Zmiany

[[File:hobbit2.jpg|upright=|frameless|border|right]]

Hobbici (czyli niziołki) mieszkały niegdyś w Dolinie Velidy, która leży u podnóża gór na zachód od Messyny. Tę piękną, żyzną enklawę otrzymali w zamierzchłych czasach od Messyńczyków, którzy z kolei wygnali stamtąd barbarzyńskie plemię Kymerów, gdyż ci regularnie najeżdżali messyńskie wioski i rabowali ludność. W Velidzie do dziś, gdy dobrze poszukać, znaleźć można relikty tamtych czasów, w podziemiach dzisiejszych gmachów tajemnicze znaki na kamieniach, w środku lasu postawione posągi, reliefy na skałach... Hobbici zupełnie się tym nie przejmowali, z wdzięcznością przyjęli dar i zagospodarowali Velidę tak wspaniale, że stała się ona - bez najmniejszej przesady - niemal najpiękniejszym miejscem na świecie. Południowe i zachodnie stoki gór okazały się wyśmienite do uprawy winorośli i tak Velida zasłynęła z produkcji doskonałych win, z których najlepszą opinią wśród znawców cieszy się wino Arqentiletta o głębokiej, rubinowej barwie.

Jak jednak wszystko na tym świecie, tak i idylla Velidy znalazła swój kres. Choć krainę ominęła straszna wojna, późniejsze wydarzenia doprowadziły do wyludnienia Doliny. Kymerowie, których Ofir wypędził z Doliny, przez lata żyli pragnieniem zemsty, podsycanym przez kult ich starożytnej bogini. Gdy wojna w Ofirze rozpętała się na dobre, i gdy Izos, patron Ofirczyków, umarł, a Izofiel, jego potężny Anioł upadł na ziemię, Kymerowie otrzymali swoją szansę. Bogini połączyła się z Aniołem i czekała na właściwy moment. W chwili, gdy pogrążeni w rozpaczy po stracie Izosa ofirczycy, próbowali wskrzesić Izofiela, by odpłacić się Styrii i ich bogni Tavar, za to co uczyniła Izosowi, obudzili go wraz ze złą boginią. Izofiel, duch, który utracił swoje bóstwo, nie panował nad swoją osobowością. Pod wpływem bogini zemsty stał się morderczym narzędziem jej planów, zaś dawne artefakty wojenne, Łzy Izosa, stały się jego bronią. Postanowił uderzyć w Velidę. Bogini kazała swoim wyznawcom najechać niechronioną przez Messynę, całkowicie bezbronną Velidę. Niziołki, ostrzeżone w ostatniej chwili, zebrały prędko to, co miały i opuściły swój dom. Wkrótce potem do Doliny wjechały oddziały Kymerów, w które to uderzyła broń Izofiela. I spaliła Velidę razem z ostatnimi Kymerami. Gdyż to nie zemsty swoich ludzi chciała dokonać bogini, ale zemsty na "swoich" ludziach – nie boginią bowiem była, a starożytnym, złośliwym demonem. Hobbici utraciwszy swoją ukochaną ojczyznę, rozeszli się po świecie, zakładając nowe osady wszędzie tam, gdzie ich przyjęto. Jednak pamięć o winnicach Velidy pozostanie na zawsze w ich pieśniach

Wygnanie z Doliny było wydarzeniem apokaliptycznym w historii niziołków, sama dolina rychło stała się w ich kulturze miejscem mistycznym, legendarnym rajem, do którego nie ma powrotu. Liczne święta i rytuały przypominały o utraconym domu, w każdej hobbickiej osadzie czytano księgi i kultywowano opowieści o Velidzie. Jednak hobbici nigdy nie poprzestawali na wzdychaniu za przeszłością. Wrodzona pracowitość i obrotność znajdywały im przychylność niemal w każdym kraju, do którego zawędrowali. Tym bardziej, że pomaganie sobie nawzajem w latach wygnania było zawsze ich pierwszym przykazaniem, zaraz po tym, które brzmiało "Pamiętaj Velidę!"

