Zmiany

[[File:qa2.jpg|upright=|frameless|border|right]]

Początki Imperium, według północnej rachuby, sięgają czasów określanych obecnie, jako Huehcahualoya (Czasy Starego Państwa)-wg rachuby północy będą to czasy od około 5000 lat przed w.e. Lud Qarnachasayosyran zamieszkiwał wtedy rozległe równiny na zachód od dzisiejszej zatoki Draighern aż do podnóża Larionu. Funkcjonował w systemie miast – państw, rywalizujących ze sobą o wpływy, jednak w sposób możliwie pokojowy. Podwalinę każdego z nich stanowiło Plemię Założycieli, od którego to pochodził symbol danego miasta- państwa.

Widząc potworne efekty użycia owej broni, zamknięto ją w sarkofagu i obłożono pierścieniem blokad, aby nikt nigdy nie użył tej wiedzy. Zapieczętowano wszystko kluczem, wykonanym przez Laro, którzy przyłożyli do tego rękę, obawiając się potencjalnej potęgi Qa. Sami Qa zdecydowali, że wyrzekną się swojej wiedzy. Została ona zapisana na gigantycznym obelisku, który rozbito na części i rozrzucono po plemionach. Z pomocą magii minerału sprawiono, że Qa zapomnieli o swojej wiedzy, technologii i zdobyczach cywilizacyjnych. Narzucili sobie rozbicie na plemiona, zakazali łączenia plemion i jakiejkolwiek form państwowości, zabronili wszelkiego rozwoju technologii, od medycyny, przez pismo, architekturę i wszystko, co mogłoby ludzi wydostać z egzystencji na poziomie plemiennym. Jedynymi, którzy mieli dostęp do ograniczonej wiedzy o przeszłości byli Szamani, którzy stali na czele każdego plemienia. Zadaniem Szamana było utrzymywanie swoich ludzi w niewiedzy oraz gaszenie każdego zarzewia rozwoju, które w konsekwencji mogłoby doprowadzić do powtórzenia wydarzeń z przeszłości.

Około roku 895 wg rachuby Północy, a w roku 5 przed Nitemoc (Przypomnieniem Pamięci) wybrzeże w zatoce Draigern zostało odkryte przez podróżników, związanych z Ligą Kupiecką z Birki. Na północy trwała Wielka Wojna między Wergundia i Styrią, obszar na południe od Styrii nabrał wielkiego znaczenia strategicznego, ponadto obfitował w minerały… oraz w Minerał. Na wybrzeżu założono port, Vekowar, który szybko rozrósł się do sporej wielkości.

Ten nieznany wcześniej pierwiastek występujący w przyrodzie w formie nieregularnej skały o intensywnie błękitnej barwie, był wielkim odkryciem tamtych lat. Minerał miał silne właściwości magiczne, zwłaszcza jako katalizator magii umysłu. W pierwszych latach kolonizacji zyskiwał astronomiczne ceny, dlatego Wergundia masowo zakładała na Zapołudniu kopalnie, napędzane niewolniczą pracą. Organizacja naukowa Sapientia posunęła się z kolei do drastycznych doświadczeń na miejscowych, kiedy okazało się, że ludzie Qa są całkowicie odporni na Minerał, gdy tymczasem dla ludzi Północy styczność z nim oznacza śmierć. Niewolnictwo Pęd do uzyskania przewagi wojennej oraz oczywisty wyścig za pieniądzem sprawił, że nowoprzybyli potraktowali szczególne właściwości ludu Qa jak walutę. Umiejętności psioniczne, odporność na minerał, a przy tym całkowity brak państwowości, przywództwa, zorganizowania i cywilizacja na prymitywnym poziomie. Absolutnie nikt nie zdawał sobie sprawy, że mają do czynienia z wielomilionowym, starożytnym narodem.

Ostatecznie Tabu złamali kolonizatorzy z północy i choć sama broń została zniszczona, to Qa odzyskali buławę wodzów, która umożliwiła zjednoczenie plemion, oraz podstawy ich wiedzy – głównie umożliwiające odbudowę obelisku i odzyskanie pamięci ludu. Na czele odradzającego się ludu stanęła kobieta zwana wówczas Szamanką, Neyestecae, która odpowiadała za naprowadzenie kolonizatorów na ścieżkę zniszczenia broni i zdobycia buławy. Przedmiot ten miał bowiem wielkie znaczenie i był prastarym artefaktem, który nakazywał wszystkim plemionom podporządkować się temu, który będzie go posiadał. Dzięki niemu zjednoczyła rozbite plemiona, zyskując olbrzymią, choć wciąż jeszcze nieświadomą armię.

