Państwo i Społeczeństwo
Kasty i ich historia
Obecnie Eailinge zbiera się w pałacu w Aenthil, w okrągłej komnacie, do której z kolei przyległe są mniejsze, także w kształcie okręgów. W każdej takiej sali zbiera się zwykle jedna kasta, radząc nad swoimi problemami, pytając duchów przodków o radę i przekazując decyzje przywódcy. Jest to ceremonia na poły polityczna, na poły mistyczna. Wyjątkiem od tej tradycji są najczęściej kasty kapłańskie, radzące w świątyniach i tam pytające o radę bogów.
Do komnat rady członkowie kast przychodzą nie tylko przed właściwym Eailinge. Zwykle są to tętniące życiem miejsca, gdzie często przebywają zwłaszcza magowie. Pod pałacem znajduje się bowiem także intersekcja, stanowiące podstawę nie tylko ewentualnej obrony miasta, ale też codziennych magicznych działań.
Dawni bohaterowie elfów – o kim każdy elf uczy się na historii
- Valis – żyjący dwie Ery temu (końcówka ery Hiswen) twórca Morque Ando, kamieni będących wrotami Wielkiej Puszczy Południowej, jeden z pomysłodawców Vayle’yaro. Ponoć nazwa kasty (choć oznaczająca także „Strażnicy”) wzięła się od jego imienia.
- Tanwe’Ranya – w poprzedniej Erze (Helcei) zapoczątkowała używanie tatuaży ochronnych podczas wykonywania rytuałów magicznych, ulepszając dzięki temu system magii. Założycielka Tanwe’yaro
- Rast'anar Zabójca – żyjący na początku obecnej Ery (Saiwa) jeden z największych geniuszy sztuki wojennej elfów. Jako pierwszy wprowadził magów jako integralną część armii. Pogromca ludzi i rasista, głosił wyższość rasy elfickiej nad ludzką. Pochodził z Ohtat’yaro, lecz ceniony jest przede wszystkim wśród Nolwe’yaro, którym swoimi decyzjami dał znaczącą pozycję wśród elfów.
- Ari'naen – żyjąca na początku drugiego tysiąclecia naszej Ery (Saiwa) uzdrowicielka z Envyn’yaro, wobec rosnącego konfliktu z Laro głosicielka pojednania wszystkich elfów.
Obecne kasty Aenthil i ich przywódcy
Od czasu zawarcia przez księżną Helethai sojuszu z Ludem Zapołudnia (Lud Qa), niemal we wszystkich kastach obserwowało się się rosnące napięcia i podziały. Po zakończeniu wojny wciąż zdarza się, że elfy, zwłaszcza z kast kapłańskich, nie zgadzają się z kultem „Opiekunów” i emigrują do krain Północy, z czasem jest ich jednak coraz mniej.
| Nazwa kasty | Opis | Przywódcy i bardziej znani | Znaki szczególne |
|---|---|---|---|
| Ohtat’yaro | Kasta zrzeszająca najlepszych wojowników Aenthil, walczących w imię księstwa. Elfy, które wstępują w szeregi Ohtat’yaro od dziecka wykazują niezwykłe zdolności, takie jak zwinność, opanowanie czy – często – oburęczność. Są przez wiele lat szkolone w sztuce walki bronią białą i niewielu jest szermierzy zdolnych dorównać im w polu.
Ohtat’yaro od zawsze pozostają wierni kolejnym władcom księstwa. Kasta ta cieszy się niezachwianym zaufaniem zarówno władców, jak i Tulya’yaro, dyplomatów, którym często służy za eskortę. Poza tym oczywiście stanowi trzon armii Aenthil. |
Przez długie loa wojownikom z Ohtat’yaro przewodził osobiście książę Adarnil z rodu Aenien, on to też wsławił się dowodzeniem podczas wojny z Wergundią i słynnej bitwy w wąwozie Samaria. Po utracie Aenthil i śmierci księcia dowództwo w kaście objął jeden z dotychczasowych generałów, Saneril Jidare, odtąd, aż po dziś dzień niepodzielnie panujący nad Ohtat’yaro. Podlega on oczywiście księżnej, reprezentując jednak swoją kastę na Eailinge. Saneril znany jest z bezkompromisowości, ale też niezwykłej lojalności rodowi Aenien. Wśród innych Ohtat’yaro można wyróżnić zarówno doradców Ohtat’Sanerila, jak i pomniejszych dowódców stacjonujących na ważniejszych placówkach. Wielu z nich objęło swoje stanowiska po śmierci swoich poprzedników w wojnach ze Styrią.
