548
edycji
Zmiany
Utworzono nową stronę "{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}} upright=|frameless|border|right ==Państwo i Społeczeństwo== Społeczeństwo w Liryzji opierało się przede..."
{{ZakładkiTrzy||Historia|Etnos}}
[[File:liryzja4.jpg|upright=|frameless|border|right]]
==Państwo i Społeczeństwo==
Społeczeństwo w Liryzji opierało się przede wszystkim na handlu, dlatego też osoby o największym majątku miały znaczenie największe. W ten oto sposób krajem zaczął rządzić Thing, w którego skład wchodziło pięciu kupców należących do Ligii Kupieckiej obywatelstwa liryzyjskiego, oraz dziesięciu bojarów z Birki. Każdy z członków Thingu mógł zostać odwołany przez pozostałych przy przewadze głosów 2:1 lub w przypadku utracenia majątku, wtedy na jego miejsce powoływano kandydatów, zaś reszta Thingu decydowała głosowaniem, który z nich zajmie miejsce poprzednika. Wszelkie działania wewnątrz państwa, jak wybieranie Naczelnika Straży, Komesów oraz przewodniczących innych organów państwowych leżało w decyzji Thingu. To samo dotyczyło polityki zagranicznej.
Władza państwowa miała największy wpływ na życie zwykłych obywateli w zakresie działań handlowych oraz rozwoju technologii. Mówiono również, że rektor Akademii Magii Wody jest zależny od niektórych decyzji Thingu.
===Warstwy społeczne===
W przeciwieństwie do innych krajów, w Liryzji brakowało jako takiej szlachty, przez wzgląd na to, że tytuł można było dostać za wieloletnie obywatelstwo idące w parze z określonym majątkiem oraz wkładem w rozwój państwa. W ten oto sposób na szczyt drabiny społecznej wypłynęli bojarzy, w większości bogaci kupcy, filantropi i ofiarodawcy - oczywiście w granicach liryzyjskiego rozsądku. Zaraz po bojarstwie rozciągała się cała klasa mieszczańska, w większości rzemieślnicy, pomniejsi handlarze i żeglarze, wszyscy ci, którzy zaopatrywali stolicę oraz poszczególne miejscowości.
Pogardzano zaś tymi, którzy nie potrafili radzić sobie w życiu i którym zabrakło uporu, by wytrwać w drodze do wyznaczonego celu. Nizina społeczna to wszyscy ci, którzy nie pracują. W mentalności liryzyjskiej próżniactwo jest niczym największa zaraza, dlatego napiętnowują tego typu osoby, odrzucając je na margines społeczeństwa.
==Mentalność==
Liryzowie to potomkowie żeglarzy z Fiordu, po których odziedziczyli odwagę, waleczność, oraz upór. Przez lata niestraszna im była ciężka praca oraz wyrzeczenia mające doprowadzić do wszelkich profitów. Dodatkowo ze względu na charakterystykę ich kupieckiego państwa wykształcił się w nich talent do kombinowania, który z czasem przerodził się w czyste cwaniactwo. Lud liryzyjski znany jest ze swego zamiłowania do kalkulowania mającego prowadzić do rozsądnych decyzji. Nie przepadają za zbytnim ryzykiem ani brawurą. Jako lud handlarzy byli niezwykle otwarci wobec innych kultur i ludów, handlowali z każdym, kto chciał zawitać do ich miast. I pomimo, iż preferowali słowne rozwiązania konfliktów, to potrafili stanąć również w obronie swego kraju oraz stolicy, która była jakoby definicją ich mentalności. Bo każdy Liryz był jak Birka. A Birka była miastem dumnym i potężnym. Gdy zabrakło Birki, zabrakło tego co ich definiowało.
Od roku 911, kiedy to zniszczono stolicę, a teren państwa zamknięto kordonem ochronnym, nastąpiła gwałtowna zmiana ich mentalności. Pogoń za środkami do życia poparta chłodną kalkulacją sprawiła, że Liryzowie zatracili granice moralne. Mówi się, że większość z nich pozbawiona jest sumienia, a działaniami kieruje wyłącznie egoizm. Stali się nieufni, nie liczyły się już koligacje rodzinne ani przyjaźnie, najważniejsze stało się dla nich dobro jednostki.
