Styria/Etnos

Skrót Historia Etnos Profesje

Państwo i Społeczeństwo

Styria przed Wojną o Północ była teistyczną monarchią autorytarną, na jej czele stał władca, którego wyboru miała dokonywać sama bogini. Władca nosił tytuł Arcyksięcia.

Pierwszym wybranym był Sephres, postać wyjątkowa, człowiek, który posiadł zdolność nieśmiertelności, mag, strateg i mistyk, dziedzic dawnego Cesarstwa Styrii, zatopionego w starożytności pod wodami oceanu. Po klęsce wojennej i zniszczeniu państwa Sephres rządził jeszcze kilka miesięcy na uchodźctwie, po czym zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach. Rządy przejęła Rada Regencyjna, złożona z dowódców armii i przywódców religijnych, na której czele stanął Lambert Ostin.

Rada przyjęła, że nowy Arcyksiążę wybrany zostanie z pomocą bogini po tym, kiedy Styria w pełni odzyska niepodległość. Wyjątkowy charakter styryjskiego społeczeństwa (dali mu początek zbiegli przestępcy, szukający azylu bądź szansy na nowe życie oraz pełni zapału i chętni do pracy podróżnicy) czyni ze Styryjczyków wspólnotę pod wieloma względami ogromnie liberalną i otwartą, a jednocześnie bardzo związaną etosem państwa.

Styria rozwijała się szybko dzięki energii i zapałowi osadników i w dwóch tylko sferach życia autorytaryzm państwa dawał o sobie znać, a były to sprawy religijne i wojskowe. Ogromny teren dawnej Wielkiej Puszczy wymagał tysięcy rąk i wielu dziesięcioleci pracy, dlatego od czasu swojego powstania Styria zdołała zagospodarować tylko niewielką jego część (co paradoksalnie w Czasie Ciemności okazało się ratunkiem Styryjczyków). Życie państwowe skupiało się w kilku największych miastach, które połączono budowanymi wielkim nakładem sił traktami.

Zaprzysiężenie

Rytuał ten, prowadzony przez kapłanów Tavar, był jedną z najważniejszych uroczystości w życiu Styryjczyka. Początkowo stanowił moment decyzji o przystąpieniu do Narodu – Styrię wszak budowali wygnańcy z innych krajów, na ziemi bogini każdy mógł się osiedlić, ale tylko Zaprzysiężeni mieli prawa i obowiązki obywateli. Z czasem fakt przejścia Zaprzysiężenia stał się powodem do dumy i swoistą nobilitacją. Każdy osiedlający się na ziemi styryjskiej z czasem zyskał podstawowe prawa, natomiast Zaprzysiężeni stanowili odpowiednik warstwy szlacheckiej, o większych prawach, ale i większych obowiązkach wobec kraju.

Wspólnota Jedynej, wcześniej Kościół Jedynej, ogólne określenie organizacji religijnej, oddanej bogini Tavar. Wspólnota powstała z potrzeby posiadania mocnego spoiwa, które posłuży utrzymaniu jedności narodu składającego się z wielu różnych kultur, i t tej roli sprawdziła się doskonale, także dzięki temu, że Tavar, będąc dość wyjątkowym bóstwem, wyjątkowo dba o swoichh wyznawców. Argumenty w postaci upadku Izosa, Ofiru i Aenthil wytworzyły u mieszkańców Nowej Styrii przekonanie, że są narodem wybranym, co znacząco zwiększyło ich morale i sprawiło, że zaczęli się czuć jak wspólnota. Więź ta była na tyle silna, że Wspólnota przetrwała Czas Ciemności, kapłani

Tavar dawali liczne przykłady bohaterstwa i oddania, w lasach powstawały prowizoryczne świątynie i przytułki, a – potwierdzona faktami – legenda o istnieniu Sanktuarium, gdzie przebywa bogini, dodawało sił jej prześladowanym "dzieciom". Po wybuchu II Wojny o Północ wyznanie bogini Tavar wybuchło z nową siłą i entuzjazmem, pojawiły się nowe formacje, także bojowe, jak Paladyni Szkarłatnej Pani. Dotychczasowy przywódca Wspólnoty, Prorok Durgh, został z racji poważnych przeciw niemu oskarżeń, pozbawiony owej funkcji, którą przejął jego protegowany - Dalio Esteve, młody kapłan cieszący się niezwykłymi łaskami Bogini.

