|
|
Spis treści
Państwo i Społeczeństwo
Urzędy państwowe
Podstawą społeczności Ofiru są rozmaite urzędy, a im znaczenie pełnionego urzędu świadczy o znaczeniu obywatela. Najważniejszym organem w życiu każdego miasta jest senat, w którym zasiadają: przedstawiciele możnych rodów. Ród zyskuje miano eugenis – szlachetny, kiedy odprowadza do kasy miasta minimum 100 złotych bezantów rocznie przez co najmniej 10 lat lub też tytuł ten może zostać nadany przez Senat za wyjątkowe zasługi dla miasta. Tytuł eugenis figuruje jako ev. przed nazwiskiem rodu w mowie pisanej, w wersji mówionej mówi się "szlachetny". - wybrani w zgromadzeniach ludowych przedstawiciele każdej dzielnicy miasta oraz każdej prowincji, należącej do miasta. Zależnie od ilości mieszkańców, ilość przedstawicieli danej jednostki administracyjnej wahała się od 1 do 10 osób. Aby brać udział w zgromadzeniach ludowych, trzeba posiadać dom lub inny majątek ziemski w granicach polis lub też potwierdzone zamieszkanie na terenie polis od minimum 1 pokolenia. - wybrani przez Senat spoza możnych rodów urzędnicy oraz dowódcy sztabu. - kapłani Opiekunów, tudzież wysoko postawieni Qa, którzy postanowili się osiedlić w Ofirze i uzyskali pozwolenie na zwyczajowych prawach każdego z miast. Zajmują się oni świętami, które zostały na nowo ustanowione jak i wszelkimi kwestiami związanymi z sojuszem. Są ochroną i gwarantem poszanowania sojuszu.
Urzędnicy senaccy
- Logoteta – minister. Każde miasto ma logotetów:
- Dromou – dyplomacji
- Agelon – zarządca dóbr, odpowiada za infrastrukturę miasta, drogi, zaopatrzenie itp.
- Genikou – skarbu i podatków
- Magister – mistrz, osoba odpowiedzialna za edukację, koordynował działanie szkół świątynnych i magicznych, odpowiadał za finansowanie przez miasto uniwersytetów i akademii
- Protektor – dowódca garnizonu na prowincji, w razie rozkazu strategosa o powszechnym poborze miał obowiązek go przeprowadzić na swoim terenie i oddać pod rozkazy odpowiedniego polemarchy (tera-polemarcha)
Prefekt – zarządca polityczny prowincji, odpowiada przed senatem
- (prima)strator (żen. stratorissa)– wielki koniuszy
- (prima)pretor (żen. pretorissa) – główny sędzia miasta
- (krati)palates (żen. palatissa) – zarządca pałacu, tytuł przy dworze kratistosa, ale także na prowincji przy rezydencjach prefektów.
- Kartor - osoba zajmująca się sprawami wiary i ambasador ludu Qa. Może być 5 kartorów, po jednym z każdego miasta.
Współpraca między miastami
Senat każdego z miast stanowił prawo na obszarze swojego miasta. Kratistos reprezentował polis przed innymi miastami oraz resztą świata, prowadził politykę zewnętrzną polis oraz był zwierzchnikiem administracji. Odpowiadał przed senatem miasta ze swoich decyzji, o ile senat uznałby jednogłośnie, że kratistos działa na szkodę miasta, mógłby go odwołać. Taki wypadek zdarzył się w historii Ofiru dwa razy, w czasach przed Wielką Ekspansją. Wygnany został kratistos Korathii, Lukides, któremu udowodniono zaniedbania, w efekcie których miasto dotknęła klęska suszy. Drugi przypadek dotyczył kratistosa Messyny, Orofana, który miał tendencje do terroryzowania poddanych, został osądzony za niesprawiedliwe zabójstwo w efekcie objawienia wyroczni Wessiego na Srebrnej Przełęczy, ale zanim wykonano wyrok, uciekł z miasta. Na podstawie legendarnego wydarzenia powstało powiedzenie "orofanować", czyli tchórzliwie uciekać przed sprawiedliwością.
Urząd kratistosa był dożywotni. Gdy ten dożywał sędziwego wieku i groziło mu zniedołężnienie lub zmęczenie urzędem, wyznaczał swojego następcę, najczęściej swojego potomka, bywało jednak, że był to ktoś inny, np. urzędujący strategos lub małżonek kratistosa. Senat mógł namaścić następcę lub odrzucić, wówczas senatorowie przedstawiali własnych kandydatów.
Kratistosi zbierali się wspólnie, jako naczelna władza Ofiru, w tzw. oligoi. Rada kratistosów zbierała się naprzemiennie w różnych miastach, a także czasem w świątyni Toledy w Tritajos. Zakres kompetencji oligoi obejmował – decyzje wspólnej polityki zewnętrznej, decyzje o wojnie (wówczas oligoi obradowało wspólnie z radą strategosów pięciu miast), poważne decyzje ekonomiczne, monetarne czy kryzysowe. Oligoi sprawowało również zaprzysiężoną opiekę nad głównym artefaktem Ofiru, Koroną. W różnych okresach Korona znajdowała się w skarbcu w świątyni w Tritajos lub też podzielona na 5 części – w skarbcach 5 miast. Ciekawostką jest, że nazwą oligoi Ofirczycy nazywają także wyjątkowe ciało polityczne, złożone z połączonych senatów wszystkich miast. Taka rada senatów zdarzała się bardzo rzadko w dziejach Ofiru i najczęściej były to okazje wyjątkowo uroczyste lub podniosłe.
Herb Ofiru
Przedstawia profil Eutychusa (Eutyka), jednego z wodzów ofirskich z czasów początków państwa, który zgodnie z wczesnymi kronikami doprowadził do pierwszego Oligoi – rady kratistosów, co z kolei zapoczątkowało stworzenie sojuszu miast. Był to rok 1213 przed Wielką Ekspansją.
Niewolnictwo
W Ofirze legalne jest niewolnictwo. Niewolnicy nie posiadają statusu osoby, a są raczej traktowani przedmiotowo i stanowią tanią siłę roboczą. Właściciel może ze swoim niewolnikiem zrobić cokolwiek zechce. Niewolnicy pochodzą najczęściej spośród niewypłacalnych dłużników lub są kupowani od Samnijczyków lub Qa.
Miasta Ofiru i najważniejsze rody
| Motto | Opis | |
|---|---|---|
| Arethyna ród Aulus | ”Pióro jest potężniejsze od miecza” | Jeden z rodów założycielskich, słynący z tego, iż ufundował i utrzymuje na własny koszt ogromną Bibliotekę Arethyńską, kiedyś dumę całego Miasta później obróconą w popiół. Prawdopodobnie była jedną z największych na świecie, przygrywając w starciu o tytuł tylko z jej elfickimi odpowiednikami, posiadała bardzo zasobne archiwa zawierających wiele informacji o świecie. Niestety z jej zbiorów tylko część do dziś przetrwała, wiele zostało bezpowrotnie utraconych - spalonych lub zrabowanych - w czasie najazdu Samnijskiego na Miasto. W ciągu lat część udało się odzyskać co znacząco pomogło podczas ponownego otwarcia Biblioteki.
