Religia
Podobnie jak w Meghalayi, tak i w Kagarhaveli wyznawano eskhara, a za najwyższe bóstwo uznawany był Swart - Szakal. Kultura Kagarhaveli jest wypadkową połączeń między panującą religią, a kulturowym systemem kastowym, obydwa te czynniki splatają się tak w życiu prywatnym, jak i sprawach publicznych.
Religią państwową jest wiara w Szakala, (który nazywany jest Nayim) gdzie jej ważnym odłamem, uznawanym na każdym szczeblu społeczeństwa, jest dżinizm.
Religia wyznawana w Pethabanie zbudowana jest na kilku filarach:
1. Reinkarnacja -> według ludzi z regionu Kagar każdy śmiertelny żyje w kołowrocie wcieleń (Szamra), w nieskończoność umierając i rodząc się na nowo jako kolejne wcielenia tej samej duszy. Zależnie od czynów w poprzednim wcieleniu jest on usytuowany w innym punkcie tegoż kręgu, reinkarnując się jako człowiek w tej samej, bądź innej kaście (bądź, jeżeli nie miał tyle szczęścia, nawet innym narodzie), albo nawet jako zwierzę.
2. Relacje -> Okrucieństwo i brutalność jest akceptowalną formą odnoszenia się do osób z kast niższych. Jest to argumentowane samym faktem przydzielenia do gorszej kasty, co oznacza, że ta osoba w poprzednim życiu nie była na tyle honorowa, by zasłużyć na zaszczyty.
Oczywiście nie jest to zasada, jednakże publiczne batogi, poniżanie sług czy nawet brutalne tortury są akceptowane.
Inaczej ma się kwestia, gdy spotkamy przedstawiciela kast wyższych, gdzie wyrażany zewnętrznie szacunek jest wymagany, a każda obraza powinna się spotkać z natychmiastową reakcją.
3. Powstrzymanie się od kłamstwa -> Religia Szakala, w swej brutalności, odżegnuje się od kłamstwa jako słabego i podłego, gloryfikując bezpośredniość i żywe emocje.
4. Powstrzymanie się od kradzieży -> Kradzież, podobnie do kłamstwa, jest niższą formą zachowania. Przywłaszczenie sobie ukradkiem czyjejś własności, jeżeli nie ma się tyle mocy, by zabrać coś siłą, jest jedynie dowodem na na tą słabość.
Kapłani Nayima, podobnie do kultystów w innych krajach, głoszą, że Deuces, stworzyciel, jest złym, a jego sługi (wszyscy inni bogowie) są uzurpatorami i potworami (tak, jak my widzimy demony) dążącymi do egzekwowania woli Deucesa.
Z punktu widzenia wyznawców Szakala, Deuces celowo dręczy ten świat wojnami, kłamstwami, chorobami i słabością.
Głoszony przez choćby druidów porządek rzeczy widzą jako wypaczony i niepoprawny, istnienie chorób, zgnilizny i rozkładu widzą jako celowe i okrutne działanie Deucesa.
Po drugiej stronie widzą Szakala, który obiecuje stworzyć świat na nowo, bez kłamstwa i rozkładu, gdzie jedynie siła i rozwój jest wyznacznikiem życia.
Wiara w Szakala wyraźnie charakteryzuje się otwartością na nowych wyznawców, każdego człowieka widzą jako potencjalnego wyznawcę, niezależnie od płci czy dotychczasowych przekonań, chętnie pokażą rytuały i z otwartymi ramionami przyjmą każdego nowego.
Nie ma w nich jednak pędu do wojowania o tę wiarę, kto nie chce uznać Szakala za swego boga, to trudno, nie dozna Oświecenia.
Cyklicznym elementem dnia jest wyjście przed dom, wraz z zachodem słońca, gdzie wyznawcy, przed wizerunkami Szakala (na około kapliczki, ale z twarzami w kierunku słońca) proszą go o objawienie i błogosławieństwo (jest to stosunkowo nowa tradycja zapoczątkowana wraz z wyrzuceniem Szakala poza sferę ochronną, która odcięła nagle wyznawców od swego patrona).
Codzień Kapłani wzywają swego boga do okazania swego oblicza licząc, że któregoś dnia w końcu odpowie jak dawniej.
Dżinnizm jest dominującym odłamem Religii Szakala, gdzie za kapłanów są uznawani Mahowie.
