474
edycje
Zmiany
brak opisu edycji
{{ZakładkiTrzy|Historia|Aenthil|Etnos}}
=='''Sytuacja Obecna'''==
Rok 950 miał duży wpływ na mentalność Aenhil. To był rok, w którym pokonano Swarta-Szakala, nieprzyjaciela Ei. Stało sie to po walce, do której razem stanęli Aenthil i Styryjczycy, pomimo dzielącej ich wrogości. Wiele dawnych ran okazało się mieć swoje źródło w knowaniach eskhara, które rzucały ziarno nienawiści pomiędzy smiertelnych. Owej nocy pokonane zostało także inne zagrożenie - pokonane dzięki ofierze bogini. Tej samej, której Aenthil nienawidzili z głębi serc i której nigdy nie zapomnieli masakry swego miasta… Prócz uchronienia Ei od zagłady ofiara Tavar okazala się mieć dodatkowe skutki. W przedziwny sposób więc znów przeplotły się wina i przebaczenie, poświęcenie i krzywda, i wielu elfów w ową lipcową noc zrozumiało, że nienawiść jest jak brud w ranie, której nie pozwala sie nigdy zagoić. Na pewno zrozumiała to tulya’Toruviel, której hołd złożony bogini Tavar odbił się szerokim echem w stolicy.
Księżna Helethai nie zdecydowała się na cofnięcie edyktów zakazujących Nowej Magii, ale złagodzono ich wymowę. Otwarto częściowo granice, pozwalając na dostęp do przygranicznych mogił, gdzie odprawiono rytualne pochówki. PRzede wszystkim jednak, pod naciskiem wewnętrznym, przywrócono prawa vayle’ i nolwe’yaro, wyznaczając im nową rolę - magia elficka musiała nadążyć za Nową Magia, inaczej bowiem Aenthil skazałoby się na marginalizację i zacofanie.
=='''Zapis historii'''==
===Początki===
[[File:aenthil5.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Księstwo Aenthil to jedno z czterech prawdopodobnie najstarszych państw elfów, obok Talsoi, Larionu i wysp Felnor. Elfy przybyły na te ziemie w erze nazwanej Hiswen, ok 8 tys lat temu, po tym, jak w ziemię uderzył obcy organizm.
Upadek Tavar (wówczas nazywanej Fea) zapoczątkowuje okres intensywnych walk elfów z postępującym spaczeniem materii, jakie powodowała wokół siebie. Do wojny z Fea przystąpiły wówczas wszystkie elfickie plemiona, w tym także niegraniczące z nią bezpośrednio elfy z Felnoru, działające poprzez system portali.
Na podstawie badań elfickich ruin z obecnego obszaru Styrii można wyprowadzić hipotezę, że mimo przedsięwziętych działań zapobiegawczych teren degeneracji stopniowo się powiększał, obejmując coraz szersze obszary. Jednocześnie zjawisko drastycznej mutacji tkanek dotykało coraz większą liczbę elfów, zmienianych w istoty, nazwane wówczas ulundo (po przemianie Tavar dały one początek nowej rasie humanoidów).
Elfy Aenthil na stałe jednak związały swój los z dziwnym i niebezpiecznym wówczas organizmem, na tysiąclecia podporządkowując swoje państwo i kulturę wielkiemu dziełu obrony świata przed spaczeniem Alta Tavar. Do obrony tej rubieży zaangażowali wszystkie swoje siły i, choć w kordonie ochronnym uczestniczyły także inne plemiona elfów, to właśnie Aenthil nadawali kształt temu przedsięwzięciu. To oni stworzyli kasty vayle i nyar, wyspecjalizowane w walce z Puszczą, oni opracowali Morque Ando - Czarne Kamienie, potężne magiczne punkty, których sieć umocniła granicę.
Ten stan rzeczy zdeterminował mentalność leśnych elfów tak bardzo, że nawet po przemianie Tavar pozostała ona dla nich głównym punktem odniesienia i największym z wrogów. W czasie, gdy Aenthil zaangażowani byli w walkę z Tavar, świat zmienia się drastycznie - w wyniku dramatycznych wojen i spowodowanych przez nie kataklizmów zalane zostają rozległe równiny na zachodzie i południu. Ocean pochłania rozkwitające cywilizacje ludzi (starożytną Styrię, Chanat, Qasyran) oraz elfickie wyspy Felnor i krasnoludzki Mortheim. Rozpoczyna się okres topnienia lodowców, na północ od Aenthil po cofającym się lądolodzie szaleje gigantyczna rzeka, która później przekształci się w Sankarę. Wkrótce też, od wschodniej strony, przybywają na Północ pierwsze plemiona ludzkie.