Ważniejsi Ohtat:
Nivarad Naith – niegdyś jeden z ważniejszych dowódców frontu styryjskiego, ponoć po wyzwoleniu z niewoli styryjskiej przyjął sobie za punkt honoru zniszczyć każdego napotkanego Styryjczyka. Wdzięczny za owo wyzwolenie współpracuje gorliwie zarówno z samą księżną Helethai, jak i z Tulya’Setilionem, jednym z jej doradców. Często spotykany na książęcym dworze.
|
Tatuaże Ohtat’yaro są nieco bardziej kanciaste niż u reszty kast, a z każdą wygraną bitwą dodaje się do nich kolejne symbole. Poza tym Ohtat’yaro wyróżniają się raczej swoimi zdolnościami, niż wyglądem. Jedynie na najważniejsze uroczystości ubierają się w krwistą czerwień, a tylko ich dowódca nosi ten kolor także na co dzień. |
| Lutha’yaro | Kasta zrzeszająca najlepszych łuczników Aenthil. Członkowie Lutha używają zazwyczaj długich łuków lub łuków refleksyjnych. Do mistrzostwa w używaniu broni dystansowej członkowie tej kasty dochodzą latami. Często towarzyszą Ohtat’yaro na polu walki. O łucznikach z Aenthil można usłyszeć różne legendy, ponieważ uchodzą oni za jednych z najlepszych na świecie. Najsłynniejszy z nich, żyjący przed kilkuset laty Beleg z rodu Altanien, ponoć był w stanie ustrzelić szybującego wysoko pod niebem skowronka. | Przed Nyerelume, Czasem Smutku, kastą dowodził Tharion Arfindel, legendarny niemal dowódca Złotych Łuków, najbardziej elitarnego oddziału armii Aenthil. Po upadku stolicy jego stanowisko, jak i dowództwo nad Złotymi Łukami przejął Ceruvion z rodu Narien | Sami Lutha’yaro ubierają się zwykle w kolory maskujące, wolą też spokojniejsze części miast i całego państwa, nie angażują się w politykę. Dlatego też stosunkowo niewiele mówi się o tej kaście poza wielkimi bitwami. Do boju zakładają lekkie pancerze, najczęściej skórzane. Poza łukami często wyposażeni są w sztylety lub krótkie miecze, a kastowe tatuaże przypominają niewielkie, ozdobione kropkami zawijasy, zwykle ozdabiające okolice oczu.
Wyjątkową formacją Lutha’yaro są Złote Łuki, czyli Luthalaure. Jest to najbardziej elitarny oddział łuczników na świecie, członkostwo w nim jest marzeniem każdego elfickiego strzelca. Luthalaure mają jednak bardzo wysokie wymagania, a ostatni pobór w szeregi oddziału nastąpił po pierwszym upadku Aenthil (18 rok 131 loa). Jak sama nazwa wskazuje, łuki tego elitarnego oddziału pokryte są cieniutką warstewką złota. Także pancerze Luthalaure wyróżniają się na tle ich kastowych braci. Może właśnie ta zauważalność Złotych Łuków jest powodem, dla którego wiele zwycięstw Lutha’yaro i całego Aenthil przypisywanych jest właśnie temu oddziałowi. Wśród licznych legend, a właściwie plotek, o Złotych Łukach pojawia się także ta, że w rzeczywistości rekrutują oni dzieci z talentem magicznym, które uczą kontrolować wiatr, by dalej i celniej donosił ich strzały. Jakkolwiek jest to tylko plotka, niezwykła celność Luthalaure pozostaje niezaprzeczalnym faktem. |
| Tulya’yaro | Kasta zrzeszająca doskonałych dyplomatów. Są to osoby przygotowywane przez wiele lat do sprawowanej funkcji, bardzo dobrze wykształcone w sztuce dyplomacji, obeznane w prawie i ekonomii, starające się ze wszystkich sił wzmocnić pozycję Aenthil na świecie. Tulya obecnie starają się gromadzić sojuszników korzystając ze wszystkich swoich wpływów, dlatego można spotkać ich podróżujących po całym świecie, choć znacznie rzadziej w krainach pozostających w otwartej wojnie z ludem południa. Do niedawna priorytetem kasty było przede wszystkim odzyskanie Aenthil, w chwili obecnej głównymi problemami są narastające wśród elfów podziały. | Tulya’yaro nieprzerwanie, od ponad trzystu lat, dowodzi Helethai, córka Adarnila z rodu Aenien, księżna Aenthil. Jeszcze za życia swego ojca to ona prowadziła politykę zagraniczną księstwa, gdy więc przejęła władzę w państwie, nikt nie ośmielił się zaproponować innego kandydata na przywódcę kasty (choć w przeszłości zdarzało się, że funkcje monarchy i przywódcy kasty były rozdzielane). W tej chwili więc to Helethai jest głosem kasty na Eailinge, co wpływa też na prestiż samych Tulya’yaro.