Głównym przesłaniem reprezentantów tego odłamu jest wieść, że można obejść krąg życia poprzez Transcendencję. Można jej dokonać poprzez oddanie swojego ciała jako naczynia dla eskhara, które w oczach Mahów są nie mniej nie więcej jak aniołami Szakala. Ciało można oddać poprzez wyrwanie serca i złożenie go w ofierze lub poprzez oddanie całego ciała w odpowiednim rytuale, obie sytuacje są powodem do celebracji dla każdego (choć osoba składana w ofierze może się oczywiście nie zgadzać…).
Wiele więcej warta jest oczywiście ofiara dobrowolna.
Cały ten odłam opiera się o filozofię wymiany i siły, to znaczy każda prośba musi być poparta odpowiednią zapłatą lub potęgą, czym bardziej wartościowa zapłata lub potencjał siły proszącego, tym większa szansa, że prośba zostanie spełniona.
Jako, że mahowie mają najwięcej potęgi i wiedzy o eskhara, to oni naturalnie będą odpowiedzialni za zebranie i przekazanie darów innych ludzi i złożenie ich w odpowiedni sposób.
Jako najbardziej wartościowe demony widzą przedmioty o personalnej sile, “zawierające duszę” posiadacza, razem z częściami ciała, włosy, krew, organy. W zastępstwie mogą też występować przedmioty o znacznej sile magicznej, artefakty bądź potężne amulety.
Należy jednak pamiętać, że każdy rytuał, w którym prócz zwykłych modłów chcemy faktycznie przywołać jakiegoś “posłańca szakala”, wiąże się z zagrożeniem. Niezależnie od tego jak potężny jest mah, w pustce z pewnością krąży jakaś istota od niego potężniejsza i gdy zamierzeniem było wezwać małego Błazna, objawić się może sam Pan, by pochłonąć zbyt pewnego siebie kultystę.
Znaczna większość (a na pewno Ci potężniejsi) mahów ma swoich osobistych patronów, są to istoty powiązane odpowiednim paktem z samą duszą maha.
Czym większa potęga patrona, tym większa potęga samego maha, ale mah nigdy sam z siebie nie będzie w stanie przewyższyć patrona bez pomocy z zewnątrz.
Pakty są personalną umową między demonem, a demonologiem, która zobowiązuje obie strony do współpracy, pakt magicznie pęta demona, pozwalając do pewnego stopnia naginać go do woli maha. Z drugiej strony, eskhara otrzymuje konkretne benefity z paktu, co pomaga mu w rywalizacji z innymi demonami. Potężne czyny maha mogą bezpośrednio wpłynąć na potęgę demona, więc obie strony czerpią z paktu korzyści.
Pakt zerwany przez maha prawie zawsze kończy się brutalną i potworną śmiercią.
Zerwany pakt umożliwia oderwanie duszy od ciała maha.
(znane są przypadki podpisywania paktów, których z głupoty maha nie dało się spełnić, co było przez demona zamierzone tylko po to, by mógł pożywić się na kolejnym nieszczęśniku)
Sytuacja obecna
Rok 950 był rokiem pamiętnym. Oczekiwano powrotu Raat Ka-Malika, wiedziano bowiem, że jest o krok od objęcia Ei we władanie. Oczekiwali tego desperacko obrońcy Tipura Nadu, po dwóch latach walki o miasto. Oczekiwali tego władcy Kagarhaveli, licząc na wsparcie w planach podboju obszaru dawnego Agade i południowej Ashury.
Ale się nie doczekali.
Gdy nastapił upadek Władcy Nocy, upadły także te nadzieje, a także moc mahów, na których opierała się potęga Bharatu. Tipura Nadu poddało się dwa dni później, uznając władzę samraati Enktoi. Tylko Kagarhaveli opierało się jeszcze tej potędze, ale było oczywistym, że jest to tylko kwestia czasu.
Kultura
Wyraźnym elementem kultury regionu Kagar, jak i chyba całego Pethabanu, jest system kast.
Kasty są osobną drabiną, będącą jakby równoległa do tradycyjnej hierarchii społecznej.
Najwyższą kastą są mówcy. Reprezentuje ich żywioł wiatru i dżiny są ich domyślnymi patronami.
W jej skład wchodzą kapłani, mahowie oraz artyści związani z głosem, śpiewacy, bardowie lub nauczyciele (niekoniecznie czarodzieje).
Ich zadaniem w społeczeństwie jest gromadzić i przekazywać wiedzę, dbać o tradycję i religię, ich słowa mają wielką moc i wagę, a przerwanie mówcy gdy się wypowiada jest najwyższym możliwym afrontem. Celem życiowym każdego przedstawiciela tej kasty jest mówić i uczyć się by móc nauczać innych.
Następną w hierarchii kastą są obrońcy, reprezentuje ich ogień i ifryty są ich domyślnymi patronami.
