496
edycji
Zmiany
brak opisu edycji
{{ZakładkiTrzy|druga|Niziołki|Etnos}}
[[File:hobbit3.jpg|upright=|frameless|border|right]]
==Państwo i Społeczeństwo==
Gdy niziołki opuściły Velidę, niektóre, związane z handlem rodziny, osiedliły się w miastach, inne zaś organizowały się w większe grupy i zakładały całe społeczności. Nie są one zamknięte na kontakt ze światem zewnętrznym. Wręcz przeciwnie, są otwarte i chętne do wszelkiej współpracy, szczególnie na płaszczyźnie handlowej, jednakże według tradycji same gminy mają swój określony, wewnętrzny rytm, którym żyją. Rytmu owego dogląda szomer, czyli przywódca gminy, wybierany wśród najstarszych hobbitów. Gminę tworzy kilka, lub kilkanaście rodzin, skupionych wokół jego postaci. On decyduje o kontaktach handlowych, o celebracji ważnych wydarzeń, przewodniczy świętom, rozsądza sąsiedzkie spory. Pomaga mu w tym jego małżonka, która zwyczajowo razem z szomerem przewodniczy obrzędom, pierwsza zapala świece i przynosi ogień, podczas trwania modlitw. W zarządzaniu gminą udział bierze również heskem, czyli zgromadzenie najstarszych hobbitów w gminie, zwoływane na specjalne okazje.
Obecnie nie można mówić o istnieniu stałego państwa hobbitów. Poszczególne ich społeczności żyją bowiem w rozproszeniu (diasporze) na całym świecie. Nie można wyróżnić wśród nich stałej władzy, ani określić granic terenów, na których osady założyły niziołki.
==Handel==
Ubóstwiany przez hobbity w każdej formie. Uwielbiają się targować, wygrywać, a przede wszystkim stawiać na swoim. Na targu skrupulatnie liczą każdy grosz, ale też są ciepli i hojni wobec potencjalnych klientów. Te, które prowadzą poważniejsze interesy, trzymają je twardą ręką, patrząc, jak prosperuje. Bardzo dobrze wyczuwają emocje, więc, kiedy dostrzegają granicę zdenerwowania klienta, dopinają negocjacje na ostatni guzik i kończą z zadowoleniem kłótnie.
Każda gmina posiada instytucję, podobną do banku, zwaną Neszech. Hobbity przechowują pieniądze, liczą pieniądze i wydają pieniądze. Zakładają również lokaty na niewielki procent, oraz pożyczki, na nieco większy. Instytucją Neszech zarządza dowódca gminy lub osoba przez niego do tego wyznaczona. Często jest to konkretna rodzina, zajmujący się ekonomią gminy z dziada pradziada. Rodzina ta dba również o oszczędności w interesach.
Oprócz zajmowania się bankowością i udzielania pożyczek, gmina hobbicka prowadzi również inne działalności m.in: wyrób i sprzedaż dzieł rzemieślników (zabawki, sprzęty, meble), wyrób, a także import, eksport i sprzedaż alkoholi. Zajmują się również przemysłem spożywczym. Często produkty z pól i domostw hobbitów, takie jak warzywa i owoce, a także przetwory mleczne i samo mleko zasilają stoły okolicznych sąsiadów i są bardzo pożądanym towarem.
==Święta==
Niziołki są bardzo przywiązane do swoich świąt. Szczególnie tych, które związane są z ich domem. Bo choć bardzo szybko się asymilują z krajem, do którego przychodzą, to dalej pamiętają o tym, skąd przybyły.
Gdy nadchodzi szósty dzień każdego tygodnia, rozpoczynają się wielkie przygotowania do wieczerzy. W dzień w całej gminie rozchodzą się niesamowite zapachy. Kobiety pieką Lachmaniję, czyli słodkie ciasto z miodem, orzechami i skórką pomarańczową. Mężczyźni zaś zajmują się przygotowaniem mięsa, maczając je w aromatycznych przyprawach i piekąc nad ogniem.
Po zmroku niziołki zbierają się przy stole, na którym palą się świece, zapalane przez babkę lub matkę. Ich ilość jest zawsze nieparzysta. Niziołki modlą się wtedy do Matki Natury o dobre zbiory, powrót do Velidy, żyznej i bogatej, sprzed lat. Wspominają przodków i dzielą się chlebem lub plackiem, zrobionym z mąki i wody. Obojętnie w jakim miejscu się znajdują, zawsze kultywują ten zwyczaj. Później zasiadają do bogatej wieczerzy, z której potrawy będą spożywać również dnia następnego. Nadchodzi wtedy dzień odpoczynku, podczas którego hobbity wykonują tylko najpotrzebniejsze obowiązki.