Społeczność i grupy społeczne

Ulundo- grupa istot, które zmutowały w momencie pojawienia się Tavar na świecie. Tak daleko jak sięgała potężna energia bogini ludzie przybierali formy upodabniające ich do skał, drzew, zwierzęcych mieszańców, pozbawionych umiejętności czucia i myślenia. W momencie zsynchronizowania się Tavar ze światem sytuacja tych istot uległa znaczącej zmianie. Powstał zupełnie nowy gatunek istot wciąż nieco różniących się wyglądem od ludzi (ulundo mogą być trwale porośnięci mchem, korą, ich skóra może być szara i twarda jak kamień, z ich ciał niekiedy wyrastają pnącza), ale myślący podobnie do nich. Ich unikalną cechą jest współmyśl - każdy ulundo odczuwa w swojej świadomości wszystkich swoich braci, wyczuwając ich obecność. Ulundo dzielą swoje myśli, odczucia i emocje, siłą rzeczy nie są w stanie się ukryć jedno przed drugim, ani też okłamać, nie poddają się żadnym skrajnym emocjom, chyba, że w sytuacji, która dotyczy większości z nich na raz. Stąd wydają się pozbawieni uczuć i emocji, ale tak nie jest. Po prostu stanowią jeden połączony twór. Na terenie Nowej Styrii ulundo pełnią często rolę najwyższych kapłanów Tavar, co jest związane z tym, że naturalna więź pomiędzy nimi a boginią jest mocniejsza niż ludzka. Z tego powodu bardzo często przewodzą wszelkim rytuałom związanym z Tavar , a przez ludzi – Styryjczyków uważani są za osoby wyższej kategorii, autentyczne Dzieci Bogini, którym należy się obrona i szacunek.

Nie wiadomo, jak długo naturalnie żyją ulundo, bo żaden z nich jeszcze nie umarł własną śmiercią. Podobnie jak nie narodził się jeszcze żaden nowy, stąd gdy walkę o władzę nad ziemską domeną wygrali bogowie Qa, powstała obawa, co też stanie się z ulundo, gdyby na świecie zabrakło bogini Tavar. Pesymistyczny scenariusz się nie sprawdził, ulundo wyszli z próby osłabieni, ale żywi, wciąż oczekując na mistyczny moment, gdy na świat przyjdzie pierwsze dziecię ulundo.

Zaprzysiężeni - pełnoprawni i wręcz elitarni obywatele Styrii, mający szczególne prawa i obowiązki wobec kraju i bogini. Dołączenie do tej grupy oznacza przejście przez skomplikowany i trudny rytuał zaprzysiężenia, jednak tylko Zaprzysiężeni mogą pełnić wysokie funkcje państwowe i obejmować wyższe stopnie oficerskie. Wraz z ulundo w czasie rządów Qa podlegali szczególnym represjom i prześladowaniom.

Devi terphilin, ludzie w wyjątkowy sposób porozumiewający się z boginią. Ten wyjątkowy i tajemniczy dar wiązał się z cierpieniem i śmiercią, zgodnie z zasadą czerpania siły z tego, co chce cię zabić. Pierwszym z terphilin był Lambert Ostin, posługujący się mocą magii ognia, od której niemal niegdyś poległ. Drugim był człowiek z ludu Kymerów, Artem, przez swoje wyjątkowe poświęcenie wyjednując wsparcie bogini. Trzecią była Lylian z Terali.

Mahkota – ogólnie rzecz ujmując jest to ludność nowoprzybyła, niedostosowana jeszcze do praw styryjskich. Każdy taki osiedleniec zwyczajowo powinien otrzymać 2 lata czasu na zapoznanie się z prawami i obowiązkami, nim zostanie uznany za obywatela.

Najważniejsze święta

Wedle podziału, który przejęto ze Starej Styrii, rok dzieli się na cztery kwartały – starożytne nazwy odpowiadające odpowiednio wiośnie, latu, jesieni i zimie (Hijau, Emas, Hitam, Merah) nie przyjęły się w powszechnym użyciu, stosowane są jedynie w języku świątynnym.

Pierwsze państwowe święta Styrii związane były z kultem Tavar i sprzężone z występującymi w innych częściach świata świętami kalendarza natury.

• Święto Kelahiran – odpowiada zimowym świętom końca roku, dedykowane jest wspomnieniu powtórnych narodzin Tavar. W pamięci Styryjczyków wspomnienie zmutowanych, cierpiących za sprawą energii Tavar ludzi i istot już dawno zatarło się lub zostało celowo zniekształcone. Ich miejsce zastąpiła wdzięczność za pomoc w stworzeniu Styrii, kraju, który jako jedyny był na tyle silny, aby przyjąć do siebie wszystkich wyrzutków - tym bardziej wdzięcznych im bardziej niechcianych i odrzuconych. Święto podkreśla przetrwanie złych czasów, zimy i ciemności, w których najgłębszych czeluściach rodzi się światło nadziei i odrodzenia. Kelahiran obchodzi się przez trzy dni, które, rozpoczynają się uroczystymi pochodami w blasku świec na terenie większych i mniejszych miast Styrii. W tym czasie ulundo zamykają się w swoich samotniach, odgradzając się od reszty społeczności w niewiadomym celu. Drugi dzień jest Dniem Mroku, wygasza się wówczas ognie w paleniskach, gasi lampy w domach, obowiązuje post i milczenie. O północy następuje moment Odrodzenia, ogień zostaje skrzesany na nowo, a pierwsze słowa, jakie mówią do siebie domownicy, brzmią "przetrwaliśmy, chwała bogini!". Ulundo powracają do pobratymców, nucąc hipnotyzujące pieśni, odrodzeni i odmłodniali, we wszystkich domach rozpoczyna się czas świętowania i radości. To święto bogini w aspekcie mędrczyni. Z oczywistych przyczyn obyczaj ten stał się szczególnie ważny w Czasie Ciemności.