W jej skład wchodzą wszyscy walczący, ale także taktycy, inżynierowie i dowódcy (np. kapitan statku handlowego nadal będzie obrońcą).
Ich celem życiowym jest chronić innych i będą to robić przed dowolnym zagrożeniem, niezależnie czy będzie to inny człowiek, czy żywioł.
Największym afrontem będzie zasugerowanie słabości w jakimkolwiek aspekcie.
Następną w hierarchii kastą będą twórcy, reprezentuje ich żywioł ziemi i ich tradycyjnym patronem jest geniusz.
W skład tej kasty wchodzą wszelkie osoby tworzące narzędzia i przedmioty, od zwykłego szewca aż po właściciela manufaktury, w skład tej kasty będą wchodzili też wszyscy artyści związani z pracą manualną, każdy przedmiot powinien zawierać w sobie zarówno użytek jak i piękno.
Ich zadaniem życiowym jest tworzyć najlepsze i najdoskonalsze przedmioty.
Największym afrontem będzie bezcelowe zniszczenie przedmiotu, który stworzyli.
Następną kastą są dawcy, reprezentuje ich żywioł wody i ich tradycyjnym patronem jest Sila.
W skład tej kasty wchodzą wszyscy, którzy dbają o uprawy i zwierzęta, ale też kucharze i medycy (leczący tradycyjną medycyną lub chirurgią), ale też często pośledniejsi mahowie czy czarownicy.
Ich zadaniem jest zadbać o zaopatrzenie i zdrowie ludzi.
Największym afrontem dla nich jest celowe marnowanie ich pracy, poprzez, chociażby, czynienie sobie celowej krzywdy.
Hierarchia kastowa jest poza hierarchią faktyczną.
Wódz wojenny, mimo, że jest członkiem kasty obrońców, będzie wydawał rozkazy mahom, ale to on się im pokłoni, gdy będą przechodzić.
Kasty zawierają wszystkie szczeble tradycyjnej hierarchii, od żebraków aż po książęta, hierarchia kastowa tworzy jedynie dodatkową warstwę relacji i zależności.
Niewolnictwo jest stałym elementem społecznym, normalnym jest, że bogaty człowiek będzie miał niewolnika bądź dwóch, czy to z własnego narodu, w ramach kary za przewinienia, czy to wziętego w ramach wypraw wojennych.
Status niewolnika jest dożywotni, choć i wśród niewolnych da się piąć wyżej lub spaść na dno.
Niewolnicy, którzy zyskali w oczach społeczeństwa poprzez czyny, mogą otrzymywać bardziej godne funkcje, by z czasem nie różnić się od zwykłego członka społeczeństwa niczym więcej, poza samym faktem bycia niewolnym.
Wielu niewolnych jednak skończy swój żywot jedynie jako pożywka dla demonów w trakcie rytuałów.
Codzienność
Kultura Kagaru to silne zrytualizowanie wielu aspektów życia.
Większość czynności jest dokonywanych na podłodze, (poza wymagającymi skupienia i precyzji jak rytowanie czy szycie) dopuszczone do użytku są wszelkiego rodzaju poduszki i pufy i niskie stoliki.
Posiłki je się wspólnie, są one okazją do rozluźnienia obyczajów. Podziały kast i hierarchia społeczna zostają złamane i każdy może, stosunkowo swobodnie, rozmawiać z każdym na dowolny temat.
W trakcie posiłku są podawane napoje, zwłaszcza kawa i herbata w małych naczyniach oraz przeważnie, poza prywatnymi miskami i talerzami, występuje duży wspólny gar na środku, z którego wszyscy sobie nabierają.
W miarę możliwości to, co już znajduje się na talerzu, je się rękami, a każdy ma odpowiednie chusteczki, by wyczyścić swe ręce przed i po posiłku.
Poza posiłkami, w zwyczaju jest lekki pokłon, jako powitanie, z rękoma złożonymi na wysokości piersi w kształt koła.
By okazać szacunek (zwłaszcza osobom wyższej kasty) w zwyczaju jest głębszy pokłon z rękoma uniesionymi do czoła ułożonymi w kształt koła, podobnie jak na piersi.
W przypadku przeprosin za afront, lub dla okazania najwyższego szacunku, należy paść na twarz.
Ponadto, w zwyczaju są odmienne formy zwrotów do osób.
Do osób o wyższej kaście należy zwracać się w liczbie mnogiej: “Mahu, napiszcie”, “Proszę was, szlachetny Mahu”.
Do osób tej samej lub niższej kasty zwracają się zależnie od typowej hierarchii.
