Zmiany

{{ZakładkiTrzy|Historia|Pethaban|Etnos}}

Kraina Bharat znajduje się w stanie niestabilności politycznej i magicznej po upadku Raat Ka-Malika. W wielu regionach wciąż istnieją małe państwa powstałe w czasie wojny domowej między mahami. Demoniczne istoty eskhara nadal funkcjonują w świecie i nie można ich już odesłać do Pustki.

Na północy region Meghalaya znajduje się pod silnym wpływem Samni, która ustanowiła tam własne namiestnictwo.

W obliczu sytuacji, jaką spowodowała sprawa Swarta-Szakala, Kraina Bharat znalazła się w dziwnej sytuacji. Wyjątkowa magia, na jakiej opierał się ten kraj, stała się w tym czasie przyczyną jego problemów. Pethabańscy mahowie opierali swoje umiejętności magiczne na eskhara – istotach spoza swiata, powszechnie nazywanych demonami. Potrafili je pętać i zmuszać do współpracy, więzić w materialnym świecie lub spychać z powrotem do Pustki. Na mocy eskhara zbudowane były miasta-państwa, którymi mahowie rządzili, a także cały szereg aspektów życia, jak rolnictwo, rozmaite wynalazki czy broń.

Gdy pojawił się Upadły Bóg, nazywany tutaj Raat Ka-Malik (Władca Nocy), większość eskhara odpowiedziała na jego wezwanie. Niektórzy mahowie zgodzili się na oddawanie czci Szakalowi, ci wzrośli w siłę i przejęli władzę na większości terenów. Inni próbowali walczyć, ci w większości ginęli pokonani przez własne eskhara, które uważali za będące w ich mocy. Nieliczni zdołali na czas odseparować się od mocy eskhara, unikają ich destrukcyjnego wpływu. Rozpoczęła się wojna domowa, w której mahowie wspomagani mocą Raat Ka-Malika dążyli do przejęcia władzy nad jak największą częścią kraju. Echa tej wojny docierały na zachód niezwykle rzadko, przefiltrowane przez barierę Assury. Jednak niektórzy byli świadomi, że za pustynią wkrótce powstać może pierwsze ludzkie królestwo, całkowicie poddane Swartowi.

W Bharat tylko nieliczni wiedzieli o rytuale w Bibractborgu. Owszem, byli tacy, niektóre rody, bliżej powiązane z kręgiem Trzech Przeciwko Szakalowi. Jednak w większośći klęska Szakala była zaskoczeniem. Upadek małych imperiów, stworzonych przez kultystów Swarta, pogłębił istniejący chaos. Niektóre eskhara uwolniły się całkowicie spod władzy mahów, inne wzmocniły władzę swoich panów. Jedno stało się pewne – nie dało się po Birbactborgu wypchnąć żadnego eskhara do Pustki. Pozbycie się demonów z krainy Bharat stało się niemożliwe.

Najbardziej na północ wysunięte królestwo Meghalaya już uprzednio było obiektem zainteresowania zachodu - w czasie sukursji to tam właśnie zagnieździły się bandy Uzurpatorów, próbując z pomocą zmutowanych stworzeń rządzić krajem.

Wielotysięczne oddziały janczarów stały się trzonem kolejnego uderzenia, które pod wodzą Baahavina miało dotrzeć do kolejnego pethabańskiego państwa, Tipura Nadu. W 948 roku armia przekroczyła góry Nokhandan, dzielące Megalayę i Tipura Nadu.

Podczas ekspedycji na tereny starożytnego Agade reprezentanci państw Północy i Zapołudnia po raz pierwszy zetknęli się z wojownikami państwa-miasta Kagarhaveli. Choć był to kontakt wrogi (przeważająco), to pozwolił na wstępne zapoznanie obydwu kultur.

(znane są przypadki podpisywania paktów, których z głupoty maha nie dało się spełnić, co było przez demona zamierzone tylko po to, by mógł pożywić się na kolejnym nieszczęśniku)

Rok 950 był rokiem pamiętnym. Oczekiwano powrotu Raat Ka-Malika, wiedziano bowiem, że jest o krok od objęcia Ei we władanie. Oczekiwali tego desperacko obrońcy Tipura Nadu, po dwóch latach walki o miasto. Oczekiwali tego władcy Kagarhaveli, licząc na wsparcie w planach podboju obszaru dawnego Agade i południowej Ashury.