"Przypomnieniem Pamięci" nazwano później niezwykły rytuał, który przeprowadziła Neyestecae, bazując na odzyskanych dokumentach z sarkofagu. Pod ziemią, w pobliżu Vekowaru, znajdowała się ukryta świątynia i obelisk. Dzięki wpływowi Minerału ludzie Qa posiadają wyjątkową umiejętność "wspólnej myśli", formę współodczuwania i współrozumienia. Dzięki temu rytuał mógł dotrzeć do wszystkich ludzi wszystkich plemion, tworząc w jednej chwili świadomy, niezwykle liczny naród. Wojna Podboju (I Wojna o Północ) Neyestecae powiązała w rytuale los ludu z przebudzonymi z wiecznego snu bóstwami – Opiekunami. Jednak czyn ten miał swoją cenę, ponieważ w zamian obiecała rzucić na kolana całą Północ i doprowadzić do zniszczenia władających nią obecnie bogów.

O podbój świata Neyestecae nie zamierzała walczyć sama. Wkrótce za pośrednictwem szamanów zawarto sojusz z Samnią, a także układ przyjaźni z miastami Małego Ofiru. Nowe państwo sprzymierzylo się także z krasnoludami z Zapołudnia oraz goblinami. W międzyczasie mocarstwa Północy, przeczuwając powoli nadciągające niebezpieczeństwo, zaprzestały działań wojennych. W Vekowarze zawarto pokój między Styrią a Wergundią i układ, nazwany Trójprzymierzem, łączący te państwa oraz Aenthil, kraj elfów, podbity niegdyś przez Styrię. O tym, że Aenthil już wcześniej połączył tajny pakt z Qasyran, nie wiedział jeszcze nikt.

Gdy tylko Qa odzyskali panowanie nad własnym obszarem, zjednoczone armie plemion ruszyły na północ, pchając przed sobą wielokrotnie mniej liczne oddziały wergundzko – styryjskie. Przełom nastąpił pod Styrgradem, przy przeprawie przez rzekę Loranis. Aenthil ujawniło zmianę frontu, szala gwałtownie przechyliła się na stronę Zapołudnia. Styrgrad został zdobyty i wkrótce w całej Styrii broniły się już tylko górskie twierdze Kalidorei. Przypomnienie Pamięci – przypomniało także o tym, jak wielkim zagrożeniem dla Qa była starożytna Styria. Nienawiść do tego kraju przekraczała w umysłach ludzi Zapołudnia logiczne i racjonalne powody.

Neyestecae nie zatrzymała się na granicy Styrii. Zadaniem zleconym przez bogów-opiekunów było podbić cały świat. Ruszenie na Wergundię było oczywistą konsekwencją. Gigantyczną przewagę na polu walki dawały jej ludziom zdolności zapewniane przez nią samą i Minerał – umiejętności współmyśli, a prócz tego armia Nieśmiertelnych, ludzi zmutowanych przez tzw. Wirus Zapołudnia, oraz minerałowe ładunki o wielkiej sile, zdolne niszczyć całe fortece. Akwirgran został zdobyty w 913 roku, a resztki wergundzkiej armii wycofały się do Tryntu.

W roku 915 potęga Qasyran, wspierana przez Opiekunów, sięgnęła zenitu. Armia Azcayao (Armia Północy) docisnęła ostatnich obrońców do gór w północnym Tryncie. Zdobycie potężnej fortecy Silbrfjell i kapitulacja Wysokich Ziem to był ostatni akord genialnie poprowadzonego uderzenia. Post scriptum tej wojny była ostatnia jej bitwa, Dhe Sleibthe, niewczesny zryw teralskiego kniazia, który spóźnił się na wojnę. W przeciągu 15 lat wojny, rozpoczętej zjednoczeniem pozornie prymitywnych ludów Zapołudnia, Qasyran rzuciło na kolana wszystkie potęgi znanego świata. W tym samym roku dopełniło się też dzieło boskie – Opiekunowie wyparli dawne bóstwa i objęli we władanie świat.