Sami Aulusowie wydają się na pierwszy rzut oka być stereotypowymi Ofirczykami, stawiającymi doskonalenie się wewnętrznie nad wszystkim innym. Najlepiej widać to w dziejach ich działalności na arenie politycznej gdzie pomimo posiadania znaczących wpływów i licznych stronników rzadko brali aktywny udział w życiu politycznym. Jednakże jest to jednocześnie błędne ponieważ wiele wysiłku włożyli w działalności społeczne oraz poprawę warunków życia w mieście jak i prowincji. Znani są głównie ze swojej miłości do wszelkich rodzajów sztuki, szczególnie do poezji. Ich mecenat jest nadzieją na szybki dla wielu obiecujących i zdolnych artystów, jednak nie ogranicza się do pomocy finansowej. Często wystarczy ich słowna rekomendacja aby dany twórca miał szansę się wykazać i zyskać uznanie. Poza tym co pięć lat w miesiącu Mae urządzany jest na ich włościach prestiżowy ogólnokrajowy konkurs artystyczny, którego zwycięscy nie mają już potem problemów ze znalezieniem mecenasów. Same rodowe włości znajdują się w południowo-wschodniej części prowincji, na równinie Vincetis, dzięki czemu należą do najspokojniejszych miejsc na terenie prowincji, z dala od najazdów Samnijskich. Sprawiło to, że wiele budowli typowo defensywnych, jak zamki i forty, znajduje się w marnym stanie. Za to na tych terenach znacząco rozwinęła się kultura i sztuka przez co obszar może aspirować do kulturalnej stolicy kraju. Większość ludzi z tamtych stron preferuje zajmowanie się literaturą i sztuką, stronią od oręża. Na herb składa się tarcza, na której na złotym polu znajduje się białe pióro leżące przy szarym pergaminie. Nawiązuje to do wartości wyznawanych przez członków rodów od pokoleń. Słyną z przekładania dyplomacji nad sztukę wojenną kiedy można, choć nie znaczy to, że są tchórzami lub nie potrafią walczyć. |
| Telasos | “Giną zawsze inni, bo gdy giniemy my, nie ma już innych” | Dumny ród, zamieszkujący najbardziej na północ wysunięte ziemie Ofirskie. Historia tego rodu wydaje się być jedną długą wojną z Samnijczykami. Niejednokrotnie ich ziemie były najeżdżane i łupione przez sąsiadów z południa co doprowadził do utrwalenia się w rodzie wojskowych tradycji, niejednokrotnie piastowali wysokie funkcje w wojsku Miasta.
Aktualnie ich polityka posiada charakter irredentyczny, od dawna starają się odzyskać ziemie jakie Samnia odebrała Miastu, bez większych sukcesów. Skupiają przy sobie ludzi wrogich Samni, często pomagają ofiarą wrogich najazdów oraz stawiają opór w czasie ataków. Stali się dzięki temu bardzo popularni wśród pospólstwa. Od dawna próbują stworzyć system mogąc się skutecznie przeciwstawić wrogim atakom jednak wydaję się, że Samnijczycy zawsze są o krok przed swoim przeciwnikiem. Herbem rodu są dwa skrzyżowane miecze, skierowane do góry. Pomiędzy nimi znajduje się sztandar w barwach Miasta. |
| Da Tirelli | "Da Tirelli zawsze spłaca swoje długi" | Stary ród kupiecki, wywodzący się z Tyrelu – kupieckiej dzielnicy Arethyny. Członkowie rodu charakteryzują się żyłką do interesów, przebiegłością oraz problemami z poprawną dykcją. Stronią od walki, uciekając się do intryg jako sposób rozwiązywania konfliktów. Dotrzymują zawsze słowa, zarówno obietnic jak i gróźb.
Początkowo byli niczym nie wyróżniającym się rodem kupieckim ograniczającym zasięg działań handlowych do Ofiru. W roku 679 p.w.e sytuacja ta uległa zmianie. W czasie zamachu na ówczesnego kratistosa Miasta - Callepa Baetinusa - Demosteniusz Da Tirelli osłonił przed ostrzałem z łuku władcę po czym osobiście zatrzymał dwóch z zabójców pomimo odniesionych licznych ran. Za swoje wyczyny podniesiono jego ród do rangi szlachetnych. Dzięki temu Da Tirelii dołączyli do areny politycznej Miasta, jednak rzadko kiedy byli jednymi z ważniejszych graczy. Dopiero dość niedawno ich pozycja się ugruntowała, kiedy to dwóch jego członków wkradł się w łaski aktualnego kratistosa - Dracjana Telasosa. Zapewniło im to względny okres dobrobytu spędzony na ugruntowaniu swojej pozycji w wyniku czego stali się i do dzisiaj są jednym z najważniejszych rodów na teranie Miasta. Opowiadając o Da Tirellich nie można nie wspomnieć ich organizacji handlowej - "Da Tirelli i Synowie", która aktualnie jest drugą co do wielkości działającą w Ofirze. Zapewnia ona pokaźne dochody i luksusowe życie Da Tirellim. Wszystkie wyższe stanowiska piastują starsi członkowie rodu, posiadający wykształcenie kupieckie. Co prawda nierzadko doprowadza to problemów wewnątrz zarządu jednak system ten przetrwał póki co próbę czasu. Da Tirelli nie posiadają ziem rodowych, ich główna siedzibą znajduje się w kupieckiej dzielnicy Aerthyny - Tyrelu - mieści się w tam również siedziba " Da Tirellich i Synów". Sama dzielnica wypełnina jest przez rodowe flagi i sztandary, rozwiewając wszystkie wątpliwości kto włada tą częścią Miasta. Dzielnicę wypełniają magazyny, stragany, sklepy oraz miejsca gdzie można po długim dniu handlowania i targowania się dobrze pobawić w gronie znajomych. Pod warunkiem posiadania ciężkiej sakiewki bowiem życie w Tyrelu nie należy do tanich. Herb składa się z dwóch złotych lwów podtrzymujących owal, na którym znajduje się portret na wpół legendarnego przodka, Demisteniusza Da Tirelliego, w karmazynowym płaszczu. Ów płaszcz został nieformalnym znakiem rodowym, gdziekolwiek udają się Da Tirelli można dostrzec karmazynowe płaszcze z charakterystyczną złotą lamówką niezależnie od pogody. |
| Villibus | “Kropla drąży skałę” | Bardzo młody ród, który zaledwie dekadę temu dołączył do grupy najważniejszych rodów w Mieście. Ten nagły wzrost w statusie jest głównie wynikiem szczęśliwych zbiegów okoliczności oraz pracy poprzedniego pokolenia więc niepewne jest czy uda się ową pozycję utrzymać.
