brak opisu edycji
{{ZakładkiNacjeZakładkiTrzy||Styria/RozszerzenieHistoria|Etnos}} [[File:styria1.jpg|upright=|frameless|border|right]]'''Styria''' ''(wł. Wielkie Księstwo Styryjskie)'' - grywalna nacja ludzka, zamieszkująca centrum południowej części Kontynentu, na terenie dawnej Alta Tavar - [[Styria (kraina)|Wielkiej Puszczy Południowej]]. == Krótki rys historyczny ===== Wielka Puszcza Południowa (Alta Tavar) ===Niegdyś rozległe, acz niedostępne lasy na południe od magicznych granic, postawionych przez elfy. Obszar poddany mocy Alta Tavar był śmiertelną pułapką dla każdej istoty, bowiem moc [[Tavar]] zmieniała i mutowała każdą materię. Dopiero kiedy bogini Tavar przyjęła właściwą formę, stając się częścią tego świata, puszcza stała się domem dla przybywających tam osadników. Na ich czele stali potomkowie starożytnego imperium styryjskiego, którzy nadali nowemu krajowi charakter i tożsamość. === Zniszczenie Aenthil ===Styria (przedtem Nowa Styria) to państwo, utworzone na ziemiach dawnej Wielkiej Puszczy.Pierwszym, dramatycznym aktem bogini Tavar była zemsta na trzymających ją przez wieki w uwięzieniu elfach. W ten sposób zostało zniszczone [[Aenthil]], rzucając między elfy, a nowo powstający kraj ziarno nienawiści.Pomimo przejścia bogini w wymiar boski, autentyczne przywiązanie mieszkańców Nowej Styrii do jej osoby nie ustawało, powszechnie nazywali siebie "dziećmi Tavar" lub "ludem bogini". === Wojna Ofirska ===W latach 868-870 armia styryjska zaatakowała [[Ofir]], żądając wydania artefaktu, będącego własnością bogini [[Tavar]]. Sama Tavar rzuciła wyzwanie innym bogom i pokonała w pojedynku boga słońca Izosa, zabijając go, czym udowodniła, że w wymiarze ziemskim nawet bogowie są śmiertelni. Po upadku Izosa jedno z miast Ofiru, Itharos, przyjęło Tavar za swoją boginię, reszta Ofiru została rozbita i pokonana. === Wielka Wojna ===W 896 roku [[Wergundia]] uderzyła na Styrię po kilku latach intensywnych przygotowań do wojny z obu stron. Tak zwana Wielka Wojna, która ukazała porównywalną potęgę armii obu mocarstw (Styrii i Wergundii), uruchomiła cały szereg sojuszy, wciągając w konflikt mocarstw niemal wszystkie kraje Północy. Zakończyła się w 900 roku Pokojem Vekowarskim i zawarciem przymierza między walczącymi ze sobą krajami, nazwanego później Trójprzymierzem (Styria, Wergundia i [[Aenthil]]). === I Wojna o Północ ===Jeszcze za czasów Wielkiej Wojny Styria, podobnie jak inne państwa północy, wysyłała swoje misje zwiadowcze na teren zwany Zapołudniem – był on niezabezpieczonym zapleczem tego kraju, dziką granicą, której Styria nie mogła ignorować. Efekt wejścia na ów teren przerósł jednak wszelkie oczekiwania. Na Zapołudniu odrodziła się potęga, która w przeciągu kilkunastu lat zniszczyła wielkie imperia północy. Zrekonstruowane po wiekach państwo [[Qa]] uderzyło z całą potęgą, na którą nie poradziły nawet sojusznicze od niedawna tymeny wergundzkie. Być może zjednoczone armie Trójprzymierza zdołałyby powstrzymać inwazję, gdyby nie zdradziecko wbity nóż w plecy – w walkach nad brzegami Loranis, prawie u przedmieść Styrgradu, [[Aenthil]] ujawniło dawno przygotowaną zdradę, przechodząc na stronę Zapołudnia. Styria musiała wycofać się z większości niegdyś posiadanych ziem, w tym także Aenthil, do skrawka ziemi u stóp Gór Kalidor, który ostatecznie także straciła. Po zwycięstwie imperium Qa w Wojnie o Północ Styria pozostała krajem bez terytorium, a niedobitki armii zostały przyjęte jako wygnańcy w ciasnej enklawie w [[Księstwo Laro|Górach Larion]]. === Czas Ciemności ===W pokonanym i zniszczonym kraju [[Qa]] rozpoczęli regularną akcję niszczenia wszystkiego, co styryjskie. Ludność dotknęły ciężkie represje i prześladowania, wielu uciekło w lasy, zwłaszcza [[ulundo]], których zabijano bez litości. Wszelkie przejawy, nawiązujące do dziedzictwa Starej Styrii, tej z czasów przed potopem, były