Podczas najazdu Qa hobbici podzielili losy krain w których zamieszkiwali. Faktem było, że niziołki mimo wszystko cieszyły się względami i pewną ochroną ze strony Qa. Podobno miało to coś wspólnego z przywódczynią antyteistycznej organizacji Imperium, Primulą Severeid, którą przez długie lata łączyła osobista przyjaźń z władczynią ludu Qa, Neyestecae. Qa nie krzywdzili niziołków, choć niejednokrotnie budziło to właśnie wrogość sąsiadów i posądzenia o kolaborację. Mimo wszystko hobbici nie mogli zupełnie uniknąć wszystkich niedogodności wojny. Mały lud miał początkowo ogromne problemy z zaakceptowaniem kultu Opiekunów, ze względu na ich zupełnie odmienny od dotychczasowych bogów charakter, jednak z czasem i niziołki potrafią się przystosować do zmian. Nie wyparli się jednak starych świąt, czy tradycji, która łączy wszystkich rozproszonych po świecie.

W 937 r. wyjaśniona została sprawa zagłady miasta. Moc minerałowej bomby, którą zdetonowali Qa w czasie wojny, została powielona i przekształcona przez istotę z Pustki, żądną krzywdy istot żywych. Niewielu dowiedziało się (gdyż sprawę zatajono, aby nie wywoływać wrogości wobec niziołków), że ów demon zwiódł lokalnych hobbitów w jedną społeczność i oszukańczo przedstawił jako opiekun i wspomożyciel. Sprawa miała swój pozytywny aspekt – świat ludzi poznał bliżej hobbickich Oświeconych, mędrców, którzy wiedzieli więcej o istotach z Pustki, zwanych eskhara. Stało się to szczególnie ważne w obliczu licznych wystąpień tych istot w kolejnych latach.

Czas Ciemności wielokrotnie był także dla niziołków tragiczny. Od czasu wybuchu II Wojny o Północ coraz częściej jednak hobbici interesowali się losami krajów, w których mieszkali i angażowali w życie publiczne. Szczególnie wyraźnie widać to było w odradzającej się pod wergundzką protekcją Liryzji, gdzie społeczność hobbicka mimo wrogiego nastawienia ludzi aktywnie dołożyła starań do odbudowy wojennych zniszczeń. Mówi się też, że wielu hobbitów pojawiło się w tajnych stowarzyszeniach i gremiach, siłą rzeczy jednak niezbyt wiele o tym wiadomo.

W 939 r. reprezentanci gmin hobbickich wynegocjowali z senatorami Messyny ponowną dzierżawę Doliny Velidy. Poprowadzono tam kilka ekspedycji, bowiem Velida po latach zniszczenia stanowiła połać spalonej, zdewastowanej ziemi, porośniętej jedynie cierniem i zamieszkiwanej przez potwory. Kolejne lata miały pokazać, czy wystarczy determinacji hobbickim gminom, by odbudować Velidę z takich zniszczeń.

[[File:hobbit1.jpg|upright=|frameless|border|right]]

Rok później, w 940 r. przez dolinę przetoczył się potężny żywioł. Gwałtowne roztopy spowodowały osunięcie się zboczy, wzbierająca rzeka zmieniła koryto, wody skumulowały się i potężna fala powodziowa runęła w dół przez Dolinę Velidy, niosąc na równiny tony popiołów i szczątków. Wiosną 940 r. epokowa powódź spowodowała hekatombę w niespodziewającym się niczego mieście. Kamienne uregulowane brzegi tylko spotęgowały siłę żywiołu.

W autonomicznej Velidzie rozwinęła się i rozkwitła hobbicka kultura. W każdy szósty dzień tygodnia poza ucztą urządzano spotkania społeczności, starsi opowiadali o dawnych czasach, uczono młodych obyczajów, pieśni i praw. Hobbici dążyli także do tego, by Velida była miejscem bez przemocy. Każdy mógł tu znaleźć schronienie. No chyba, że ktoś był ścigany przez prawo, to inne władze mogły wkroczyć na teren Velidy, by takiego delikwenta znaleźć. Nie zezwalano na walki zbrojne, no chyba, że umowne pojedynki, nie zmierzające do śmierci np. pojedynek na twarde bagietki, bo dwóch piekarzy się pokłóciło, albo kochasiów, co walczą o rękę jakiejś dziewczyny.

Liczebność ludności Velidy wzrastała niemalże wykładniczo, bo wszystkie gminy hobbickie na świecie rozpoczęły wielką akcję powrotu do domu. Jednak nie rezygnowano z już istniejących siedzib, z wypracowanych kontaktów z ludzkimi, krasnoludzkimi i elfickimi społecznościami. Dzięki temu państwo Velidy miało swoich sprzymierzeńców (niektórzy mówili - agentów) w niemal każdym kraju świata.