• Święto Światła (Kahaya)– ma miejsce u szczytu wiosny i odpowiada znanym u innych nacji świętom majowym. O zmierzchu rozpala się ogniska, przy których młodzi tańczą lub skaczą przez nie, zapewniając sobie w ten sposób powodzenie. W las wyrusza się z pięknie wykonywanymi na tę okazję lampionami, z ukochaną osobą, poszukiwać świętych ziół, kwitnących wtenczas, by z nich przyrządzać słodkie napoje o alchemicznych właściwościach, mieszane potem z pitnym miodem. Z kwitnących wówczas kwiatów i młodych gałęzi brzóz i leszczyn zaplata się wianki, które młodzi obu płci umieszczają, np. rzucając, w trudno dostępnych miejscach, jak drzewa czy dachy, czasem rzucają je na wodę, a nawet w ogień. Chcąc zdobyć przychylność panny lub kawalera, trzeba jego wianek zdobyć i nosić do końca nocy, nie dając go sobie odebrać. To radosne święto, dedykowane kwitnącemu życiu i bogini w aspekcie kochanki i wojowniczki.

• Żniwa (Khasil) – to święto końca lata, ale nie tylko. Jako święto kalendarzowe oznacza podziękowanie za efekty swojej pracy, jako że większość mieszkańców Styrii to osadnicy, pionierzy i rolnicy, najczęściej oznacza to podziękowanie za zebrane zbiory pól. Jest przyjęte, że gdy rozpoczyna się pora zbiorów, pierwszy snop, pierwszy owoc czy warzywo składa się w ofierze w ogniu, dziękując bogini za plon, popioły natomiast rozsypuje się wokół domostw by zapewnić dalszy urodzaj. Istnieje także inna forma obrzędu Khasil, dotycząca podziękowania za efekt swoich działań. Odprawiają go rodzice po narodzinach dziecka, rzemieślnicy po ukończeniu dzieła, wojownicy po zwycięstwie w boju. W każdym indywidualnym przypadku oznacza ów obrzęd poświęcenie bogini jakiejś cząstki tego, co dziękujący otrzymał – pierwszego kosmyka włosów dziecka, elementu swojego dzieła, czy symbolicznie bólu i ran zwycięskiej walki. Za każdym razem elementem obrzędu jest płomień, w którym spala się ofiarę i popiół. To święto bogini w aspekcie matki i opiekunki darów.

• Zaprzysiężenie (Sekhmah) – obrzęd wiąże się z przyjęciem praw i obowiązków obywatela, ale także z zacieśnieniem więzi z boginią. Dla każdego przechodzącego rytuał jest przybiera on inną formę, jest bowiem indywidualnym kontaktem człowieka z bóstwem. Dla wielu bywa traumatyczny, odbywa się głównie w głowie przysięgającego, z zewnątrz ma formę nieraz kilkudniowej medytacji w odosobnieniu (wnętrza świątyni, podziemne jaskinie, pustynie lub góry) lub poddaniu się wycieńczającemu wysiłkowi, by osiągnąć stan świadomości, w którym możliwa jest rozmowa z bóstwem. Nikt nie wychodzi z Sekhmah niezmieniony. W Czasach Ciemności Sekhmah prowadzono wyłącznie w Leth Caer, w Sanktuarium.

• Postrzyżyny - zwane czasem ponownymi narodzinami - obchodzi się około 17 urodzin lub gdy z jakiegoś powodu dziecko zostaje uznane za dorosłe. Jest to ceremonia symbolicznego przyjęcia do społeczności jako samodzielnej, niezależnej osoby. Nim młody człowiek przystąpi do obrzędu, musi przejść własciwą próbę - zmierzyć się ze sobą i swoim strachem, spędzając samotnie noc w lesie lub wykonując inne zadanie, wymagające przełamania swojej słabości. Dopiero gdy powróci cały, zaczyna się właściwe przyjęcie. Częścią obrzędu jest uroczyste obcięcie włosów (czasem kosmyka, zapuszczanego specjalnie na tę okazję, czasem całego warkocza, zawsze trafia on do matki dziecka jako pamiątka dzieciństwa). Młody człowiek staje przed kręgiem starszyzny, może poprosić o asystę swojego dotychczasowego opiekuna, któregoś z rodziców, dorosłe rodzeństwo lub przyjaciela. To bardzo ważna rola. Częścią obrzędu jest bowiem przyjęcie uderzenia, często dość mocnego, opiekun może zaś dłonią osłonić młodzieńca, na znak tego, że po raz ostatni ktoś bierze za niego odpowiedzialność. Po tej próbie dziecko staje się dorosłym – może starać się o znalezienie partnera do małżeństwa (w niektórych rejonach Styrii pannie szuka męża ojciec, a kawalerowi żony – matka), może starać się o stanowiska czy też wstąpić do armii. Na jego cześć rodzina, a czasem nawet cała osada przygotowuje uroczystą biesiadę, której młody człowiek jest głównym bohaterem.

