Zmiany

{{ZakładkiTrzy|Historia|Aenthil|Etnos}}

Rok 950 miał duży wpływ na mentalność Aenhil. To był rok, w którym pokonano Swarta-Szakala, nieprzyjaciela Ei. Stało sie to po walce, do której razem stanęli Aenthil i Styryjczycy, pomimo dzielącej ich wrogości. Wiele dawnych ran okazało się mieć swoje źródło w knowaniach eskhara, które rzucały ziarno nienawiści pomiędzy smiertelnych. Owej nocy pokonane zostało także inne zagrożenie - pokonane dzięki ofierze bogini. Tej samej, której Aenthil nienawidzili z głębi serc i której nigdy nie zapomnieli masakry swego miasta… Prócz uchronienia Ei od zagłady ofiara Tavar okazala się mieć dodatkowe skutki. W przedziwny sposób więc znów przeplotły się wina i przebaczenie, poświęcenie i krzywda, i wielu elfów w ową lipcową noc zrozumiało, że nienawiść jest jak brud w ranie, której nie pozwala sie nigdy zagoić. Na pewno zrozumiała to tulya’Toruviel, której hołd złożony bogini Tavar odbił się szerokim echem w stolicy.

Księżna Helethai nie zdecydowała się na cofnięcie edyktów zakazujących Nowej Magii, ale złagodzono ich wymowę. Otwarto częściowo granice, pozwalając na dostęp do przygranicznych mogił, gdzie odprawiono rytualne pochówki. PRzede wszystkim jednak, pod naciskiem wewnętrznym, przywrócono prawa vayle’ i nolwe’yaro, wyznaczając im nową rolę - magia elficka musiała nadążyć za Nową Magia, inaczej bowiem Aenthil skazałoby się na marginalizację i zacofanie.

[[File:aenthil5.jpg|upright=|frameless|border|right]]

Księstwo Aenthil to jedno z czterech prawdopodobnie najstarszych państw elfów, obok Talsoi, Larionu i wysp Felnor. Elfy przybyły na te ziemie w erze nazwanej Hiswen, ok 8 tys lat temu, po tym, jak w ziemię uderzył obcy organizm.

Pierwszym państwem założonym przez ludzi był Ofir. Po początkowych walkach Aenthil było pierwszym elfickim państwem, które podpisało pokój z ludźmi. Stało się to w 14 roku gwiezdnym 25 loa (1132 r. p.w.e). Przez kolejne loa Aenthil wspierało Ofir w budowie ich państwa, nierzadko udzielając ludziom bezcennych tajników elfickiej wiedzy. Laro wyraźnie się temu sprzeciwiało, opóźniając podpisanie pokoju aż do 7 roku gwiezdnego 113 loa (515 rok ofirski), kiedy to księżna Savra zawarła pokój ze strategosem Matheusem.

Na terenie enklawy, którą elfy Talsoi odstąpiły pobratymcom, powstał ostatecznie Hehtanor, tymczasowe elfickie państwo, które nie ustawało w wysiłkach dyplomatycznych, aby zdobyć sojuszników przeciwko Nowej Styrii.

[[File:aenthil2.jpg|upright=|frameless|border|right]]

W związku z początkiem Wojny siły Aenthil dołączyły do walki po stronie Zapołudnia zmagając się z powstaniem w Talsoi na wschodzie, walkami pod Erwick na wschodzie i inwazją na Wergundię na Północy. Podczas zimowego szczytu politycznego nie przyjęto przygotowanej przez Tulya’Toruviel Meliaor propozycji przejścia Aenthil na stronę Północy, księżna Helethai utrzymałą władzę, a samą pomysłodawczynię kolejnej zmiany sojuszy spotkał proces i wyrok za zdradę.

Wojna wzmocniła sojusz Aenthil z Zapołudniem, pogłębiła natomiast niechęć z pobratymcami z Larionu i Talsoi, a także z ludzkimi sąsiadami. W Aenthil najpotężniejszą kastą, obok ohtat, stali się lomin'yaro, gwarantujący skuteczność kraju w meandrach polityki międzynarodowej. Wojna skonsolidowała społeczność, choć pamięć o dawnych bogach nie przeminęła, to nowy panteon zyskiwał coraz więcej wyznawców, a nowy porządek świata – akceptację. Przed elfami z Aenthil stanęło nowe zadanie – powrotu do społeczności Północy nie tylko formalnie i politycznie, ale także mentalnie. Pamięć o okrucieństwach wojny tego nie ułatwiała.

Wycofanie Qa daleko na południe dla wielu polityków Aenthil było niemal równoznaczne ze zdradą. Pomimo faktu podpisania bardzo szczegółowego paktu o wzajemnej pomocy militarnej wielu uważało, że Aenthil jest zostało sprzedane na pastwę Północy. Ksieżna Helethai po raz kolejny zmieniła profil polityki. Do łask przywrócono tulya'Toruviel Meliaor, największą orędowniczkę pojednania Aenthil z Północą - wzięła ona udział w rytuale w Bibractborgu, nawiązując tam zresztą relacje dyplomatycznie z reprezentantami niedawnych wrogów.

Wykorzystując swoje centralne położenie, księstwo leśnych elfów zmierzało do stania się łącznikiem pomiędzy wschodem i zachodem, północą i południem, łącznikiem, który będzie potrzebny wszystkim stronom i niemożliwy do pominięcia.

Po wyjątkowych uroczystościach w Leth Caer, nazwanych Świętem Wybaczenia i Pojednania, przebywające na wygnaniu kapłanki Tawanien przyjęły zaproszenie do powrotu do domu. Nie zamierzały porzucić swojej nowej ojczyzny, z którą się już zżyły, ale najwyższHa kapłanka w 948 roku wzięła udział w Ealinge jako gość honorowy zgromadzenia, jako Pele’Hinya, Powracające Dziecię.

Był to wielki moment w historii Aenthil, symbolicznie zamykający bolesny okres Neyerelume.