===Kontakty z ludźmi===
Pierwszym państwem założonym przez ludzi był Ofir. Po początkowych walkach Aenthil było pierwszym elfickim państwem, które podpisało pokój z ludźmi. Stało się to w 14 roku gwiezdnym 25 loa (1132 r. p.w.e). Przez kolejne loa Aenthil wspierało Ofir w budowie ich państwa, nierzadko udzielając ludziom bezcennych tajników elfickiej wiedzy. Laro wyraźnie się temu sprzeciwiało, opóźniając podpisanie pokoju aż do 7 roku gwiezdnego 113 loa (515 rok ofirski), kiedy to księżna Savra zawarła pokój ze strategosem Matheusem.
W okrążeniu państw elfickich wciąż trwała Wielka Puszcza, Alta Tavar, trzymana w ryzach przez Morque Ando.
Po pierwszych przyjaznych kontaktach przyszły także pierwsze konflikty z ludźmi, a dokładniej z Wergundią Elmeryka. W 9 roku gwiezdnym 129 loa (821r. według rachuby ludzkiej) zaatakował on kraj elfów leśnych i, mimo ich brawurowej obrony i wygranej w wąwozie Samaria, zepchnął starszy lud za dopływ Sankary, rzekę Dakme. Sama bitwa w wąwozie Samaria przeszła do legendy i w czasach pokoju wielokrotnie śpiewało się o niezrównanym talencie zarówno Lutha’yaro, łuczników, jak i Nolwe’yaro, magów, którzy ponoć wykorzystali wtedy własną magię do zrzucenia na wroga skalnych ścian wąwozu.
Podobną legendą cieszyła się talsojsko-fiordyjska bitwa morska na głębinie Meite (3r. 131 loa, 853 rok ludzki). Talsojów wspomagały wtedy sprzymierzone siły wergundzkie, a Fiordyjczycy zostali rozniesieni.
W 18 obrocie gwiezdnym 131 loa ery Saiwa nastąpił kres dawnego państwa Aenthil (868 rok ofirski). Siły Alta Tavar wyrwały się spod kontroli. Wzmocniona, udzieloną przez zmanipulowanych ludzi, mocą, Tavar zyskała dostęp do gigantycznych zasobów many w Telfambie (najpotężniejsza znana intersekcja). Dzięki temu dokonało się przeobrażenie - istota z obcego świata narodziła się na nowo, stając się boginią w tym świecie.
Jej gniew za tysiąclecia uwięzienia był jednak potężny. Siły ulundo, przeobrażonych przez nią, zmutowanych stworzeń, uderzyły na północ, docierając aż do stolicy w niespełna 10 obrotów gwiazd. Miasto padło, grzebiąc w swoich gruzach księcia Adarnila i wielu bohaterów. Ci, którzy ocaleli, wycofali się na zachód, na ziemie pobratymców z Talsoi. Tam, w górach Ilweran w miejscu, które nazwali Hehta-nore, czyli Ziemią Wygnania, stworzyli enklawę, gdzie próbowano ocalić, odbudować i uleczyć to, co zostało z ich kraju, zebrać siły i sojuszników, by w przyszłości odebrać swoją ziemię. Nyerelume oznacza Czas Smutku i tak elfy z Aenthil określiły lata mijające na wygnaniu. Bogini, w którą przeobraziła się Puszcza znana jest obecnie jako Tavar, patronka Styrii. Na ziemiach dawnej Wielkiej Puszczy, ale także na odebranych elfom ziemiach, powstało nowe państwo - Nowa Styria. Hetanor, czyli elfie państwo na wygnaniu, długie lata pozostawało w stanie wojny nie tylko z Nową Styrią,, ale również z pobratymcami z Laro. Na dawne, archaiczne konflikty nałożył się nowy powód do nienawiści - przejęcie przez Laro spornego rejonu wokół twierdzy Telfamba, najsilniejszej intersekcji magicznej w znanym świecie.