Postaci ważne w Styrii

• Arcyksiążę Sefres - niegdyś dziedzic potężnej starożytnej dynastii, przeszedł wiele, by chronić swoich ludzi. Styryjczycy darzą swojego władcę wielkim szacunkiem i miłością. Mówi się o nim, że jest nieumarłym, choć bliższa prawdzie wersja to lisz, mag który posiadł tajemnicę nieśmiertelności. Arcyksiążę zniknął (zginął?) w niewyjaśnionych okolicznościach w 916 r.
• Hetmani - wielu z nich, tak jak Enid, Khalil, Wulfryk czy Inubis, to ocaleni magicznie od śmierci uciekinierzy ze starożytnej Starej Styrii. Ze względu na swoje niezwykłe doświadczenia uznawani byli za mądrych i rozważnych, pełnych empatii dowódców. Większość dowódców wojennych poległa podczas I Wojny wraz ze swoimi żołnierzami. W Radzie Regencyjnej pozostała Enid oraz arcykapłan Inubis.
• Manawan - khor’ghona, noszący także godność hetmana, zwierzchnik i twórca potęgi Styryjskiej Służby Wywiadowczej. W wyniku zdrady dostał się w ręce wroga i prawdopodobnie poległ pod Monta Argenta, jego miejsce zajął Oktawian Leandros.
• Prorok - nikt nie wie, skąd naprawdę pochodzi, Durgh nazwany Prorokiem był pierwszym człowiekiem, który usłyszał, zrozumiał i odpowiedział na wezwanie bogini. Był jej pierwszym wyznawcą i to on zainicjował wydarzenia, które umożliwiły jej ponowne narodzenie. Długi czas był drugi po Sefresie, choć niektórzy twierdzą, że to on w rzeczywistosci decyduje o sprawach związanych z Tavar. Tak było, dopóki nie ujawniono jego udziału w spisku przeciwko Styrii i nie oskarżono o zdradę stanu. Poszukiwany przez służby i armię styryjską, okazał się być jednym z trzech przywódców Sztabu. Zginął podczas wydarzeń w Biborgu.
• Lambert Ostin - niegdyś Wergund wygnany z ojczyzny, przyjął opiekę Tavar w stanie bliskim śmierci po poranieniu potężnej mocy zaklęciem ognistym stając się pierwszym z devi terphilin. Wódz armii styryjskiej, strateg i dowódca jednostki Besar Takut.
• Lylian z Terali - devi terphilin, medyczka i mistyczka z czasów Wielkiej Wojny. Krążyły o niej legendy jako o tej, która oswoiła jaskiniowego niedźwiedzia imieniem Beru. Lylian zwana Powój miała moc władania bólem i cierpieniem. Jej mężem był gwardzista Keithen Vanderen. Zasłużyła się służbą w szeregach wywiadu jako genialny szpieg i dyplomata, poległa na przełęczy Visnohora podczas Wojny o Północ w obronie Trójartefaktu dakońskiego, co prawdopodobnie umożliwiło bogini Tavar pozostanie z jej ludem na ziemi.
• Kaledina – mając lat 14 wzięła udział w udanym zamachu na Szamankę, władczynię Qasyran. Kal była wojenną sierotą o niebywałych zdolnościach, będąc niezwykle silnym medium przekazała moc Tavar w ręce Elidisa, dając mu narzędzie do pokonania Neyestecae. Ci, którzy byli świadkami wydarzenia, twierdzą, że odbyło się tam jeszcze jedno misterium, w którym dziewczynka wzięła udział, ale jego skutki nie zostały dotychczas poznane.
• Elidis Caernoth - elf z Aenthil, a potem założyciel miast Leth Caer, tytułujący się cesarzem. Skomplikowane były ścieżki, na jakich ów elf poznał boginię, mieli w tym swój udział także inni Styryjczycy, o przyjaźń z którymi wielu pobratymców żywiło niechęć do władcy. Dość, że zasłynął, jako pierwszy elf, który wypowiedział modlitwę do Tavar i którego słowa zostały wysłuchane. W Czasie Ciemności przyjął w swojej enklawie samą boginię, tworząc dla niej bezpieczne Sanktuarium, ona zaś zabezpieczyła LEth Caer swoją mocą, zastępując Silvę, która odeszła ze świata. U progu II Wojny o Północ Elidis przyjął dar, ofiarowany mu przez Tavar i stał się kolejnym z devi terphilin, tym samym Leth Caer zostało związane nierozerwalnym przymierzem ze Styrią.
• Kethren Ferrant – komandor SSW, oficer oddziału spod Monta Argenta, reprezentant polityczny Styrii na szczycie w Srebrnej Rzece i delegat styryjski w Sztabie Konspiracji Północy.
• Bard Narcyz Montebianco – pieśniarz i poeta, towarzyszący początkowo powstańcom w Wergundii Wschodniej, potem wojskom styryjskim pod Erwick, zasłynął patriotycznymi i podnoszącymi morale pieśniami.
• Kerven Bleis – hetman Tercji Kalidoryjskiej, pierwszej, która weszła na teren wyzwalanej Styrii. Dowódca styryjski pod Erwick.
• Robert Sterling - hetman Tercji Gerejskiej, dowódca obrony Styrgradu.