.
==Wygląd==
[[File:liryzja3.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Liryzowie niezwykle silnie nawiązują strojami do ziem, z których się wywodzili, jednak z tradycją w symbiozę weszły też warunki ekonomiczne, a jako że handlarze zwykli oceniać swych klientów, ubiór stał się niezwykle ważny w liryzyjskiej kulturze. Przede wszystkim liczy się schludność noszonych strojów, za nimi zaś podążało bogactwo i dobry smak.
Mężczyźni zwykli nosić tak zwane kaftany liryzyjskie, wykonane z barwionej wełny, z poprzecznymi pasami na piersi. Zapinane są one na cynowe lub kościane guziki, zaś wykończone jedwabnymi, ozdobnymi taśmami szerokimi na pięć palców. Pod tym okryciem nosili proste koszule wiązane pod szyją. Tak jak ich fiordyjscy przodkowie, tak i Liryzowie ukochali sobie szarawary idące w parze z owijaczami lub wysokimi butami, niechętnie zamieniają je na wąskie spodnie jeśli zachodzi taka potrzeba. W chłodne dni sięgali po płaszcze na kroju prostokąta zapinane na lewej piersi srebrnymi lub złotymi broszami. Wśród mężczyzn popularne były również pierścienie, zwłaszcza zawierające rzadkie kamienie szlachetne.
Kobieca moda zmieniała się jak w kalejdoskopie ze względu na możliwości finansowe Liryzyjek. Większość z nich nosiła proste suknie wiązane z przodu, pozbawione ozdób. Na nie zaś zakładały nawierszniki, przyozdobione, tak jak u mężczyzn, szerokimi taśmami. Niektóre z nich sięgały też po suknie fartuchowe, niekiedy zdobione fiordyjskimi broszami żółwiowymi, jako nawiązanie do tradycyjnego liryzyjskiego stroju. Popularne wśród kobiet były kolie z bursztynów i pereł, bogatsze Liryzyjki mogły pozwolić sobie na zamówienie biżuterii wykonanej z kamieni szlachetnych.
Moda na fryzury zmieniała się prawie tak często jak preferencje kobiecej części społeczeństwa dotyczące strojów. Mężczyźni najczęściej nosili włosy ścięte krótko lub związane w dobierane warkocze. Wśród kobiet dobrze widziane były włosy długie, które można upinać w misterne fryzury. Tradycyjnie kobiety noszą włosy rozpuszczone, na nie zakładają czółka przyozdobione kabłączkami skroniowymi.
==Armia==
Liryzja przez ponad czterysta lat nie miała ambicji do stania się militarnym cesarstwem, nietykalność zapewniał jej szereg układów handlowych oraz podpisanych umów. Nie oznacza to jednak, że Liryzowie pozostawali bezradni.
Przeznaczeniem armii jest obrona stolicy do momentu aż Thing nie zakupi właściwej, najemniczej armii. Stąd duży nacisk kładziony jest na ciężką piechotę, organizowaną na wzór dakońskiej. Armie najemnicze tworzone w razie wybuchu wojny są zawsze barwnymi zbieraninami pośród których można znaleźć absolutnie wszystko – od dzikich orków, przez bitnych Terali, po walczących w falangach Ofirczyków.
Ostatni raz w historii mobilizację wojsk Liryzja przeprowadziła w 858 roku, obawiając się chaosu związanego z rozpadem imperium Eudomara. Ostatni raz walczyła zaś w 825 roku z wojskami Elmeryka. Wojskami dowodził wybierany przez Thing raz na cztery lata Naczelnik Straży Birki.