Po upadku stolicy rozpoczął się okres zwany Nyerelume (Czas Smutku), na krótko przerwany w siódmym roku 133 loa (895r. ludzki) odzyskaniem utraconego miasta. Tragedia Aenthil, a potem okres Hehtanore, na trwałe ukształtował emocje i myśli całego pokolenia elfów, stając się głównym wyznacznikiem ich dążeń.
===Wielka Wojna===
Na terenie enklawy, którą elfy Talsoi odstąpiły pobratymcom, powstał ostatecznie Hehtanor, tymczasowe elfickie państwo, które nie ustawało w wysiłkach dyplomatycznych, aby zdobyć sojuszników przeciwko Nowej Styrii.
W 870 roku księżna Helethai, następczyni poległego Adarnila, podpisała porozumienie z Olafem, księciem-protektorem Wergundii. Dla Federacji Styria stała się poważnym zagrożeniem, zwłaszcza po piorunujących efektach błyskawicznego uderzenia na Ofir w 882 roku. Niedawny wróg Aenthil zmienił się więc w sojusznika, na którym elfy oparły swoje nadzieje odzyskania ojczyzny. Nadzieje te spełniły się w 895 r. wraz z wybuchem Wielkiej Wojny. Wergundzkie tymeny potężnym uderzeniem odrzuciły siły styryjskie daleko na południe, jednocześnie pozbawiając je wsparcia nowej bogini. Miasto Aenthil zostało odzyskane.
Było to jednak krótkotrwałe zwycięstwo.
Kontruderzenie, jakie nastąpiło ze strony Styrii, zmusiło Wergundię do cofnięcia się niemalże do linii Sankary, zaś elfy - do ponownego opuszczenia swojej zrujnowanej i krwawiącej ojczyzny. Pogłębiło to jeszcze bardziej dramat elfów Aenthil, determinując ich kolejne działania.
12 rok 133 loa (900) i lata bezpośrednio go poprzedzające przyniosły krótkotrwałą zmianę priorytetów. Wszystkie trzy kraje (Hetanor, Wergundia i Talsoi), dotąd skupione tylko na walce przeciwko Nowej Styrii, zaczęły rozglądać się za nowymi sposobami ekspansji i tym samym możliwościami do ataku na Styrię. Umożliwiły to odkrycia nowych ziem na południe od terenu dawnej Alta Tavar, na terenach nazywanych Zapołudniem. W tamtym kierunku ruszyły liczne wergundzkie, talsojskie i laryjskie ekspedycje kolonizacyjne. Tam też powstało, założone przez elfy z Hetanoru i Talsoi, tzw. Cesarstwo Świtu - Leth Caer, kolonia na Bagnach Moreinn, dzieło przywódcy i wizjonera, elfa Elidisa Caernotha.
Wkrótce na północy, po trwającej pięć lat wojnie, podpisano wreszcie zawieszenie broni pomiędzy Hehta-nore, Wergundią i Nową Styrią. Traktat ten (zwany Porozumieniem Nelramarskim) stanowił podstawę przyszłego Trójprzymierza. Zmiany na południu tymczasem zupełnie zachwiały układem sił, zmuszając państwa do zweryfikowania własnych priorytetów. Nowo skolonizowane ziemie okazały się być zamieszkane, nie przez rozbitych na szczepy prymitywnych dzikusów, a przez starożytny lud, który po odzyskaniu pamięci zjednoczył się i ruszył przeciwko kolonizatorom.
Hetanor zyskał na znaczeniu, jako partner w Trójprzymierzu, jednocześnie prowadząc własną, niebezpieczną grę. W miesiącu Nóquelle, gdy podpisywano Trójprzymierze, Hetanor był już zdecydowany na zmianę strony, w podziemiach Vekowaru zawiązując tajne porozumienie z ludem Qa. Tulya’Astendet Meliaor, wysłannik księżnej Helethai, zobowiązał się wtedy do współpracy z Ludem Szamanki i już zimą Tulya’Astendet powrócił do Hetanoru, wraz z Tulya’Setilionem, gdzie ostatecznie przekonał księżną i resztę Tulya’yaro do związania się z Qa.
