Wielu pamiętało przysięgę Wielkiej Kagini Enktoi, że póki żyje gwarantuje, iż arbany samnijskie nie przekroczą granicy z Ofirem. Nikt jednak się nie spodziewał, że Enktoia Bilguun’enei/poteżna władczyni poświęci swoje życie, by jej dzieci mogły poprowadzić podbój. Ofir, jaki był znany przez setki lat upadł. Rok 957 oznaczał kres starego porządku, zakończył się bowiem okres rządów najbogatszych, prastarych rodów. Areny gladiatorów po raz pierwszy posmakowały błękitnej krwii we wrześniu, gdy Samnijski najeźdźca pognał na jej piaski nie niewolników, a właśnie tych, którzy niepodzielnie rządzili tyle lat. Dawni arystokraci, którzy tamtej pamiętnej jesieni nie stracili głów , posmakowali niewolniczych kajdanów. 

W lipcu na pograniczu samnijsko-ofirskim swoje życie poświęciła Wielka Kagini Enktoia Bilguun’enei , by przysięga , którą dawniej złożyła przestała obowiązywać jej lud. Nowym Wielkim Kaganem został Irinchebal zaślubiony z córką Aoife Borgh Du - Rangveig. To on zapowiedział wielki podbój krain położonych na południe od samnijskiej granicy i zjednoczenie ich pod jednym sztandarem.  

Po ośmiu latach Radzie Książecej udało się znaleźć odpowiedniego kandydata na stanowisko Księcia Protektora. Tytuł ten uzyskał Teoderick dar Erenbach , wsparty przez większość zasiadającą w radzie. Koronowano go we wrześniu 957 roku , podczas gdy na wschodniej granicy płonął Ofir. Zanim arbany samnijskie zatrzymały się na Itharyjskiej bramie, Federacja świętowała. W styczniu 958 roku , podczas ślubu Księcia Protektora z hrabianką Gizelą dar Veronnet , w pałacu ciepło przyjęto samnijskich ambasadorów. Był to jasny znak dla krajów północy , a przede wszystkim dla Paktu Wedry - Książe Protektor wraz z Federacją nie pragną wojny z Kaganatem.  

Wraz z upadkiem Ofiru, Pakt Wedry wyraźnie osłabł, jednak puste miejsce w jego obrębie nie zostało puste takim na długo. Stworzoną lukę wypełniła Liryzja, co było naturalnym następstwem zawartego przez nią sojuszu z Unią Tryntu i Fiordu.

Na drugim końcu kontynentu , Quasyrańczykom znów przyszło pożegnać kolejną ważną osobę , której ścieżka spotkała się z wolą Veleii. Odeszła Cesarzowa Tlilchuxtli , a na jej miejsce wybrany przez Radę Plemion został Aitzcuauhtli z plemienia Tonatiuh. Nowy władca Qa postanowił podtrzymać dotychczasowy kierunek , jaki nadała krajowi Tlilchuxtli, a mianowicie skupienie się na relacjach międzynarodowych oraz budowanie stabilnej ekonomiii. Cesarz Aitzcuahtli stara starał się też , by młode pokolenie quasyrańczyków pamiętało o historii kraju, oraz nie opuszczało boku boskich Opiekunów - nic .Nic w tym dziwnego bo , biorąc pod uwagę fakt, że nim wybrano go na władcę kraju piastował on stanowisko Arcykapłana Ardate.

Kaganat Samnijski oficjalnie poprosił o organizację spotkania Kongresu Wolnych Narodów na twierdzy Otorten leżącej w rękach Zakonu Rugiewita w obrębie ziem kniazia teralskiego Gocława. Na kongresie ma być rostrzygana zostać rozstrzygnięta kwestia przyszłości Kraju Grodów, oraz omówiona sytuacja Ofiru. Oczywiście , w tle będą zawiązywać się najpewniej sojusze oraz dysputy , ponieważ większość krajów zapowiedziała wysłanie swoich przedstawicieli na kongres.