znajdującymi się w Ofirze
* Enktoia składa świętą przysięgę w obliczu Wielkiego Ducha
* Najazd na Akwigran w Wergundii
* Enktoia Bilguun’enei zostaje Wielką Kaganią
* Wyprawy na Pethaban
* Odmówienie wstąpienia do szlaku Wedry
* Walka w obronie EI
* Rytuał w Biborgu
* Podbicie Meghalayę
* Przekształcenie pustyni Assura Makan
* Przekazanie Kompani Nowej Magii obszaru Południowego Stepu i górnego biegu Wedry w lenno
* Zdobycie Tipura Nadu
* Śmierć Enktoi
* Irinchebal zostaje Wielkim Kaganem
* Podbicie Ofiru
<br>
<br>