Mają we władaniu dolinę Septuma, graniczącą w górami Cyllene, niedaleko Teralskiej granicy. Kiedyś był to region prosperujący dzięki licznym kopalnią, jednak w VII. stuleciu po Wielkiej Ekspansji wydobycie osiągnęło punkt kiedy to dalsza praca była zbyt kosztowna aby była opłacalna. Od tamtej chwili region szybko zaczął ubożeć a spora część ludności go opuściła. Ród wówczas władający doliną - Accavus - popadł w ruinę straciwszy miejsce dochodów. Sytuacja ta nie ulegała zmianie, aż do niedawna kiedy to Villibusi wykupili cały region od ostatniego żyjącego Accavusa. Włożyli ogromne ilości pieniędzy aby na nowo ożywić gospodarkę, sprowadzili krasnoludzkich górników i inżynierów mających znaleźć sposób na poprawę sytuacji z kopalniami, przy użyciu nowych alchemicznych specyfików zwiększyli ilość plonów oraz rozpoczęli rozbudowę lokalnych miast. Założyli też prywatną uczelnie alchemiczną nazywającą się najzwyczajniej w świecie “Szkołą Alchemiczą”. Jak nazwa sugeruje jest to tylko szkoła, jednak to wyróżnia ją od innych to to, że posiada najlepszych fachowców w swoim zawodzie co prowadzi do olbrzymich kosztów wymaganych do opłacenia przez uczniów. Poza tym powstał też pierwszy szpital w okolicy co w połączeniu z całą resztą doprowadziło do ogromnej popularności wśród pospólstwa. Region zaczął prosperować i wydawało się, że ponura przeszłość pozostała daleko w tyle, aż do zimy roku 914 kiedy niespodziewanie wybuchła epidemia nieznanej wcześniej choroby. Rozprzestrzeniła się bardzo szybko na prawie całą dolinę, tylko miasta i zamki, które zdąrzyły odpowiednio szybko odciąć się od świata zewnętrznego uniknęły plagi. Ponieważ choroba jest bardzo zaraźliwa postanowiono odciąć cały teren Septuma od reszty świata poprzez zawalenie przesmyków górskich. Niestety bardzo mało wiadomo o chorobie gdyż kontakt z mieszkańcami doliny de facto nie istnieje. Póki co wiele osób niestrudzenie czeka na jakiekolwiek informacje od swoich najbliższych. Ważne jest, że część Villibusów znajdowała się poza doliną kiedy epidemia wybuchła i z przymusu stanowią reprezentacje swojego rodu w polityce. Villibusi mogą pochwalić się bardzo mocnymi i przyjaznymi więzami z rodem Da Tirellich, z któym posiadają coś na kształt sojuszu. Mają także silne więzy z Sapiętią. Herb jest dość skromny, przedstawia on ryczącego lwa stojącego na czaszkach. Wszystko to jest otoczone wieńcem laurowym. |
| Messyna ród Tocci | “Panować nad sobą to najwyższa władza” | Ród, który dość niedawno dołączył do grupy najważniejszych graczy politycznych w Mieści. Do niedawna należeli do tzw. asimantos - grupy eugenisów, której de facto aktywność polityczna ogranicza się tylko do wspierania jednego z większych rodów, jednocześnie będąc finansowo od niego zależnym, gdyż ich majątek miał formę bardziej symboliczną niż materialną.
Nagły zwrot w historii rodu nastąpił gdy zaraz po przybyciu Qarnachasayosyran błyskawicznie zgodzili się zostać ich poplecznikami. Szybko zyskali na znaczeniu dzięki temu oraz dostali znaczące zasoby finansowe i wykorzystując jedno i drugie rozszerzyli nową za-południową modę na najwyższe szczeble władzy. Przyczynili się w ten sposób zwiększenia wpływów ludu Opiekunów w Mieście za co zostali solidnie wynagrodzeni, a ich wysunięcie się na czołowych neofitów, pokazujących drogę pozostałym, zostało docenione i należycie uznane. Wydawałoby się tak szybko wyżej zajść nie mogą jednak śmierć poprzedniego kratistosa, a co tym idzie wybory zostały przeprowadzone w prawdopodobniej najlepszej dla nich chwili. Wyszli z nich zwycięsko zostając de facto najważniejszą familią w cały Ofirze. Aktualnie stanowią przeciwwagę dla stronnictw konserwatywnych, jednakże w przeciwieństwie do nich ich pozycja ciągle wzrasta na znaczeniu oraz mogą liczyć w razie potrzeby na wsparcie za-południa. Same zaś za-południe jest bardzo zadowolone z tego jak cała sytuacja z rodziną Tocci się potoczyła za co, po raz kolejny, wynagrodziła ich sowicie. Herbem Toccich jest jeleń w koronie stojący pomiędzy bratnimi brzozami. |
| Tynagiron | “Człowiek tyle jest wart, ile warte są sprawy, którymi się zajmuje” | Ród posiadający bardzo silną pozycję w Mieście od czasu wybrania Theo Tynagirona na kratistosa. Przez większość swojej historii należeli do przeciętnej messyńskiej szlachty, wyróżniali się tylko poprzez swoje zamiłowanie do konnictwa. Ich stajnie były wypełnione najlepszymi rumakami w kraju. Rodową tradycję było uczenie się jeździectwa od najmłodszych lat, aby w przyszłości zostać znakomitymi jeźdźcami. Herb to biały sztandar z trzema podkowami i mieczem leżącym pod nimi. Cały wzór ozdobiony wieńcem laurowym, zwieńczony kawaleryjskim hełmem oraz napisem „Eugenis Messynae” . U stóp herb widnieje kolejny napis, wypisany ozdobną czcionką i głoszący „Chwała konnym kratistosa”. Włości rodowe znajdują się na wschód od Miasta, skupiają się wokół miejscowości „Srebrno Górze”, które są jednymi z niewielu gór na terenie prowincji, dalej rozpościerają się pola i doliny. Kiedyś można było usłyszeć złośliwe głosy, że blisko im do samnijskich jeźdźców, jednak te głosy zamilkły odkąd stali jednymi z najważniejszych graczy na arenie politycznej świata co cały ród zawdzięcza postawie Theo Tynagirona. Brał czynny udział w czasie wojny obronnej przed Styrią jak i podczas okupacji, zakończonej wypędzeniem okupanta, pomagał ile mógł miejscowej ludności. W wyniku tego wyszedł jako jedna z najpotężniejszych osób w wyzwolonej Messynie, posiadając za sobą wolę ludu, który wybrał go na kratistosa odradzającego się Miasta. Niedługo później okazało się, że stał się języczkiem u wagi w polityce Ofiru z racji ciągłych konfliktów między kratisotosami Tulos i Arethyny, na których sam korzystał. |
| Dimitrou | “Koniec wieńczy dzieło” | Na początku pierwszej dekady dziewiątego wieku wyszli z cienia wielkich rodów. W owym czasie w Messynie walka o władzę przybrała niebezpieczną formę po śmierci ówczesnego kratistosa. Zwolennicy poszczególnych frakcji otwarcie sobie wygrażali, nie bojąc użyć się przemocy. Czasami nawet w biały dzień, na oczach postronnych obywateli. Spodziewając się pełnego konfliktu zbrojnego w niedalekiej przeszłości wielkie rody postanowiły zgromadzić nowe rzesze popleczników poprzez wciągnięcie pomniejszych rodów w swojej szeregi. Dimitrou z racji swojej wojennej tradycji oraz zajmowania wysokiej pozycji w Ormurinie byli pionkiem, który każdy chciał posiadać po swojej stronie na szachownicy. Początkowo zostali obsypani darami przez wielu, z czasem rosnące napięcie zmusiło ich do dołączenia do tych, którzy oferowali im najwięcej.
