* '''Robert Sterling''' - hetman Tercji Gerejskiej, dowódca obrony Styrgradu.

<br><br>

<br>Choć naród styryjski jest młody i trwa zaledwie od kilku pokoleń, to zdążył wytworzyć silną, nadspodziewanie jednorodną mentalność, zbudowaną tak na wspólnych cechach przybywających do Styrii osiedleńców, jak i na szerzonych przez państwową propagandę wzorcach. Podstawową cechą Styryjczyków jest ich religijność. Bogini Tavar jest wyjątkowym bóstwem, opiekującym się swoimi wiernymi w szczególny sposób, ci odwdzięczają się jej żarliwością i oddaniem. Wiadomo o niej, że gotowa była narazić swoje istnienie w ich obronie, co jest rzadką cecha bogów. Wielu ludzi zawdzięcza bogini życie, dach nad głową i rozwój, dlatego są przepełnieni wiarą, chcą z własnej woli bronić Tavar i walczyć w jej imieniu. Ze względu na to, że Tavar pokonała Izosa, Styryjczycy długo byli przekonani o tym, że są narodem niepokonanym. Znacząco wpływało to na ich morale podczas bitew i na podejście do innych. Gdy Styria została pokonana, wiara ta przerodziła się w przekonanie, że tylko moc bogini pozwoli przetrwać czas niewoli, także tutaj nazywany Czasem Ciemności.

<br><br>W obyczajach styryjskich zachował się także archaiczny obyczaj, przeniesiony z czasów starożytnych, gdy dawne Cesarstwo Styryjskie stoczyło się w degenerację obyczajów, przyjmując zwyczaje krwawych ofiar z wrogów. Współcześni Styryjczycy znają te wypaczone formy religijne raczej od swoich wrogów, Qa, którzy paradoksalnie przejęli je jako zemstę za swoje starożytne krzywdy.

<br><br>Ogólna styryjska mentalność jest rzeczywiście trudna do skategoryzowania. Można jednak wymienić cechy, które we większości są wspólne nowo powstałemu narodowi styryjskiemu: odwaga (często mało rozsądna), upór wobec przeciwności, kult siły, zadziorność, zuchwałość oraz awanturniczość, a co najważniejsze, chęć tworzenia nowego świata i uczynienia z niego potęgi.

<br><br>

[[File:styria6.jpg|upright=0.65|frameless|border|right]]

<br>Styryjczycy ulubili sobie kolor czarny i złoty lub srebrny. Styryjskie stroje są zazwyczaj stonowane w kolorze, oszczędne w ozdobach, eleganckie i mało krzykliwe.

<br><br>Kapłani – wyróżniają się od pozostałych mieszkańców przypisaną Tavar barwą strojów (oczywiście nie wtedy, kiedy musieli się ukrywać) – ciemnoczerwone płaszcze z kapturami, powłóczyste szkarłatne suknie wiązane na karku to rozpoznawalne elementy celebrantów kultu styryjskiej bogini.

<br><br>

<br>Struktura armii styryjskiej po rekonstrukcji

* Tercja ok. 20000 osób (hetman, dla Tercji Kalidoryjskiej to Kerven Bleis)

* 5x Brygada (brygadier)

* 2x Skwadron (komandor)

* 4x Kompania po 100 osób (kapitan)

<br>Stuosobowe kompanie w składzie (40 - 30 - 30). Strzelcy (muszkiet bądź arkebuz) podzieleni są na dwa wymieniające się co salwę szeregi po 20, osłaniane z przodu przez jeden szereg 30 pikinierów (piki), a z tyłu przez 30 szermierzy (rapier + puklerz). W przypadku nawiązania kontaktu z wrogiem szermierze występowaliby przed strzelców, bądź rozwijali w tzw. rogi w celu okrążenia mniejszego oddziału wroga. Warto zauważyć, że muszkieterzy i pikinierzy również wyposażeni są w rapiery, jako broń przyboczną. Charakterystyczną taktyką wśród tercji jest tzw. encamisada - polegała ona na wyprowadzeniu przez około pięćdziesięcioosobowy oddział żołnierzy o minimalnym wyposażeniu (nóż i rapier, rzadko pojedyncze sztuki broni palnej) ataku na obozowisko wroga w środku nocy bądź tuż przed świtem, gdy większość żołnierzy wroga spała. Celem ataku była cicha eliminacja jak największej liczby wrogich żołnierzy, zsabotowanie bądź zrabowanie zapasów i wyposażenia wroga i ucieczka z obozu. W prawdziwym świecie stosowana, ze sporą skutecznością, przez hiszpańskich tercios, zresztą nie tylko.

<br>Ciężka kawaleria wyposażona w pistolety i broń białą, wsparcie piechoty.

* Brygada kawalerii (brygadier)

* 5x Pułk (pułkownik)

* 2x rota (rotmistrz)

* 2x Kompania po 60 jeźdźców (kapitan)

<br>Rajtaria wykorzystywana była głównie na jeden z dwóch (lub ich kombinację) sposobów - wystrzelenie paru salw w tzw. karakolu, po którym następowała szarża i walka z piechotą przy użyciu broni białej, lub późniejsza, bardziej agresywna taktyka polegająca na szarży na piechotę i wystrzale na minimalnej odległości, szczególnie w cele opancerzone, bądź użycie broni białej.

