497
edycji
Zmiany
brak opisu edycji
{{ZakładkiTrzy|Historia|Trynt i Fiord|Etnos}}
=='''Sytuacja Obecna'''==
W trakcie kryzysu geomantycznego na terenie Wysokich Ziem powstała anomalii, która spowodowała aż do roku 952 zastój w konflikcie pomiędzy księżna Aoife Borgh Du a parą książęcą Tryntu. Jednak latem owego roku doszło w końcu do przełomu w sprawie skażenia jak i sytuacji politycznej podzielonego kraju. Spekulacje jakoby książę Brynjolf i księżna Givienne chcieli zakończyć konflikt poprzez mariaż, polityczny okazały się błędne, a jeśli nie błędne to w każdym razie nigdy nie zostały oficjalnie ogłoszone. Bowiem latem 952 roku na terenie Wysokich Ziem wybuchło powstanie przeciw księżnej Aoife prowadzone przeze ród Skaggirad. Siły hirdów północy rozłożyły się w taki sposób, że ostatecznie wierni księżnej przegrali potyczki. Zamieszanie to jednak wykorzystał jeden z samnijskich arbanów, wdzierając się na teren Tryntu aż pod twierdzę Silberfjell. Po zakończeniu potyczek odkryto, że księżna Aoife wraz z córką - Rangveig, będąca dziedziczką zarówno Wysokich Ziem jak i Terali - zniknęły, zaś świadkowie twierdzili, że udały się wraz z samnijskim baskakiem na północ. Twierdzą Silberfjell z nadania książęcego trafiła w ręce Hammonda Skaggirada, który złożył przysięgę lojalności wobec korony tryntyjskiej, zaś jedna trzecia ziem rodu Borgh Du trafiły do Skaggiradów. Tym samym Trynt zakończył wewnętrzny podział i odzyskał jedność mogąc bez przeszkód angażować się w politykę światową.
Księżna Givienne ponownie wystąpiła jako twarz ziem tryntyjskich pozwalając mężowi usunąć się w cień. Udowodniła tym samym, że chociaż nie jest tryntyjką z urodzenia to dla kraju jest gotowa walczyć do ostatniego tchu. Na scenę polityczną wprowadzono również oficjalnie dzieci pary książęcej, potencjalnego dziedzica - Tearlacha - oraz córkę - Sigdrin. Ze względu na wyjście Liryzji z protektoratu wergudzkiego, Trynt ponowił próby zbliżenia się do tych ziem przy pomocy dyplomacji. Pod koniec roku 956 zaczęto spekulacje, że być może dojdzie do poszerzenia Unii Tryntyjsko-Fiordyjskiej poprzez mariaż szesnastoletniego Tearlacha z kimś z linii Freyry Aslodottir Rosgalen, tym samym dążąc do stworzenia nowego mocarstwa.
W Fiordzie natomiast pomimo zażegnania efektów kryzysu geomantycznego nie dzieje się najlepiej. Okazało się, że anomalie magiczne dotykające półwysep Falarskad nie miały źródła w wybuchu rdzeni. Dopatrując się wpływu mocy eshkar w tragediach, które rozpełzły się już po całym kraju jarl Yrna zwróciła się po pomoc do rodziny Książęcej Tryntu, a wraz z ich poparciem postanowiła zaangażować w to Inkwizycję. Wielu młodych Fiordyjczyków postanowiło szukać szczęścia poza rodzinną ziemią: większość z nich zaczęła zaciągać się na kontrakty najemnicze, w tym po raz pierwszy tak wielu ruszyło do Ofiru by dołączyć do Warangii.
=='''Zapis historii'''==
<br>
===Wielka Migracja===
Niewiele wiadomo o pierwotnej ojczyźnie Ludów Fiordu. Niektórzy uważają, że to właśnie ta grupa etniczna pochodzi bezpośrednio od zatopionej przed wiekami Starej Styrii. Są to jednak na ogół tylko biesiadne przechwałki samych Fiordów, którym ciężko dać jakąkolwiek historyczną wartość. Pierwsze pewne i potwierdzone informacje o Ludach Fiordu można znaleźć dopiero w kronikach ofirskich, które opisują potężne rzesze dzikich plemion przybywających z południowego-zachodu przed podnoszącymi się gwałtownie morzami. Wydarzenie to zostało nazwane Wielką Ekspansją i uznane za rok zerowy w powszechnie przyjmowanym przez ludzi datowaniu.
Wtedy to, podczas Wielkiej Ekspansji, niezliczone rzesze ludów nazywających same siebie Ludami Fiordu zalały tereny północnego dorzecza Sankary i Przegórza Tryntyjskiego, zatrzymując się dopiero na masywie gór Silber, Selbras i Maegros na północnym wschodzie, oraz na bramie Itharos i Sankarze na południu. Dotychczas zamieszkujące te ziemie pierwotne, barbarzyńskie ludy uszły w góry Maegros i dalej, nad Wedrę, gdzie musiały radzić sobie z mieszkającymi tam orkami. Niewiele wiadomo o tych pierwszych ludach z czasów Wielkiej Ekspansji. Pierwsze trzy wieki po przybyciu Ludów Fiordu na te ziemie owiane są tajemnicą. Ich kultura oraz organizacja przez owe lata zmieniały się chaotycznie. Wiele księstw powstawało i upadało. Najprężniej rozwijały się ludy osiadłe nad Sankarą, gdyż miały tam najkorzystniejszy do rozwoju klimat. Ich rozwój, choć szybki, nie trwał jednak długo.