Ważniejsi Tulya:
|
Tulya’yaro są stanowczo najbardziej dworską z kast. To wśród nich obserwuje się najlepsze wychowanie i najpiękniejsze stroje. Ich kastowe tatuaże także są finezyjne, zbliżone do liści. Im więcej listków na twarzy, tym zwykle więcej doświadczenia. |
| Lomin’yaro | Kasta, o której nie mówi się głośno. Zrzesza najlepszych szpiegów księstwa, prawdziwych mistrzów w sztuce zdobywania informacji. Członkowie Lomin’yaro są związani przysięgą, którą składają na swój honor i krew swojego rodu podczas specjalnej, tajnej ceremonii. Sam przebieg tej ceremonii jest znany tylko członkom kasty, ale chodzą słuchy, że ważną częścią przysięgi jest magiczne związanie z innym Lominem, noszącym tytuł Przewodnika. | Jedynym znanym z imienia członkiem Lomin’yaro jest Onfis z rodu In’Tebri, przywódca kasty. O samej jego osobie krążą najróżniejsze plotki, których większość można zapewne włożyć między bajki. Lomin’Onfis przed karierą w Aenthil był ponoć szpiegiem wergundzkim. Zdradził jednak, zamierzając się na samego Elmeryka i podobno niewiele chybiając. Inne wersje opowiadają, że mimo jego przyjaźni z kapłanami, dwukrotnie wracał zza grobu, niechciany w zaświatach. Zdarzają się także opinie, że nie jest tym, za kogo się podaje, a imię i ród są w rzeczywistości fałszywe. Wśród zwolenników teorii spiskowych mówi się nawet o jego laryjskim pochodzeniu. | Brak. Lomin’yaro często przyjmują fikcyjne członkostwo w innej kaście, wraz z jej tatuażami i zwyczajami. Praktycznie nie da się (poza testem specjalistycznych uzdolnień) rozróżnić dobrego Lomina od Ohtata czy nawet adepta magii. |
| Tanwe’yaro | Kasta tatuatorów znających tajniki wykonywania rysunków, które na drodze rytuału znanego tylko członkom Tanwe’yaro zostają niejako zaklęte energią. Po przeprowadzeniu tego rytuału tatuaże zostają obdarzone mocą zależną od wzoru. Najlepsi z tatuatorów są bardzo szanowani w społeczeństwie elfów, gdyż każdy ich błąd mógłby mieć bardzo poważne konsekwencje. | Pierwszą przywódczynią kasty była Tanwe’Ranya, do dziś stanowiąca niedościgniony ideał dla adeptów kasty. W chwili obecnej Tanwe’yaro przewodzi jej prawnuczka, Dolien z rodu Maranier. Jest to prawdopodobnie jedyna elficka kasta, w której przywództwo jest praktycznie dziedziczne i jedna z niewielu, gdzie rządzą kobiety. | Ręce najczęściej poplamione tuszem lub też całe ozdobione tatuażami. Także twarze Tanwe’yaro w ogromnej części pokryte są magicznymi wzorami o różnych kształtach. Zwykle przeważają w nich jednak spirale mające na celu koncentrację mocy. |
| Envyn'yaro | Kasta uzdrowicieli posługujących się tajnikami jednej z najstarszych nauk, związanej z naturą i równowagą. Envyn'yaro leczą, używając ziołowych mikstur, zaklęć opartych na żywiole życia i znajomości mechanizmów działania organizmu. Jako jedni z niewielu na świecie posiadają umiejętności leczenia groźnych, zakaźnych chorób. Potrafią przenieść część swojej energii do źródła, które nabiera mocy leczniczej i zazwyczaj jest ono centrum siedziby uzdrowicieli. Uzdrowiciele Envyn'yaro szczególną czcią darzą Ardete, patronującego uzdrowicielom.