Lata 13-15 133 loa to czas, gdy państwa Północy wydają się jednoczyć przeciwko Qa i Hetanor początkowo staje się częścią tych poczynań. Kolejny rok przyniósł wydarzenia wielkiej wagi dla elfów Aenthil. W okresie Minyen (wiosennej równonocy) w Hetanorze księżna Helethai przekazuje na Eailinge swoją decyzję co do wypowiedzenia układu Trójprzymierza. 7 Ertulie (kwietnia) armia Hetanoru ruszyła w kierunku zaskoczonych Styryjczyków, zmieniając całkowicie warunki wojny. Sojusz Hetanoru z Ludem Qa stanowił także tło dla innego dramatu. Gdy ogłaszana jest decyzja księżnej, natychmiast wzbudza ona sprzeciw kast kapłańskich – Envyn i Tawanien’yaro. Powszechnie wiadomo jest, że Qa wymagają czci dla ich własnych bóstw (tzw. Starych Bogów) i zwalczają kult panteonu Północy, na co kapłani Silvy i Herby nie mogli pozwolić. Wkrótce okazuje się jednak, że muszą ratować się ucieczką. Elfy z kast Tavanien i Envyn na zawsze opuszczają swoich pobratymców. Spora ich część próbuje, z różnym skutkiem, przebić się do Leth Caer, inni próbują dostać się do, wciąż jeszcze walczącej, Wergundii. Od tej pory uzdrowicielki Tavanien można będzie spotkać we wszystkich niemal krajach Północy, ale nie w samym Aenthil, aż do Święta Pojednania w 947 roku. Równo trzy miesiące od Przewrotu Sojuszy, 7 Nólaire (lipca) 16 roku 133 loa armia Hetanoru wkroczyła do zrujnowanego miasta Aenthil. Tym samym kończy się trwający niemal dwa loa Nyerelume. Tego samego dnia rozłam w Eailinge staje się faktem, żaden przedstawiciel Tawanien’yaro nie pojawia się na sali obrad. Do historii przechodzi pytanie przywódcy Nyarr’yaro: „Gdzie jest inueinor Tawanien?” i odpowiedź Envyn’Eruana: „Jeszcze nie przybyła”. Ta wymiana zdań staje się później nagminna w wykonaniu owych dwóch kast na niemal wszystkich, nawet nieoficjalnych posiedzeniach.
Na jesieni niewiele brakuje do kolejnego sukcesu Aenthil (wreszcie odrzucającego nazwę Hetanor). Wojska Zapołudnia zdobywają laryjską Telfambę (przyczynę większości ostatnich konfliktów między Aenthil i Laro), lecz po przekazaniu jej Ohtat’yaro, Laro znów odbijają fortecę, tym samym konflikt między elfickimi plemionami wybucha od nowa.
W 17 roku 133 loa elfy z Aenthil przekraczają Sankarę wraz z armią Zapołudnia, w swoim mniemaniu unieważniając podboje Elmeryka (wojny z 9r. 129 loa). Aenthil umacnia się u boku Qa.
===Druga Wojna o Północ===
[[File:aenthil2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
W związku z początkiem Wojny siły Aenthil dołączyły do walki po stronie Zapołudnia zmagając się z powstaniem w Talsoi na wschodzie, walkami pod Erwick na wschodzie i inwazją na Wergundię na Północy. Podczas zimowego szczytu politycznego nie przyjęto przygotowanej przez Tulya’Toruviel Meliaor propozycji przejścia Aenthil na stronę Północy, księżna Helethai utrzymałą władzę, a samą pomysłodawczynię kolejnej zmiany sojuszy spotkał proces i wyrok za zdradę.
Wojska Aenthil brały udział w kilku teatrach tej wojny.
*Talsoi – w państwie morskich pobratymców Aenthil stanowili główną siłę okupacyjną. Dowodziła nimi znana z niechęci do morza ohtat'Silitea Venita. Choć w pierwszej fazie wojny Aenthil utracili kontrolę nad miastem Talsoi, to po nadejściu armii Utzyao większość punktów na wybrzeżu zostało odzyskane, a partyzantka talsojska zdziesiątkowana i zepchnięta w interior. Władza nad obszarem stanęła pod znakiem zapytania po tym, gdy talsojscy powstańcy proklamowali przystąpienie Talsoi do Federacji Wergundzkiej, a armia Federacji stanęła na granicy kraju. W efekcie Traktatu Vistanijskiego Aenthil wycofali się z Talsoi w całości.