Gdy w połowie IV wieku hordy Terali przetoczyły się przez północne brzegi Sankary, wielu zamieszkujących te ziemie Fiordów musiało uciec na północny-zachód. Co gorsza, dotarłszy do Bramy Itharos, Terale zawrócili i przemierzyli te ziemie raz jeszcze. Tak więc nawet jeśli jakieś ksiąstewka nad Sankarą przetrwały pierwszą inwazję, to po drugim przemarszu Terali, północne dorzecza Sankary były już tylko połaciami ograbionej do naga, pustej ziemi.
Uchodzący przed grabieżami dotychczasowi mieszkańcy tych ziem docierali na ogół do ujścia Wielkich Rzek. Zamieszkujący te ziemie Liryzowie wykorzystywali owe potężne masy osadników, nakłaniając je do składania hołdu władzom Liryzji i prowadzenia osadnictwa na północy. W ten sposób państwo Liryzów w szybkim czasie rozrosło się i zyskało wielką potęgę – za uchodźcami szedł bowiem ich majątek oraz ambicja by odbudować utracony dobrobyt.
W przeciągu kilku dekad Liryzja stała się centrum politycznym i gospodarczym całego ludzkiego świata na zachód od Bramy Itharos. O rosnącej potędze państwa Liryzów może świadczyć fakt, że już pod koniec IV wieku ich stolica – Birka – w kronikach ofirskich jest opisywana jako Miasto. Dotychczas ten termin zarezerwowany był wyłącznie dla Miast Ofiru.
Całą pierwszą połowę V wieku Liryzowie walczyli z Teralami, którzy przez ten czas osiedlili się na rozległej Wyżynie Tryntyjskiej. Jednocześnie władcy Birki nakłaniali wciąż napływających do ich państwa uchodźców, by prowadzili osadnictwo na dotychczas dzikim i niezbadanym Fiordzie. Osadnictwo to przynosiło Liryzji gigantyczne zyski, dzięki którym zdobyli przewagę nad Teralami, ostatecznie zmuszając ich do ucieczki na niziny między górami Silber i Maegros.
Połowa V wieku była więc szczytem potęgi Liryzji. Jej terytoria obejmowały wszystkie wybrzeża: od najdalej wysuniętych peryferii Fiordu, przez wybrzeża Tryntu, ujście Wielkich Rzek, aż po Mercję i granicę z Talsoi (z wyłączeniem półwyspu Shamaroth, z którym trwał jednakże ożywiony handel i utrzymywane były doskonałe stosunki). Terytoria Liryzji sięgały też głęboko w ląd, gdzie nie istniało żadne państwo zdolne zagrozić potędze Birki. Ci nieliczni niechętni władzy Liryzów osiedlali się z powrotem na północnym dorzeczu Sankary. Jednakże spalona przez Terali ziemia długo jeszcze miała nie wydawać owocnych plonów.
Kres potęgi Liryzji przyszedł wraz z końcem V wieku. Najpierw doszło do buntu jarlów na Fiordzie i utraty owej bezcennej kolonii. Krótko potem zbuntowany książę Hakon Tradamon doprowadził do oderwania się Askaronu i utworzenia księstwa Tryntu. Nim Liryzowie zdołali przedsięwziąć jakiekolwiek kroki przeciw jarlom czy Tradamonitom, przez północne dorzecze Sankary przetoczyły się nowe ludy, zwane Ludami Rzeki. Ich inwazja ponownie wprowadziła chaos i rzesze osadników uchodzących na zachód. Tym razem jednak Liryzowie nie zdołali zhołdować sobie tych imigrantów, gdyż pochodzili oni w większości od ludzi, którzy jeszcze kilka dekad wcześniej opuścili Liryzję właśnie z powodu niechęci wobec władz Birki. Sytuacja wymknęła się spod kontroli. Potężne imperium Liryzów rozleciało się. VI wiek był okresem, kiedy w Birce przeprowadzano w szaleńczym wręcz tempie serie reform mających uratować to co się dało. Większość dóbr przetransportowano do Birki. Liryzja stała się niewielkim, acz nieprawdopodobnie bogatym państewkiem kontrolującym już tylko ujście Wielkich Rzek.
=='''Dzieje Tryntu'''==
===Dziedzictwo Tradamonów===
Nowe państwo na Przegórzu Tryntyjskim rozwijało się prężnie. Tajemnicą pozostaje skąd Hakon, a następnie jego córka Sigdrine zdobyli tak potężne fundusze, dzięki którym byli w stanie utworzyć i zorganizować własne, szybko rosnące w potęgę księstwo Tryntyjskie. Niektórzy uważają, że miało to związek z wielką przyjaźnią, jaką darzyli się Tradomonici z krasnoludami od czasów ojca Hakona – Sagnuda, który to wspierał krasnoludy w ich wojnie z goblinami i orkami. Inni snują teorie spiskowe o legendarnych skarbach z jaskiń leżących rzekomo pod Askaronem. Pewne jest jedynie, że Tradamonici dysponowali wielkimi ilościami krasnoludzkiego złota, dzięki któremu stworzyli duże i silne państwo.
Trynt przejął terytoria całego Przedgórza Tryntyjskiego, opierając się o góry Shamaroth, Silber oraz Selbras. Z biegiem lat państwo Tradamonitów coraz chętniej zaczęło sięgać po tereny za niskimi górami Selbras, najeżdżając grody Teralskie. W ówczesnym czasie oba te ludy darzyły się ogromną nienawiścią.