[[File:qa3.jpg|upright=|frameless|border|right]]

Pod rządami Neyestecae Imperium władało ziemiami na południe od Gór Diablich, po Fiord i Trynt na północy. Dla Qasyran rozpoczął się czas wielkich korzyści, płynących z podboju – podbite i zniewolone kraje płaciły gigantyczne daniny, do kraju płynęły też rzeką skarby przejęte w podbitych krajach oraz przede wszystkim niewolnicy. Qasyran po zjednoczeniu liczyło niemal 50 mln ludności, stanowiąc najludniejszy kraj świata – niewolnictwo stało się sposobem na utrzymanie tempa skoku cywilizacyjnego. Pozwoliło zapewnić dobrobyt zanim państwo na dobre zostało zorganizowane i skonsolidowane. Jednocześnie było też okrutnym, ale skutecznym środkiem kontroli podbitych krain. Lata 915 – 935 to złoty okres potęgi Imperium. W tym czasie powoli dorosło nowe pokolenie ludzi – Dzieci Przemiany, które zmieniły mentalność ludu Qa. Wnieśli ze sobą pewność i przekonanie o tym, że Qa są wybrańcami bogów, przeznaczonymi by władać światem. Fanatyczna wierność Imperium stała się powszechną akceptowalną postawą społeczną. W stolicy, mieście Qasyran, powstawały jedna za drugą wielkie piramidy, marmurowe świątynie i złocone pałace. Bez wątpienia w przeciągu dekady po zakończeniu wojny stało się ono najbogatszym i najwspanialszym miastem świata. Ludność powszechnie korzystała na zdobyczach wojennych, uznaną drogą kariery stał się wyjazd na stanowisko zarządcy czy namiestnika na północ, skąd najczęściej wracało się opływając w bogactwa.

Lud Qa podjął wielki wysiłek wojenny właśnie za sprawą Opiekunów. To ich nacisk pchnął ludzi do podboju, a ich opieka i wsparcie na polu bitwy dawały zwycięstwo za zwycięstwem. Rychło pełna fanatyzmu religia wróciła do form znanych ze starożytności – choć Opiekunowie jedyne co nakazali, to tzw. naznaczenia, czyli oddawanie podbitych ludów pod ich "opiekę", to Qa masowo wprowadzili także krwawe ofiary jako formę religijnej egzekucji, mającej na celu tak oddanie czci bogom, jak i zastraszenie przeciwnika. Od ofiar odstąpiono dopiero po wielkim rytuale w Srebrnej Rzece, kiedy Północ oficjalnie przyjęła i zaaprobowała Pięciu jako swoich bogów. Po tym czasie nastąpił okres refleksji, mający także wiele wspólnego z działalnością Tlilchuxtli, przywódczyni plemienia Coatl i orędowniczki pokoju z Północą.

Powstania i rewolty na Północy wybuchały średnio co kilka lat, Imperium radziło sobie z nimi jednak zgodnie z prastarą ofiryjską zasadą "divide et impera", napuszczając na powstańców podległe Qa armie z ludzi Pólnocy. Intensywna praca wywiadów miała także zapobiec spełnieniu się przepowiedni z 915 r. dotyczącej wybuchu zwycięskiego powstania. To się jednak nie udało. Powstanie na Pólnocy wybuchło pomimo represji, prześladowań i intryg, ujawniając doskonałą koordynację i organizację zjednoczonych narodów. W przeciągu kilku miesięcy bunt przerodził się w trwającą na wielu frontach wojnę, która zmiotła niemal całkowicie dwie północne armie Qa – Azcayao i Mityao.

Neyestecae stała się w tym czasie Awatarem Opiekunów i uosobieniem ich boskiej potęgi. Rządy Neyestecae trwały 35 lat. Parę tygodni po wybuchu powstania na lud Qasyran spadła ogromna żałoba. W Monta Argenta, w efekcie spisku i skrytobójczej akcji Styryjczyków i elfów z Leth Caer, została zamordowana Neyestecae, pierwsza kapłanka i awatar Opiekunów. Maiput – Siostra. Ta, która przywróciła Pamięć. Śmiertelny cios zadał jej zdradziecko samozwańczy cesarz Leth Caer, Elidis.