tępione i niszczone. Styryjska społeczność w takich warunkach stanęła na krawędzi zagłady. Ogromna część osadników, wszyscy [[ulundo]] i żołnierze z rozbitych formacji tentary (armii) wycofali się do lasów, tworząc tam oddziały partyzanckie, wspierane z zewnątrz przez działających z terenu [[Laro]] i [[Leth Caer]] agentów [[SSW]] (Styryjskiej Służby Wywiadowczej) i oddziałów odwetowych [[Czarna Tercja|Czarnej Tercji]]. Dzięki działaniom wywiadu powstał Sztab Konspiracji Północy, tajny organizm polityczno-wywiadowczy, którego emisariusze zjednoczyli Północ w walce o wolność, doprowadzając do wybuchu postania we Wschodniej Wergundii, a następnie na całej północy. === II Wojna o Północ ===[[File:styria5.jpg|upright=0.65|frameless|border|left]]Wraz z wybuchem wojny granicę przekroczyły szkolone w [[Laro]] tercje, w kraju ruszyły do walki oddziały partyzanckie, styryjski wywiad na wszystkich frontach podjął działania wspierające całą walczącą Północ. Precyzyjne uderzenia [[Czarna Tercja|Czarnej Tercji]] dały się potężnie we znaki przeciwnikowi - pod koniec lata udany zamach w Monta Argenta pozbawił życia przywódczynię państwa [[Qa]], szamankę Neyestecae, zimą zlikwidowano jej przypuszczalnego następcę, głównodowodzącego wojsk Zapołudnia, Seitiriego. Tym, co najbardziej jednak podniosło ducha Styryjczyków, było odbicie Styrgradu. Miasto, zniszczone, ze zdziesiątkowaną ludnością, ale wciąż walczące, wydarto z rąk Qa, ponosząc przy tym wielkie straty. 14 listopada 936 do stolicy wkroczyły wspólnie wojska wergundzkie i styryjskie.Nie był to jeszcze jednak koniec zmagań. Styria, mimo wycieńczenia Czasem Ciemności i utraty 1/4 ludności, stanęła do zażartej walki o swoją wolność i godność. Za desperacko pożyczane pieniądze wyposażani byli ochotnicy, tłumnie ciągnący pod sztandary nowo zakładanych tercji. Idąca z Zapołudnia armia Qasyranu zatrzymała się na rzece Loranis, po czym przystąpiła do oblężenia Styrgradu. Miasto obroniły dwa wergundzkie tymeny, kilka styryjskich tercji i sojusznicy z innych krajów. Cała bitwa zaangażowała niemal pół miliona walczących…Ostatecznie po bitwie o Akwirgran wergundzka pomoc dla Styrgradu przechyliła szalę i po zawarciu Traktatu Vistanijskiego wojska Qasyran ustąpiły spod Styrgradu. === Czas powojenny ===Ze wszystkich krajów Północy żaden nie ucierpiał jak Styria. Księstwo zostało spustoszone przez ludobójstwa popełniane przez [[Qa]], grabieże i czystą, bezmyślną destrukcję której celem było złamanie ducha Styryjczyków. Lecz naród bogini nadziei nie poddaje się łatwo i Styria kontynuowała walkę, jednak jej los stanął pod znakiem zapytania wraz z groźbą oblężenia Akwirgranu, które zmusiłoby Wergundów do wycofania swych sił. Do tego jednak nie doszło. Mimo to pozycja Styrii na negocjacjach pokojowych była niezwykle słaba, zaś w początkowych rozmowach rozważano oddanie Styrgradu w ręce Qa. Szale obróciły się w raz z ofertą cesarza Elidisa, wybrańca bogini [[Tavar]], który zrzekł się korony by wzmocnić pozycję Północy. Konsolidacja nacisków ze strony reszty Państw Północy pozwoliła Styrii odzyskać niemal całe utracone tereny, poświęcając jedynie drobny, niezamieszkały fragment południa. Cudowne, niemal przeczące logice odrodzenie kraju sygnowało czas wielkiego wysiłku i odbudowy, jednak Styria nie była sama. Wojna zmieniał Federację, dawnego wroga w wiecznego brata broni, [[Laro|Księstwo Laro]] oficjalnie weszło w skład Sojuszu Państw Północy stając po stronie Styrii, zaś z Cesarstwem Świtu Księstwo łączyła mistyczna więź poprzez boginię Tavar uratowaną przez elfy. Dla Styrii nastał nowy świt, pełen pracy i trudu, lecz nic co cenne nie przychodziło łatwo. === Sytuacja po wojnie ===Styria była bodajże najbardziej dotkniętym przez wojnę krajem. Utraciła połowę terytorium i około 15% populacji, reszta była zniszczona i wypalona. Jednak niemal natychmiast po