Podstawowym wyposażeniem są proste miecze jednoręczne o okrągłym jelcu i dużej głowicy, oraz owalne tarcze. Większości nosi dobrej jakości kolczugi z elementami zbroi płytowej (na ogół nagolenniki, karwasze i naramienniki) oraz okrągłe hełmy z okularami. Oficerowie przypinają do naramienników krótkie, szkarłatne płaszcze.
'''Główne jednostki będące na stałym utrzymaniu Liryzji to:'''
*tarczownicy (walka w szyku, utrzymanie pozycji)
*konnica (walka podjazdowa, utrzymywanie łączności)
*harcownicy (walka zaczepna)
*strażnicy (pilnowanie porządku)
===Organizacja armii:===
<table>
<tr>
<th>Tytuł</th><th>Funkcja</th>
</tr>
<tr>
<td>Naczelnik Straży Birki</td><td>Naczelnik całej armii liryzyjskiej</td>
</tr>
<tr>
<td>Komandor</td><td>Dowódca hufca (200 osób)</td>
</tr>
<tr>
<td>Kapitan</td><td>Dowódca drużyny (50 osób)</td>
</tr>
<tr>
<td>Sierżant</td><td>Dowódca zastępu (10 osób)</td>
</tr>
</table>
==Inne==
===Imiona===
Elementem typowym dla wszystkich ludów Fiordu jest używanie patronimików jako drugiego członu imienia, dla mężczyzn to imię ojca z dodanym „son”, dla kobiet imię matki z dodanym „dottir”, co znaczy odpowiednio „syn” i „córka”. W imionach Liryzów widać naleciałości bliskich im kulturowo Tryntyjczyków oraz Fiordyjczyków, jednak są one przekształcone pod wpływem wielu lat otwartości na inne narody.
*'''Popularne imiona męskie:''' Aegir, Aleksiej, Bjarn, Bork, Dalemir, Dalimir, Dargis, Dymitr, Erdiwn, Ewgerd, Ignat, Matwiej, Mord, Mykola, Nikolai, Oleg, Olgimund, Semen, Skid, Vakar, Vestar.
*'''Popularne imiona kobiece:''' Alisja, Aud, Halla, Kadlin, Letisja, Olga, Osk, Runna, Sasylia, Savka, Skadi, Svana, Zoria.
[[File:liryzja4.jpg|upright=|frameless|border|right]]
==Państwo i Społeczeństwo==
Społeczeństwo w Liryzji opierało się przede wszystkim na handlu, dlatego też osoby o największym majątku miały znaczenie największe. W ten oto sposób krajem zaczął rządzić Thing, w którego skład wchodziło pięciu kupców należących do Ligii Kupieckiej obywatelstwa liryzyjskiego, oraz dziesięciu bojarów z Birki. Każdy z członków Thingu mógł zostać odwołany przez pozostałych przy przewadze głosów 2:1 lub w przypadku utracenia majątku, wtedy na jego miejsce powoływano kandydatów, zaś reszta Thingu decydowała głosowaniem, który z nich zajmie miejsce poprzednika. Wszelkie działania wewnątrz państwa, jak wybieranie Naczelnika Straży, Komesów oraz przewodniczących innych organów państwowych leżało w decyzji Thingu. To samo dotyczyło polityki zagranicznej.
Władza państwowa miała największy wpływ na życie zwykłych obywateli w zakresie działań handlowych oraz rozwoju technologii. Mówiono również, że rektor Akademii Magii Wody jest zależny od niektórych decyzji Thingu.
===Warstwy społeczne===
W przeciwieństwie do innych krajów, w Liryzji brakowało jako takiej szlachty, przez wzgląd na to, że tytuł można było dostać za wieloletnie obywatelstwo idące w parze z określonym majątkiem oraz wkładem w rozwój państwa. W ten oto sposób na szczyt drabiny społecznej wypłynęli bojarzy, w większości bogaci kupcy, filantropi i ofiarodawcy - oczywiście w granicach liryzyjskiego rozsądku. Zaraz po bojarstwie rozciągała się cała klasa mieszczańska, w większości rzemieślnicy, pomniejsi handlarze i żeglarze, wszyscy ci, którzy zaopatrywali stolicę oraz poszczególne miejscowości.
