548
edycji
Zmiany
brak opisu edycji
{{ZakładkiTrzy|Historia|Liryzja|Etnos}}
[[File:liryzja2.jpg|upright=|frameless|border|right]]
=='''Sytuacja Obecna'''==
Po śmierci Księcia elektora Rorika Rosgalena, skończył się okres pro-wergundzki. Wkrótce liryzyjski thang zdecydował o zerwaniu umowy z Federacją i zniesieniu protektoratu. Pozostawiono co prawda korzystne umowy celne, ale Liryzja trwale odłączyła się od Wergundii, korzystając z absolutnego braku możliwości reakcji protektora. W roku 951 wybrano także nowego władcę, była to Freyra Aslodottir Rosgalen.
Port w Nowej Birce rozwija się z każdym rokiem, bogacąc się teraz na obsłudze dwóch szlakow handlowych - starego na Sankarze i nowego Szlaku Wedry. Towary z Ofiru, a przez Ofir także z Pethabanu, podążały na Zapołudnie, stamtąd zaś docierały transporty mineralu do rdzeni, zas jedni i drudzy płacili miastu cło i skład. Nowa Birka stała się także główną siedzibą Kompanii Nowej Magii, a także stolicą Kongresu Wolnych Narodów.
=='''Zapis historii'''==
===Początki===
Liryzja rozpoczęła swoją historię wraz wędrówką ludów Fiordu w dół Sankary. W przeciągu kilku dekad stała się centrum politycznym i gospodarczym całego ludzkiego świata na zachód od Bramy Itharos. Stamtąd też ruszyła ekspansja na północ, aż po dalekie fiordy według legend mających być krainą “miodem i mlekiem” płynącą. Połowa V wieku była szczytem potęgi Liryzji. Jej terytoria obejmowały wszystkie wybrzeża: od najdalej wysuniętych peryferii Fiordu, przez wybrzeża Tryntu, ujście Wielkich Rzek, aż po Mercję i granicę z Talsoi - wyłączając półwysep Shamaroth. Kres potęgi Liryzji przyszedł wraz z końcem V wieku. Najpierw doszło do buntu jarlów na Fiordzie i utraty owej bezcennej kolonii. Krótko potem zbuntowany książę Hakon Tradamon doprowadził do oderwania się Askaronu i utworzenia księstwa Tryntu. Nim Liryzowie zdołali przedsięwziąć jakiekolwiek kroki przeciw jarlom czy Tradamonitom, przez północne dorzecze Sankary przetoczyły się nowe ludy, zwane Ludami Rzeki. Liryzja, ostatecznie zrezygnowawszy z mocarstwowych ambicji, stała się niedużym państwem, który jednak skupiał w sobie niemal cały ludzki handel morski i rzeczny na świecie. Z biegiem lat coraz większą kontrolę nad państwem zaczęła przejmować Liga Kupiecka, dodatkowo wzmacniając powiązania handlowe Liryzji ze światem i zwiększając jej bogactwo, lecz ubezwłasnowolniając ją pod względem militarnym.
Pod względem ekonomicznym i rozwojowym dla Liryzji najlepsze okazały się być lata 896-900, kiedy to Birka stała się portem macierzystym większości ekspedycji na Za-południe. Birka była neutralna, Birka dzięki swojemu bogactwu i kontaktom potrzebna była wszystkim krajom na równi. Birka była nietykalną potęgą... Wszyscy o tym wiedzieli, dopóki nie pojawił się ktoś, kto nie wiedział.
Neyestecae, władczyni państwa Qa na Zapołudniu, decydując o inwazji na wybrzeże Wergundii, zażądała od władz Birki bezwzględnej kapitulacji. Po odmowie miasto Birka zostało zmiecione z powierzchni ziemi najpotężniejszą bombą minerałową, jakiej użyto w czasie całej wojny.
Dla Zapołudnia bowiem port w Birce był symbolem kolonialnych wypraw, jakie podejmowano na ziemie Qa, i upokorzeń z tym związanych. Wybuch położył kres największemu miastu Liryzji i największemu portowi znanego świata, ruiny, pokryte minerałową mgłą, uniemożliwiały wejście tam przez kolejne dziesięciolecia.
Liryzja, w wyniku powyższych działań wojennych, stała się państwem zależnym od najeźdźcy i gubernatora Qa, stacjonującego na tych ziemiach.
===Ruiny miasta Birka===
W 911 roku ruiny miasta Birka zostały odgrodzone wojskowym kordonem i szerokim pasem bezpieczeństwa od reszty Liryzji. Przyczyny tego stanu rzeczy poznano dopiero później, w 937 roku, kiedy wyszły na jaw mechanizmy działania bomby minerałowej, która wybuchła w Birce. Przerażający stopień zniszczeń okazał się być dziełem nie tylko bomby, ale także mieszających się w to sił nadprzyrodzonych.
===Czas Ciemności===
Lata okupacji Zapołudnia były dla Liryzji czasem anarchii i chaosu. Kraj został wydrenowany z bogactw i właściwie pozostawiony sam sobie. Więzi między poszczególnymi regionami, miastami i osadami pękły. Zapołudniowym okupantom była na rękę rosnąca anarchia, rozpad więzi społecznych i struktur państwa. Liryzja funkcjonowała dzięki szlakowi handlowemu wzdłuż Sankary, gdy tego zabrakło, zabrakło też podstawy ekonomii kraju.
