Silberberg

Skrót Historia Etnos Profesje

Państwo i Społeczeństwo=

Mentalność

Żyjących w styczności z potężnym żywiołem Talsoi cechuje pewien dystans i fatalizm, wynikający z własnej słabości wobec mocy oceanu. Jednocześnie z natury są osobami w większości bardzo pogodnymi, wręcz wesołymi, skorymi do gadatliwości i pieśni. Snują opowieści niemal równie chętnie, jak podejmują wyzwania, lubią chwalić się brawurą i sprawnością. Tak kobiety - żeglarze, jak i mężczyźni - szkutnicy często popisują się umiejętnościami wspinaczki po olinowaniu okrętów czy po nadmorskich białych klifach. Mówi się też, że z racji kultury i zawodu mają dużą styczność z trunkami zawierającymi procenty, co z kolei przekłada się na mocny niczym u krasnoluda łeb - mało który człowiek może pochwalić się przepiciem morskiego elfa. Talsoi cechuje wrodzona wrażliwość na pogodę. Oczywiście od małego potrafią po rodzaju chmur czy wiatru przewidzieć aurę na kilka dni wprzód, ale także wyczuwają bardzo silnie wszelkie zmiany pogody, ciśnienia czy innych warunków, tym samym są bardzo wyczuleni na ruchy energii magicznej w ich pobliżu. Tradycyjnie elfy oddają cześć żywiołom wiatru i wody, a także potędze oceanu, który pojmują jako osobę.

Wygląd

Elfy Talsoi uwielbiają ozdoby, noszą sznury korali, bransolety i duże kolczyki, ale nigdy nie zakładają pierścieni (grożą uszkodzeniami palców podczas pracy przy linach). Nie znoszą też metalu, nie noszą biżuterii z kruszcu ani kamieni, a jedynie organiczne, takie, które kiedyś były żywym organizmem - muszle, bursztyny, koral, rzemienie czy róg. Ubierają się w przewiewne materiały, najczęściej w jasnych kolorach, najchętniej turkusu, szarości i beżu. Chętnie chodzą boso, o ile pozwala na to aura, w zimne dni noszą wysokie do pół łydki buty. Noszą wąskie spodnie do pół łydki, a na luźne koszule i tuniki nakładają skórzane lub zamszowe kamizelki i kurtki, które chronią przed wiatrem i słoną wodą.

Elfy, które wypływają w morze, noszą krótkie lub niezbyt długie włosy (długie przeszkadzają i niszczą się od soli). Noszą także, jako znak rozpoznawczy, grube rękawice do lin z długim mankietem.

Niekiedy można napotkać morskiego elfa z charakterystycznymi falistymi tatuażami na twarzy i rękach - jest to pozostałość po tradycji tatuowania znaków mających zapewnić szczęście i bezpieczny powrót do przystani. Przed odejściem bogini morza tatuaże te wykonywali kapłani Tulvy, przelewając weń niewielkie cząstki mocy bogini. W tym momencie jest to jedynie tradycja, kultywowana z uwagi na pamięć dawnych dni.

Armia

Armia morskich elfów dzieli się na Straż Graniczną oraz Flotę której głównodowodzący jest zarazem władcą państwa i nosi tytuł marady.

Straż Graniczna: Dzieli się pomiędzy sześć Varya (Fortów) na których czele stoją artan (Głównodowodzący Fortu). Załogę fortów określa się mianem aran’varaya zaś w skład oddziałów wchodzą:

• Titron (lekkozbrojni tarczownicy)
• Astar (lekkozbrojni zwiadowcy)
• Vainole (strzelcy)
• Norne (szamani).

Służba w oddziałach granicznych nie należy do najbardziej honorowych, nieraz wysyła się tam karanie nieposłusznych żołnierzy. Doświadczeni aran’varayi, którzy zasłużyli kilkanaście lat na granicy twierdzą, że do tej służby potrzeba o wiele więcej cierpliwości i dyscypliny niźli służba na morzu, zaś strzeżenie granic państwa postrzegają jako najwyższy honor oraz akt poświęcenia. Głównodowodzący Fortów podlegają bezpośrednio pod rozkazy marady.

Talsojska Flota: Dzieli się na trzy hosse (przez ludzi zwane eskadrami), nazwanymi kolejno Białą, Zieloną i Niebieską - od kolorów flagi. Każda z eskadr jest przydzielona do konkretnego rejonu, skupiając się na ochronie czy ataku danego obszaru:

• Niebieska - eskadra północna
• Zielona - eskadra wewnętrzna
• Biała - eskadra południowa

Dowodzący nimi tarmeni (zwani od kolorów swych hosse) są najważniejszymi - poza maradą - osobami w państwie, przewodniczą również wszelkim naradom wojennym.