Rys historyczny: Historia kasty usiana jest wojnami i okresami smutku, w których to Envyn’yaro byli najbardziej potrzebni. W 868 roku wg kalendarza Ofiru doszło jednak do najstraszniejszego, po upadku Aenthil, zdarzenia w historii Envyn. W twierdzy Telfamba Vayle’Tiariel w imię własnych pobudek dopuścił się rzezi najważniejszego sanktuarium kasty. Od tamtego momentu między Vayle i Envyn’yaro panują niezwykle chłodne stosunki. W ciągu ostatnich loa Envyn’yaro całą swoją działalność skupiali na pomocy ofiarom wojen ze Styrią. Sprawa zmieniła się jednak po inwazji Ludu Południa. Kapłani stanęli w obliczu nowego wroga, tzw. Starych Bogów, zagrażających bóstwom północy, w tym ich umiłowanej Herbie. Ostatnie dziewiętnaście lat stanowi dla kasty pasmo nieszczęść. Politka księżnej i jej sojusz z Ludem Południa spowodowała natychmiastową reakcję Evyn’Ilyi oraz przywódczyni Tawanien’yaro. Rozmowy jednak nie doszły do skutku, a same przełożone zniknęły w niewyjaśnionych okolicznościach niedługo po Minyen 904. Kolejnego dnia ruszyły armie elfickie. Od tamtego czasu widoczny był podział wśród Envyn. Niektórzy członkowie kasty porzucili dawnych bogów, polegając jedynie na czysto medycznych zdolnościach, nie czerpiąc już z ich mocy. Inni, wierni bogom północy, po odzyskaniu Aenthil zaczęli masowo opuszczać księstwo. Część skierowała się w kierunku Miasta na Bagnach, część natomiast znalazła schronienie w krajach północy. Ci, którzy zostali, w niedługim czasie wyrzekli się dawnej wiary. |
Przed rozłamem w kaście panowała Envyn’Ilya z rodu Laivin, sędziwa kapłanka. Niestety, po jej niewyjaśnionym zniknięciu tuż przed odzyskaniem Aenthil nie zdołano jej odnaleźć. Jej obowiązki przejął jej brat, Eruan z rodu Laivin. | Envyn często noszą symbole swoich bóstw wytatuowane na przedramionach lub grzbietach dłoni. Na twarzy zaś praktycznie nie noszą tatuaży, z wyjątkiem ścisłego przywództwa kasty. Jeśli już jednak się tatuują, najczęściej są to okręgi lub półokręgi uzupełnione kropkami. |
| Nolwe'yaro | Kasta zrzeszająca magów. Elfia magia znacznie odbiega od tej, którą są w stanie praktykować ludzie. Jedynie adepci pobierają energię z żywiołów podobnie jak ludzcy magowie. Mistrzowie elfiej magii potrafią sprzęgać się ze źródłami magicznych emanacji, tzw. intersekcjami i używać całej energii w nich zgromadzonej. Jest to bardzo trudna sztuka, której adepci nauczani są przez długie loa. Nolwe’yaro przez długie lata kryli się w cieniu Vayle’ów, swych wielkich braci. Mimo to jednak zachowali od nich niezależność, zwłaszcza w sprawach niedotyczących walki na południu. | Obecnie, nieprzerwanie od wielu loa, przywódcą Nolwe jest Faeron Płomienny, zdaniem wielu jeden z najpotężniejszych magów ostatniego tysiąclecia. Jak większość Nolwe’yaro specjalizuje się on w szalenie destrukcyjnej magii, ale nie stroni też od jej użytkowych aspektów, wspomagając elfickich rzemieślników. Legendy mówią, że był on jednym z pierwszych elfickich magów poza Vayle’yaro, który rozpoczął zaklinanie mocy w kryształach. | |