Podobnie jak zamach na Neyestecae, tak i precyzyjne uderzenie na Visnohorę było dziełem styryjskich zmutowanych żołnierzy – Czarnej Tercji. W zimie 936 r. dostali się oni do fortecy, wysadzając zapasy żywności oraz zabijając dowodzącego armiami na północy, Seitiriego. Genialny strateg i wielki zwycięzca Wojny Podboju zginął od ciosów skrytobójców.

Tlilo, a właściwie Tlilchuxtli, przyszła na świat w plemieniu węża (plemieniu Coatl), jako córka wodza. Początkowo była prostą uzdrowicielką, oddaną Opiekunom i Imperium. Jednak przedłużająca się wojna, spoglądanie na śmierć ludzi ze swojego plemienia, a także na pychę niektórych kapłanów, oraz co najważniejsze- poznanie ludzi z Północy, sprawiło, iż podjęła decyzję o rozpoczęciu pokojowych działań, zmierzających do zakończenia wojny.

Na bunt Imperium odpowiedziało siłą. Półmilionowa armia wyruszyła na szlak bojowy jesienią 936 r. Przeprowadzenie takiej ilości żołnierzy przez styryjskie gęste lasy tropikalne był wyzwaniem samym w sobie. Styryjska partyzantka skutecznie blokowała przeprawy przez Loranis, niszczyła trakty i utrudniała aprowizację. Ostatecznie jednak Utzyao podzielone na 3 brygady wkroczyło na teren działań wojennych.

Qasyran wyszło z wojny upokorzone i podzielone. Co prawda najlepsi dowódcy wojskowi zdawali sobie sprawę, że dzieło podboju Północy było zadaniem niewykonalnym, tym niemniej efekt Traktatu Vistanijskiego został uznany za gorzej niż klęskę. Stronnictwu wojskowemu przywodził Oepetl Cuitla, Czarny Wilk, określany zwycięzcą spod Akwirgranu i Kalidorei. Znany był ze swojego honorowego, ale bezwzględnego postępowania na polu walki. Wiosną 939 r. powrócił do stolicy na czele pierwszych wracających z północy oddziałów weteranów Utzyao, ogłaszając w wielkiej świątyni przed bogami swoją kandydaturę do tronu i wzięcia odpowiedzialności za kraj. Zapowiadał renegocjację upokarzającego układu z Larionem oraz wzmocnienie północnej flanki w Visnohorze. Drugim przywódcą posiadającym rząd dusz połowy Utzyao, była druga zwyciężczyni spod Akwirgranu, Iltepe Moe z plemienia Cuauhtli. Objęła ona autonomiczną prowincję Visnohory, z rąk najwyższej kapłanki odbierając godność tlatocati (księżnej, władczyni). Iltepe z kolei odmówiła starania się o koronę Qasyran – była wdową po Seitirim i przysięgała swoje życie związać z miejscem, gdzie poległ, tworząc tam Północną Flankę Imperium. Ostatnim z wielkich przywódców była Tlilchuxtli z plemienia Coatl, głosząca konieczność respektowania traktatu Vistanijskiego i realnego pokoju z Północą.

Specyficzny system Rady Plemion, dający najwięcej głosów tym plemionom, które najwięcej wnoszą do wspólnego interesu kraju, przez lata premiował miasta północne, wysyłające więcej ludzi na wojnę, a także generujące główne zapasy żywności. Południe Qasyran dysponowało dużo mniej żyznymi ziemiami, w większości rozlewiskami delty Yro i suchymi, skalistymi obszarami Gór Diablich. Plemiona z południa angażowały się głównie w walki wokół Leth Caer, nie ponosząc szczególnej daniny krwi na rzecz państwa.

Wielka Wojna determinowała życie wszystkich mieszkańców Qasyran przez trzy pokolenia. Od momentu Nitemoc (Przebudzenia Pamięci) wszystkie aspekty funkcjonowania państwa były podporządkowane wojnie. Nie było rodziny, która nie miałaby krewnych na froncie ani takiej, w której ktoś by na Północy nie zginął.