Pogardzano zaś tymi, którzy nie potrafili radzić sobie w życiu i którym zabrakło uporu, by wytrwać w drodze do wyznaczonego celu. Nizina społeczna to wszyscy ci, którzy nie pracują. W mentalności liryzyjskiej próżniactwo jest niczym największa zaraza, dlatego napiętnowują tego typu osoby, odrzucając je na margines społeczeństwa.
==Mentalność==
Liryzowie to potomkowie żeglarzy z Fiordu, po których odziedziczyli odwagę, waleczność, oraz upór. Przez lata niestraszna im była ciężka praca oraz wyrzeczenia mające doprowadzić do wszelkich profitów. Dodatkowo ze względu na charakterystykę ich kupieckiego państwa wykształcił się w nich talent do kombinowania, który z czasem przerodził się w czyste cwaniactwo. Lud liryzyjski znany jest ze swego zamiłowania do kalkulowania mającego prowadzić do rozsądnych decyzji. Nie przepadają za zbytnim ryzykiem ani brawurą. Jako lud handlarzy byli niezwykle otwarci wobec innych kultur i ludów, handlowali z każdym, kto chciał zawitać do ich miast. I pomimo, iż preferowali słowne rozwiązania konfliktów, to potrafili stanąć również w obronie swego kraju oraz stolicy, która była jakoby definicją ich mentalności. Bo każdy Liryz był jak Birka. A Birka była miastem dumnym i potężnym. Gdy zabrakło Birki, zabrakło tego co ich definiowało.
Od roku 911, kiedy to zniszczono stolicę, a teren państwa zamknięto kordonem ochronnym, nastąpiła gwałtowna zmiana ich mentalności. Pogoń za środkami do życia poparta chłodną kalkulacją sprawiła, że Liryzowie zatracili granice moralne. Mówi się, że większość z nich pozbawiona jest sumienia, a działaniami kieruje wyłącznie egoizm. Stali się nieufni, nie liczyły się już koligacje rodzinne ani przyjaźnie, najważniejsze stało się dla nich dobro jednostki.
.
==Wygląd==
[[File:liryzja3.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Liryzowie niezwykle silnie nawiązują strojami do ziem, z których się wywodzili, jednak z tradycją w symbiozę weszły też warunki ekonomiczne, a jako że handlarze zwykli oceniać swych klientów, ubiór stał się niezwykle ważny w liryzyjskiej kulturze. Przede wszystkim liczy się schludność noszonych strojów, za nimi zaś podążało bogactwo i dobry smak.
Mężczyźni zwykli nosić tak zwane kaftany liryzyjskie, wykonane z barwionej wełny, z poprzecznymi pasami na piersi. Zapinane są one na cynowe lub kościane guziki, zaś wykończone jedwabnymi, ozdobnymi taśmami szerokimi na pięć palców. Pod tym okryciem nosili proste koszule wiązane pod szyją. Tak jak ich fiordyjscy przodkowie, tak i Liryzowie ukochali sobie szarawary idące w parze z owijaczami lub wysokimi butami, niechętnie zamieniają je na wąskie spodnie jeśli zachodzi taka potrzeba. W chłodne dni sięgali po płaszcze na kroju prostokąta zapinane na lewej piersi srebrnymi lub złotymi broszami. Wśród mężczyzn popularne były również pierścienie, zwłaszcza zawierające rzadkie kamienie szlachetne.
Kobieca moda zmieniała się jak w kalejdoskopie ze względu na możliwości finansowe Liryzyjek. Większość z nich nosiła proste suknie wiązane z przodu, pozbawione ozdób. Na nie zaś zakładały nawierszniki, przyozdobione, tak jak u mężczyzn, szerokimi taśmami. Niektóre z nich sięgały też po suknie fartuchowe, niekiedy zdobione fiordyjskimi broszami żółwiowymi, jako nawiązanie do tradycyjnego liryzyjskiego stroju. Popularne wśród kobiet były kolie z bursztynów i pereł, bogatsze Liryzyjki mogły pozwolić sobie na zamówienie biżuterii wykonanej z kamieni szlachetnych.