| Vayle’yaro (niegrywalni) | Czasem nazwę tej kasty tłumaczy się to jako "Strażnicy", co ma silny związek z ich pierwotną rolą, czyli strażą przy południowej granicy Aenthil. Mówi się że to dziełem Vayle’yaro były Czarne Kamienie, Morque Ando, strzegące południowych rubieży. Choć pierwotnie Vayle byli tylko odłamem Nolwe, specjalnym oddziałem do walki z ekspansywną Puszczą, od dobrych kilkulanstu loa stanowią oni osobną kastę, jedną z najmożniejszych i najpotężniejszych w całym Aenthil. Nawet obecnie, po wszystkich zdarzeniach dotyczących Tavar, Vayle'yaro nieprzerwanie pełnią służbę na południowej granicy, jako najdoskonalsze narzędzie elfów do walki z ulundo i Nową Styrią. Choć kasta ta posiada wiele specjalizacji, niemal każdy z Vayle potrafi posługiwać się niesłychanie potężnymi barierami magicznymi, niegdyś powstrzymującymi Puszczę, a dziś strzegącymi najważniejszych miejsc i artefaktów księstwa. Jest to jeden z wielu powodów, poza ich niesłychaną potęgą, dla którego każdy elf trzy razy się zastanowi, nim zdecyduje się podnieść rękę na któregokolwiek z Vayle’yaro. | W chwili obecnej kastą dowodzi Vayle'Aryadril z rodu Turmalion, który zastąpił na tym stanowisku Vayle’Tiariela. Aryadril sprawuje swój urząd z odbudowanego budynku Cormenna, Kręgu, położonego w Aenthil i pełniącego funkcję zarówno miejsca spotkań, jak i akademii. Innymi miejscami, gdzie Valye przebywali lub przebywają są zwykle miejsca potężnych intersekcji. Najsłynniejszą z nich jest oczywiście twierdza Telfamba w Górach Mgieł, obecnie ponownie pod kontrolą Laryjczyków. W sercu każdego Vayle tkwi swego rodzaju tęsknota do tego miejsca i jego mocy. Innym z takich miejsc jest tak zwane Czarcie Wzgórze (Raucambo) w sąsiedztwie miejscowości Teredhion na północnym pograniczu. Znajdująca się tam intersekcja magii powietrza, stanowi jedną z najpotężniejszych w kraju. Wokół niej wciąż odbudowywany jest stary posterunek kasty. Vayle’yaro są kastą niezwykle zamkniętą i, być może, stąd wynikają ich nieliczne i chłodne stosunki z innymi kastami. Największą niechęcią darzą magów uzdrowiciele z Envyn’yaro, wciąż mając Vayle’om za złe czyny ich poprzedniego przywódcy (Vayle’Tiariel kierując się własnym interesem wybił wtedy świątynię Envyn pod Telfambą).
Ważniejsi Vayle:
|
Cechą charakterystyczną jest kryształ Loure umieszczony na czole, będący znakiem przynależności do klanu. Kryształ przyznaje się pełnoprawnemu członkowi klanu, który w specjalnym rytuale wykaże się odpowiednimi zdolnościami magicznymi. Loure jest największym rezerwuarem mocy każdego Vayle. Jako że Vayle nie są przyzwyczajeni do braku własnych sił magicznych, wyczerpanie Loure może prowadzić do bardzo poważnych konsekwencji włącznie z szokiem i śmiercią maga. |
| Nyar'yaro | Kasta zrzeszająca zwiadowców, za czasów świetności Aenthil wyspecjalizowanych w wyczuwaniu emanacji Puszczy związanych z tzw. falami (momentami, kiedy energia Tavar próbowała przełamać ograniczające ją bariery). Obecnie członkowie Nyar'yaro są niezastąpieni w walce z oddziałami Nowej Styrii. Potrafią wyczuwać ulundo, zazwyczaj stojące na czele oddziałów oraz jako jedni z nielicznych, potrafią je pokonać. Dodatkowo zwiadowcy potrafią bezszelestnie poruszać się po lasach i często przeprowadzają oddziały przez najniebezpieczniejsze odcinki. W chwili obecnej Nyar’yaro znajdziemy nie tylko u boku aenthilskiej armii, ale także rozproszonych po lasach i puszczach. Wielu z nich, zaginionych w ciągu pierwszych wojen ze Styrią, nigdy nie powróciło do swych domów. Po leśnych osadach zaś krążą legendy o nieznanych oddziałach przemykających przez puszczę. | Niewątpliwie najbardziej znanym przywódcą Nyar’yaro był piastujący tę godność przed pokoleniem Avenar z rodu Thellon. Niestety, niedługo po upadku Czarnych Kamieni słuch po nim zaginął. Obecnie nad żyjącymi w Aenthil członkami kasty władzę sprawuje Elohir z rodu Naith.