Bitwa o Akwirgran, stanowiąca finałowy akt Wielkiej Wojny, nie była dla Qa wygrana, tym niemniej uzyskali oni w jej wyniku wystarczająco wiele, by móc nazywać je zwycięstwem. Przede wszystkim 60 tysięczna armia Iltepe Moe nieruszona wycofała się pod Visnohorę, w oparciu o fortecę tworząc górską enklawę, której zdobycie wymagało oblegania jej z obydwu stron gór. Visnohora stała się doskonałym punktem do ingerowania w politykę mniejszych państw Północy i niemal dosłownie stanowiło klin wbity w jedność krajów Sojuszu. Druga część wielkiej armii Utzyao wycofała się pod Styrgrad. Nim jednak doszło do ostatecznego starcia o oblężoną od 2 lat stolicę Styrii, zapadły decyzje traktatu vistanijskiego. Reprezentant Qasyran w Ofirze ustąpił znacznie dalej niż powinien był. Styrii oddano ziemie aż po Havren i Kavelię, zrezygnowano z ruin Birki, najpoważniejszym jednak ustępstwem była obietnica, że nowy imperator uda się do Laro i w miejscu masakry na kolanach odda hołd zabitym przez żołnierzy Qasyran.

Ten postulat sprawiał, że dowolnie wybrany przyszły władca próbując go wykonać, stałby się obiektem gniewu i wyrzutów rodaków, uważających to za ostateczne upokorzenie. Problemy po wojnie. Zakończenie działań wojennych spowodowało szereg problemów. Zniknęło źródło nowych niewolników, przy wysokim stopniu ich śmiertelności oznaczało to poważne problemy gospodarki.

Plemiona południa w ostatnich latach dzięki Tlilxuchtli podjęły ścisłą współpracę z krasnoludami oraz goblinami tego obszaru. Obiektem współpracy było opracowanie nowych, wydajnych technologii rolniczych, w tym z zakresu alchemii i mechaniki (czyli nawozów oraz maszyn rolniczych). Opracowane przez gobliny technologie, utrzymywane w głębokiej tajemnicy, zmieniały nieurodzajne, bagniste ziemie ujścia Yro w wydajne pola uprawne. Nie tylko rolnictwo było obiektem tego skoku technologicznego, szybko okazało się, że także produkcja manufakturowa i wydobycie surowców mogą wzbogacić dotychczas dość siermieżną gospodarkę. W przeciągu kilku lat całe południe mogło odstąpić od gospodarki plantacyjnej, opartej na niewolnictwie i stać się eksporterem dóbr do krajów Północy. Zmieniało to także całkowicie relacje pomiędzy północnymi i południowymi plemionami. W roku 940 Rada Plemion zwołała wielki wiec w stolicy, na Placu Dwunastu, który o mały włos nie zakończył się wojną domową. Nie doszło do niej wyłącznie dzięki przytomności i rozsądkowi obojga wielkich przywódców, Oepetla i Tlilxuchtli, a także sprawnemu zadziałaniu armii, która rozdzieliła obie strony placu.

[[File:qa1.jpg|upright=|frameless|border|right]]

Wiec zdecydował o tymczasowym, na czas życia jednego pokolenia, rozdziale Imperium na dwa obszary:

Atexatli, czyli błękitny kamień o wyjątkowych cechach, od dawna był skarbem ziem Qasyranu, jednak po wyprawie do Agade i odkryciach stamtąd przywiezionych, jego znaczenie wzrosło do stopnia, w którym miał szansę stać się podstawą ekonomii obu państw Zapołudnia. Cały świat rozpoczął bowiem masową budowę rdzeni minerałowych, generujących energię magiczną. Umożliwiał to wynalazek kolchidyry, czyli tworzywa w pełni ekranującego promieniowanie Atexatli, dotychczas zabójcze dla ludzi z Północy.

Technologia rdzeni minerałowych w Qasyran nie nastręczała żadnych problemów (nie wymagały tam specjalnego ekranowania) i poniekąd zawsze były one wykorzystywane w charakterze super wydajnych baterii magicznych. Nowa Magia, czyli stabilne trwałe zaklęcia oraz machiny sterujące przepływem geosiatki (eaformatory) były jednak istotną nowością.