===Po odzyskaniu wolności===
W roku 937 Liryzja stanowiła smutny obraz anarchii i zniszczenia. Mieszkańcy funkcjonowali w mafijnych układach, próbując zastąpić strukturę państwa jakimkolwiek aparatem wprowadzającym porządek, w efekcie otrzymując społeczeństwo przesiąknięte przestępczością i zbrodnią.
===Thing Liryzyjski===
Najsilniejsza z rodzin liryzyjskich, Rosgalenowie, doprowadziła w 937 r. do zwołania ogólnokrajowego Thingu, który podjął decyzje o dalszych losach kraju. Liryzja odrzuciła propozycję dołączeniem do Tryntu i Fiordu jako trzecie księstwo unii, odrzuciła także wizję samodzielnego zaprowadzenia porządku na własnym terenie. Zwyciężyła koncepcja dołączenia do Federacji Wergundzkiej jako księstwo elekcyjne.
Księciem elektorem wybrany został bohater z III bitwy pod Arden, Rorik Rosgalen, paladyn Modwita.
===Ponowna inwazja===
Rok później przez kraj przetoczyła się kolejna fala najazdu Zapołudnia. Wergundzkie tymeny nie były w stanie zatrzymać inwazji armii Utzyao, która zatrzymała się dopiero pod Akwirgranem. Paradoksalnie jednak mobilizacja i wspólna obrona wybrzeża odniosły pozytywny skutek w mentalności zniszczonego kraju. Ludzie odzyskiwali poczucie godności i wiarę w możliwość decydowania o sobie.
===Odbudowa===
Po dwóch latach od przejścia Utzyao odbudowa Liryzji trwała na dobre. Wsparcie wielkiego mocarstwa dawało stabilność ekonomiczną, dobrą podstawę do odbudowy ładu społecznego. Ród Rosgalenów stał się najpotężniejszą siłą polityczną małego księstwa, sprawnie zarządzając wojskiem, handlem i innymi aspektami państwa.
Najpoważniejszym projektem była Nowa Birka (z czasem to dawne ruiny zaczęto określać jako Stara Birka). Port powstawał dzięki przekopaniu kanałów, umożliwiających dostęp z wszystkich czterech, łączących się w delcie rzek. Obejmował rozmaite nowatorskie rozwiązania technologiczne i pomysły uzdolnionych inżynierów, takich jak Patlin. Patlin był Qa, obrał sobie za cel życiowy naprawienie wyrządzonych w Birce zniszczeń, służąc swoją wiedzą i wizjonerskim podejściem.
Mimo zaangażowania znacznych środków, także przez Federację i inne zainteresowane podmioty, budowa miała potrwać jeszcze wiele lat. Zdawało się jednak, że Liryzja ma szansę po latach upadku powrócić na drogę rozwoju i dobrobytu.
===Nowe technologie i nowa przyszłość===
[[File:liryzja1.jpg|upright=|frameless|border|right]]
Sytuację znacząco zmienił lawinowy rozwój technologii magicznych. W Nowej Birce już pod koniec 942 r. ruszyła eksperymentalna maszyna, służąca do pogłębiania sztucznych kanałów. Maszyna zastępowała pracę kilkuset ludzi, a energię czerpała bezpośrednio z sieci geomantycznej.
Zaplanowane na 950 r. otwarcie głównego portu zostało przesunięte na lato 944 r., a port Nowa Birka stawał się najbardziej nowoczesnym i rozwiniętym miastem całej Północy.
W wergundzkiej wojnie domowej Liryzja stanęła po stronie książęcej. Dzięki inwestycjom w Birce prowergundzkie rządy rodu Rosgalenów miały spore poparcie. Przez ostatnie lata przestępczość została zredukowana, odtworzono stocznie na wybrzeżu, odbudowano handel wzdłuż Sankary, a zakończenie prac nad kanałem miało stać się zwieńczeniem olbrzymiego wysiłku odbudowy przedwojennej metropolii handlowej.
===Kataklizm===
W 950 roku w czasie kryzysu geomantycznego w ataku eskhar poległ książę elektor Rorik Rosgalen. Wraz z jego śmiercią skończyła się okres pro-wergundzki w historii kraju. Wkrótce liryzyjski thang zdecydował o zerwaniu umowy z Federacją i zniesieniu protektoratu. Pozostawiono co prawda korzystne umowy celne, ale Liryzja trwale odłączyła się od Wergundii, korzystając z absolutnego braku możliwości reakcji protektora. Po roku wybrano także nowego władcę, była to Freyra Aslodottir Rosgalen.
Port w Nowej Birce rozwijał się z każdym rokiem, bogacąc się teraz na obsłudze dwóch szlakow handlowych - starego na Sankarze i nowego Szlaku Wedry. Towary z Ofiru, a przez Ofir także z Pethabanu, podążały na Zapołudnie, stamtąd zaś docierały transporty mineralu do rdzeni, zas jedni i drudzy płacili miastu cło i skład. Nowa Birka stała się także główną siedzibą Kompanii Nowej Magii, a także stolicą Kongresu Wolnych Narodów.