===Wergundzka ekspansja===
W wyniku wergundzkiej ekspansji, po bitwie o brody Arden, dynastia Tradamonitów wygasła, zaś Trynt znalazł się na wiele lat pod wergundzką okupacją. Po odzyskaniu niepodległości państwo pogrążyło się w ogniu wojny domowej, z której zwycięsko wyszła Sigdrine Audottir. Trynt pozostaje krajem spustoszonym nie tylko wieloletnią okupacją i wojnami, ale również samnijskimi najazdami, podzielonym przez dawne konflikty na liczne, wrogie frakcje, których księżnej nie udało się pogodzić. Większość z nich skupiała się na dzikszej i trudniejszej do kontrolowania górzystej północy kraju.
Wśród tych frakcji jedną z najpotężniejszych były hirdy, same siebie nazywające ‘Ludźmi Leifa” na cześć legendarnego dowódcy partyzantki, ostatniego obrońcy Askaronu z czasów najazdu wergundzkiego. Nie zgodzili się oni nigdy na rozejm i pokój z Wergundią, zaprzysiężona przed dekadami krwawa zemsta na najeźdźcach stała się ich podstawowym prawem. Obok Ludzi Leifa liczne były też rodowe klany, wrogie władzy w Askaronie, jak choćby ród Moreigh, tytułujący się książętami Tryntu, jako że rządzili oni tymi ziemiami przed przybyciem wojsk Hakona z Tradamonu, czy też klan Borgh Du, najbogatszy z rodów północy, którego przedstawiciel bezskutecznie rywalizował z Sigdrine Audottir o książęcy diadem. Południem Tryntu natomiast trząsł ród Varden, z którego wywodziła się księżna, wielu twierdzi, że potęga Vardenów wyrosła na kolaboracji z Wergundią, z którą rzeczywiście ród ten miał bardzo szerokie kontakty, a księżna stała na straży paktu sojuszniczego z południowym sąsiadem. Jeśli nałożyć na to także etnicznie różnice od fiordyjskich Tryntyjczyków społeczności, żyjące na tych ziemiach na długo przed ich przybyciem, spokrewnione z samnijskimi koczownikami czy ludami lasów Terali, żyjących na stokach gór orków, zamknięte i niedostępne enklawy leśnych driad, krasnoludzkie osady na granicy z Shamarothem, ukaże się dopiero skomplikowana i trudna kraina, jaką było Tryntyjskie Przedgórze.
W wyniku wergundzkiej ekspansji, po bitwie o brody Arden Trynt znalazł się na wiele lat pod wergundzką okupacją. Po odzyskaniu niepodległości państwo pogrążyło się w ogniu wojny domowej, z której zwycięsko wyszła Sigdrine Audottir, budując na kilkadziesiąt lat wolne i silne państwo.
===I Wojna o Północ===
Wojna o Północ rozpoczęła się dla Tryntu wraz z wkroczeniem na jego teren wycofujących się pozostałości armii wergundzkich po klęsce Akwirgranu w 913 r. Kolejnym krokiem była II bitwa o Adren, (którego Wergundowie tym razem bronili). Dla złamania obrońców Qa posłużyli się bombami minerałowymi, unicestwiając między innymi siedzibę klanu Sliabh Ard.
Reszta kampanii była nieustannym cofaniem się połączonych sił tryntyjsko-wergundzkich, zakończonym w fortecy Silberfjell u progu Wysokich Ziem. Klęska pod Silbrfjell zakończyła kampanię wojenną – Trynt złożył kapitulację w osobie dowódcy obrony, Brynjolfa Gunarsona. Obrona fortecy była na tyle skuteczna, że wywalczono autonomię dla Wysokich Ziem pod przywództwem klanu Borgh Du, Wysokie Ziemie stały się enklawą wolności na podbitych terenach.
===Czas Ciemności w Tryncie===
Okres pod okupacją Qa był szczególnie trudny dla Tryntu. Północna część Tryntu została oddana Samni, która walnie przyczyniła się do klęski pod Silbrfjell. Południowa z kolei stała się dominium Qa, bezwzględnie drenowanym z zasobów i ludności.
Qa sprawnie używali taktyki "dziel i rządz", w Tryncie stacjonowały oddziały armii podległej, rekrutowanej spośród Wergundów. Okupant grał na dawnych animozjach, skutecznie nakręcając tryntyjskie obawy przed Wergundią i ich dawne traumy.
W 923 r. z kolei wybuchło Powstanie Setników, bunt oficerów wergundzkich w armii podległej. Sprawna propaganda Qa sprawiła, że powstanie to zostało stłumione rękami tryntyjskich pasterzy, przekonanych o wrogich zamiarach Wergundów.
Ten okres znacząco wpłynął na na pogłębiającą się wrogość między obiema narodami.
===Wyzwolenie i II Wojna o Północ===
W lecie 935 roku wybuchło długo przygotowywane powstanie, skoordynowane we wszystkich krajach Północy przez Sztab Konspiracji. Na czele sił tryntyjskich stanął długoletni przywódca partyzantki, Brynjolf Gunarson Sliabh Ard.
Z pomocą sprzymierzonych sił fiordyjskich i krasnoludzkich w przeciągu roku kampanii zostały odbite z rąk Qa niemal wszystkie zamki i fortece, za wyjątkiem Arden i Askaronu.