Mentalność

Choć naród styryjski jest młody i trwa zaledwie od kilku pokoleń, to zdążył wytworzyć silną, nadspodziewanie jednorodną mentalność, zbudowaną tak na wspólnych cechach przybywających do Styrii osiedleńców, jak i na szerzonych przez państwową propagandę wzorcach. Podstawową cechą Styryjczyków jest ich religijność. Bogini Tavar jest wyjątkowym bóstwem, opiekującym się swoimi wiernymi w szczególny sposób, ci odwdzięczają się jej żarliwością i oddaniem. Wiadomo o niej, że gotowa była narazić swoje istnienie w ich obronie, co jest rzadką cecha bogów. Wielu ludzi zawdzięcza bogini życie, dach nad głową i rozwój, dlatego są przepełnieni wiarą, chcą z własnej woli bronić Tavar i walczyć w jej imieniu. Ze względu na to, że Tavar pokonała Izosa, Styryjczycy długo byli przekonani o tym, że są narodem niepokonanym. Znacząco wpływało to na ich morale podczas bitew i na podejście do innych. Gdy Styria została pokonana, wiara ta przerodziła się w przekonanie, że tylko moc bogini pozwoli przetrwać czas niewoli, także tutaj nazywany Czasem Ciemności.

W obyczajach styryjskich zachował się także archaiczny obyczaj, przeniesiony z czasów starożytnych, gdy dawne Cesarstwo Styryjskie stoczyło się w degenerację obyczajów, przyjmując zwyczaje krwawych ofiar z wrogów. Współcześni Styryjczycy znają te wypaczone formy religijne raczej od swoich wrogów, Qa, którzy paradoksalnie przejęli je jako zemstę za swoje starożytne krzywdy.

Zdarza się jednak natrafić na zwyczaj Dara Musuh, Wrogiej Krwi, słowa te wypowiedziane przez Styryjczyka mają znaczenie symboliczne i wypowiadane są wyłącznie po samodzielnym zabiciu wroga. Symbolizują nie tylko siłę zwycięzcy, ale również pokonanego, są zarówno wyrazem szacunku dla przeciwnika i radości z wygranej. Gdy Styryjczyk przyklęknie przed ciałem pokonanego, przykładając dwa palce do jego serca lub mocząc je w krwi zabitego, następnie przyłoży je do pochylonego czoła, będziesz wiedzieć, że masz do czynienia z obyczajem, który przetrwał tysiąclecia.

Ogólna styryjska mentalność jest rzeczywiście trudna do skategoryzowania. Można jednak wymienić cechy, które we większości są wspólne nowo powstałemu narodowi styryjskiemu: odwaga (często mało rozsądna), upór wobec przeciwności, kult siły, zadziorność, zuchwałość oraz awanturniczość, a co najważniejsze, chęć tworzenia nowego świata i uczynienia z niego potęgi.

Wygląd

Styryjczycy ulubili sobie kolor czarny i złoty lub srebrny. Styryjskie stroje są zazwyczaj stonowane w kolorze, oszczędne w ozdobach, eleganckie i mało krzykliwe.

Kobiety – w czasach zamożności powszechne u kobiet jest zapuszczanie włosów i zaplatanie warkoczy i wplatanie w nie srebrnych lub złotych nitek, uboższe Styryjki ubierają się w jednolite w kolorze ciemne suknie lub – co najbardziej powszechne – w marszczone spódnice połączone z koszulą i gorsetem lub kaftanem o przylegającym kroju, sięgającym poniżej bioder, zapinanym z przodu na szereg guzików lub haftek, z charakterystycznym "wałkiem" opasującym rękaw u góry ramienia.
Ze względu na trudne warunki terenowe kobiety często i bez zażenowania noszą męskie stroje, powszechnie noszą także styryjskie kapelusze.
Styryjki lubią mocny makijaż z czarną kreską, szczególnie podkreślającą oczy. Srebrne albo złote ozdoby, naszyjniki i bransolety, ale także diademy są często noszone przez zamożniejsze Styryjki, jednak ich ilość zawsze musi pozostawać w granicach dobrego smaku i być zgodna z zasadą unikalnego, styryjskiego minimalizmu.