Do walk nie doszło jednak, przywódcy sięgnęli po rozum do głowy. Groźba interwencji zbrojnej pozostałych Miast w wypadku walk również pomogła utrzymać pokój. Wybory wygrała frakcja, do której należeli już i tak bardzo uprzywilejowani Dimitrou. Zaistnieli na arenie politycznej Messyny ale dalej nie można było ich zaliczyć do jednego z rodów, który rządził Miastem. Na to musieli poczekać ponad osiemdziesiąt lat. Z wygnania wrócili w najlepszym stanie ze wszystkich, którzy musieli uciekać przed Tavar. W trakcie wojny obronnej nie stracili wiele, mieszkali na północnych obrzeżach prowincji co dało im wystarczająco czasu by zabrać wszystko wartościowe. W trakcie zaś wygnania poświęcili cały czas pracy w Ormurinie zdobywając tam nie małą fortunę. Przerzedzony zaś wojnami i okupacją kręg arystokracji zyskał wolne miejsca dla nowej elity elit odradzającego się Miasta dając młodszym rodom szansę na jaką wiele z nich czekało on wieków. Nowy podział sił. A przynajmniej części tej “siły”. Teraz stanowią podporę ramienia zbrojnego Messyny. Ważne do nadmienia jest fakt, że każdy osoba z rodu, z małymi wyjątkami, spędza młodość służąc w Ormurinie. Panie również biorą w tym przedsięwzięciu udział. Kobiety Dimitrou to nie kury domowe ale prawdziwe wojowniczki, często o wiele lepsze od mężczyzn. Nietypowy rodzaj wychowania wśród możnych zapewnia bardzo dobre szkolenie wojskowe. Po jego oficjalnym zakończeniu, wielu zdecydowało się zostać. Przeważnie byli to czwarci lub trzeci synowie i córki w linii dziedziczenia. Herb Dimitrou jest bardzo prosto zrobiony, na białym sztandarze znajdują się dwa skrzyżowane srebrne miecze. Po obu ich strona siedzą dwa gryfy, z głowami skierowanymi na zewnątrz. |
| Vistaniusz | “Lepiej zapalić świeczkę, niż przeklinać ciemność” | Historia jak doszło do tego, że magnacka rodzina wydała swój cały majątek do ufundowania miejsca nauki jest wielce ciekawa jednak także skomplikowana i bardzo długa. Zbyt długa by ją tutaj rozpisać w pełni. W dużym skrócie można powiedzieć, że ówczesna głowa rodu była bardzo zafascynowana potencjałem sztuki alchemicznej a jego przeciwnicy polityczni skupiali się wokół Akademii Magii Ognia. Zaprzyjaźniony był z goblińskimi alchemikami, którzy podsunęli mu ideę zostania alchemikiem oraz ufundowania przyszłej uczelni. Zgodził się z nimi i tak został głównym sponsorem przyszłego Uniwersytetu.
Wydawanie ogromnych sum pieniędzy doprowadziło do podziału w familii, ostatecznie tworząc nową, która oddzieliła się od starej. Ci którzy pozostali postanowili wstąpić do Uniwersytetu. Nie mając wyboru oddali się nauce planując wykorzystać alchemię jako przyszłe źródło dochodu. Lata płynęły i Vistaniusze zaczęli budować powoli swoją władze w oparciu o to co wynieśli z uczelni i ją samą, stając się powoli jednym z jej stałych elementów. Teraz mogą się mogą się pochwalić największą liczbą rektorów pochodzących z jednego rodu oraz nadzwyczajnie dużą liczbą tytułów akademickich na przestrzeni wieków. Stali się jedną z najpotężniejszych rodzin, dzięki swojemu prawie monopolowi alchemicznemu jednak wojna w latach 70 dziewiątego wieku zachwiała ich władzą. Wielu umarło w czasie obrony Miasta. Ci, którzy przeżyli zabierali ile mogli z Messyny i wyruszyli na północ. Pomimo trudnej sytuacji próbowali kontynuować działanie w imieniu już nie istniejącej uczelni w Arethynie. Powrót na rodzime ziemie rodzime 10 lat później rozpoczęli próbami wznowienia uczelni alchemicznej, zakończone sukcesem 8 lat później. Jednocześnie cały czas poprzez różne organizacje kupieckie sprzedawali eliksiry alchemiczne, które na bieżąco robili, niestety to nie starczyło by jednocześnie wieść życie na poziom przedwojennym i wydać bezanty na odbudowę uczelni, zbankrutowali. Wyprzedali swojej ziemie i przenieśli się do Miasta. Ich herb stanowi wieża z łucznikami stojącymi po bokach. |
| Flores | “Jak długo istnieje życie, tak długo istnieć będą nadzieje” | Nie da się ukryć, że krajobraz dużą częścią krajobrazu Messyny są rozległe pola uprawne. Większość z nich należy do małej i bardzo bogatej rodziny Florusów. Wywodzą się z pospólstwa, w roku 800 p.w.e zostali nobilitowani przez kratistosa Miasta.
Z biegiem czasu, głównie dzięki powolnemu wykupywaniu ziem, Florus systematycznie zwiększali rozmiar swoich posiadłości. Skupiali się pozyskiwaniu kolejnych ziem w celu rozwinięcia ich „imperium rolnego”. Zyski czerpali z handlu zbożem, w którym wiedli prym przez od sześciuset lat, z małymi przerwami. W ich winnicach powstaje najlepsze wino od czasu opuszczenia przez niziołki Velidy. Przypisuje się to ich oddaniu wobec bogini Gabony, której postawili wiele świątyń i kapliczek. Samą Velidę w miarę możliwości starali się od wieków pozyskać na własność. Podczas okupacji prowincji ich dobra materialne zostały skonfiskowane a włości przejęte sami jednak zostali w prowincji żyjąc jak przeciętna rodzina. Po wypędzeniu okupanta odebrali to co im się prawnie należało i na tym poprzestali, wrócili do życia sprzed wojny. Niestety ostatnio nastały ponure czasy dla rodu Florusów. Nie będąc w stanie odstąpić od swojej bogini zabrali tyle jej byłych artefaktów ile mogli i udali się do Pethabanu przeczekać ciężkie czasy jakie nastały odkąd bogowie północy opuścili swoich wyznawców. Stronią od walki, należą do wąskiego grona rodów nie uznających przemocy, są jedynym pacyfistycznym rodem z branym pod uwagę w polityce krajowej. Uznawani przez to za dziwaków starają się pokazać, że droga do władzy i potęgi może przebiegać bez rozlewu krwi. Herbem tego rodu jest srebrny byk w koronie. |
| Tulos ród Verres | “Polegać jak na Verresie.” | Verresowie należą do grona najstarszych rodów Ofirskich, pierwsze wzmianki o nich datuje się na rok 1137 p.w.e. W ciągu lat stopniowo budowali swoją pozycję wśród elity Tulos opierając się wyłącznie na legalnych działaniach, ciężkiej i uczciwej pracy oraz zdobywaniu zaufania zarówno wśród pospólstwa jak i członków wyższych sfer, w wyniku czego życie rzadko im lekkie było. Owo poświęcenie zaczęło jednak w ciągu ostatniego stulecia procentować, czego kwintesencją było wybranie Ewodiusza Verresa na kratistosa. Jednocześnie ich bardzo silna pozycja doprowadziła do powstania politycznej koalicji opozycyjnej mającej na celu zmniejszenia politycznego znaczenia Verresów, czas pokaże czy uda im się osiągnąć ich cel.