Wzrost wydobycia atexatli w Imperium Qasyran wiązał się ze wzrostem wyzysku tysięcy niewolników, w olbrzymim procencie ludzi uprowadzonych z Północy w okresie Wojen o Północ, jeńców i więźniów. Na terenie Unii Plemion problem ten przybrał inne oblicze - pracujący w kopalniach mieli tam status wolnych ludzi, ale byli w pełni zależni od właścicieli kopalń i kamieniołomów, co czyniło ich de facto niewolnikami, tym bardziej, że także, w swojej większości, wywodzili się od sprowadzonych z Północy niewolników.

Ponieważ powstanie wybuchło równocześnie z rewoltą Theonasa w Ofirze, za tę podejrzaną synchronizację obwiniano działanie styryjskiej SSW. Qasyran i Ofir na kongresie Wolnych Narodów oficjalnie oskarżyły Styrię o próby ingerencji w wewnętrzne sprawy innych krajów, nie przedstawiono jednak żadnych dowodów.

Sprawy reakcji styryjskiej Frontiery, której oddziały przekraczały granicę, aby ewakuować do Styrii możliwie wielu powstańców, zakończyły się oficjalnym i formalnym ukaraniem dowódców, tym niemniej powszechnie było wiadome, że oficjalnie rozdawano reprymendy, a nieoficjalnie - odznaczenia dla tych, którzy pomogli powstańcom.

Powstania niewolnicze paradoksalnie spowodowały zacieśnienie kontaktów i - w obliczu wspólnych problemów - poszukiwanie wspólnych rozwiązań w obydwu krajach Qasyran. W 947 roku w Tecuixin nad Yro odbyło się spotkanie Oepetla Cuitli oraz Tlilxuchtli, czyli przywódców obydwu państw. Po wielotygodniowych rozmowach, zdecydowano o zawarciu wstępnej unii polityczno-gospodarczej, mającej - w dalszej perspektywie - doprowadzić do ponownego zjednoczenie ludu Qasyran. W trakcie rozmów Oepetla oficjalnie oświadczył, że ustępuje z rywalizacji o koronę połączonych plemion. Okazją do ogłoszenia unii stała się wielka uroczystość, która odbyła się w mieście Qasyran z okazji powrotu korpusu Iltepe Moe - ostatniej armii Qa wracającej z walk na północy, obrońców Visnohory. Tanatlatoni Iltepe przywiozła ze sobą także prochy generała Seitiriego, poległego w wojnie o Północ. Jego pogrzeb stał się pretekstem do wielkiej, wspólnej manifestacji jedności ludu Neyestecae. Uroczystości skupiały się także na tym, że teraz właśnie, wraz z powrotem ostatnich dzieci Zapołudnia do domu, dla Qa zakończyła się ich wielka wojna. Poruszającym i symbolicznym momentem była koronacja najwyższego cozcatlaton’a (imperatora) - potwierdzając swoje słowa, wygłoszone na spotkaniu nad Yro, Oepetla Cuitli, bohater wojny o Północ, odebrał z rąk Iltepe Moe diadem Neyesecae, przechowywany przez Seitiriego na Visnohorze. Zwycięzca spod Akwirgranu na oczach tłumów oddał pokłon Tlilxuchtli, koronując ją cozcatloani - cesarzową Zjednoczonych Plemion Qasyran.

W tym samym roku, obydwoje przywódców, na Kongresie Wolnych Narodów, ogłosiło, że od tej pory lud Qasyran znów mówi jednym głosem, a jego wyrazicielem jest cozcatloani Tlilxuchtli.

W 950 r. tsunami geomantyczne rozsadziło część rdzeni minerałowych w Imperium, powodując zniszczenia i spore straty. Mieszkańcy Qasyran, z natury odporni na promieniowanie minerałowe, nie ucierpieli jednak ani w połowie tak, jak mieszkańcy Północy.

W związku z kryzysem geomantycznym na jesiennej sesji Kongresu Narodów cesarzowa Tlilchuxtli zaproponowała pomoc ludu Qa w usuwaniu skutków skażenia minerałowego wszędzie tam, gdzie wybuchły minerałowe rdzenie. W Qasyran dorastało właśnie nowe pokolenie, urodzone pod koniec wojny, wychowane w czasach pokoju, nierozumiejące i nieakceptujące brzemienia, jakie złożyli na nie rodzice. Chcieli normalnych relacji ze światem, także światem Północy, nie rozumiejąc problemu, jakim było źródło zamożności ich kraju. Problem ten miał rozwinąć się dopiero w przyszłości.