wycofaniu się Qaspod Styrgradu rozpoczęto odbudowę miasta i porządkowanie tego, co zostało, z czego najbardziej palącą sprawą było pogrzebanie wielu tysięcy zabitych w oblężeniu i uporządkowanie setek mogił powojennych. Zdecydowano o odbudowie głównych węzłów cywilizacyjnych, największych miast i przepraw przez Loranis. Na południe od rzeki rozpoczęto wielką akcję osadniczą. Działki ziemi były przydzielane za darmo lub za symboliczną opłatą, warunkiem było podpisanie umowy z państwem styryjskim. Kilka lat po wojnie największe miasta wciąż stanowiły w większości sterty gruzów. Odbudowa przebiegała powoli, a ruiny nie zapewniały wystarczającej ilości żywności. Większość społeczeństwa była przeraźliwie biedna, tym niemniej ogólne morale nie było złe. Zgodnie z traktatem z Federacją Wergundzką południowa granica kraju została obsadzona częściowo przez wergundzkie tymeny, a częściowo styryjskie tercje. Wzdłuż granicy rozpoczęto budowę szeregu umocnień, które w planach wkrótce miały stać się nowoczesnymi fortyfikacjami, chwilowo jednak w wielu miejscach były to niewielkie drewniane i ziemne forty, stanowiące jednocześnie na Nowych Ziemiach centra władzy i styryjskiego prawa. W obrębie armii utworzono nową formację - Straż Pogranicza - wyspecjalizowaną do zadań rozpoznawczych i patrolowych na granicy. Wkrótce po wojnie i odkryciach związanych z siatką geomantyczną na rynkach gwałtownie wzrosła cena metali aktywnych magicznie oraz kamieni szlachetnych. To były doskonałe wiadomości dla regionu Kavelii. Leżąca u podnóża gór Larion kraina jeszcze przed wojną była kwitnącym ośrodkiem górnictwa metali. Gdy tylko pojawiła się koniunktura, wartość działek w Kavelii gwałtownie wzrosła.Pojawili się inwestorzy ze Styrii i spoza niej. W przeciągu roku ilość odwiertów poszukiwawczych wzrosła o ponad 1000%, a liczba czynnych kopalń o 150%, przekraczając stan sprzed inwazji Qa.Styria wsparła inwestycje w regionie zwolnieniami podatkowymi, sytuacja nie była jednak łatwa. Podobnie jak całe Nowe Ziemie, czyli południe obecnej Styrii, tak i Kavelia, były dzikie i niezorganizowane, kwitła przestępczość, a życie osadników było trudne. Boom w Kavelii w 940 r. stał się jednym z kół zamachowych styryjskiej gospodarki. W regionie ruszyły pełną parą inwestycje górnicze, znajdując zbyt na błyskawicznie rozrastającym się rynku nowoczesnej magii. Ta ostatnia stała się zresztą drugim z kolei fundamentem odbudowy zrujnowanego kraju. Po zmianie struktury Kompanii Nowej Magii Styria podpisała z kompanią umowę o dzierżawę Węzła Kotalaud, dzięki czemu na przestrzeni kolejnych dwóch lat miasto rozrosło się w nowoczesną metropolię. Nowoczesna magia została także użyta do odbudowy Styrgradu i trzebienia puszczy, w której rozpoczęto akcję osadniczą. Styria zaangażowała się także we współpracę z Felnorem, sprzedając tam zboże i sadzonki. Na wyspy wyjechali licznie specjaliści, ale także zwykli rolnicy, oferując wyjałowionej ziemi swoje umiejętności. Wielu z nich po kilku latach wróciło do Styrii z olbrzymimi pieniędzmi. Kavelia, Felnor oraz Kompania Nowej Magii generowały nową klasę ludności - nowoczesnych magnatów, ludzi, którzy na udanych inwestycjach dorobili się gigantycznych majątków. Byli oni bardzo często elementem wspomagającym rozwój kraju, w majątkach Marco da Cardanii czy Enrique Nuneza znajdywało zatrudnienie tysiące Styryjczyków, magnaci inwestowali w wynalazki i nowe rozwiązania, wspomagając skarb wysokimi podatkami. Powojenne życie w Styrii nie było łatwe, ludność wciąż zmagała się z ciężarem odbudowy, jednak z roku na rok pojawiało się coraz więcej perspektyw i możliwości rozwoju. To odbijało się w nastrojach mieszkańców, wśród których zapanował swoisty entuzjazm i optymizm. W roku 943 stopa przyrostu naturalnego w kraju przekroczyła 2%. W obliczu kryzysu wokół Visnohory Styria wyraźnie stanęła po stronie