Często są stawiani jako przykład ludzi honoru, którzy danego słowa nie łamią nawet jeśli wyszliby na tym korzystniej lub bardzo by im ułatwiło to życie. Popularne jest od dawna w Ofirze powiedzenie: “Polegać jak na Verresie.” Wielokrotnie wykazywali się męstwem i geniuszem militarnym prowadząc armie ku zwycięstwu przeciwko wrogom państwa Ofirskiego na przestrzeni wieków. Przeciwko każdemu z nich mogą się pochwalić wieloma wspaniałymi triumfami z czego największymi z nich są:
Jeśli można coś jeszcze powiedzieć o tym rodzie to są bardzo mocno religijni przez co śmierć Izosa miała bezpośredni i długofalowy wpływ na ich politykę dynastyczną oraz działania na tle politycznym. Aktualnie przy nich próbuję koncentrować się Ofirska konserwatywna opozycja przeciwko dominacji Qa w państwie, zarówno kulturowej jak i politycznej. Na herb rodu składa się niebieska tarcza z czarno-białym orłem wznoszącym się nad szarym zamkiem. Nawiązuje ona do legendy, która opowiada o tym jak założyli swoją siedzibę - orzeł pomógł wycieńczonym wędrowcom znaleźć dogodne miejsce do schronienia się przed nadciągającym pościgiem. Akt ten został uznany za Cyryla Verresa, przywódcę ów grupki, za znak boskiej łaski i później założył tam swoją siedzibę. Znajduje się ona w północno-wschodnim kierunku od Miasta. |
| Karakalla | "W jedności siła" | Bogaty ród, którego majątek pomnażany przez stulecia należy do jednego z większych w świecie, lub przynajmniej należał przed wyborami w Tulos. Należą oni do jednego z potężniejszych rodów kupieckich w świecie, dumnie zajmowali jedno z wyższych miejsc w Prezydium Ligi Kupieckiej. Piastowali w od roku 750 tytuł Zarządców Wschodu, dziedziczony z ojca na syna, z krótką przerwą na czas wojny Ofirsko-Styryjskiej. Po upadku organizacji nie opowiedzieli się za próbą utrzymania jej przy życiu w Ofirze, realnie zakończając jej działanie we wschodniej części znanego świata. Przekształcili jej resztki w “Kupców bez Granic”, własną organizację zrzeszającą kupców w krajach nie ogarniętych wojną z ludem Qa, z wyłączeniem Laro. Napotkali się oczywiście na opór ze strony osób wiernych Lidze i tych, którzy przeżyli wojnę na zachodzie jednak realnie nie stanowili oni żadnej siły, która mogłaby powstrzymać ich przed wdrożeniem tego planu w życie. Mało, który z byłych jej pracowników z wygody nie przystał na zmianę przy sterze, większość obchodziła tylko wypłata i jej systematyczność. W wyższych strefach przeważały znacznie rody oddane Karakallą, wyraźnych zwolenników kontynuowania Ligi nie było.
Na ich herb rodowy składa ją się dwie srebrne gwiazdy pomiędzy, którymi znajduje się miecz, z ostrzem skierowanym w dół oraz bogato zdobioną rękojeściom. Całość mieści się na niebieskiej tarczy. Ich dewiza rodowa brzmi: "W jedności siła". Przez lata sponsorowali wyprawy do Pethabanu dzięki, którym bezanty w ich posiadaniu dosłownie mnożyły się, co zapewniło głowie rodu dobry start w wyborach na kratistosa. Niestety mimo, że wydali pokaźne ilości pieniędzy lud wybrał Ewodiusza Verresa na kratistosa. Od tego czasu ich zaangażowanie w życie polityczne zmalało znacząco, ponownie skupili się na handlu. Ziemie rodowe leżą w na wschód od miasta i znajdują się na nich początki szlaków przez pustynię, dzięki którym Miasto może rywalizować z Korathią o tytuł najbardziej zyskownego miejsca na handlu z Pethabanem. Był one też głównymi drogami na wschód dla kupców ofirskich oraz większości państw północy przed długi okres swojego istnienia. Teraz jednak są używane przez kupców znacznie rzadziej ze względu na wyniszczoną przez wojny gospodarkę. Mimo to mogą z czystym sumieniem mówić, że ich przyszłość wygląda świetliście dzięki wzrastającemu handlu z państwem za pustynią. |
| Lakovou | „W rodzinie siła” | Władcy ogromnych latyfundii na zachód od Miasta. Zaczynali od władania kawałkiem ziemi na, której mieścił się strumyk, dworek i jedna wieś. Z biegiem czasu sytuacja się jednak zmieniała na lepsze, ze stulecia na stulecie. Dzięki dobrej polityce rodowej, licznemu potomstwu, skomplikowanym intrygą, ciężkim sakiewkom, oddaniu sprawie i studni szczęścia powoli zagarniali dla siebie okoliczne ziemie. Sykion, ich pierworodna wieś, rozrosła się do rozmiarów miasta a sami stali się posiadaczami największych prywatnych włości w państwie. Teraz ich majątkiem jest kilkanaście miast.
Dawno temu, kiedy Anatol Lakovou inicjator całego przedsięwzięcia, po powiększeniu rodowych włości o ziemie swojego rywala wykorzystując jego chwilą słabość związaną z udziałem w próbie zamachu stanu, złożył przysięgę ze swoimi synami i córkami przysięgę, że będą pracowali ile mogli by z pokolenia na pokolenie coraz więcej hektarów ziemi znajdywało się pod panowaniem rodu. Dzieci zapatrzone w ojca kazały swoim przysiąść to samo, a potem kolejne pokolenie powtórzyło starsze. Przysięga ta stałą się fragmentem historii i kolejni Lakovou dalej pozostają jej wierni, nie przerywając marszu do stania się największymi właścicielami ziemskimi w kraju. Na ich herb rodowy składa się srebrny lis stojący na czterech łapach, z czarnym ogonem. Pazury są białe, ślepia czerwone. Na głowie znajduje się złota korona, z trzema szmaragdami. Wszystko na niebieskiej tarczy. Dewiza brzmi „W rodzinie siła”. |
| Dracos | „Kroczymy ramię w ramię z ogniem” | Ród bardzo mocno powiązany z Akademią Magii Ognia. Wywodzą się z Messyny, gdzie byli jednym z pomniejszych rodów. Chwalić się mogą, że każdy z płynącą w żyłach ich krwią może zwać się magiem ognia. Podobno był to dar od samego Izosa, niestety legenda wyjaśniająca to zjawisko została zapomniana z biegiem czasu. Poza talentem w sztukach tajemnych prezentem musiały być też płomienno-rude włosy, które zostały jedną z wizytówek Dracosów. I gorący temperament.