<br><br>Ponadto, lekka rajtaria bywała używana do zadań łupieżczo-pacyfikacyjnych, ze względu na dużą mobilność. W kwestii wyposażenia - rajtarzy wyposażeni są w dwa lub więcej pistoletów oraz broń białą w formie rapiera, szabli bądź pałasza walońskiego (długa, prosta głownia z przedłużoną ością, służy zarówno do pchnięć jak i cięć, walczy się jak szablą).

* Oddziały minersko – saperskie

* Zakon Paladynów Szkarłatnej Pani (Szkarłatne Płaszcze)

* Zakon magów bitewnych Bogini (w strukturach Szkarłatnych Płaszczy)

<br>Najczęściej zorganizowane w samodzielne jednostki operacyjne, z zasady przydzielone pod dowództwo Tercji bądź wykorzystane samodzielnie do zadań specjalnych. W zależności od rodzaju oddziału nazwa może być różna, jednak zawsze odpowiada stopniowi analogicznemu w Tercji.

<br>Dowódca samodzielnej jednostki:

* Oddziały sapersko - minerskie – Komandor minerów

* Zakon - Mistrz - komandor

<br>Oddziały sapersko-minerskie - celem oddziałów jest przygotowanie pola bitwy (rozplanowanie zasieków i okopów, zaminowanie części pola bitwy przed starciem), zapewnienie wsparcia ogniowego w trakcie bitwy, oraz sabotaż wroga poza bitwą (minowanie dróg zaopatrzenia, niszczenie mostów).

<br>Gwardia Arcyksięcia - jedna z najbardziej charakterystycznych elitarnych formacji styryjskich. O jakości tych oddziałów decydowało ich wyszkolenie, uzbrojenie i taktyka, oparta o szeregi uzbrojonych w muszkiety i arkebuzy wojowników, wspartych przez pikinierów i szermierzy z rapierami. Ich mundury, składające się z rudej barwy skórzanego kaftana, czarnych szerokich spodni i kapeluszy z zawiniętym z jednej strony rondem, widoczne były na wielu frontach wojny. Po pokoju vekowarskim z Gwardii wydzielono oddziały nazwane Gwardią Południa, oddelegowane na mocy Trójprzymierza do obrony Leth Caer. Gwardziści słynęli z niezachwianego morale i wysokich umiejętności bojowych.

<br>Podczas Wielkiej Wojny, a potem Wojny o Północ Styria rozwinęła i wyszkoliła jedną z najlepszych i najsprawniejszych służb wywiadowczych. W licznych akcjach na zapleczu wojny agenci SSW starli się z najlepszymi w tej sferze działań lomin'yaro, dotychczas najsprawniejszymi szpiegami i skrytobojcami świata, i byli w stanie w wielu miejscach pokrzyżowac im plany. Wywiad podlega bezpośrednio władcy kraju, obecnie Radzie Regencyjnej.

<br>Departamenty działania SSW:

* 05 szkolenie – wyszukiwanie, selekcja i szkolenie właściwych ludzi do służby

<br>Pomimo zniszczenia kraju i większości jego instytucji SSW wciąż działało sprawnie i skutecznie, kierowane z Gór Larion było w stanie osłabiać i sabotować poczynania Qa.

[[File:styria5.jpg|upright=0.65|frameless|border|right]]

<br>Po 915 r. w Leth Caer została stworzona siedziba styryjskiego wywiadu, a także stworzonego przez Styrię Sztabu Konspiracji Północy. Przeprowadzono tam szerokie badania nad istotą i działaniem Wirusa Zapołudnia. Pierwszy zarażony, Clovis stał się inspiratorem i pierwszym dowódcą nowej formacji, nazwanej Czarną Tercją, która miała być odpowiedzią Północy na Nieśmiertelnych.

<br><br>W przeciwieństwie do Nieśmiertelnych w przypadku Czarnej Tercji udało się w pełni utrzymać kontrolę nad umysłem zarażanych, a to dzięki pomocy starożytnej Qa imieniem Ai. Jej technika bazowała na medytacji i samokontroli, pozwalającej de facto uzyskać pewną formę nieśmiertelności wiecznej. Żołnierze Tercji nie byli całkowicie nieśmiertelni, mieli jednak podniesione zdolności regeneracji oraz możliwości fizyczne. Czarna Tercja stała się niezwykle skutecznym narzędziem wojny partyzanckiej. Doskonale wyszkoleni i odporni na obrażenia, trecjeros byli wysyłani z najtrudniejszymi zadaniami, nieraz na pograniczu możliwości. W latach 915-936 wielokrotnie działali na terenie okupowanej Styrii, w roku powstania (936) zostali wysłani do Silberburga, dokonali także udanego zamachu na Monta Argenta (larp "Imię Bogini", 2016), usuwając przywódczynię Qasyran, Neyestecae, co zmieniło całkowicie losy wojny. W kolejnym zamachu wdarli się na Visnohorę, zabijając dowodzącego armii Qasyran, Seitiriego (gra strategiczna 2016). Zasłynęli także z akcji na przełęczy Cor oraz w ruinach miasta Birka, gdzie weszli w obszar skażenia minerałowego, wyciągając stamtąd plany bomb minerałowych. Dzięki swojej odporności, także na działanie minerału, mogli skutecznie działać tam, gdzie dotychczas było to możliwe tylko dla Qa.