Zaraz na początku 936 roku koronowany został na księcia dotychczasowy dowódca partyzantki, Brynjolf Gunnarson Sliabh Ard. Ze względu na to, że Askaron pozostawał w rękach Qa, koronacja odbyła się w Bon Carraigh. Krótko po tym wydarzeniu do nowego księcia przybyła delegacja jarlów z Fiordu. Złożyli oni przysięgę lenną, łącząc oba państwa unią personalną, a przede wszystkim ofiarowując swoją flotę do walki o Północ. Do thangu weszło 6 jarolów z Fiordu, zyskali oni też możliwość wyboru na przyszłego władcę Księstwa.
Na wiosnę świeżo zmobilizowana armia ruszyła, by wyprzeć Qa z Północy. Pierwszym ważnym punktem było oblężenie Askaronu.
====''Przełęcz Cor, Arden i Terala''====
Przełęcz Cor blokowała możliwość ataku na potężną fortecę Arden, która z kolei uniemożliwiała uderzenie na wciąż oficjalnie lojalną wobec Qa Teralę. Sytuacja w Terali była skomplikowana i prowadziła do wojny domowej między zbliżonymi siłami zwolenników Północy i popleczników władzy Zapołudnia. Istotne było, że bez opanowania Terali nie było możliwe uderzenie na Visnohorę.
W czerwcu 937 r. siły Północy zdobyły Przełęcz, a w lipcu - fortecę Arden. Jesienią wergundzki IV Tymen wkroczył do Terali.
====''Askaron''====
Gdy trwała kampania politycznej walki o Liryzję, w Tryncie właśnie nastąpił przełom frontu. Forteca w Arden, broniąca dostępu tak do dróg na Askaron jak i na przełęcze teralskie, została zdobyta siłami IV tymenu i części tryntyjskich hirdów. Po tym na terenie Tryntu w rękach Qa została już tylko broniona przez 20-tysięczny garnizon twierdza w samym Askaronie.
To, co stało się podczas szturmu na tryntyjską stolicę, było ukoronowaniem narastających w Sojuszu Północy zmian. Przede wszystkim Trynt z wszystkich państw północy jest jednym z najmniej narażonych na ponowną okupację Qa, natomiast bardzo – na ewentualną agresję ze strony Wergundii. Książę Brynjolf zatem bardzo poważnie rozważył złożoną mu przez Iltepe Moe propozycji zawarcia separatystycznego pokoju. Nie zdecydował się jednak na otwarte złamanie sojuszu. W zamian za to podjął szeroko zakrojony plan polityczny, mający na celu zjednoczenie małych państw na północ od Wergundii, jako równowagi dla dominacji tejże. Po klęsce w Liryzji celem stało się przyłączenie do sojuszu Terali i unieszkodliwienie sojusznika Wergundów, czyli Kesham.
Brynjolf wykonał to za pomocą jednego posunięcia.
Pod Askaronem zaakceptował plan ataku, opracowany przez krasnoludzkich generałów, zakładający szturm bezpośredni hirdów przy jednoczesnym ostrzale machin. W założeniu to armia tryntyjska miała się wykrwawić. Jednak zamiast swoich hirdów książęcych Brynjolf posłał do szturmu ochotników z zaciągu. Ponieśli rzeczywiście olbrzymie straty, jednak magiczny ostrzał stanowisk Kesham zmusił ostatecznie krasnoludy do szturmu na wyłom w murach. Szturm przebił się przez mury dolnego zamku, a zwycięstwo rękami krasnoludów wydawało się być przesądzone. Jednak Brynjolf wstrzymał atak, a do szturmu puścił upiory Hirdu Mgieł, uzyskując niemal błyskawicznie kapitulację załogi. Tym samym finalnie tytuł zdobywcy Askaronu został przy Tryntyjczykach. W efekcie tego manewru Kesham, które poniosło kilkutysięczne straty, oskarżyło Trynt o wykorzystanie ich. Krasnoludy wystąpiły z Sojuszu Północy i wycofały wszystkie swoje wojska z powierzchni.
Tym samym Brynjolf jednym posunięciem odzyskał stolicę oraz pozbył się z terenu kłopotliwych wergundzkich sprzymierzeńców.
Niemal równocześnie z atakiem na Askaron główne siły Tryntu przekroczyły granicę na przełęczach i wkroczyły do Terali.
====''Terala''====
Tymczasem oblężony w grodzie Szyszak kniaź Derwan był bliski niemal całkowitej klęski, tracąc większą część swoich sił. Od katastrofy uratował go rajd tryntyjskich hirdów, które przerwały oblężenie, odpychając siły Awdanów na wschód.
Sojusz Terali i Tryntu stał się bardziej realny.
====''Bitwa o Akwirgran''====
Dwie olbrzymie armie qasyrańskiej Utzyao latem 938 r. stanęły pod stolicą Wergundii, Akwirgranem. Przeciwko nim stanął pospiesznie sformowany V tymen, wielokrotnie mniej liczny niż wojska przeciwnika, a także wydelegowany przez Brynjolfa Hird Książęcy.
Książę podjął grę o przejęcie Visnohory, która dałaby mu możliwość szachowania Wergundii. Niestety, bitwa pod Akwirgranem nie przyniosła spodziewanego sukcesu i tym samym przekreśliła szanse Tryntu na uzyskanie przewagi na Północy.