Herbem jest biała tarcza, na której znajduje się samotna szara wieża. Na jej czubku pali się ogień rozświetlający otoczenie. „Kroczymy ramię w ramię z ogniem” – jest to dewiza rodu. W 278 dziekan wydziału termodynamiki został wybrany jako jedna z osób, które miały “przenieść się” do Tulos. Ów dziekan zwał się Aleksiei Dracos. Decyzja ta była swego rodzaju karą wymierzoną za pewien niesławny uczynek, o którym lepiej tutaj nie wspominać. Mało kto też o nim teraz pamięta, jednak z historii rodu nie można go wymazać jako, że to jemu zawdzięczają swoją pozycję. Aleksiei wraz z żoną i dziećmi wyjechał do Tulos, szybko się tam zadomowili. Miasto przyjęło ich ciepło gdzie stali się jedną ze sławniejszych par, której obecność na balach w wyższych strefach była wręcz obowiązkowa. Gdy ktoś ich nie zaprosił mógł zapomnieć o tym by jego przyjęcie zostało uznane przez gości za udane. Po kilku latach władze w Akademii zmieniły się na bardziej przychylne Dracosowi co zaowocowało awansem na zarządcę całego wydziału Tulijskiego. Rola ta z biegiem czasu stała się jedną z ważniejszych w Mieście, z racji ciągle rosnącej pozycji szkoły magów. Aleksiei nie był w ciemię bity i wykorzystał swoją ogromną popularność, zasługi i renomę by urząd ten powiązać na stałe ze swoim rodem. Od 290 roku tylko Dracosowie mogli obejmować ten urząd, warunkiem było posiadanie ponad przeciętnych zdolności magicznych oraz ukończenie studiów doktoranckich. O ile z pierwszym nie było nigdy problemów to przez drugi warunek raz na jakiś czas było blisko by ktoś spoza rodu został poproszony objąć stanowisko. Przez kolejne stulecia ich pozycja była stabilna dopiero z zamknięciem akademii w Tulos pogorszyła się. Krótko cierpieli jednak z tego powodu, szybka reaktywacja uczelni zakończyła się objęciem przez nich kilku stanowisk rangi dziekana. Podobno byli nawet jednymi z pierwszych, którzy głośno mówili o otwarciu osobnej, niezależnej od Messyny, Akademii Magii Ognia. Ród Dracos może pochwalić się największą ilością rektorów uczelni. W 851 utracili urząd w wyniku rotacji sił politycznych w Mieście. Na razie usilnie próbują go odzyskać, wszystkimi możliwymi sposobami. Na palcach jednej ręki można policzyć osoby z rodu, które na przestrzeni wieków posiadały tylko przeciętne zdolności magiczne. Ich siedziba mieście się w dzielnicy Sotir. Znajduje się ona tuż przy terenie Akademii. Wiele kuźni, najwięcej w Mieście, mieści się na jej terenie. Często nazywana „zbrojownią” przez mieszkańców, jak zamierzasz zostać najemnikiem lub potrzebujesz się przygotować przed długą, daleką i niebezpieczną wyprawą powinieneś skierować swoje kroki tutaj. Ciężka sakiewka przyda się niezmiernie. |
| Korathia ród Lactanitus | “Stal wygrywa bitwy, złoto wojny” | Ten kto nie zna dobrze ofirskiej sceny politycznej powie, że w Ofirze jest tylko trzech kratistosów. Jednak jeżeli w pobliżu jest korathyńczyk zaraz go poprawi, że tak naprawdę jest ich czterech. Poza Toccim, Aulusem i Verresem jest jeszcze jeden człowiek, który może tytułu tego nie posiada, ale jego władza nie jest nawet o ułamek mniejsza. Nazwa się Juliusz Lactanitus i trzyma w garści całą Korathię.
Sam ród powstał w Messynie jednak przeniósł się do Korathii okresie “Wielkiej Ekspansji”. W celu uzyskania zarobków próbowali zajmować się czym popadnie co skończyło się na niewielkich inwestycjach w prawie każdą gałąź gospodarki, dzięki czemu nawet jeśli jedna z nich przeżywała kryzys pozostałe dalej zapewniały stały napływ gotówki . O ile przez wiek byli stałym elementem areny politycznej Miasta nigdy nie udało im się ją całkowicie zdominować, aż do nie dawna. Kariera Juliusza zaczęła się w roku 868 kiedy umarł jego ojciec - Fabian Lactanitus. Pozostawił mu bardzo dobre podłoże finansowe oraz stabilną pozycje wśród możnowładców Miasta. Juliusz szybko i energicznie zabrał się do pracy by wzmocnić dzięki intrygą swoją pozycję. Zanim Tavar wyruszyła na Ofir posiadał już opinię jednego z ważniejszych ludzi w mieście. Po cichu protestował przed poddaniem się bez walki jednak był wtedy w opozycji i brakowało mu siły sprawczej. Brak centralnie sterowanej władzy po wojnie bardzo mu się spodobał, wykorzystał go by szybko pozyskać sobie rzesze oddanych zwolenników. Stopniowo zza kulis pozbywał się opozycji. Twardą ręką rozprawił się z tymi, którzy sprzeciwiali mu się stając się jednym z potężniejszych przywódców lokalnych mafii. Rodzinę, którą miał wykorzystał do małżeństw politycznych. W międzyczasie mnóstwo pieniędzy zainwestował na wyprawy do Pethabanu, wyszedł na nich zyskownie lecz w 902 zakończył je. Ku zaskoczeniu wszystkich wystawił bardzo duże wojsko do boju podczas wojny domowej, mimo plotek, że wolał by Korathia wróciła do reszty Ofiru. Intryga wyszła na jaw w czasie dużej bitwy między oddziałami Miast wiernych Styrii a wojskami Małego Ofiru. Prawą flankę tych pierwszych stanowili ludzie Juliusza, dowodzeni przez jego brata Petroniusza, człowieka obdarzonego łaską od Modwita, biegłego w sztukach wojennych. Stanowili odwód armii, nie nękani przez przeciwników mogli przechylić szale bitwy na stronę wiernych Tavar, jednak wybrali inaczej. Był to plan ustalony wcześniej z przyszłymi zwycięzcami. Zdrada Lactanitusów scementowała wynik bitwy, armia została rozbita. Wielu dostało się do niewoli bądź zginęło, nie był to jednak koniec wojny. Potem Lactanitusowie poprowadzili skuteczne oblężenie Korathii gdzie podczas szturmu garstka obrońców otworzyła im bramy. Za swoje zasługi w wojnie potraktowano ich bardzo łagodnie w porównaniu do innych rodów w Mieście. Po zakończeniu wojny domowej brutalnie pozbyli się opozycji, reorganizując scenę polityczną poprzez wypełnienie jej wiernymi im młodymi rodami. W polityce krajowej starali się przywrócić Korathi status Miasta co zakończyło się pomyślnie w roku 916 jednak dalej nie posiada oficjalnego głosu w oligoi. Ich herbem jest biała tarcza, na której znajdują trzy złote monety z wagami szalkowymi. |
| L’ombre | Jeden z najliczniejszych rodów występujących praktycznie w całym Ofirze. Zyskał on na znaczeniu na początku dziewiątego stulecia po Wielkiej Ekspansji, bogacąc się na bardzo korzystnym handlu z rozwijającym się państwem Elmeryka z rodu Danwiga.