Ważniejsi Nyar:
|
Niegdyś Nyar’yaro byli kastą zrzeszającą także nielicznych Laryjczyków. W ich szeregach wielką sławą okryła się Nyar’Indariel, zabójczyni Vayle’Tiariela po zdradzie telfambskiej. Nyar’yaro bardzo często praktycznie pozbawieni są tatuaży, ubierają się lekko, a jeśli chodzi o pancerz, używają niemal wyłącznie elementów skórzanych, które nie mogą zdradzić ich obecności. Często ich stroje przypominają praktyczne stroje ludzi lasu, a jedynym elementem odróżniających od nich Nyar jest ich elfickość i niezwykłe zdolności zwiadowcze. |
| Hevian’yaro | Jest to najmłodsza z elfickich kast, powstała na miejscu luki stworzonej niejako przez Tawanien’yaro. Kasta ta skupia kapłanów Opiekunów. Wielu z jej obecnych przedstawicieli przebywało przez pewien czas na Zapołudniu, pobierając tam nauki od kapłanów Qa. Za moment oficjalnego powstania kasty uważa się zimę roku 936 kiedy to delegacja Aenthil powróciła ze szczytu dyplomatycznego i oświadczyła, że ludy Północy również przyjęły Opiekunów. | Hevian’yaro dopasowują swoje tatuaże w zależności od tego z Piątki, komu przede wszystkim się oddali w służbie. Cechą szczególną jest tatuaż w kształcie wieczornika damskiego - kwiata o czterech płatkach, widocznie zbiegających się ku środkowi.
|
|
| Kea’yaro | Nie tylko wielkimi wojownikami i potężnymi magami stoi Aenthil. To też wspaniali rzemieślnicy i artyści. To tutaj przekazywane są tajniki filigranowej wręcz architektury, to tutaj szkoleni są mistrzowie dłuta, to tutaj wreszcie uczą się wirtuozi muzyki. Jednak tak naprawdę Kea’yaro jest domem dla wszystkich, którzy tworzą rzeczy piękne, rzeczy potrzebne, rzeczy niezwykłe i spotykane na co dzień. Młodzi czeladnicy przyuczają się u swoich mistrzów, jednak nigdy u swoich krewnych - elfy z Aenthil wierzą, że tylko poznając nową szkołę twórca rozwija swoje umiejętności i niepowtarzalny styl. Aby uzyskać tytuł mistrza trzeba zaprezentować swój majstersztyk przed reprezentacją kasty. | Ich tatuaże zawsze związane są właśnie z przedstawionym dziełem - mają one przypominać każdemu kto je zobaczy, czym twórca się zajmuje i jakim dziełem zyskał uznanie kasty. Przez to nie ma ustalonego wzorca tatuaży i wszystkie wzory są unikatowe. | |
| Tawanien’yaro | Istniejąca niegdyś kasta, skupiająca kapłanki dawnej bogini lasu, jednak praktycznie wszyscy jej przedstawiciele udali się na wygnanie po przyjęciu opiekunów i kasta samoistnie się rozwiązała. W 948 roku nastąpił przełom, a najwyższa kapłanka wzięła udział Ealinge jako gość honorowy zgromadzenia jako Pele'Hinya, Powracające Dziecię. | ||
| Taure'yaro | Jedna z wielu kast kapłańskich Aenthil. Kult samej Ei wśród leśnych elfów był popularny od początku ich dziejów, zwyczajowo jednak kasta nie angażowała się w wydarzenia i politykę, oddając się rytuałom i medytacji.