Do osób wyżej w hierarchii mówią per “Abn” co jest naszym odpowiednikiem słowa “Pan”
Wezwania i rytuały:
Wyznawcy szakala, zapewne w związku z tym, co stało się w Bibraktborgu, wierzą, że ich bóg śpi.
Więc zwracają się per Nayim, co oznacza “śpiący” i w swych codziennych modłach proszą go o przebudzenie się i otwarcie swego oka na nich (musi to być więc stosunkowo nowy zwyczaj).
Wierzą, że ich nawoływania z czasem przebudzą ich Pana z letargu, w który zapadł, by zebrać siły przed walką z Deucesem i przebudzony wyzwie go na pojedynek ze swymi demonami przeciw bogom, by “uwolnić” świat.
Tak samo w pomniejszych modłach o przychylność mają nadzieję, że zostaną one usłyszane przez któregoś z jego posłańców, a być może ich słowa objawią się w jego snach i wpłynie on swoją potęgą, by stały się prawdą.
Zachowania codzienne:
Życie ludzi z Kagaru opiera się o rozróżnienie dwóch symultanicznie istniejących struktur hierarchii.
Pierwsza wynikająca z kast, druga wynikająca ze zwykłych zależności społecznych i władzy, która wielokrotnie wynika z bliskości z eskhara - te jawnie zwiększają potęgę tych, którzy zdecydowali się na pakty z nimi.
Hierarchia kastowa wynika z przydzielonej roli każdej kasty, każda kasta dba o wszystkie inne w swoim aspekcie. Mówcy dbają, by wszyscy wokół nich byli wyedukowani i dbają o ich duchowość i umysł. Obrońcy, jak sama nazwa wskazuje bronią przed zagrożeniami z zewnątrz. Twórcy dbają, by każdy miał odpowiednie narzędzia do pracy, a dawcy karmią i dbają o zdrowie.
Hierarchia naturalnie wynika z tego, że jest wiele mniej osób zdolnych, by uczyć i nieść kaganek oświaty, od osób, które mogą pracować na roli.
Osoby urodzone przykładowo w rodzinie Obrońców od małego będą przyuczane do swojej roli w społeczeństwie, od najmłodszych lat ucząc się walki, taktyki i dbania o bezpieczeństwo innych wokół.
O ile można piąć się w szczeblach kariery w ramach swojej kasty, choćby awansując w szeregach armii, nigdy nie zostanie zmieniona kasta, w której człowiek się narodził.
Z każdej kasty jednak mogą wywodzić się rody pomniejszych władców i wodzów.
W kontakcie z Pethabańczykami należy pamiętać, że w każdej sytuacji społecznej relacji należy najpierw myśleć o kaście, okazując szacunek, bądź zwracając się w odpowiedni sposób. Natomiast, niezależnie od kasty, jeżeli ktoś jest niżej w łańcuchu dowodzenia/społecznym (w tradycyjnym rozumieniu), to będzie przyjmował rozkazy od osób wyżej postawionych.
Natomiast jeżeli jakaś kwestia wychodzi w pole kompetencji przedstawiciela innej kasty, to definitywnie oczekiwana będzie konsultacja.
Pokłony są ważnym elementem kontaktów społecznych w kulturze, która jako podstawową wartość uznaje siłę.
Słabsi kłaniają się przed silniejszymi, niżsi kastą kłaniają się przed wyższymi.
W związku z tym, oczekuje się, by osoby o wyraźnie niższym statusie kłaniały się przed rozpoczęciem interakcji z wyżej postawionymi oraz by oboje pokłonili się sobie, jeżeli są sobie równi, na zakończenie spotkania.
Nie wymaga to oczywiście kłaniania się przy każdorazowym danego dnia zobaczeniu innej osoby, ale na przykład przy pierwszym spotkaniu tego dnia lub gdy przychodzimy w gości.
Tatuaże, tatuaże jeszcze raz tatuaże, są nieodłącznym elementem kultury Pethabanu, są używane jako symbol kasty (w formie niewielkiego znaku na środku czoła) jak i symbol pełnionego zawodu czy statusu. Najczęściej, poza twarzą ze znakiem kastowym, dekorowane są dłonie, gdzie znajdują się różnorakie znaki kojarzące się z wykonywaną profesją. Na dłoniach niejednokrotnie można zobaczyć symbole niosące informacje o dokonaniach, w formie prostych symboli bądź całych napisów.
Inaczej kwestia się ma w przypadku niewolników, którzy przeważnie mają duże piętno na całej dłoni przysłaniające dowolny tatuaż, który znajdował się tam wcześniej.