Kiedy północ kontynentu pokrył ogień wojny, lud Quasyran wciąż miał co opłakiwać. Nie upłynęło zbyt wiele wody w Yro, gdy za Czarnym Wilkiem podążyła i sama władczyni Quasyranu. W grudniu 957 roku do Opiekunów odeszła Cesarzowa Tlilchuxtli , pogrążając kraj w żałobie. Nie ma jednak państwa bez władcy. Radą Plemion stanęła przed trudnym dylematem. Część opowiadała się za wybraniem córki cesarzowej - Estelli Montebianco - która urodziła się pół quasyranką Quasyranką a pół styryjką Styryjką i od lat pełniła rolę ambasador w Styrgradzie. Pojawiły się jednak obawy, czy starsze pokolenie zaakceptuje ją na tronie państwa. Niektórzy przywódcy plemion chcieli, by to syn Czarnego Wilka poprowadził lud Quasyran. Ostatecznie został jednak wybrany kto inny. Aitzcuauhtli z plemienia Tonatiuh, arcykapłan świątyni Ardate w stolicy. Wiadomym było, że był przyjacielem zarówno Cesarzowej Tlilchuxtli oraz Czarnego Wilka . Mimo dzielącej ich, niemal dwudziestoletniej, różnicy wieku, młody duchowny stanowił kaganek nić porozumienia między nimi. Nowy Cesarz został pobłogosławiony przez Opiekunów i namaszczony na władcę drugiego miesiąca 958 roku. Poprzysiągł on prowadzić Quasyran dalej drogą pokoju, szanując działania poprzedniej cesarzowej. Jego ambicje jako nowego władcy skupiały się głównie na rozwoju gospodarki krajowej oraz kontaktach międzynarodowych. Mówi się, że planuje on w przyszłości dzięki maszynom produkowanym przez gobliny wyeliminować niewolnictwo. Podkreśla jednak, że jest to plan na lata, ponieważ wymaga reorganizacji ekonomii. Wiadomo jest również o jego przyjaźni z Estellą Montebianco oraz o bliskich relacjach z ugrupowaniem, które założyła za swego życia Tlilchuxtli zwanym Yaotl.