<br><br>

<br>W 937 r. w Birce objawiła się na świecie nowa siła – która wkrótce okazała się być głęboko zakorzeniona w strukturach świata od dawna. Był to jeden z dawnych bogów Północy, Swart, przekształcony w potężną istotę z Pustki rozpoczął walkę o władzę nad Eą. Wkrótce okazało się, że Wirus Zapołudnia stał się wielkim narzędziem w jego rękach – będąc tak naprawdę okruchem Pustki. Tym samym pod znakiem zapytania stanęło istnienie Czarnej Tercji, gdyż Szakal stopniowo zyskiwał coraz większą kontrolę nad wszystkim, co było związane z Wirusem. Rychło stało się jasne, że prędzej czy później tercjeros staną się posłuszni jego woli. (larp "Bitwa Narodów" 2018)

<br><br>

<br>Epilogiem istnienia Tercji była walka o Akwirgran i Styrgad w finale Wojny o Północ. Już wówczas skazani na unicestwienie tercjeros podjęli samobójczą misję walki o Cytadelę w Styrgradzie, którą większość z nich przypłaciła życiem. Ci, którzy przetrwali, zostali uwięzieni jako potencjalnie zbyt niebezpieczni. Dopiero po Traktacie Vistanijskim znaleziono sposób, który mógł uchronić umysły tercjeros od deprawacji wpływem Szakala – oznaczało to jednak zainfekowanie ich kolejną trucizną, duchem jednego z tzw. Dzieci Śpiącej. Tercja pod wpływem tych ostatnich stała się bezwzględym narzędziem do zwalczania wpływu Szakala na ziemi, jednocześnie tracąc jednak częściowo wolną wolę.

<br><br>

<br>Czarna Tercja dzieli się na 5 komandorii – Północną, Południową, Zachodnią, Wschodnią i Centralną. Każda z nich dowodzona jest przez komandora, zaś głównodowodzącym jest hetman-komandor Tercji. Tercjeros walczą w 4-osobowych oddziałach, po 10 w składzie każdej komandorii. Oddział dowodzony jest przez oficera w stopniu furyera.

<br><br>Po przemianach, jakie formacja przeszła, i utracie większości swoich żołnierzy, podział utrzymano, jednak liczące pierwotnie 40 ludzi komandorie stały się znacznie mniej liczne. Tercja stała się formacją wyspecjalizowaną w walce z emanacjami eskhara. <br><br>Clovis, pierwszy komandor Tercji, został wzięty do niewoli pod Monta Argenta. Po kilku latach wyszło na jaw, że zdradził i przyjął władzę Szakala. Nowym komandorem Tercji została Imira Ektellen.

<br><br>

<br>Oprócz spotykanych w każdym zakątku świata rodzajów broni, jak miecz czy tarcza, w Styrii funkcjonuje kilka charakterystycznych jej rodzajów. Razem z kapeluszami z podwiniętym rondem ze starego cesarstwa przywędrowały długie, bardzo wąskie trójgraniaste miecze o rękojeściach okolonych szeroką zabudowaną gardą, które zwą się rapierami. Po odkryciu zapołudniowego Minerału i zdobyciu starożytnego przepisu na proch, Styryjczycy opracowali broń palną bliskiego i średniego zasięgu, ładowaną odprzodowo (muszkiety, arkebuzy i krótkie samopały). To najbardziej charakterystyczny dla Styrii element uzbrojenia.

<br><br><br>

<br>W Styrii nie ma szczególnej tradycji związanej z imionami ani przedstawianiem się. Każdy Stryjczyk przedstawia się imieniem swoim oraz nazwiskiem odziedziczonym po ojcu lub w przypadku kobiet przybranym po mężu.

<br><br>'''Popularne imiona męskie:''' Adan, Alvaro, Beil, Dalio, Eder, Enric, Gaspar, Hector, Jokin, Mateo, Narcis, Octavio, Tomas, Xavier.

<br><br>'''Popularne imiona kobiece:''' Adelia, Ainoa, Ariadne, Calista, Cande, Celia, Delia, Eloisa, Iris, Lia, Maia, Rut.

<br><br>

<br>W Styrii językiem urzędowym jak i powszechnym jest wspólna mowa Północy, jednak jako język rytualny został uznany kahta, czyli język w którym porozumiewali się z Tavar ulundo. W oryginalnej wersji Kahta był połączeniem mowy i gestów oraz przekazywanych telepatycznie myśli, stąd niemożność jego pełnego uzywania przez ludzi. Przerobiony na użytek ludzki daje się czasem zauważyć w psalmach i modlitwach styryjskich jak i w nazwach miejscowych, zwykle słowa w kahta brzmią dziwnie w ludzkich uszach.