Statki:

• Okręty z Talsoi – małoładowne, zwinne i szybkie łodzie zwane Pia’Shan – nie mają sobie równych w znanym świecie. Wykonane z lekkiego drewna biromi, estetycznie różnią się od statków innych nacji. Ich żagle kształtem zbliżone są do prostokąta, przeplatanego prawie równolegle ułożonymi żebrami, dzięki czemu żagiel przypomina wachlarz. Żagle są plecione z włókien roślin znanych tylko Talsoi – z morskich łodyg zwanych Men Ne’evi. Kadłuby Pia’Shan są lekko pochylone ku dziobowi. Pia’Shan świetnie nadają się zarówno do handlu jak i na wojnę. W pierwszym wypadku dolny pokład pełni funkcję ładowni, w drugim – częściowo ładowni, a częściowo schronu dla żołnierzy, z którego można ostrzeliwać wroga.
• Ponadto Talsoi posiadają malutkie statki zwiadowcze zwane Luma o stosunkowo dużych żaglach, które służą komunikacji podczas bitew morskich.

Struktura floty:

• Marada (głównodowodzący floty)

• Flota składa się z trzech eskadr (eskadra – hossë) – nazywają się od trzech kolorów flagi Talsoiskiej (niebieski, biały, zielony).

• Dowódcą eskadry jest tarmen (z elfickiego: „wysoki”). Mówiąc o konkretnym tarmenie elfy zaznaczają jego rangę wojskową dodając końcówkę „’tar”. Do innych rang również dodaje się odpwiednie końcówki. Wyjątek stanowi marada. Nie-Talsoi nie dodają końcówki, ewentualnie tłumaczą rangę na własny język.

• Gar’eani (sprawujący pieczę) – dowódcy flotylli wchodzących w skład hossë, odpowiednik komandora w krajach ludzkich. Podobnie, jak tarmeni biorą oni udział w radach wojennych. W obrębie jednej hossë może być od kilku do kilkunastu gar’eanów. Przykładowo, drugim gar’eanem niebieskiej hossë była Atariel’gar z rodu Maerien.

• Hesta (kapitanowie) – dowódcy pojedynczych jednostek pływających, podlegli gar’eanom i tarmenom. Do imienia dodajemy przyrostek „hesta” bądź „hesto”. Hesta jest też jedyną rangą od której końcówkę mają prawo nosić kapitanowie jednostek cywilnych.

• Aryamen (dosłownie trzymający miejsce/stanowisko) – oficerowie okrętów, podwładni hesta. Często dowodzą statkiem w zastępstwie kapitana, są jego doradcami. Do imienia dodajemy przyrostek „arya”.

• Quentáro (wskazujący drogę) – podoficerowie lub oficerowie funkcyjni (nawigatorzy, sternicy). Specjalizują się w jednej określonej funkcji. Do imienia dodajemy przyrostek „quen”.

• Oarni – magowie floty. Odpowiedzialni za pływanie po morzach szybciej niż gobliński prędkościomierz może zarejestrować. Do imienia dodajemy końcówkę „’oarni”, np. Meriel’oarni. Oarni może być nie tylko mag morza, rangę tą piastują również szamani którzy się wykazali umiejętnościami.

• Niżej niż quentáro znajdują się maara, bosmani. Ich nazwa doskonale odzwierciedla ich rolę (maara to po elficku „przydatny”). Zajmują się konserwacją okrętów, ich takielunku i olinowania. Stanowią też nadzór nad załogą. Do imienia dodaje się końcówkę „’maara” lub „’mar”.

• Najniżej w hierarchii stoją ciryando [czyt. kiriando] (żeglarze). Jeśli już dodaje się do ich imion końcówkę, to jest to „’cir”.

Inne

Imiona

Imiona elfów morskich nie różnią się w brzmieniu zbytnio od imion innych plemion elfickich, jednak ich znaczenia ze względu na kulturę są głównie związane z morzem oraz pogodą. Przedstawiając się, elf - niezależnie od płci - poda najpierw swoje imię a następnie nazwisko rodowe ojca lub męża i ród do którego przynależy - ten zaś zawsze dziedziczny jest po matce.

Tak więc będziemy mieli np. rybaka Verenila Cyran z rodu Saithe oraz jego żonę Qualię Cyran z rodu Berone, ich syn będzie zaś się nazywał Yirill Cyran z rodu Berone. Przedstawienie się nazwiskiem nie jest popularne i niezbyt często się to robi, nie przedstawia się natomiast nigdy samym nazwiskiem bo jest to obraza dla rodu. Dodatkową cechą charakterystyczną dla morskich elfów jest dodawanie do imion przyrostków związanych z pełnioną rolą w armii lub tytułem honorowym np. Valiri’oarni z rodu Farill.

• Popularne imiona męskie: Arandil, Anardil, Elarith, Eldaril, Faril, Hirith, Lindril, Meril, Naril, Neril, Taril, Tarkil, Veirith.
• Popularne imiona żeńskie: Alaire, Ceaven, Danaire, Faeniel, Ilverie, Ireth, Leanwe, Miriel, Nimloth, Venea.