brak opisu edycji
====Czas żałoby====
W 953 roku Quasyran zakończył śledztwo dotyczące powstania niewolniczego i zdławił spekulacje o zaangażowaniu Styrii dzięki działanion ambasador Estelli. Jednak okres ten zamiast dać pole do rozkwitu maluje się dla ludu zapołudnia w barwach żałoby.Na początku 957 roku zmarł Oepetl Cuitla – quasyrański bohater wojenny znany jako Czarny Wilk. Pogrzeb poprowadziła sama Cesarzowa, a kraj ogarnął okres żałoby. W jego wyniku zawieszono wszelkie rozmowy dyplomatyczne na przykład te między Quasyran a Larionem.
==Rok 957 (Fabuła 2025)==
'''Ciężar Przysięgi'''
====Upadek Ofiru====
Wielu pamiętało przysięgę Wielkiej Kagini Enktoi, że póki żyje gwarantuje, iż arbany samnijskie nie przekroczą granicy z Ofirem. Nikt jednak się nie spodziewał, że Enktoia poświęci swoje życie, by jej dzieci mogły poprowadzić podbój. Ofir, jaki był znany przez setki lat upadł. Rok 957 oznaczał kres starego porządku, zakończył się bowiem okres rządów najbogatszych, prastarych rodów. Areny gladiatorów po raz pierwszy posmakowały błękitnej krwii we wrześniu, gdy Samnijski najeźdźca pognał na jej piaski nie niewolników, a właśnie tych, którzy niepodzielnie rządzili tyle lat. Dawni arystokraci, którzy tamtej pamiętnej jesieni nie stracili głów posmakowali niewolniczych kajdanów.
=====Nie żyje Kagan, niech żyje Kagan=====
W lipcu na pograniczu samnijsko-ofirskim swoje życie poświęciła Wielka Kagini Enktoia Bilguun’enei by przysięga którą dawniej złożyła przestała obowiązywać jej lud. Nowym Wielkim Kaganem został Irinchebal zaślubiony z córką Aoife Borgh Du - Rangveig. To on zapowiedział wielki podbój krain położonych na południe od samnijskiej granicy i zjednoczenie ich pod jednym sztandarem.
==Lata 957-958 (Przed fabułą 2026)==
====Zjednoczona Wergundia====
Po ośmiu latach Radzie Książecej udało się znaleźć odpowiedniego kandydata na stanowisko Księcia Protektora. Tytuł ten uzyskał Teoderick dar Erenbach wsparty przez większość zasiadającą w radzie. Koronowano go we wrześniu 957 roku podczas na wschodniej granicy płonął Ofir. Zanim arbany samnijskie zatrzymały się na Itharyjskiej bramie, Federacja świętowała. W styczniu 958 roku podczas ślubu Księcia Protektora z hrabianką Gizelą dar Veronnet w pałacu ciepło przyjęto samnijskich ambasadorów. Był to jasny znak dla krajów północy a przede wszystkim dla Paktu Wedry - Książe Protektor wraz z Federacją nie pragną wojny z Kaganatem.
====Zmiany w Pakcie Wedry====
Wraz z upadkiem Ofiru, Pakt Wedry wyraźnie osłabł, jednak puste miejsce w jego obrębie nie zostało puste na długo. Stworzoną lukę wypełniła Liryzja, co było naturalnym następstwem zawartego przez nią sojuszu z Unią Tryntu i Fiordu.
====Żałoba po Orchideii====
Na drugim końcu kontynentu Quasyrańczykom znów przyszło pożegnać kolejną ważną osobę której ścieżka spotkała się z wolą Veleii. Odeszła Cesarzowa Tlilchuxtli a na jej miejsce wybrany przez Radę Plemion został Aitzcuauhtli z plemienia Tonatiuh. Nowy władca Qa postanowił podtrzymać dotychczasowy kierunek jaki nadała krajowi Tlilchuxtli, a mianowicie skupienie się na relacjach międzynarodowych oraz budowanie stabilnej ekonomiii. Cesarz Aitzcuahtli stara się też by młode pokolenie quasyrańczyków pamiętało o historii kraju, oraz nie opuszczało boku boskich Opiekunów - nic w tym dziwnego bo nim wybrano go na władcę kraju piastował on stanowisko Arcykapłana Ardate.
====Zapowiedź Kongresu Wolnych Narodów====
Kaganat Samnijski oficjalnie poprosił o organizację spotkania Kongresu Wolnych Narodów na twierdzy Otorten leżącej w rękach Zakonu Rugiewita w obrębie ziem kniazia teralskiego Gocława. Na kongresie ma być rostrzygana kwestia przyszłości Kraju Grodów, omówiona sytuacja Ofiru. Oczywiście w tle będą zawiązywać się najpewniej sojusze oraz dysputy ponieważ większość krajów zapowiedziała wysłanie swoich przedstawicieli na kongres.