====''Pakt Szlaku Wedry i koniec Sojuszu Północy''====
Szukając możliwości obrony przed rosnącą supremacją wergundzką Brynjolf w tajemnicy zdecydował o przystąpieniu do animowanego przez Ofir sojuszu, nazwanego później Paktem Szlaku Wedry. Układ, obejmujący Ofir, Teralę Wschodnią, Teralę Zachodnią, Trynt i Visnohorę, miał na celu przerzucenie handlu na rzekę Wedrę, odbierając Wergundii dochody z handlu wzdłuż nurtu Sankary. Było to jednocześnie złamanie Sojuszu Północy, jako że układ obejmował państwo pod administracją Qa. Wergundia oficjalnie zerwała Sojusz z Tryntem podczas negocjacji pokojowych. Wojny o Północ zakończyły się podpisaniem w 939 r. w Ofirze Traktatu Vistanijskiego. Trynt wyszedł z wojny bez strat, utrzymując unię z Fiordem, a także sojusze z obiema państwami Terali, Ofirem i qasyrańską Visnohorą.
=== Po wojnie o Północ ===
Po zakończeniu wojny Trynt kontynuował politykę neutralizacji Wergundii. Sojusz Północy był oficjalnie rozwiązany, książę Brynjolf bez zobowiązań zatem podjął kontakty z Qasyran, a po rozpadzie państwa głównie z Imperium i Visnohorą.
Układ, oparty także o zgodę kniaziów teralskich, obejmował otwarcie portów tryntyjskich dla okrętów Qa oraz szlak zaopatrzeniowy dla Visnohory.
W zamian tryntyjska wełna zyskała gigantyczny rynek zbytu na Zapołudniu.
Zdecydowano się również na fortyfikację tzw. Północnej Bramy, czyli pasa równin na wschód od Wysokich Ziem. Fortece miały zabezpieczyć przed najazdami samnijskimi.
Głównym powodem słabości Tryntu było jego niskie zaludnienie – administracja Brynjolfa podjęła wielką akcję osadniczą, zmierzając do zapewnienia godziwego bytu wszystkim rodom klanowym. Nieużytki, część ziem książęcych oraz wyludnione obszary podzielono na działki, które można było itrzymać za darmo w zamian za zobowiązanie zagospodarowania.
Rosnąca koniunktura w związku z handlem z Qa umożliwiła wkrótce także rozdawanie nowym osadnikom zwierząt do założenia hodowli oraz maszyn i narzędzi.
Trynt był na najlepszej ścieżce do znacznego podniesienia zamożności.
Z posunięć militarnych – zdecydowano się na fortyfikację tzw. Północnej Bramy, czyli pasa równin na wschód od Wysokich Ziem. Fortece miały zabezpieczyć przed najazdami samnijskimi.
=== Kryzys visnohorski ===
Polityka prewencyjnego osłabiania Federacji Wergundzkiej w obawie przed jej dominacją w regionie, po drugiej stronie granicy postrzegana była jako zaczepna. W 942 r. rozpoczął kryzys wokół Visnohory, dla Tryntu oznaczało to możliwe preludium do wojny. Wergundia przeprowadziła swoje wojska pod przełęcz, czyszcząc uprzednio drogę (w tym przyczółki na terenie Tryntu) rękami watah orków z plemienia Tar-Zul.
Przygotowując się do ewentualnej konfrontacji Trynt podjął liczne działania, zaczynając od umocnienia unii z Fiordem. Dzięki temu fiordyjska flota osłabiła blokadę na Wielkiej Zatoce. Zdobyto także potencjalną przewagę geomantyczną, zyskując kontrolę nad kluczowym węzłem. W latach 42-44 Trynt podjął również wielkie inwestycje wojenne, podnosząc stan armii do 30 tys., mając w zapasie drugie tyle. Trynt zawiązał też współpracę z Ormurinem, rekrutując kolejne 5 tys. Spore jednostki najemne zaczęły pojawiać się także bez flagi w okolicach granicy z Teralą i Wergundią.
Przyspieszono także prace nad kanałem Wedra - Gjovik oraz budową fortec na Północnej Bramie.
Wergundzka wojna domowa przyhamowała konflikt wokół Visnohory, a cała północ czekała na jej wynik, by wystosować reakcję.
=== Czas Zamętu ===
====''Secesja Wysokich Ziem''====
W kraju coraz większe poparcie Tryntyjczyków zyskiwała księżna Givienne (Żywia), która osobiście poprowadziła misję tryntyjską na fiordyjskiej Wyspe. W 942 r. Brynjolf i Givienne zdecydowali poprzeć małżeństwo kniaziewicza teralskiego, syna Derwana (ojca Żywii) z córką kniazia Gocława ze Wschodniej Terali. Malżeństwo rokowało w przyszłości zjednoczenie obu Terali, ale oznaczało dyplomatyczny zgrzyt - kniaziewicz był już żonaty z dziedziczką rodu Borgh Du z północnego Tryntu. Co prawda prawo teralskie dozwalało na wielożeństwo, ale pierwsza żona i kniahini mogła być tylko jedna.
W atmosferze skandalu Aoife Borgh Du wyjechała z Terali, zrywając małżeństwo z Witomirem Derwanowicem. Jednocześnie jej ojciec, jarl Wysokich Ziem Orm Halfdanson, ogłosił odłączenie Wysokich Ziem od korony tryntyjskiej, a jednocześnie ich wystąpienie z Paktu Wedry. Wysokie Ziemie zawarły wstępne porozumienie z Wergundią, utrzymując jednocześnie gwarancje od Samnii, że ich ziemie pozostaną bezpieczne.