Mężczyźni - bardzo często wybierają dla siebie czerń. Noszą czarne kapelusze z szerokim, podgiętym ku górze rondem i płaszcze często zapinane przez jedno ramię. Podstawowy krój stroju obejmuje szerokie spodnie (szarawary), noszone do wysokich butów lub owijaczy, koszulę z bufiastymi rękawami, białą lub w ciemnym kolorze, na którą zakłada się kaftan, najczęsciej wełniany, o przylegającym kroju, sięgający poniżej bioder, zapinany z przodu na szereg guzików lub haftek, z charakterystycznym "wałkiem" opasującym rękaw u góry ramienia.

Kapłani – wyróżniają się od pozostałych mieszkańców przypisaną Tavar barwą strojów (oczywiście nie wtedy, kiedy musieli się ukrywać) – ciemnoczerwone płaszcze z kapturami, powłóczyste szkarłatne suknie wiązane na karku to rozpoznawalne elementy celebrantów kultu styryjskiej bogini.

Armia

Struktura armii styryjskiej po rekonstrukcji

Piechota

Struktura jednostek

• Tercja ok. 20000 osób (hetman, dla Tercji Kalidoryjskiej to Kerven Bleis)
• 5x Brygada (brygadier)
• 5x Regiment (regimenter)
• 2x Skwadron (komandor)
• 4x Kompania po 100 osób (kapitan)

Opis formacji i taktyk

Stuosobowe kompanie w składzie (40 - 30 - 30). Strzelcy (muszkiet bądź arkebuz) podzieleni są na dwa wymieniające się co salwę szeregi po 20, osłaniane z przodu przez jeden szereg 30 pikinierów (piki), a z tyłu przez 30 szermierzy (rapier + puklerz). W przypadku nawiązania kontaktu z wrogiem szermierze występowaliby przed strzelców, bądź rozwijali w tzw. rogi w celu okrążenia mniejszego oddziału wroga. Warto zauważyć, że muszkieterzy i pikinierzy również wyposażeni są w rapiery, jako broń przyboczną. Charakterystyczną taktyką wśród tercji jest tzw. encamisada - polegała ona na wyprowadzeniu przez około pięćdziesięcioosobowy oddział żołnierzy o minimalnym wyposażeniu (nóż i rapier, rzadko pojedyncze sztuki broni palnej) ataku na obozowisko wroga w środku nocy bądź tuż przed świtem, gdy większość żołnierzy wroga spała. Celem ataku była cicha eliminacja jak największej liczby wrogich żołnierzy, zsabotowanie bądź zrabowanie zapasów i wyposażenia wroga i ucieczka z obozu. W prawdziwym świecie stosowana, ze sporą skutecznością, przez hiszpańskich tercios, zresztą nie tylko.

Rajtaria

Ciężka kawaleria wyposażona w pistolety i broń białą, wsparcie piechoty.

Struktura jednostek

• Brygada kawalerii (brygadier)
• 5x Pułk (pułkownik)
• 2x rota (rotmistrz)
• 2x Kompania po 60 jeźdźców (kapitan)

Opis formacji i taktyk

Rajtaria wykorzystywana była głównie na jeden z dwóch (lub ich kombinację) sposobów - wystrzelenie paru salw w tzw. karakolu, po którym następowała szarża i walka z piechotą przy użyciu broni białej, lub późniejsza, bardziej agresywna taktyka polegająca na szarży na piechotę i wystrzale na minimalnej odległości, szczególnie w cele opancerzone, bądź użycie broni białej.

Ponadto, lekka rajtaria bywała używana do zadań łupieżczo-pacyfikacyjnych, ze względu na dużą mobilność. W kwestii wyposażenia - rajtarzy wyposażeni są w dwa lub więcej pistoletów oraz broń białą w formie rapiera, szabli bądź pałasza walońskiego (długa, prosta głownia z przedłużoną ością, służy zarówno do pchnięć jak i cięć, walczy się jak szablą).