Pochodzi z Korathii, jego członkowie uważają się za rdzennych Korathian. Około 850 roku ród podzielił się, jedna jego gałąź wyemigrowała do Arethyny, gdzie również szybko stała się znaczącym graczem na arenie nie tylko handlowej, ale także politycznej. W latach 860-880 pomiędzy poszczególnymi gałęziami trwały zażarte dyskusje o strategię, jaką należy przybrać, wobec której ród jeszcze bardziej się podzielił, dzięki czemu można spotkać jego odłamy w praktycznie każdym mieście Ofiru i nie tylko. Sukursje jeszcze wzmogły kłótnie, gałąź główna bowiem nie doceniała potęgi handlu z Pethabanem, przez co przez pierwsze lata po nawiązaniu głębszych relacji z krajem za Makanem. L’ombre współpracowali ściśle z Ligą Kupiecką, jednak z racji wojny innych krajów świata z Qa przystali na propozycję rodu Karakalla dotyczącą utworzenia tzw. „Kupców bez granic”, od początku jednak zaznaczając swą niezależność jako rodu, z którym należy się liczyć. L’ombre podzielili się na dwie główne gałęzie:
Najważniejszym przedstawicielem był Raerinerin L’ombre di Offire – w Liryzji jedynie z nim kojarzone jest nazwisko L’ombre. Wybitny mag wody, wykładowca na Uniwersytecie oraz autor dzieł naukowych. Brał czynny udział w badaniach nad Minerałem. Został zamordowany przez Imperium w Vekowarze w roku 901, jego dzieła są jednak wciąż znane i niezwykle cenione w środowisku naukowym. Herb rodu L’ombre przedstawia białego orła trzymającego w szponach złotą wagę. Pole ma inny kolor w zależności od gałęzi – zielone, ciemnoczerwone bądź niebieskie. |
|
| Scribonianus | “Każda rzecz jest dobra w swoim czasie” | Dominujący ród handlowy w południowym Ofirze, od wieków handlowali z Pethabanem będąc głównymi sponsorami wypraw przez pustynię. Doprowadziło to, że posiadają bardzo ciepłe stosunki z lokalnymi władcami oraz prawdopodobnie największą wiedzę o regionie, choć nie są skłonni się nią dzielić z innymi ludźmi.
Wydaje się, że w porównaniu do handlu polityka ich prawie w ogóle nie interesuje jednak jest to bardzo błędne spostrzeżenie. Interesuje ich bardzo ponieważ to politycy ustają wartość cła oraz podobnych mu podatków. W 614 roku nawet prawie doprowadzili do buntu kiedy to podatki miały zostać drastycznie podniesione, niemniej jednak zazwyczaj ograniczali się do wystąpień w senacie oraz przekupstw. W czasie Sukursji byli jednymi z głównych agitatorów działających na terenie Ofiru, zwołując duże ilości obywateli Miasta pod swoje sztandary. O ile niezaprzeczalnie odnieśli sukcesy w walce z przeciwnikami później wyszło na jaw, że część rodu współpracowała z Ligą Kupiecką. Co prawda ucierpiał na tym wizerunek Scribonianusów i kilka osób spotkał przykry los to pomimo tego wszyli z tej sytuacji znacznie lepiej niż przeciętni sojusznicy Ligi. Ostatnio mieli okazję wzbogacić się dzięki niespodziewanemu przypływowi gotówki, do ich placówek handlowych przybyły setki osób, które wolały opuścić dom niż pozostawić Bogów Północy. Wydarzenie do, dziś nazywane Emigracją ze względu na niespodziewanie dużą ilość osób jakie opuściły kraj sprawiło, że w zyski w ciągu dwóch miesięcy kilkunastokrotnie przekroczyły oczekiwania i wypełniły skarbce rodu. Herbem rodu są dwie bliźniacze ryby tworzące okrąg między którymi nimi znajduje się trójząb. |
| Itharos | Kiedyś jeden z pięciu klejnotów bramy do Wielkiej Pustyni, Miasto Słońca, Brama Ofiru. Potem Miasto Zdrajców, Miasto-lenno, Miasto Panienki Tavar, Miasto Zapomnianego Boga. Teraz podbite, na kolanach, w błocie, nie będące w stanie podnieść wzroku na pozostałe Miasta, które kiedyś bały się jego jarzma. Itharos. Miasto Izosa.
|
Religie i obyczaje
Obecnie jedyną religią w Ofirze jest kult Opiekunów. dawne świątynie zostały albo zburzone, albo przerobione tak, by mogły służyć do oddawani czci nowym bogom.
Główne święta
Ludność Ofiru nie potrafiła pozbyć się ze swego kalendarza dawnych świąt, zniesiono jednak w dużej mierze ich religijny charakter, zastępując zwyczajem. Część świąt jednak została zaadaptowana przez kult Opiekunów.
- Ara Pacis – tzw. święto pokoju, lud prosi Opiekunów, by zachowali ich od kolejnych wojen.
- Arnalia – 14 fera – szczyt zimy, w to święto we wszystkich domach oddaje się cześć ognisku domowemu, a ludzie wędrują w pochodach od domu do domu, przekazując sobie na wzajem płonące świece.
- Święto równonocy wiosennej (21 marca) - ludzie w Ofirze oddają odradzającemu się życiu. Wychodzą na pola i zakopują w ziemi to, co zostało z uroczystych wieczerzy w ich domach, a co wcześniej błogosławione było w świątyniach.
- Przesilenie letnie 24 mezhaven - święto ognia i słońca. W świątyniach, a także na wzgórzach w całym Ofirze tej nocy płoną ognie i ludzie wartują przy nich aż do świtu, kiedy to ogłaszają za pomocą rogów i trąb najdłuższy dzień w roku. Świętują w ten sposób zwycięstwo słońca nad ciemnością i potęgę Opiekunów.
Miesiące
- miz C'hwevrer (kuewrer)
- miz Feur (fer)
- miz Meurzh (merc)
- miz Ebrel (ebrel)
- miz Mae (mai)
- miz Mezheven (mezhawen)
- miz Gouere (guere)
- miz Eost (eost)
- miz Here (here)
- miz Gwengolo (gwen)
- miz Du (du)
- miz Kerzu (kercu)
Język kalendarza odbiega od dzisiejszego ofirskiego i trudno jest ustalić jakiś źródłosłów dla nazw miesięcy.
