Zmiany

{{ZakładkiTrzy|Historia|Felnor|Etnos}}

=='''Sytuacja Obecna'''==

12 wysp, stanowiło konglomerat wysp-państw, rządzony początkowo przez radę lordów, z czego władców z wysp Risil (Pierścienia) nazywano arcyksiążętami i mieli oni decydujący wpływ na politykę.

*'''Książęta-magowie''' - łączenie funkcji wodzów i przywódców z osiągnięciami magicznymi

Konflikt Qa ze Styrią został przepowiedziany i jego skutki także. Wizja objawiona przez wyrocznię ze świątyni Aghurmi na wyspie Hiril mówiła o zagładzie całego znanego świata i jedynym możliwym sposobie ucieczki – oddaniu się w służbę prawdziwego boga, Troskliwego Szakala.

Arcyksiążę – arcyksiążę wyspy Amrun, arcymag, nekromanta. Stanął na czele Felnoru wkrótce po objaweniu Przepowiedni i był jej pierwszym wyznawcą. Rozpoczął szereg przygotowań, a gdy apokalipsa rozpoczęła się, przejął władzę z rąk Omentii i rozpoczął wielki rytuał, w którym sam oddał dotychczasowe życie przemieniając się w demona światła – w pojęciu Felnoru stał się bogiem.

Pod wpływem Przepowiedni z Aghurmi Echiron, wicefaraon Felnoru, rozpoczął wielką przebudowę wysp. Otoczono je zewnętrznym kręgiem, wybudowano Turkusowych Strażników, zbudowano Nayili, sztuczną rzekę łączącą wyspy, oraz rozbudowano Memriyah, centralne miasto na wodzie, otaczające Pierwszą Piramidę.

Atalante – w quenyi to słowo oznacza upadek, ostateczną katastrofę. Ale tak też określono rytuał, który poprowadził Echiron, a który doprowadził do stworzenia kopuły, nazwanej Raeth lub Turkusową Kopułą.

Sprzężono tutaj gigantyczne moce i było to możliwe wyłącznie dzięki działaniu Swarta – Troskliwego Szakala. Kopuła zatrzymała wzbierające wody oceanu, ale nie zapewniała innych potrzebnych do życia elementów, jak powietrza czy żywności, i to musiało zostać rozwiązane magicznie.

Echiron poprowadził rytuał Atalante, ale kosztowało go to życie – jego dusza z pomocą magii i mocy Swarta przeistoczyła się w eskhara, demona, władającego Felnorem jako bóstwo. Był czczony niemal na równi ze Swartem i każdy jego wizerunek w charakterystycznym nakryciu głowy był obiektem czci. Niekiedy też obydwie istoty były uznawane za jedność.

[[File:felnor3.jpg|upright=|frameless|border|right]]

Nie było mowy o prowadzeniu normalnego życia jak wcześniej – pomijając już to, że w wodach oceanu i w pierwszych latach Raeth śmierć poniosło 90% mieszkańców wysp. Ocean w ogóle stał się gigantyczną mogiłą, w której istnieli przez następne tysiące lat. Konieczne było czerpanie skądś tlenu i energii.

Aby w jakiś sposób poradzić sobie z koniecznością pracy tak, aby nie tracić energii. Ukradziony od Laro rytuał Ira Kati został przekształcony tak, aby można było więzić dusze i zmuszać do służby. Nie może to być oczywiście dosłowna służba (duch jest eteryczny), ale trwanie w cierpieniu jako generator darmowej energii. W podziemiach gigantycznych budowli, w tym także w podziemiach Wielkiej Piramidy, stworzone olbrzymie struktury, zwane Studniami Dusz. Umieszczone tam za pomocą zwojów dusze były rozciągane na olbrzymim kole, za pomocą mechanizmów magii wprawianym w ruch, w ten sposób poprzez torturę zmuszano je do niemego krzyku lub innego tworzenia energii magicznej (many).

Zakończenie Raeth odbyło się poprzez wypiętrzenie ziemi pod wyspami Felnor. Na dalekich brzegach odbiło się to wysoką falą i tsunami w roku 937. Stało się to możliwe dzięki mocy Trzech – generałów Szakala, którzy dopełnili mocy Echirona. Wszyscy troje czerpali także bezpośrednio z mocy samego Swarta, który niemal zyskał wówczas możliwość wejścia do świata z powrotem.

Ukrycie pod falami oceanu nie oznaczało, że Felnor zniknął całkowicie z kart historii. Dzięki mocy Swarta-Szakala jego najwierniejszy sługa, wicefaraon Felnoru, Echiron posiadał wielką moc, był w końcu tym, który zstąpił w głąb Piramidy i spojrzał w Otchłań Pustki. Niegdyś ambitny mag Światła, ostatecznie Echiron stał się sam częścią Pustki, Księciem Światła (w znaczeniu mistycznym Światło to jeden z dwóch podstawowych pierwiastków, które tworzą wszechrzeczy), jednym z najpotężniejszych eskhara, jakie istniały. Nosił tytuł Generała Szakala jako jeden z Trzech, obok Księżnej Ciemności i Pani Szaleństwa. Mając do dyspozycji moc Piramidy mógł kontaktować się z kontynentem, nawiązując relacje ze sługami Szakala, zgromadzonymi w tzw. Sztabie. Po Oryia, czyli Wynurzeniu, faraon Felnoru zaangażował się w pełni w politykę na kontynencie, pozostając co prawda w ukryciu.

Wyspa ta, choć wraz z resztą archipelagu znalazła się pod Turkusową Kopułą, nie była podobna do innych części Felnoru. Przede wszystkim powiązana była w tajemniczy sposób z potężną istotą, i bynajmniej nie był to Swart. Jeszcze przed apokalipsą Sakkara była niezależna, a żyjące tam dziwne stworzenia okrutnie rozprawiały się z wszelkimi próbami podporządkowania jej.

[[File:felnor2.jpg|upright=|frameless|border|right]]

Od czasu wynurzenia wysp Felnorskich stały się one jednym z głównych kierunków polityki styryjskiej. Miało to wiele przyczyn - począwszy od Sakkary, ostatniej enklawy nieprzemienionej mocy Tavar (Turkusowa Kopuła skutecznie zatrzymywała wszelką energię), aż po kwestię monitorowania zagrożenia ze strony eskhara, których wyznawcami byli Felnoryjczycy.

Mieszkańcy wysp Felnoru różnie oczywiście odnosili się do tego wydarzenia. Jeden skutek Rekonkwisty był jednak niepodważalny. Oto bowiem, w około rok po zakończeniu wojny o Piramidę, na Felnorze narodziło się pierwsze elfickie dziecko.