Wergundii, jednak wraz z Ofirem, Aenthil oraz Larionem prowadziła intensywne wysiłki dyplomatyczne na rzecz pokojowego rozstrzygnięcia - zwłaszcza na rzecz powstrzymania wojny wergundzko- tryntyjskiej. W prowincji Kelahiran stworzona została enklawa ulundo, gdzie nadal pracowano nad rytuałem Narodzin. Kelahiran posiadało zbudowane stałe połączenie z felnoryjska wyspą Sakkarą, gdzie odkryto obszar wpływu Tavar, nietknięty dotychczas przemianą, wraz z ulundo, które dopiero teraz zyskały łączność z boginią. Było to miejsce unikatowe dla ulundo, o niesłychanej energii, nigdy nie skażone wpływem Swarta-Szakala i felnoryjskiej magii. Dla styryjskich ulundo stało się miejscem pielgrzymek, swoistą świątynią i sanktuarium, jednocząc i wzmacniając ich społeczność. === Sytuacja obecna === Specyficzna sytuacja Styrii powodowała, że władza centralna stopniowo zaczynała pełnić głównie rolę instytucji spinającej poszczególne dystrykty, każda zaś prowincja radziła sobie na własnym obszarze coraz bardziej niezależnie, najczęściej w oparciu o fundusze potentatów finansowych.Zadłużone po uszy i przygniecione rozlicznymi problemami państwo styryjskie zostało zmuszone do scedowania części uprawnień na lokalne władze. Od 945 roku gubernatorzy dystryktów zyskali możliwość samodzielnego stanowienia części praw ekonomicznych i karnych niższego szczebla, zyskali także niemal całkowitą kontrolę nad systemem podatkowym, mając jedynie obowiązek odprowadzania podatku centralnego do Styrgradu. Dystrykty mogły samodzielnie decydować o inwestycjach oraz pożyczkach na nie, dzięki czemu do 950 r. na całym terytorium Styrii zamontowano dziesięć rdzeni minerałowych oraz eaformator (na węźle Kotalaud, dzierżawionym przez Kompanię Nowej Magii). Wzrost wydobycia atexatli na Zapołudniu wiązał się ze wzrostem wyzysku tysięcy niewolników i robotników, w olbrzymim procencie ludzi uprowadzonych z Północy w okresie Wojen o Północ, jeńców i więźniów. Największe ośrodki górnicze Zapołudnia mieściły się na terenie gór Dragevig, Sowiogórza (Imperium) i gór Diablich (Unia). Na obu tych obszarach, w tym samym niemal czasie, czyli wiosną 947 roku, wybuchło powstanie niewolnicze. Powstanie w przeciągu miesiąca zgromadziło ponad 10 tysięcy zbiegłych niewolników, z których mniej niż połowa stanowiła siłę bojową. Powstańcy, którym udało się ujść z rąk sił qasyrańskich, skierowali się przez góry Dragevig w kierunku równiny Asolellat i granicy styryjskiej. Ponieważ powstanie wybuchło równocześnie z rewoltą Theonasa w Ofirze, za tę podejrzaną synchronizację obwiniano działanie styryjskiej SSW. Qasyran i Ofir na kongresie Wolnych Narodów oficjalnie oskarżyły Styrię o próby ingerencji w wewnętrzne sprawy innych krajów, nie przedstawiono jednak żadnych dowodów. Styria odpowiedziała oficjalnym oświadczeniem, w którym poparła dyplomatycznie wszelkie działania niesłusznie uwięzionych dla odzyskania wolności, jednak zaprzeczyła, jakoby miała inspirować i sponsorować powstania. Nie były to jedyne międzynarodowe problemy Styrii. Z powodu wsparcia, jakiego udzieliła Felnorowi, ale także z powodu odrodzenia społeczności ulundo, ostre wystąpienia przeciwko niej wystosowywali druidzi i kapłani Ei, w tym aenthilscy taure’yaro, oskarżając o wspieranie przeciwnych naturze świata abominacji. Przyniosło to dalsze zgrzyty wewnątrz Inkwizycji (Trzech przeciwko Szakalowi), a ostatecznie doprowadziło do wydania dekretu Rady Regencyjnej, zabraniającego druidom i taure’yaro wstępu na ziemie styryjskie. == Mentalność ==
{{RamkaInfo|tresc= Nie kopiujemy historycznych rozwiązań, dlatego nie należy przenosić żywcem rzeczywistych wzorców. Ale jeśli szukasz strojów, imion, nazw i generalnie klimatu to podpowiadamy, czym można się inspirować.<br><br>
'''Styria''' to XVI-wieczna Hiszpania, charakter państwa zbliżony do pionierskiego USA. }}
{{RamkaMail}}
[[Kategoria:Nacje]]