Do tego doszło otwarcie na wschód.

Powszechne w Ofirze stało się powiedzenie, że historia dzieli się na epokę przed i po Agade.

Kampania wojenna trwała dwa lata.

W bitwie na stokach góry Tarramakos Verresowi udało się okrążyć armię powstańczą, z klęski wysmyknęły się jednak oddziały przyboczne samego dowódcy, Theonasa. Powstańcy skierowali się na południe, rabując i pustosząc wioski i plantacje między Messyną, a Satrum. Desperację powstańców podtrzymywały informacje o losie pojmanych pod Tarramakos. Theonasowi udało się przeprawić przez Pamissos, potem Sankarę, przebić wzdłuż Traktu Itharyjskiego do granicy laryjskiej. Celem było błaganie o azyl w Larionie, państwo górskich elfów nie było jednak skore do mieszania się w wewnętrzne sprawy sąsiada. Powstańcy, których armia liczyła wówczas już nie więcej niż tysiąc ludzi, zostali zatrzymani z zamiarem oddania ich w ręce Verresa, Laryjczycy jednak wstrzymali się z decyzją. Los Theonasa pozostał niejasny, jego obecność w obozie na laryjskiej granicy nie została potwierdzona. Ponieważ to jego właśnie Verres miał pojmać żywego, aby przed senatem udowodnić, że działał przy współpracy z obcymi służbami, sytuacja stała się patowa.