W roku 945 w niejasnych okolicznościach (oficjalnie pod lawiną) zginął jarl Orm Borgh Du oraz, szykowany na jego następcę, jego syn - Jorund. Władzę objęła jedyna dziedziczka Orma, Aoife, wciąż tytułująca się kniahinią Zachodniej Terali.
Potwierdziła ona secesję Wysokich Ziem, obwołując się księżną i zwołując niezależny od Tryntu thang. W tym samym roku podpisała oficjalne przymierze z księciem-protektorem Wergundii, dotyczące współpracy i wzajemnego wsparcia na wypadek zagrożenia ze strony Tryntu.
Rok później, po straszliwej zimie 946 roku, księżna Aoife zawarła układ z Kompanią Nowej Magii, udzielając Kompanii pozwolenia na budowę eaformatora (urządzenia magicznego, kontrolującego żyzność obszaru przy węźle geomantycznym). Niepotwierdzone plotki głosiły, że pieniądze na ową inwestycję Aoife zyskała od Samnii, w zamian za bezczynność podczas samnijskiego najazdu na Trynt wiosną owego roku.
Aoife podjęła liczne działania, aby uczynić Wysokie Ziemie niezależnymi - zawarła układy z Kesham, Samnią, Wergundią i Kompanią Nowej Magii, zapewniające księstwu dostawy. W 946 r. Aoife osobiście reprezentowała Wysokie Ziemie na konferencji w Birce.
====''Najazd samnijski''====
Wiosną 946 roku na kraj spadł najazd samnijskich arbanów pod wodzą Tsagaana, pustosząc ziemie Przedgórza aż po Askaron, który został zmuszony do zamknięcia bram. Najazd był szczególnie dotkliwy, ponieważ tym razem nie został zatrzymany, ani nawet osłabiony przez fortece Wysokich Ziem. Niepotwierdzone plotki twierdziły wręcz, że księżna Aoife zawarła układ z Samnią, przepuszczając arbany na Trynt w akcie swojej zemsty za upokorzenie, jakiego doznała.
Najazd stał się jednym z tematów międzynarodowej konferencji, jaka została zwołana pod auspicjami Kompanii Nowej Magii zimą 946 roku.
====''Katastrofalna zima''====
Czwarta dekada stulecia dla dalekiej Północy była niełatwa. Kataklizmy zdarzały się coraz częściej, jednak wszystkie przyćmiła straszliwa zima, która nadeszła w roku 949. Pierwsze mrozy nadeszły we wrześniu, wyganiając gjeterów i ich stada z wyższych hal, a potem było tylko gorzej. Rekordowe mrozy, jakich nie pamiętali najstarsi highlanderzy, zabiły wiele setek ludzi, krew zamarzała w żyłach niemal dosłownie. Rzeka Szarka zamarzła całkowicie już w listopadzie, a Askaron został zasypany śniegiem do wysokości bram miejskich i stanął oko w oko z widmem głodu.
Tylko funkcjonujący w stolicy od 946 roku minerałowy rdzeń magiczny pozwolił na uniknięcie straszliwego losu prowincji, gdzie tej zimy zmarło z zimna i głodu kilka tysięcy osób.
====''Handlowy Szlak Wedry i kanał Wedra-Gjovik''====
Trwające od końca wojny prace nad kanałem zostały zakończone wiosną 947 r., dzięki znacznej pożyczce od Kompanii Nowej Magii. Po przejęciu przez Kompanię kontroli nad Południowym Stepem (po układzie z Kaganatem) szlak handlowy został uroczyście otwarty. Pierwszy statek, o nazwie “Octavius”, który wypłynął z Ofiru, dotarł do rzecznego portu w Gjovik 10 czerwca i został uroczyście przywitany przez samego księcia Brynjolfa, w towarzystwie reprezentantów Kompanii.
Towary, które dalej miały trafiać do portu morskiego w Akareim, zostały przepakowane na pokład prototypowego pojazdu transportowego, napędzanego mocą minerałowego rdzenia, który został umiejscowiony w faktorii Inveranan w połowie drogi pomiędzy obydwoma portami.
Rdzeń Inveranan ma także zasilać machiny, uruchomione celem stworzenia przekopu od Gjovik do Akareim, który ukoronuje Szlak Wedry, doprowadzając go do morza. Koniec budowy zapowiedziano na rok 950.
===Kryzys geomantyczny===
W roku 950 całą północą wstrząsnęły katastrofy naturalne. W efekcie zaburzeń geomantycznych fala energii zniszczyła rdzenie minerałowe w Askaronie i Iveranan, powodując wyciek Minerału i skażenie terenu. Kryzys został szybko opanowany, ale największy problem stanowił trwający już kilka lat kryzys żywnościowy. Dodatkowo wybuchy wulkanów na Fiordzie spowodowały zatrucie całej zatoki i kilka dramatycznie słabych lat połowów, na szczęście Trynt zyskał zupełnie inne już źródło dochodów.