Oddziały wsparcia

Rodzaje

• Oddziały minersko – saperskie
• Zakon Paladynów Szkarłatnej Pani (Szkarłatne Płaszcze)
• Zakon magów bitewnych Bogini (w strukturach Szkarłatnych Płaszczy)

Struktura jednostek

Najczęściej zorganizowane w samodzielne jednostki operacyjne, z zasady przydzielone pod dowództwo Tercji bądź wykorzystane samodzielnie do zadań specjalnych. W zależności od rodzaju oddziału nazwa może być różna, jednak zawsze odpowiada stopniowi analogicznemu w Tercji.
Dowódca samodzielnej jednostki:

• Oddziały sapersko - minerskie – Komandor minerów
• Zakon - Mistrz - komandor

Opis formacji i taktyk

Oddziały sapersko-minerskie - celem oddziałów jest przygotowanie pola bitwy (rozplanowanie zasieków i okopów, zaminowanie części pola bitwy przed starciem), zapewnienie wsparcia ogniowego w trakcie bitwy, oraz sabotaż wroga poza bitwą (minowanie dróg zaopatrzenia, niszczenie mostów).
Gwardia Arcyksięcia - jedna z najbardziej charakterystycznych elitarnych formacji styryjskich. O jakości tych oddziałów decydowało ich wyszkolenie, uzbrojenie i taktyka, oparta o szeregi uzbrojonych w muszkiety i arkebuzy wojowników, wspartych przez pikinierów i szermierzy z rapierami. Ich mundury, składające się z rudej barwy skórzanego kaftana, czarnych szerokich spodni i kapeluszy z zawiniętym z jednej strony rondem, widoczne były na wielu frontach wojny. Po pokoju vekowarskim z Gwardii wydzielono oddziały nazwane Gwardią Południa, oddelegowane na mocy Trójprzymierza do obrony Leth Caer. Gwardziści słynęli z niezachwianego morale i wysokich umiejętności bojowych.

Styryjska Służba Wywiadowcza

Podczas Wielkiej Wojny, a potem Wojny o Północ Styria rozwinęła i wyszkoliła jedną z najlepszych i najsprawniejszych służb wywiadowczych. W licznych akcjach na zapleczu wojny agenci SSW starli się z najlepszymi w tej sferze działań lomin'yaro, dotychczas najsprawniejszymi szpiegami i skrytobojcami świata, i byli w stanie w wielu miejscach pokrzyżowac im plany. Wywiad podlega bezpośrednio władcy kraju, obecnie Radzie Regencyjnej.
Departamenty działania SSW:

• 00 - wywiad zewnętrzny działający we wszystkich krajach, w których udało się zdobyć agentów, a także koordynujący działania pomiędzy krajam
• 01 kontrwywiad – działanie we własnym kraju, wychwytujące agentów obcych.
• 02 wywiad wojskowy – sprzężony z armią, działa jako jej przedpole, przygotowując teren pod akcje wojskowe
• 03 sztab – zarządzanie i planowanie akcji wywiadowczych
• 04 zaplecze – archiwa, dokumentacja, zebrana wiedza z klauzulą „tajne”
• 05 szkolenie – wyszukiwanie, selekcja i szkolenie właściwych ludzi do służby

Pomimo zniszczenia kraju i większości jego instytucji SSW wciąż działało sprawnie i skutecznie, kierowane z Gór Larion było w stanie osłabiać i sabotować poczynania Qa.

Czarna Tercja

Po 915 r. w Leth Caer została stworzona siedziba styryjskiego wywiadu, a także stworzonego przez Styrię Sztabu Konspiracji Północy. Przeprowadzono tam szerokie badania nad istotą i działaniem Wirusa Zapołudnia. Pierwszy zarażony, Clovis stał się inspiratorem i pierwszym dowódcą nowej formacji, nazwanej Czarną Tercją, która miała być odpowiedzią Północy na Nieśmiertelnych.

W przeciwieństwie do Nieśmiertelnych w przypadku Czarnej Tercji udało się w pełni utrzymać kontrolę nad umysłem zarażanych, a to dzięki pomocy starożytnej Qa imieniem Ai. Jej technika bazowała na medytacji i samokontroli, pozwalającej de facto uzyskać pewną formę nieśmiertelności wiecznej. Żołnierze Tercji nie byli całkowicie nieśmiertelni, mieli jednak podniesione zdolności regeneracji oraz możliwości fizyczne. Czarna Tercja stała się niezwykle skutecznym narzędziem wojny partyzanckiej. Doskonale wyszkoleni i odporni na obrażenia, trecjeros byli wysyłani z najtrudniejszymi zadaniami, nieraz na pograniczu możliwości. W latach 915-936 wielokrotnie działali na terenie okupowanej Styrii, w roku powstania (936) zostali wysłani do Silberburga, dokonali także udanego zamachu na Monta Argenta (larp "Imię Bogini", 2016), usuwając przywódczynię Qasyran, Neyestecae, co zmieniło całkowicie losy wojny. W kolejnym zamachu wdarli się na Visnohorę, zabijając dowodzącego armii Qasyran, Seitiriego (gra strategiczna 2016). Zasłynęli także z akcji na przełęczy Cor oraz w ruinach miasta Birka, gdzie weszli w obszar skażenia minerałowego, wyciągając stamtąd plany bomb minerałowych. Dzięki swojej odporności, także na działanie minerału, mogli skutecznie działać tam, gdzie dotychczas było to możliwe tylko dla Qa.