*Parve – w pierwszej fazie wojny armia Aenthil wkroczyła na teren wergundzkiej prowincji Parve, rozpoczynając akcję pacyfikacji skierowanej głównie przeciwko ludności cywilnej. Epizod z powodu ogromnego okrucieństwa odbił się głośnym echem na Północy – obozowiska stacjonujących tam oddziałów wergundzkich były zasypywane poobcinanymi cywilom częściami ciała. Epizod ten zdecydował o wielkiej niechęci do Aenthil wśród wielu Wergundów.
*Styrgrad – złożona z ohtat i lutha armia Aenthil dołączyła do oblegającej stolicę Styrii Utzyao, przez ponad rok biorąc udział w walkach w pierścieniu oblężenia. Próba ataku w kierunku Telfamby oraz próba odbicia powstańcom miasta Gereja zakończyły się niepowodzeniem, ostatecznie oblężenie przerwano na mocy Traktatu Vistanijskiego.
Traktat Vistanijski zagwarantował Aenthil granice z czasów Trójprzymierza, to oznaczało utratę wszelkich wpływów w Talsoi, wszelkich zdobyczy na rzecz Styrii i Wergundii, które stały się dla Aenthil najbliższymi sąsiadami.
Wojna wzmocniła sojusz Aenthil z Zapołudniem, pogłębiła natomiast niechęć z pobratymcami z Larionu i Talsoi, a także z ludzkimi sąsiadami. W Aenthil najpotężniejszą kastą, obok ohtat, stali się lomin'yaro, gwarantujący skuteczność kraju w meandrach polityki międzynarodowej. Wojna skonsolidowała społeczność, choć pamięć o dawnych bogach nie przeminęła, to nowy panteon zyskiwał coraz więcej wyznawców, a nowy porządek świata – akceptację. Przed elfami z Aenthil stanęło nowe zadanie – powrotu do społeczności Północy nie tylko formalnie i politycznie, ale także mentalnie. Pamięć o okrucieństwach wojny tego nie ułatwiała.
===Nowa polityka kraju===
Wycofanie Qa daleko na południe dla wielu polityków Aenthil było niemal równoznaczne ze zdradą. Pomimo faktu podpisania bardzo szczegółowego paktu o wzajemnej pomocy militarnej wielu uważało, że Aenthil jest zostało sprzedane na pastwę Północy. Ksieżna Helethai po raz kolejny zmieniła profil polityki. Do łask przywrócono tulya'Toruviel Meliaor, największą orędowniczkę pojednania Aenthil z Północą - wzięła ona udział w rytuale w Bibractborgu, nawiązując tam zresztą relacje dyplomatycznie z reprezentantami niedawnych wrogów.
Największą obsesją Aenthil stało się poczucie okrążenia i otoczenia przez wrogów, stąd rozpczęto wielką akcję zmiany tych ostatnich w sojuszników, jednak bynajmniej nie zrezygnowano z utrzymania uzbrojonej po zęby armii. Z jednej strony twarzą Aenthil stawała się Toruviel Meliaor, a z drugiej miejsce w Ealinge oraz stanowiska zyskali weterani wojny w Talsoi, tacy jak ohtat'Gellan Formine, który stanął na czele kasty oraz Astevei Rev i Silitea Venita. Uznano, że Aenthil w nowych warunkach musi stać się po pierwsze samowystarczalne, po drugie musi doprowadzić do sytuacji, gdzie nikomu nie będzie się opłacało atakować jego terenu, bo natychmiast spowoduje to reakcję innych. Stąd powstała koncepcja "państwa-drogi" – ze względu na położenie trakty przez Aenthil mogły skrócić szlaki handlowe między krajami, czyniąc opłacalnym dobre kontakty z krajem elfów. Z drugiej strony Aenthil zamykające granice skutecznie mogło blokować dowolnego sąsiada. Z trzeciej – agresja z dowolnej strony miała szansę spotkać się z reakcją innych sąsiadów. Oczywiście Aenthil graniczyło wyłącznie z dwoma państwami, Styrią i Wergundią, ale rozpoczęto rozmowy z Ofirem, Laro i Talsoi na temat szlaku wschód-zachód, alternatywnego dla szlaku Sankary i szlaku Wedry.
Cieniem na nowych relacjach międzypaństwowych położyła się seria zabójstw dyplomatów Aenthil i innych krajów, podejmujących te rozmowy. Najgłośniejszym echem odbiła się sprawa zabicia ohtat'Silitei Venity, chwilę wcześniej mianowanej dowódcą Zachodniej Granicy Aenthil. Sprawców nigdy nie wykryto.