Działający od kilku już lat pod zarządem Kompanii Nowej Magii kanał Wedra-Gjovik wiosną 950 roku został przedłużony o odcinek kanału między Gjovik, a portem morskim Akareim. Napływ towarów wzdłuż Wedry spowodował rozwój portów tryntyjskich i umożliwił krajowi szeroko zakrojony eksport głównego “złota” Tryntu - wełny. W 951 roku z Qasyran sprowadzono pierwsze modele krosien, opartych na goblińskiej mechanice magimaszyn, które w przeciągu roku podbiły tryntyjski rynek. Zgodnie z projektem gospodarczym księżnej Givienne Trynt miał wkrótce przekształcić się w tekstylną potęgę.
Wzrost zamożności kraju okazał się zbawienny w krytycznym 950 roku - zakupiono olbrzymie ilości zboża z Terali Zachodniej, której kryzys geomantyczny nie dotknął. Zapobieżono w ten sposób nieuchronnej klęsce głodu.
Od 950 r. datuje się też wycofanie z polityki księcia Brynjolfa - oficjalną ceremonią koronacyjną za zgodą Thangu potwierdzono status Givienne jako współ-władcy, nie zaś tylko księżnej małżonki. Plotki głosiły, że książę zapadł na tajemniczą chorobę, choć niektórzy twierdzili, że to efekt zetknięcia z minerałowym skażeniem. Żadna z tych wersji długo nie znalazła oficjalnego potwierdzenia.
====''Wysokie Ziemie''====
W roku 950 całą północą wstrząsnęły katastrofy naturalne. Trzęsienia ziemi. których epicentrum były półwyspy Fiordu, oraz wybuchy wulkanów były odczuwalne nawet w rejonie Silbrfjell. Efekty te jednak zbladły w efekcie katastrofy, jaką wywołał wybuch eaformatora, zamontowanego na węźle Silbrfjell kilka lat wcześniej. Księżna Aoife została zmuszona, by zamknąć dostęp do stolicy Wysokich Ziem z racji na skażenie terenu.
===Walka o zjednoczenie===
W trakcie kryzysu geomantycznego na terenie Wysokich Ziem powstała anomalii, która spowodowała aż do roku 952 zastój w konflikcie pomiędzy księżna Aoife Borgh Du a parą książęcą Tryntu. Jednak latem owego roku doszło w końcu do przełomu w sprawie skażenia jak i sytuacji politycznej podzielonego kraju. Spekulacje jakoby książę Brynjolf i księżna Givienne chcieli zakończyć konflikt poprzez mariaż, polityczny okazały się błędne, a jeśli nie błędne to w każdym razie nigdy nie zostały oficjalnie ogłoszone. Bowiem latem 952 roku na terenie Wysokich Ziem wybuchło powstanie przeciw księżnej Aoife prowadzone przeze ród Skaggirad. Siły hirdów północy rozłożyły się w taki sposób, że ostatecznie wierni księżnej przegrali potyczki. Zamieszanie to jednak wykorzystał jeden z samnijskich arbanów, wdzierając się na teren Tryntu aż pod twierdzę Silberfjell. Po zakończeniu potyczek odkryto, że księżna Aoife wraz z córką - Rangveig, będąca dziedziczką zarówno Wysokich Ziem jak i Terali - zniknęły, zaś świadkowie twierdzili, że udały się wraz z samnijskim baskakiem na północ. Twierdzą Silberfjell z nadania książęcego trafiła w ręce Hammonda Skaggirada, który złożył przysięgę lojalności wobec korony tryntyjskiej, zaś jedna trzecia ziem rodu Borgh Du trafiły do Skaggiradów. Tym samym Trynt zakończył wewnętrzny podział i odzyskał jedność mogąc bez przeszkód angażować się w politykę światową.
Księżna Givienne ponownie wystąpiła jako twarz ziem tryntyjskich pozwalając mężowi usunąć się w cień. Udowodniła tym samym, że chociaż nie jest tryntyjką z urodzenia to dla kraju jest gotowa walczyć do ostatniego tchu. Na scenę polityczną wprowadzono również oficjalnie dzieci pary książęcej, potencjalnego dziedzica - Tearlacha - oraz córkę - Sigdrin. Ze względu na wyjście Liryzji z protektoratu wergudzkiego, Trynt ponowił próby zbliżenia się do tych ziem przy pomocy dyplomacji. Pod koniec roku 956 zaczęto spekulacje, że być może dojdzie do poszerzenia Unii Tryntyjsko-Fiordyjskiej poprzez mariaż szesnastoletniego Tearlacha z kimś z linii Freyry Aslodottir Rosgalen, tym samym dążąc do stworzenia nowego mocarstwa.
=='''Dzieje Fiordu'''==
====Początki wilków morskich====
Fiord od czasu uzyskania niepodległości nie stał się jednolitym państwem jako takim. Rządzona przez jarlów kraina stała się ostoją wolności i ojczyzną straszliwych wojowników. Jarlowie stworzyli luźną wspólnotę, która w ciągu historii co prawda momentami zacieśniała się a momentami rozluźniała, jednakże zawsze w pewnym stopniu pozostawała jedynie zdecentralizowanym związkiem. Fiordowie przez cały ten czas organizowali liczne wyprawy łupieżcze na wybrzeża oraz w górę Wielkich Rzek. Z biegiem lat ich celem przestała być walka z Liryzją o wolność Fiordu, a zwyczajna potrzeba zapełnienia brzuchów i kies.
Mieszkańcy fiordów na sposób utrzymania się przy życiu wybrali łupieżcze wyprawy których wynikiem były napełniające się skarbce oraz mieszanie krwii z innymi ludami.