Objawienie Szakala – odkrycie pochodzenia Wirusa

W 937 r. w Birce objawiła się na świecie nowa siła – która wkrótce okazała się być głęboko zakorzeniona w strukturach świata od dawna. Był to jeden z dawnych bogów Północy, Swart, przekształcony w potężną istotę z Pustki rozpoczął walkę o władzę nad Eą. Wkrótce okazało się, że Wirus Zapołudnia stał się wielkim narzędziem w jego rękach – będąc tak naprawdę okruchem Pustki. Tym samym pod znakiem zapytania stanęło istnienie Czarnej Tercji, gdyż Szakal stopniowo zyskiwał coraz większą kontrolę nad wszystkim, co było związane z Wirusem. Rychło stało się jasne, że prędzej czy później tercjeros staną się posłuszni jego woli. (larp "Bitwa Narodów" 2018)

Tercja – remedium

Epilogiem istnienia Tercji była walka o Akwirgran i Styrgad w finale Wojny o Północ. Już wówczas skazani na unicestwienie tercjeros podjęli samobójczą misję walki o Cytadelę w Styrgradzie, którą większość z nich przypłaciła życiem. Ci, którzy przetrwali, zostali uwięzieni jako potencjalnie zbyt niebezpieczni. Dopiero po Traktacie Vistanijskim znaleziono sposób, który mógł uchronić umysły tercjeros od deprawacji wpływem Szakala – oznaczało to jednak zainfekowanie ich kolejną trucizną, duchem jednego z tzw. Dzieci Śpiącej. Tercja pod wpływem tych ostatnich stała się bezwzględym narzędziem do zwalczania wpływu Szakala na ziemi, jednocześnie tracąc jednak częściowo wolną wolę.

Dowodzenie

Czarna Tercja dzieli się na 5 komandorii – Północną, Południową, Zachodnią, Wschodnią i Centralną. Każda z nich dowodzona jest przez komandora, zaś głównodowodzącym jest hetman-komandor Tercji. Tercjeros walczą w 4-osobowych oddziałach, po 10 w składzie każdej komandorii. Oddział dowodzony jest przez oficera w stopniu furyera.

Po przemianach, jakie formacja przeszła, i utracie większości swoich żołnierzy, podział utrzymano, jednak liczące pierwotnie 40 ludzi komandorie stały się znacznie mniej liczne. Tercja stała się formacją wyspecjalizowaną w walce z emanacjami eskhara.

Clovis, pierwszy komandor Tercji, został wzięty do niewoli pod Monta Argenta. Po kilku latach wyszło na jaw, że zdradził i przyjął władzę Szakala. Nowym komandorem Tercji została Imira Ektellen.

Broń

Oprócz spotykanych w każdym zakątku świata rodzajów broni, jak miecz czy tarcza, w Styrii funkcjonuje kilka charakterystycznych jej rodzajów. Razem z kapeluszami z podwiniętym rondem ze starego cesarstwa przywędrowały długie, bardzo wąskie trójgraniaste miecze o rękojeściach okolonych szeroką zabudowaną gardą, które zwą się rapierami. Po odkryciu zapołudniowego Minerału i zdobyciu starożytnego przepisu na proch, Styryjczycy opracowali broń palną bliskiego i średniego zasięgu, ładowaną odprzodowo (muszkiety, arkebuzy i krótkie samopały). To najbardziej charakterystyczny dla Styrii element uzbrojenia.

Inne

Imiona

W Styrii nie ma szczególnej tradycji związanej z imionami ani przedstawianiem się. Każdy Stryjczyk przedstawia się imieniem swoim oraz nazwiskiem odziedziczonym po ojcu lub w przypadku kobiet przybranym po mężu.

Popularne imiona męskie: Adan, Alvaro, Beil, Dalio, Eder, Enric, Gaspar, Hector, Jokin, Mateo, Narcis, Octavio, Tomas, Xavier.

Popularne imiona kobiece: Adelia, Ainoa, Ariadne, Calista, Cande, Celia, Delia, Eloisa, Iris, Lia, Maia, Rut.

Język kahta

W Styrii językiem urzędowym jak i powszechnym jest wspólna mowa Północy, jednak jako język rytualny został uznany kahta, czyli język w którym porozumiewali się z Tavar ulundo. W oryginalnej wersji Kahta był połączeniem mowy i gestów oraz przekazywanych telepatycznie myśli, stąd niemożność jego pełnego uzywania przez ludzi. Przerobiony na użytek ludzki daje się czasem zauważyć w psalmach i modlitwach styryjskich jak i w nazwach miejscowych, zwykle słowa w kahta brzmią dziwnie w ludzkich uszach.