Rola, jaką sobie przypisywali, polegała przede wszystkim na wsłuchiwaniu się w puls naturalnych rzek energii, płynących we wnętrzu Ei, odczytując z nich wiedzę o kondycji i zdrowiu samej natury. Częścią taure’yaro byli także elficcy druidzi. Kasta reprezentuje bezwzględnie punkt widzenia natury, stąd szczególną niechęć żywi do wszystkiego, co uznaje za niezgodną z naturą abominację - nekromancji, eskhar czy potworów, ale także ulundo, elfów z Felnoru czy innych tworów niezgodnych z wolą Ei. Taure’yaro odmawiają uznania za bóstwo bogini Tavar, jako niepochodzącej z Ei. |
Na czele kasty od czasów Adarnila stoi taure’Mylaeri z rodu Cilivren, wiekowa mistyczka i kapłanka Ei. Przedstawicielem taure’yaro poza Aenthil zwykle jest taure’Laime z rodu Eylon, znana ze swojej surowości i bezwzględności, elficka druidka. | Taure’yaro noszą charakterystyczne ozdoby z rogów i kości zwierząt, twarze ozdabiają rytualnymi rysunkami i tatuażem w postaci wzorów z drobniutkich kropek. Im wyżej postawiona osoba w kaście, tym bardziej rozbudowane jest nakrycie głowy, bardzo często połączone z różnego rodzaju rytualnym woalami na twarz, a rysunek na twarzy - bardziej intensywny. |
Mentalność
Elfy Aenthil są ludem bardzo silnie związanym ze swoją krainą, a zwłaszcza z lasem, który jest ich naturalnym środowiskiem, a który nauczyli się dostosowywać do swoich potrzeb. Nie tylko są wrażliwi na piękno zielonej przyrody, ale widzą w niej emanację sił nadprzyrodzonych, którym oddają cześć pod postacią żywiołów, duchów lasu czy leśnych bóstw. Wielu z nich posiada wrodzone zdolności do komunikacji pozazmysłowej i wyczuloną intuicję oraz zdolność do kontaktu z naturą.
Wbrew rozpowszechnionym wśród ludzi stereotypom elfy Aenthil nie są efemerycznymi, delikatnymi istotami o wiotkich ciałach i wrażliwej psychice, wręcz przeciwnie, widząc w prawach natury ideał do naśladowania, Aenthil bywają bezwzględni, zawzięci i mściwi, cechuje ich też pewien fatalizm. Zresztą, nikt, kto widział oddział otath'yaro w walce, nie zaryzykowałby nazwania ich kruchymi.
Wygląd
Elfy z tej grupy noszą się prosto i schludnie, nie lubią krzykliwych kolorów ani nadmiaru ozdób. Lubią zwiewne tkaniny i naturalne ozdoby. Jako strój uroczysty noszą długie płaszcze z długim rękawem, do kostek, na co dzień - zapinane z przodu tuniki zdobione obszyciami, spinane pod szyją płaszcze z kapturem, kobiety lubią wąskie przylegające spodnie lub długie suknie z szerokim dekoltem.
Biżuterię lubią dyskretną, najchętniej srebrną z krystalicznymi kamieniami. Elfie zdobienia - na biżuterii, tkaniach czy w architekturze - to nieregularne delikatne plecionki o roślinnych inspiracjach.
Włosy elfy najczęściej noszą długie, z charakterystycznym upięciem - kosmykami lub warkoczykami wysuniętymi z boków twarzy, przed uszami. Kobiety chętnie wplatają we włosy drobną biżuterię.
Elfy te noszą również tatuaże - ich umiejscowienie i kształt różni się w zależności od przynależności do danej kasty. Oparte są jednak zwykle na motywie roślinno-pnącym.
Armia
Elfy Aenthil nie wszystkie szkolą się w sztuce wojennej, choć wszystkie posiadają podstawowe umiejętności w tym względzie, ze względu na wrodzoną sprawność - dość wysokie. Armia Aenthil również jest ściśle związana z sytemem kastowym - rolę wojska “zawodowego” pełnią członkowie odpowiednich kast - Othat’yaro i Lutha’yaro. W przypadku wojny również przedstawiciele innych kast zostają powołani do walki.
Ulubiona broń biała elfów, wszystkich zresztą nacji, to długi jednosieczny miecz o nieregularnym kształcie i przedłużonej profilowanej rękojeści. Czasem oczywiście używają także innej broni - dwóch krótszych mieczy lub miecza i tarczy. Tarcze także wycinają w nieregularny, liściasty kształt.
Łucznicy używają długich łuków o profilowanym łęczysku i gryfach, z lekkim refleksem na końcach.
Inne
Imiona
Imiona nie różnią się niczym szczególnym od typowych elfickich imion. Przy przedstawieniu się elf z Aenthil na początku poda przedrostek, określający jego kastę, następnie imię oraz ród, z którego pochodzi, np. tulya'Toruviel Meliaor oznacza Toruviel z kasty tulya'yaro, z rodu Meliaor.
- Przykładowe imiona męskie: Keldorn, Iril, Narsis, Oril, Tanin, Ierith
- Przykładowe imiona żeńskie: Istariel, Maena, Lainis, Silae, Leneia