====Rozwój niezależności====
Fiord angażował się w wojny między mocarstwami śródlądowymi, wspierając przeciwników Wergundii. Okręty fiordyjskie brały udział w licznych bitwach morskich, ponosząc jednak ciężkie straty, zwłaszcza po walkach nad głębiną Meite z flotą Talsoi. W drugiej połowie IX wieku Fiord zaprzestał prowadzenia wypraw łupieżczych na taką skalę, jak to miało miejsce – między innymi właśnie z powodu poniesionych w ostatnich dziesięcioleciach strat. Następnie już niemal nikt w Mercji i Salicji nie pamiętał o fiordyjskim dziedzictwie tych ziem. Wszyscy mieszkańcy uważali się za obywateli Wergundii z dziada-pradziada. Jedynie w Daramonie jeszcze co zagorzalsi przeciwnicy władz w Akwirgranie czasami podkreślali, iż w pewnym stopniu w ich żyłach płynęła fiordyjska krew.
====Unia z Tryntem====
W roku 936 delegacja sześciu najpotężniejszych jarlów udała się do nowo koronowanego księcia Brynjolfa Gunnarsona i złożyła na jego ręce hołd lenny włączając swoje ziemie do Księstwa Tryntu. Choć owi jarlowie nie byli wszystkimi władcami Fiordu, zaś brak centralnej władzy uniemożliwił jednoznaczną inkorporację, późniejszy Althing oraz brak sprzeciwu ze strony Jarla Ynneyar oznaczały, że de facto wszystkie ziemie Fiordu zostały przyłączone do Tryntu.
Ruch ten miał wielkie poparcie wśród Fiordyjczyków, dla wielu z nich było to bowiem zjednoczenie z rodzinami żyjącymi za tryntyjską granicą, jeszcze inni pomni podbojów Qa rozumieli potrzebę wzmocnienia obrony swojego terytorium. Co więcej, żaden z dwóch krajów nie należał do światowej czołówki gospodarczej, lecz razem posiadali najdłuższe wybrzeże na Północy, mogli doprowadzić niemal całkowitej monopolizacji handlu z krasnoludami oraz zdominować handel idący w górę Wedry, jednej z wielkich rzek Północy. Co więcej moment podpisania unii miał miejsce podczas szczytu potęgi Sojuszu Państw Północy, ferwor wyzwoleńczej wojny i duch jedności z dawnymi braćmi wzmagał nastroje pro-inkorporacyjne.
Sytuacja zaczęła się nieco zmieniać po zakończeniu II Wojny o Północ, gdy jasne stało się, że Trynt opuści Sojusz Państw Północy, oraz że jego polityka wobec Wergundii staje się coraz ostrzejsza. Kolejnym ciosem dla wielu Fiordyjczyków było rozpoczęcie rozmów z Qa i otwarcie dla nich portów. Choć Fiord nie darzy Ludu Zapołudnia choć namiastką nienawiści Talsoi czy Wergundów, to jednak fakt uziemienia fiordyjskiej floty pod groźbą zatopienia nie pozostał bez echa. Z tych powodów co poniektórzy jarlowie zaczęli podnosić głosy, iż decyzja o zjednoczeniu z Trynten była nazbyt pochopna, podjęta pod wpływem chwilowego entuzjazmu i powinna zostać ponownie poddana głosowaniu.
Wciąż jednak te głosy nie są zbyt liczne. Większość Fiordyjczyków nie przejmuje się zbytnio sojuszami międzynarodowymi zostawiając to brzemię jarlom. Interesuje ich własny dostatek, możliwość handlu i pływania po otwartej wodzie. Jednakże pogarszające się relacje z Federacją, teraz wspieraną bezpośrednio przez Talsoi, projekt odbudowy Classis i widmo wojny cłowej nakładają wielki ciężar na barki jarlów i styrsmanów.
Nastroje przychylne dla Tryntu znacząco wzrosły na Fiordzie po tym, jak jasno opowiedziała się po tej stronie nowa jarl z rodu Falarskadów, której drużynnicy jednocześnie zdobyli dla rodu nową ziemię i ogromne bogactwa na Wyspie.
====Kryzys geomantyczny====
W 950 roku Fiord nawiedziła seria katastrof naturalnych, jakich nigdy nie widziano w tych rejonach. Zaczęło się od serii trzęsień ziemi.
W łańcuchu gór Kanteverde obudziły się stare wulkany, w 951 roku lawa i pył wulkaniczny zmiotły z powierzchni ziemi miasta Sundsvall i Ulvebukt. Popioły zanieczyściły przybrzeżne wody, zabijając ryby i morskie zwierzęta, a w zimie głód zajrzał w oczy wyspiarzy.
====Przebudzenie koszmarów====
W Fiordzie natomiast pomimo zażegnania efektów kryzysu geomantycznego nie dzieje się najlepiej. Okazało się, że anomalie magiczne dotykające półwysep Falarskad nie miały źródła w wybuchu rdzeni. Dopatrując się wpływu mocy eshkar w tragediach, które rozpełzły się już po całym kraju jarl Yrna zwróciła się po pomoc do rodziny Książęcej Tryntu, a wraz z ich poparciem postanowiła zaangażować w to Inkwizycję. Wielu młodych Fiordyjczyków postanowiło szukać szczęścia poza rodzinną ziemią: większość z nich zaczęła zaciągać się na kontrakty najemnicze, w tym po raz pierwszy tak wielu ruszyło do Ofiru by dołączyć do Warangii.