Moda na fryzury zmieniała się prawie tak często jak preferencje kobiecej części społeczeństwa dotyczące strojów. Mężczyźni najczęściej nosili włosy ścięte krótko lub związane w dobierane warkocze. Wśród kobiet dobrze widziane były włosy długie, które można upinać w misterne fryzury. Tradycyjnie kobiety noszą włosy rozpuszczone, na nie zakładają czółka przyozdobione kabłączkami skroniowymi.
==Armia==
Liryzja przez ponad czterysta lat nie miała ambicji do stania się militarnym cesarstwem, nietykalność zapewniał jej szereg układów handlowych oraz podpisanych umów. Nie oznacza to jednak, że Liryzowie pozostawali bezradni.
Przeznaczeniem armii jest obrona stolicy do momentu aż Thing nie zakupi właściwej, najemniczej armii. Stąd duży nacisk kładziony jest na ciężką piechotę, organizowaną na wzór dakońskiej. Armie najemnicze tworzone w razie wybuchu wojny są zawsze barwnymi zbieraninami pośród których można znaleźć absolutnie wszystko – od dzikich orków, przez bitnych Terali, po walczących w falangach Ofirczyków.
Ostatni raz w historii mobilizację wojsk Liryzja przeprowadziła w 858 roku, obawiając się chaosu związanego z rozpadem imperium Eudomara. Ostatni raz walczyła zaś w 825 roku z wojskami Elmeryka. Wojskami dowodził wybierany przez Thing raz na cztery lata Naczelnik Straży Birki.
Podstawowym wyposażeniem są proste miecze jednoręczne o okrągłym jelcu i dużej głowicy, oraz owalne tarcze. Większości nosi dobrej jakości kolczugi z elementami zbroi płytowej (na ogół nagolenniki, karwasze i naramienniki) oraz okrągłe hełmy z okularami. Oficerowie przypinają do naramienników krótkie, szkarłatne płaszcze.
'''Główne jednostki będące na stałym utrzymaniu Liryzji to:'''
*tarczownicy (walka w szyku, utrzymanie pozycji)
*konnica (walka podjazdowa, utrzymywanie łączności)
*harcownicy (walka zaczepna)
*strażnicy (pilnowanie porządku)
===Organizacja armii:===
<table>
<tr>
<th>Tytuł</th><th>Funkcja</th>
</tr>
<tr>
<td>Naczelnik Straży Birki</td><td>Naczelnik całej armii liryzyjskiej</td>
</tr>
<tr>
<td>Komandor</td><td>Dowódca hufca (200 osób)</td>
</tr>
<tr>
<td>Kapitan</td><td>Dowódca drużyny (50 osób)</td>
</tr>
<tr>
<td>Sierżant</td><td>Dowódca zastępu (10 osób)</td>
</tr>
</table>
==Inne==
===Imiona===
Elementem typowym dla wszystkich ludów Fiordu jest używanie patronimików jako drugiego członu imienia, dla mężczyzn to imię ojca z dodanym „son”, dla kobiet imię matki z dodanym „dottir”, co znaczy odpowiednio „syn” i „córka”. W imionach Liryzów widać naleciałości bliskich im kulturowo Tryntyjczyków oraz Fiordyjczyków, jednak są one przekształcone pod wpływem wielu lat otwartości na inne narody.
*'''Popularne imiona męskie:''' Aegir, Aleksiej, Bjarn, Bork, Dalemir, Dalimir, Dargis, Dymitr, Erdiwn, Ewgerd, Ignat, Matwiej, Mord, Mykola, Nikolai, Oleg, Olgimund, Semen, Skid, Vakar, Vestar.
*'''Popularne imiona kobiece:''' Alisja, Aud, Halla, Kadlin, Letisja, Olga, Osk, Runna, Sasylia, Savka, Skadi, Svana, Zoria.