Mentalność
Ofir to najstarsza cywilizacja ludzka w tej części świata. Kiedy pozostałe ludy były jeszcze na etapie plemiennym, w miastach Ofiru budowano piętrowe świątynie, akwedukty, tworzono wyrafinowaną poezję i muzykę. Rzecz jasna, większość mieszkańców Ofiru nie mieszka w miastach, a na prowincji, gdzie zajmują się uprawą, jednak ze względu na wysoki poziom powszechnej edukacji w swojej większości są ludźmi wykształconymi, obeznanymi z literaturą, dyplomacją i sztuką. Cenią piękno, uporządkowanie i harmonię, także piękno natury, choć wolą zadbane ogrody niż dzikie ostępy. Najmłodsze pokolenie, wychowane w czasach wojny, zaczęło także doceniać skuteczność prostej siły.
Ofirskie miasta to miejsca zadbane, pełne kwiatów, zieleni, przestrzennych placów i arkad. Ofirczyk, gdziekolwiek jest, zawsze zauważy piękno architektury, doceni muzykę i śpiew i zapanuje nad chaosem. Naturalnie Ofirczyków cechuje opanowanie, kultura i elegancja wypowiedzi, brak kontroli nad emocjami uważają bowiem za przejaw słabości woli i barbarzyństwa. Od czasu przyjęcia sojuszu z Qa w styl architektoniczny zaczęła się wkradać egzotyka, skutecznie wypierająca dawne aspekty kultury za Asurą. Takowe zmiany łatwo zauważyć w ozdobach w domach, gdzie zaczęły się pojawiać rzeźby i malunki charakterystyczne dla ludu Zapołudnia. Architektura zewnętrzna nie zmieniła się wielce, jednak każdy dom, balkon, dziedziniec jest udekorowany jakimś aspektem nowej przyjaźni obu kultur. Przyjęcie wiary w nowe bóstwa, Opiekunów, związane jest z wieloma zmianami, między innymi w planach miast. Pozostały wcześniejsze arkady i parki, jednak wszelkie świątynie zostały przearanżowane na modłę południa.
Wygląd
Mieszkańcy Ofiru zawsze dbają o swój wygląd, oczywiście w granicach rozsądku. Lubią piękne i drogie tkaniny, jednak w trudnych powojennych czasach częściej ubierają się w skromne, ale zawsze schludne lniane tuniki. Oficjalnym strojem eleganckiego Ofirczyka jest tunika długa do kolan lub kostek (u kobiet również długa suknia), uzupełniona przerzuconym przez ramię szalem lub ozdobnym płaszczem, upiętym na ramionach (tak noszą się wojskowi). Na codzień jednak strój ten ogranicza się do krótkiej tuniki często bez rękawów i wąskich spodni do pół łydki, noszonych do rzemiennych sandałów (w chłodniejszych krajach oczywiście Ofirczycy noszą normalne buty).
Mężczyźni, jeśli noszą biżuterię, to niemal wyłącznie pierścienie czy rodowe sygnety, natomiast kobiety z Ofiru uwielbiają misterne naszyjniki, ozdoby do włosów, upinane w misternych kokach, duże kolczyki i zausznice, bransolety na nadgarstek i ramię, najczęsciej wykonane z pethabańskiego złota. Od czasów sojuszu z Qa modne stało się dodawanie do strojów piór egzotycznych ptaków. Nie są one formowane w wymyślne pióropusze Zapołudniowych ludów, jednak przyczepiane są najczęściej do oficjalnego szala u mężczyzn, a u kobiet pojawiają się w ramach naszyjników czy kolczyków. Wśród wielkich rodów, a zwłaszcza młodszego pokolenia, przyjęło się, że ilość i egzotyka piór zależy od poziomu życia, majątku i pozycji w mieście danej rodziny lub osoby. Im bardziej egzotyczny ptak, tym bogatsza rodzina. Unika się ozdób z minerału ze względu na zgubne właściwości tego kamienia.
Armia
Każde z miast posiadało do dyspozycji morę (armię) o liczebności tysiąca ludzi, którą dowodził strategos, wspierany przez pięciu polemarchów.
Mora dzieli sie na lokos (200- 400 ludzi), dowodzi nim lokogos, te zaś na pontekostie (jednostka piechoty licząca około 100 ludzi, dowodzona przez pontekontera) i hetajry (hetajra to setka konnicy, dowodzona przez hetajrona). W każdej jednostce podstawowym oddziałem operacyjnym jest enom, liczący zawsze 32 osoby. Enomem dowodzi enomarch. Podstawową bronią ofirskiego żołnierza jest duża prostokątna pawęż oraz krótka włócznia. Do tego również krótki miecz lub kord, czasem w przypadku kawalerzystów lanca i jednosieczny koncerz. Zbroje to najczęściej krótkie kolczugi do pół uda, połączone z elementami zbroi płytowych metalowych lub skórzanych, naramiennikami i obojczykami. Niektóre formacje noszą także tłoczone skórzane napierśniki. Charakterystycznym elementem jest krój hełmu z wysokim grzebieniem i policzkami, noszony przez oficerów.
Dowódcy sztabu i urzędnicy wojskowi:
- komnen (żen. komnena) - dosł. obrońca domu, komendant gwardii kratistosa- Warangi. Komnen zwykle był Fiordyjczykiem arystokratycznego pochodzenia, odpowiadał wyłącznie przed kratistosem, ale miał obowiązek oddawania hołdu Senatowi i strategosowi.
- drungarior (drungaria) – dowódca garnizonu miasta, podlega strategosowi bezpośrednio, niezależnie od polemarchów. Drungarior zarządza machinami na murach miasta.
- strategos – naczelny wódz armii miasta (mory), należy do rady strategosów (strategoi), mianowany przez senat na wniosek kratisotsa.
- polemarcha – dosł. zwierzchnik wielu, jeden z pięciu dowódców mory, zazwyczaj (różnie w zależności od miasta) polemarchowie dowodzili jazdą (heta), piechotą zaciężną (ponta), piechotą z poboru (tera), oddziałami rozpoznania (vida) i zaopatrzeniem (agelo)
- tagmatos – zwierzchnik mistrzów alchemii i magii bojowej
- aritmon – dosł. mistrz zbroi, odpowiada za wyposażenie armii
- hikanaton – odpowiada za tworzenie map, kartografię i topografię na użytek armii
- iatrikon – zwierzchnik korpusu medycznego, chirurów, felczerów i uzdrowicieli.
Inne
Imiona
W Ofirze nie ma szczególnych wytycznych przedstawiania się, zwykle jest to po prostu imię i ród, z którego pochodzi. Kobiety zamężne przedstawią się rodem męża, z ewentualną informacją rodzimego rodu.
- Przykład: Terencjusz ev. Telasos, Teremia Telasos z domu Aulus.
- Przykładowe imiona męskie: Symeon, Alus, Thadeus, Solon, Leoncjusz.
- Przykładowe imiona żeńskie: Nicefora, Teresa, Artemia, Delfina, Eufemia.