==Małżeństwo==
Małżeństwa hobbitów są przeważnie aranżowane przez ich rodziców, którzy szukają dla nich partnerów ze względu na status oraz brak bliskiego pokrewieństwa. Wiedza o koligacjach rodzinnych jest bardzo ważnym czynnikiem, przy łączeniu w pary niziołków.
Decyduje również oczywiście czynnik materialny, biorąc pod uwagę fakt przyszłego utrzymania rodziny. Młodzi jednak mogą się nie zgodzić na wybór, proponowany im przez rodziców. W wypadku braku zgody między pokoleniami hobbit winien wystąpić o pomoc do Heskem lub Szomera, którzy powinni dalej przeprowadzić dialog między obiema stronami.
Zgodnie z tradycją mężczyzna powinien wystąpić u rodziców swej wybranki o zgodę i błogosławieństwa na wspólne życie. Podczas ślubu, którego udziela im Szomer, młodzi przysięgają sobie wierność i tłuką szkło na wspomnienie Ojczyzny i domu. Który powinni tworzyć wszędzie, gdzie się znajdują. Następnie odbywa się huczne wesele, pełne tańców, wina, opowieści i śpiewów.
==Mentalność==
[[File:hobbit4.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Hobbici z natury mają usposobienie niczym klimat w Velidzie - ciepły, łagodny i słoneczny. Są zapobiegliwi i gospodarni, świetnie zorganizowani i oszczędni. Przywiązują dużą wagę do porządku i czystości, choć nie są pod tym względem pedantyczni. Są bardzo pracowici, świat wokół siebie urządzają swoją ciężką pracą, nie zrażając się, że ciężko coś wykonać lub nie udało się za pierwszym razem. Są też bardzo uparci i zawzięci, jeśli na czymś im zależy, nigdy nie odpuszczają, dążą do celu małymi kroczkami, choćby mieli go osiągnąć za trzy pokolenia. Wszystko co robią, robią rozsądnie i logicznie, nie lubią przesady, śmieszy ich patos i rozmach, najbardziej zaś cieszy uporządkowane obejście i życie w odwiecznym rytmie natury. Lubią dobre jadło, w hobbickich chatach pachnie pieczonym chlebem i aromatycznym ciastem. Całe lato wieczorami przesiadują w ogrodach, ciesząc się z rozkwitających krzewów i sącząc Arqentilettę w towarzystwie krewnych i przyjaciół.
Czas odmierzają cyklem Natury, z którą związani są od urodzenia. Dożywają nawet 130 lat, zatem znacznie więcej niż większość ludzi. Starzeją się podobnie natomiast podobnie jak oni - siwieją im włosy, a na twarzach przybywa zmarszczek, zwłaszcza mimicznych, garbią się i coraz ciężej im chodzić. Ciąża u tego ludu trwa około 10 miesięcy, a dorosłość, zarówno biologiczną jak i psychiczną, młody hobbit osiąga w wieku 33 lat. Zwykle każdy młody niziołek ma co najmniej dwójkę rodzeństwa. Są również istotami bardzo rodzinnymi i pielęgnującymi starannie więzi społeczne. Kochają dzieci i zwierzęta, osady niziołków są zawsze pełne gwaru bawiących się szkrabów i szczekających psów. Każde narodziny u hobbitów są powodem do radości, tańców i śpiewów, nie tylko zresztą narodziny dziecka - hobbici cieszą się z każdego nowego życia, czy to hobbita, czy kozy czy ogrodowej rośliny.
==Wygląd==
Niziołki lubią łagodne kolory, pastelowe róże, błękity, fiolety i zielenie. Noszą ubrania z lnu i wełny, proste, funkcjonalne i wygodne. Najpowszechniejsze są koszule w jasnych kolorach, wkładane do spodni wraz z noszoną na wierzchu kamizelką (zwykle ciemniejszą niż koszula). Na wierzch hobbity zakładają rozpinane kaftany i surduciki wełniane, w razie potrzeby dodając płaszcz z kapturem lub opończę. Panie hobbitki do tego zestawu najchętniej noszą obszerne spódnice do pół łydki, w kwiaty lub kratę, zakładając też na wierzch wyszywane fartuszki. W fartuszkach, jak wiadomo, są kieszenie. A jak wiadomo, w kieszeniach mieści się pół dobytku ich właściciela, zatem w każdej z nich mieści się dużo potrzebnych rzeczy, od kanapek, kluczy i sznurka począwszy, na zabawkach dla dzieci skończywszy. Zamężne hobbitki noszą również haftowane czepki, w kolorze, odpowiadającym fartuszkowi, lub jaśniejszym od niego.