===W kontrze do postępu===
Wykorzystując swoje centralne położenie, księstwo leśnych elfów zmierzało do stania się łącznikiem pomiędzy wschodem i zachodem, północą i południem, łącznikiem, który będzie potrzebny wszystkim stronom i niemożliwy do pominięcia.
Już w 940 r. Aenthil rozpoczęło budowę Złotego i Srebrnego Traktu, jak nazwano owe drogi, łączące odpowiednio Ligmell w Salicji z Mesin w Styrii oraz styryjski Perbatasan z talsojskim Ilweran.
Gdy 2 lata później wybuchł konflikt o Visnohorę, cała sytuacja była Aenthil wybitnie nie na rękę. Księżna Helethai użyła wszelkich sił dyplomatycznych, próbując doprowadzić do konsensusu między księciem protektorem, a Iltepe Moe. Przyjęta strategia łącznika była nie do połączenia z kolejnym starciem mocarstw.
Dyplomatyczne wysiłki mające przeciwdziałać wybuchowi nowego konfliktu na Północy poniekąd przyniosły sukces. Kryzys Visnohorski zakończył się ostatecznie dwuletnim oblężeniem Visnohory, a potem eskalacją wojny domowej w Wergundii, co dla Aenthil, jak raz, było całkiem korzystną okolicznością.
Jednak w międzyczasie wydarzyła się wyprawa do Agade i konferencja w Dormenos.
Od czasu powrotu do ojczyzny i zerwania z kultem starych bogów w Aenthil rozkwitła religia czcicieli Ei. Kapłani i druidzi taure’yaro byli obecni w życiu Aentil od początku jego dziejów, jednak w dobie triumfu Nowej Magii stali się dużo bardziej widoczni. W święto Annan-loe (Długa Noc, święto zimowego przesilenia ) pierwszego roku 136 loa taure’Mylaeri przestawiła przez Ealinge wizję zagrożenia, jakie zawisło nad Eą.
Tajne, dotychczas, informacje, znane jedynie księżnej oraz przywódcom kast, usłyszeli wszyscy - w wizji taure’yaro postępujące zużycie energii Ei, many, powodowało wyjałowienie i wyschnięcie “żył ziemi”, nazywanych powszechnie siatką geomantyczną. Dalsze posługiwanie się magią w formie stałej, nieustannie zużywającą energię Ei, doprowadzi w krótkim czasie do katastrofy. Co ważniejsze, wizję tę podzielały koweny druidzkie całego świata i została, ona kilka miesięcy później, przedstawiona na pierwszym Kongresie Wolnych Narodów.
O stan rzeczy druidzi jasno obwiniali Kompanię Nowej Magii, to jednak oznaczało uwikłanie w światową politykę, odbierając wystąpieniu wiarygodność - powszechnie zostało uznane za realizację polityki Aenthil, mającą na celu storpedowanie coraz powszechniejszych portali oraz nowo uruchomionego szlaku handlowego rzeką Wedrą.
Tym niemniej, Aenthil radykalnie zamknęło granice dla Nowej Magii, a nawet posunęło się dalej - na terenie kraju zakazana została każdego rodzaju magia. Kasty, takie jak nolwe czy vayle, zostały zmuszone do korzystania z pomocy kapłanów Ei. Jednocześnie, od początku nowego loa, Aenthil musiało zmagać się z napływem uchodźców, uciekających z Wegundii przed wojną i głodem wywołanym serią katastrof naturalnych. Istotnym problemem w międzynarodowych relacjach Aenthil byli także taure’yaro, wraz z pozostałymi nurtami druidzkimi, otwarcie wypowiadający się przeciwko ulundo i Felnorowi jako przeciwnym naturze abominacjom.
===Symboliczny powrót Tawanien===
Po wyjątkowych uroczystościach w Leth Caer, nazwanych Świętem Wybaczenia i Pojednania, przebywające na wygnaniu kapłanki Tawanien przyjęły zaproszenie do powrotu do domu. Nie zamierzały porzucić swojej nowej ojczyzny, z którą się już zżyły, ale najwyższHa kapłanka w 948 roku wzięła udział w Ealinge jako gość honorowy zgromadzenia, jako Pele’Hinya, Powracające Dziecię.
Był to wielki moment w historii Aenthil, symbolicznie zamykający bolesny okres Neyerelume.