Biżuterii hobbity nie lubią, bo przeszkadza ona im przy pracy w ogrodzie lub domu. Jedynym wyjątkiem są kobiece korale w intensywnych kolorach, i wstążki we włosach, lub sygnety, które zwyczajowo noszą członkowie rodzin kupieckich. Fryzury hobbitów również są funkcjonalne, powszechne są kucyki i warkocze, czasem oplatane dookoła całej głowy.
==Armia==
W Velidzie nigdy nie było regularnej armii. Sytuacja ta utrzymuje się po dzień dzisiejszy. Hobbity od zawsze umiały ochronić swoje domy. Nawet najmniejsze dziecko od małego uczone jest choćby strzelania z procy, czy łuku. Starsze przyuczane są natomiast do posługiwania się krótkimi mieczami i niewielkimi tarczami. W przypadku zagrożenia gminy niziołki natychmiast porzucają swoją pracę, zabierają broń, którą mają w gospodarstwie i zbierają się na wezwanie szomera. Takie oddziały skutecznie bronią hobbickich osad przed rozbójnikami, barbarzyńcami i wszelkim zagrożeniem, poczynając od wilków, a kończąc na pijanych gościach z wesela w sąsiedniej ludzkiej wiosce.
Każda hobbicka chata w razie potrzeby potrafi stać się twierdzą i każdy z jej mieszkańców, począwszy od zwinnych szkrabów, aż do starej, głuchoniemej ciotki, stanie się zażartym i groźnym obrońcą swojego domostwa.
Hobbici, a szczególnie kupcy, zatrudniają również najemników do ochrony swoich domostw, czy transportów, a nawet siebie samych. W miastach każdy szanujący się handlarz ma na swoich usługach przynajmniej jednego zbrojnego, a bankier, czy lichwiarz, od kilku do kilkunastu.
Jeśli komuś się wydaje, że z racji swojego niewielkiego wzrostu hobbici są bezbronni i można ich lekceważyć, ten najwyraźniej nigdy nie widział zdesperowanego czy wkurzonego niziołka. Choć nie ćwiczą się oni w sztukach wojennych i po broń sięgają niechętnie, to natura obdarzyła ich niebywałą zwinnością i fenomenalnie celnym okiem. Są doskonałymi strzelcami, równie skutecznie posługują się także procą czy arbaletem. Jeśli walczą wręcz, używają krótkich mieczyków albo maczet (zwłaszcza tych ostatnich, bo jest ich sporo w każdym gospodarstwie, w którym służą do cięcia gałęzi) i w połączeniu ze swoją szybkością i zwinnością są zabójczymi przeciwnikami. Ich wrodzony upór i zawziętość sprawiają także, że hobbit rzadko ustępuje, częściej ucieka niż się poddaje, a jeśli ucieka, to tylko po to, by w sprzyjających okolicznościach wrócić i sprawić, by ten, kto go skrzywdził, bardzo pożałował. Nigdy natomiast nie słyszano, aby hobbit zaatakował kogoś pierwszy.
==Inne==
===Imiona===
Imiona hobbickie zwykle pochodzą od nazw roślin. Najczęściej kwiatów, drzew lub krzewów, związanych z czasem w którym niziołek przyszedł na świat. Nazwiska mają charakterystyczne zakończenia, takie jak “stein”, “blum”, “schmidt”. Pochodzą one często od: rodzinnego zawodu np. Goldschmidt, miejsca urodzenia np. Rawenstein lub od zbitki słów błogosławieństwa dziecku np. Goldblum.
*'''Przykładowe imiona męskie:''' Acer, Bellis, Cedrus, Crocus, Heliotrop, Iberis, Larix, Lupinus, Narcyz, Rubus, Salix.
*'''Przykładowe imiona żeńskie:''' Begonia, Bergenia, Cercis, Dalia, Dafne, Forsycja, Lilia, Lobelia, Magnolia, Petunia, Peonia, Róża, Viola.